“Ομιχλώδης Ουρανός”Θα 'λεγε κανείς πως το βλέμμα σου γεμάτο καταχνιάΤο μάτι σου μυστηριώδες (γαλάζιο, γκρι να 'ναι άραγε, ή πράσινο;) Διαδοχικά τρυφερό, ονειροπόλο, σκληρό Τη ραθυμία σα να θυμάται και την ωχρότητα του ουρανού Θυμάσαι εκείνες τις μέρες, άσπρες, χλιαρές και μουντές Που κάνουν τις πιο δαιμονικές ψυχές να γεμίζουν δάκρυα Όταν απ' το άγνωστο που τις σιγοτρώει κακό ταραγμένες, αναθεματίζουν με νεύρα τεντωμένα, το ναρκωμένο τους πνεύμα. 
Θυμάσαι κάποιες φορές εκείνους τους ωραίους ορίζοντεςΠου ανάβουν οι ήλιοι των μουντών εποχών... Πως αντανακλά το βρεγμένο τοπίο και παίρνει φωτιά απ' τις ακτίνες, καθώς διαπερνούν τον μουντό ουρανό. Ω! γυναίκα επικίνδυνη, ω! ελκυστικά μέρη! Θα σας λατρεύω άραγε, όπως τώρα το χιόνι και την πάχνη σας; από τον σκοτεινό σας χειμώνα πάντα να αντλώ γευόμενος απολαύσεις πιο έντονες κι απ' τον πάγο κι απ' το ατσάλι; Μελαγχολία και Ιδεώδες II |
