Αύριο είναι μια καινούργια μέρα

«Αύριο είναι μια καινούργια μέρα»: Αυτό έλεγε κάθε βράδυ στον εαυτό της πριν κοιμηθεί η Σκάρλετ Ο’ Χάρα. Ήταν ένα φιλόδοξο άτομο που είδε τον εμφύλιο να απλώνεται στη γενέτειρα της Ατλάντα ζώνοντας τη με φλόγες, το αγαπημένο της σπίτι -η πολυτελής αγροικία Τάρα- να αδειάζει από τα υπάρχοντα του από τον ομοσπονδιακό στρατό, ξένους πολιτευτές να φθάνουν μετά τον πόλεμο. Η ταινία βασίστηκε στο πασίγνωστο μυθιστόρημα της Μάργκαρετ Μίτσελ «Όσα παίρνει ο άνεμος» – (κάτοικος του Νότου κι αυτή), με υπόβαθρο τον Αμερικανικό Εμφύλιο (1861-1865) μεταξύ των βορείων και νοτίων (11 κράτη) πολιτειών.

Τίτλος: Όσα παίρνει ο άνεμος (Gone with the wind)
Σκηνοθεσία: Victor Fleming
Σενάριο: Sidney Howard (από το μυθιστόρημα της Margaret Mitchell)
Πρωταγωνιστούν: Vivien Leigh, Clark Gable, Leslie Howard, Olivia deHavilland, Hattie McDaniel
Είδος: Αισθηματικό, ιστορικό δράμα εποχής (παλιού Νότου)
Έτος: 1939
Διάρκεια: 3 58΄
Προϋπολογισμός: 4 εκ. $
Τοποθεσίες γυρισμάτων: Arkansas US
Τιμητικές διακρίσεις: 8 Όσκαρ
Αξιολόγηση: ♥♥♥♥♥

Σκάρλετ στον Ρετ: Που πας και μ’ αφήνεις, τι θ’ απογίνω; Ρετ: αληθινά αγαπητή μου δεν δίνω δεκάρα…!

Αναχώρηση του Ρετ Μπάτλερ

Η ιστορία διαδραματίζεται στο Νότο την εποχή της δουλοπαροικίας και είναι μια ερωτική ιστορία με αίσιο και κατόπιν καθόλου αίσιο τέλος, μεταξύ της θεληματικής και πανέμορφης Σκάρλετ O’Χάρα (Scarlett O’Hara) και του γοητευτικού τυχοδιώκτη Ρετ Μπάτλερ (Rhett Butler).

Στις παραμονές του εμφυλίου πολέμου στις ΗΠΑ -ακριβώς την παραμονή- σε ένα πάρτυ στις 12 βελανιδιές (12 Oaks) o Ρετ Μπάτλερ βλέπει άθελα του τη Σκάρλετ να παρακαλά τον Άσλει να μην παντρευτεί την ξαδέλφη της Μέλανι αλλά εκείνην – κι αυτό γίνεται η αρχή μιας γνωριμίας ανάμεσα τους που η όμορφη, τολμηρή Σκάρλετ θα θελήσει να ολοκληρώσει για να εκδικηθεί τον άπιστο σε ‘κείνην Άσλει Ουίλκις.

Η Σκάρλετ είχε έντονα πράσινα μάτια, λοξά φρύδια, μαύρα μαλλιά, λευκό δέρμα και εντυπωσιακό πρόσωπο…

Margaret Mitchell
Clark Gable – Vivien Leigh
Clark Gable – Vivien Leigh – Ρετ, Σκάρλετ: Η ζωή μαζί

Όσα παίρνει ο άνεμος (1939) on IMDb
Στην πορεία όμως θα ερωτευθεί και θα παντρευτεί τον Ρετ αλλά θα είναι αργά γι’ αυτούς καθώς εκείνος έχει καταλάβει τα «υστερόβουλα» κίνητρα της προς το πρόσωπό του και θα θελήσει να πάρει εκδίκηση. Αυτή είναι με λίγα λόγια η υπόθεση του έργου – που μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον βετεράνο σκηνοθέτη του Χόλιγουντ Βίκτορ Φλέμιγκ αποσπώντας 10 Όσκαρ το 1939.

Ενθουσιώδης – πάντα νέος

Φιλόσοφος, ταξιδευτής, συγγραφεύς, και πάντα νέος. Λέξεις που θα μπορούσαν να ταιριάξουν απόλυτα στον Χένρι Μίλερ τον συγγραφέα που περιέγραψε τόσο καλά και με ενθουσιασμό την Ελλάδα στο μυθιστόρημα του «ο Κολοσσός του Μαρουσιού«.

Το 1934, ο Χένρι Μίλερ ήδη 42 ετών ζώντας στο Παρίσι δημοσίευσε το πρώτο του βιβλίο. Το 1961 το βιβλίο εκδόθηκε στη γενέτειρα του και αμέσως έγινε μπεστ-σέλερ και διάσημο. Ως τότε τα νερά ήταν θολά από τη διαμάχη λογοκρισίας, πορνογραφίας, άσεμνου αφήνοντας πίσω το βιβλίο αυτό καθ’ εαυτό.
Αυτό δεν ήταν καινούργιο κάτι ανάλογο έγινε με τον ΝΤ. Λώρενς ταυτόχρονα λογοσκόπος και θρύλος. Κερδίζοντας τον θαυμασμό κριτικών και καλλιτεχνών, τιμώμενος από προσκυνητές, παράδειγμα για τους μπήτνικς έγινε πάνω απ’ όλα ένας ήρωας ή ένας κακός της κουλτούρας, για όσους έβλεπαν σ’ αυτόν μια απειλή για το νόμο και την τάξη. Επίσης μπορεί να πει κανείς πως έγινε ένας ήρωας της λαϊκής κουλτούρας – χίπυ, προφήτης, εξόριστος το παιδί απ’ το Μπρούκλιν που πήγε στο Παρίσι όταν όλοι γύριζαν σπίτι, ο φτωχός μποέμ με τον πυρσό του δημιουργικού καλλιτέχνη στην Αμερική, αργότερα ο σοφός του Μπιγκ Σερ.
Η ζωή του είναι αποτυπωμένη στο χαρτί με τις πιπεράτες εξιστορήσεις σε πρώτο πρόσωπο σε χρόνο ενεστώτα: τα πρώτα χρόνια στο Μπρούκλιν με το «Μαύρη Άνοιξη» 1936, ο αγώνας για τον αυτοπροσδιορισμό στον «Τροπικό του Αιγόκερω» 1939, οι τρεις τόμοι της «Ροζ Σταύρωσης» στη δεκαετία του ’20, οι περιπέτειες στο Παρίσι στη δεκαετία του ’30 με τον «Τροπικό του Καρκίνου» 1934.
Το 1939 πηγαίνει στην Ελλάδα για να συναντήσει τον Λώρενς Ντάρελ όπου η διαμονή αυτή γίνεται η αφηγηματική βάση για τον «Κολοσσό του Μαρουσιού».

Ο Χένρι Μίλερ, που διέμενε τότε στο Παρίσι, αψηφώντας τους κακούς οιωνούς –όταν τα μηνύματα του Β΄ Παγκόσμιου πολέμου διαγράφονταν στον ορίζοντα– αποφασίζει να έρθει στην Ελλάδα το 1939, έχοντας εξασφαλίσει τη φιλοξενία του άγγλου συγγραφέα Λόρενς Ντάρελ, ο οποίος ζούσε στην Κέρκυρα. Αρχικά κινήθηκε χωρίς πρόγραμμα, πηγαίνοντας αποδώ και αποκεί. Θα εντυπωσιαστεί από τις συναντήσεις του με τον Κατσίμπαλη, τον Σεφέρη, τον Αντωνίου, τον Χατζηκυριάκο-Γκίκα, τον Τσάτσο και εξαιτίας τους θα παρατείνει τη διαμονή του. Θα φύγει από την Ελλάδα πιεζόμενος από την αμερικανική πρεσβεία που ήθελε να εγκαταλείψουν οι υπήκοοι της τον τόπο, λόγω του πολέμου που είχε αρχίσει πλέον.

Μεσολαβούντος του πολέμου ο Μίλερ επιστρέφει αναγκαστικά στην Αμερική και συγγράφει μια μακρά οδύσσεια «Καλοκαιρινός Εφιάλτης» (Air-conditioned nightmare) 1945.

Το 1944 εγκατεστημένος σε μια Καλιφορνέζικη ακτή, διάγει τη ζωή που περιέγραψε στο «Μπιγκ Σερ και τα Πορτοκάλια του Ιερώνυμου Μπος» Α΄έκδοση 1957.
Το γεγονός ότι έκανε μ’ αυτό του το βιβλίο το Μπιγκ Σερ – ακτή στη μεγάλη οροσειρά με το ομώνυμο χωριό, στη κεντρική Καλιφόρνια, κέντρο για προσκύνημα, δεν τον εμπόδισε να φεύγει για να βρεθεί πάλι στην κίνηση της αλλαγής.
Στα εβδομήντα του ο Χένρι Μίλερ μοιάζει με Βουδιστή μοναχό που κατάπιε ένα καναρίνι. Εξ αρχής εντυπωσιάζει με τη ζεστή και χαρούμενη παρουσία του. Παρά τα χαμηλά σαν στεφάνι άσπρα του μαλλιά, τίποτα δεν δείχνει μεγάλο επάνω του. Η κοψιά του τόσο λεπτή, εκπλήσσοντας σαν να είναι ενός νέου ανθρώπου όπως και οι χειρονομίες και οι κινήσεις του. Η φωνή του γίνεται συναρπαστική μια γλυκιά αντήχηση με ήσυχα μπάσα με μια πληθώρα κραδασμών μια μουσική γοητεία που θα πρέπει να ξέρει ότι εκπέμπει. Μιλάει με μια εκλεπτυσμένη προφορά του Μπρούκλιν που συχνά διακόπτεται από ρητορικές παύσεις τύπου Δεν βλέπετε;, Ξέρετε; σβήνοντας με μικρά ηχητικά εφέ. Για να αντιληφθεί κανείς το άρωμα και την εντιμότητα του ανθρώπου αυτού πρέπει να ακούσει εγγραφές από την ομιλία του. Η συνέντευξη εδόθη το Σεπτέμβριο του 1961, στο Λονδίνο συνέχεια στη συνέντευξη (αγγλικά προς το παρόν…) εδώ

Από theparisrevue.org

Φτωχοί Σαλτιμπάγκοι

Pablo Picasso – Οι Σαλτιμπάγκοι

(Στο πάλκο της ζωής άλλο δεν ήμασταν
παρά φτωχοί σαλτιμπάγκοι…
)
Αναχωρητές
Περάσαμε κι απ’ την πόλη σας γνωρίσαμε τις ομορφιές της
κρασί φαΐ γευτήκαμε
τραγούδια και φωνές
φως μέσα σε γκρίζο φόντο
μα τώρα πια φεύγουμε σήμανε ο καιρός
Έχετε γεια πάντα να μας θυμάστε
κοντά σας φέραμε χαρές
λύπες καμία…
μα τώρα ήρθε η στιγμή

Έχετε γεια κινούμε για κει που από πριν ταχτήκαμε
να φθάσουμε μια μέρα
προσέξτε μαζί παίρνουμε μονάχα ένα δισάκι
πουκάμισο βαρύτερο το βιος μας για το δρόμο
για ‘κεί πια ατενίζουμε τι άλλο να σας πούμε

Εκεί που μόνο σιωπή ακούγεται
σ’ ένα άσπρο φως πέπλων
σώθηκαν πια τα γέλια
μονάχα κρύο φως από ψηλά σε ασημένιο τάσι
ριγούν ξεροί κορμοί κλαδιά χωρίς φύλλα
το φως γίνεται μαβί άλλοτε άσπρο
ολούθε σαν μια γάζα
ο ήλιος πουθενά και παγωνιά της νύχτας

Ήρθε πια τέλος
ο δρόμος πρότερα είχε χαραχτεί σιωπή για το που πάει
σταθμός εδώ ήταν τελευταίος
γίναμε πια παρελθόν
στο χρόνο μέσα
της άμμου μια κουκκίδα σε λίγο θα χαθεί.

Εξ αφορμής του έργου «Οι Σαλτιμπάγκοι» του Pablo Picasso, αλλά και του «Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον» του Κωνσταντίνου Καβάφη. Το τραγούδι «Είναι όμορφη η ζωή» συμπληρώνει με την αντίθεση που περιέχει – της απώλειας, το «Αναχωρητές«, αλλά και τους «Σαλτιμπάγκους«.

Είναι όμορφη η ζωή – Μουσική: Nicola Piovani, Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου, Ερμηνεία: Θοδωρής Βουτσικάκης

Ούτε ζάχαρη, ούτε λάδι

nuts_oat_biscuitsΜια ωραία συνταγή για μπισκότα είναι αυτή που δεν σε πιάνουν τύψεις όταν φας – πως επιβαρύνεις τη γραμμή σου (κατ’ ευφημισμόν…) ουσιαστικά χοντραίνεις! Περιέχει

Συστατικά:

  • 100 γρ. καρύδια
  • 100 γρ. βρώμη – η μισή αλεσμένη
  • 3 μπανάνες
  • 1 κ.γλ κανέλα
  • 1 κ.γλ μπαίκιν

Εκτέλεση: Αλέθεις τα καρύδια, τη βρώμη, προσθέτεις στο μείγμα τις μπανάνες λιωμένες. Ψήνεις στο φούρνο για 20΄ και … Bon Appétit!

Σαρλ Σουάν

Ένας έρωτας του Σουάν


Ο κομψός, καλλιεργημένος και «εκ πεποιθήσεως» εργένης Σαρλ Σουάν, συχνάζει στους πιο ισχυρούς και μοντέρνους κύκλους στο Παρίσι του 1890. Όταν ερωτεύεται την Οντέτ ντε Κρεσί μια γυναίκα ελαφρών ηθών που συχνάζει στους ίδιους κύκλους, οι φίλοι του τον προειδοποιούν για έναν επιζήμιο γι’ αυτόν γάμο. Αρνούμενος την σεμνοτυφία του τέλους του 19ου αιώνα, παρ’ όλες τις ελευθερίες των κοσμικών κύκλων, θέλοντας να αποδείξει στον εαυτό του πως δεν υποκύπτει σε κοινωνικά προσχήματα, παγιδεύεται εν τέλει από την Οντέτ με αποτέλεσμα σταδιακά να αποκλεισθεί από τα κοσμικά σαλόνια,παρ’ όλη τη προσχηματική ευγένεια των πρώην φίλων του.

Πρόσωπα στη δομή του έργου, το ζεύγος του δούκα ντε Γκερμάντ, οι κοσμικοί οικοδεσπότες Βερντυρέν, ο βαρώνος ντε Σαρλύς, οι κυρίες γιατρού Κοτάρ, Γκαλαρντόν, ντε Καμπρεμέρ, καθώς περιφέρονται στο σαλόνι των Βερντυρέν όπου εκκολάπτεται σε μια  διάρκεια πολλαπλών δείπνων, το ειδύλλιο Σουάν – Οντέτ. Κατά την ευτυχή έκβαση του με το γάμο, βρίσκεται ωστόσο μετά από λίγο καιρό  ο Σαρλ Σουάν, να ομολογεί στον εαυτό του πως «αγάπησε μια γυναίκα που δεν ήταν του είδος του«.

Τίτλος: Ένας έρωτας του Σουάν (Swann in love)
Σκηνοθεσία: Volker Schlöndorff
Σενάριο: Peter Brook, Jean-Claude Carrière
Πρωταγωνιστούν: Jeremy Irons, Ornella Muti, Alain Delon, Fanny Ardan
Είδος: Κοινωνικό
Έτος: 1984
Διάρκεια: 110΄
Τόποι γυρισμάτων: Château de Champs-sur-Marne,
Τιμητικές διακρίσεις: Bafta 1985 (καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας, κοστούμια, ντεκόρ)

Το έργο εκτυλίσσεται μέσα σε ένα 24ωρο κι εκεί έχουν στριμωχθεί πολλές εξιστορήσεις απ’ το βιβλίο του Μαρσέλ Προυστ, με επίκεντρο μια μέρα από τη ζωή του ζευγαριού Charles Swann, Odette de Cresy.


Ένας έρωτας του Σουάν 1984

Η Άνοιξη του Προυστ


Marcel Proust ο συγγραφεύς φάρος στην αυγή του 20ου αιώνα – 100 χρόνια από το βραβείο «Goncourt», αφιερωμένο στον Μαρσέλ Προυστ και τη Μπελ επόκ.

Από το φημισμένο χωριό Illies-Combray – κάτω από τη σκιά του Καθεδρικού ναού της Σαρτρ /Chartres, αρχίζει το οδοιπορικό αναχώρησης «προς αναζήτηση του χαμένου καιρού»…
Πρόγραμμα για το Φεστιβάλ της Άνοιξης του Προυστ, τιμώντας τον μεγάλο Γάλλο συγγραφέα.

Στο «Les echos κλασσικό ραδιόφωνο» αφιέρωμα στο συγγραφέα από τις 9 Μαΐου. περισσότερα για τις εκπομπές αυτές

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Ένα βράδυ που ‘βρεχε

Νίκος Γούναρης 1915 – 1965

Ο Νίκος Γούναρης μεσουράνησε στη δεκαετία του ’50 – μια εποχή που άκμαζε το ελαφρό ελληνικό τραγούδι αλλά και το αρχοντο-ρεμπέτικο και το ρεμπέτικο που έβγαινε δειλά προς μεγαλύτερα ακροατήρια.

Γεννήθηκε στη Ζαγορά Πηλίου ως Νίκος Κουρνάζος και γρήγορα καθιερώθηκε λόγω της βελούδινης φωνής του και των ήχων της κιθάρας του. Εμφανίστηκε από το 1936 κι έγινε από το 1947 που περιόδευσε στο εξωτερικό, ο αγαπημένος τραγουδιστής των ομογενών των τριών ηπείρων (Αμερική, Αυστραλία, Αφρική) – και ως εκ τούτου, έλειπε συχνά από την Ελλάδα.

Τα τραγούδια του υπήρξαν ρομαντικά και νοσταλγικά – συχνά και χιουμοριστικά (Μια κότα στρουμπουλή). Εξ αιτίας των στίχων της επιτυχίας του «Ένα βράδυ που ‘βρεχε», ο κόσμος όταν τον συναντούσε προσπαθούσε να τον παρηγορήσει για την «απώλεια» – έτσι αναγκάστηκε να ερμηνεύσει σύντομα, ένα άλλο τραγούδι: «Αυτός ο άλλος είν’ ευεργέτης μου μεγάλος» (1956) για να διασκεδάσει τις εντυπώσεις από το λυπητερό πρώτο τραγούδι του. Κι αυτό βέβαια, έγινε μεγάλη επιτυχία. Εμφανίσεις του τόσο σε κοσμικά Αθηναϊκά κέντρα (chez Lapin) όσο και σε λαϊκά (Τζίμης ο Χοντρός), πάντα ήταν εγγύηση για την προσέλευση του κόσμου.

Πέθανε πρόωρα εξ αιτίας ενός παλιού τραύματος στο πόδι που του δημιούργησε θανατηφόρο πρόβλημα. Την ημέρα του θανάτου του έγινε λαϊκό προσκύνημα έξω από το κατάστημα του Λαμπρόπουλου στην Αιόλου, όπου ο ιθύνων Τάκης Λαμπρόπουλος διευθυντής της Κολούμπια δισκογραφικής, είχε τοποθετήσει το πορτρέτο του μπροστά από βαρύ πένθιμο παραπέτασμα.

Μεγάλοι του ρεμπέτικου όπως ο Βασίλης Τσιτσάνης, ο Γιάννης Παπαϊωάννου, Θόδωρος Δερβενιώτης κ.ά. εκτίμησαν την προσφορά  του και αναγνώρισαν το ταλέντο του. Ο μεγάλος Ισπανός κιθαρίστας Αντρές Σεγκόβια που τον άκουσε στη Νέα Υόρκη στα μέσα της 10ετίας του ’50, μίλησε με τα κολακευτικότερα λόγια για το παίξιμο του στην κιθάρα. Προτομή του βρίσκεται στον Παράδεισο Μαρουσιού Αττικής.

Νικος Γουναρης – Video Gallery
Νίκος Γούναρης Στίχοι Αλέκος Σακελλάριος «Ένα βράδυ που ‘βρεχε»
Νίκος Γούναρης Στίχοι Κώστας Κοφινιώτης «Αυτός ο άλλος»

Honoré de Balzac

Έρωτες μιας ζωής

Honoré de Balzac

Το μυθιστόρημα Η Εξαδέλφη Μπέττυ (1846), (La cousine Bette) —που μαζί με τον Εξάδελφο Πονς (Le cousin Pons) ανήκουν στην ενότητα «Φτωχοί Συγγενείς» (Les Parents Pauvres) της «Ανθρώπινης Κωμωδίας», θεωρείται το αριστούργημα της λεγόμενης τρίτης περιόδου του Μπαλζάκ, η οποία κυριαρχήθηκε από τον ερωτικό του δεσμό με την κυρία Eve Hanska, και διαμορφώνεται γύρω από την ίδια τη πνευματική της υπόσταση.

Eve Hanska

Ποιος θα ήταν ο Μπαλζάκ πριν από την κυρία Hanska; Ο ίδιος την αποκαλούσε ήδη κυρία Ονορέ – την εποχή που αγόρασε το μέγαρο (hotel particulier) έχοντας ξοδέψει τεράστια ποσά, όπου θα ζούσαν μαζί.
Ο ίδιος της έγραφε το 1842: Είσαι όλη η οικογένεια μου – εποχή μετά το Νοέμβριο (1841) που πεθαίνει ο σύζυγος της, κόμης Hanski. «Είσαι το πιο πολυπόθητο όνειρο της ζωής μου που βγήκε αληθινό» της γράφει.
Ωστόσο έμελλε να μείνουν μόνο έξι μήνες μαζί αφού ο γάμος τους έγινε λίγο καιρό πριν πεθάνει ξαφνικά, σε ηλικία 51 ετών.

Στον πρόλογο του συνολικού του έργου (91 ολοκληρωμένοι τόμοι, 48 ημιτελείς) με τον γενικό τίτλο «Ανθρώπινη Κωμωδία» (La comédie humaine) ο Honoré de Balzac, συνοψίζει τη φιλοσοφία του: Όπως η κληρονομικότητα, οι περιβαλλοντικές διαφορές καθορίζουν τα είδη στο ζωικό βασίλειο, έτσι και οι ποικίλες κοινωνικές πιέσεις, ευθύνονται για τις διαφορές ανάμεσα στα ανθρώπινα όντα.

Σε διάστημα 25 ετών ως τον αιφνίδιο θάνατο του, ο Μπαλζάκ εργαζόταν επί καθημερινής βάσεως 15 ώρες περίπου, πίνοντας αμέτρητα φλυτζάνια καφέ —για να διατηρεί τη διαύγεια του, όπως έλεγε. Κατά τη διάρκεια της εκτύπωσης των έργων του στο τυπογραφείο, πραγματοποιούσε συνεχείς διορθώσεις, ακόμη και αλλαγές.

Πηγή πληροφοριών: Editions Baudelaire, el.wikipedia.org/wiki

περισσότερα Balzac, Honoré de (1799 – 1850 /51)

Η Εξαδέλφη Μπέττυ 1846, Η Ανθρώπινη Κωμωδία Honoré de Balzac

Τριαντάφυλλο

rose
«Φίλος έδωσε σε φίλο τριαντάφυλλο με φύλλο
Τι χαρές και τι τραγούδια
για την κίνηση αυτή
σάμπως όλη η γη να μοσχομύρισε
τριαντάφυλλα κι αυτή.

Φίλε μου καλέ και παντοτινέ
είθε πάντα στο πλευρό μου
να ζυγώνεις με την πρόθεση αυτή
να μου φέρνεις ευωδιές από λουλούδια

σαν σε λεύκωμα με μνήμες
περασμένων πια καιρών
ζωντανεύουν πάλι λάμψεις
των αθώων εποχών
που με κάνουν να γελώ
τα δεινά μου να ξεχνώ.»

Λίγα λουλούδια αν θέλεις στείλε μου

Κι από το φιλί πάντα πιο πολύ
μας μιλούν γι’ αγάπη τα λουλούδια
αν σε αγαπώ μ’ άνθη θα στα πω
τα βουβά του έρωτα τραγούδια
Λίγα λουλούδια αν θέλεις στείλε μου
και πάλι φίλε μου απόψε
λουλούδια ο κήπος επλημμύρισε
έμπα και μύρισε και κόψε

Μα όμως πρόσεξε να μη πληγωθείς
κι από τ’ αγκάθια του να μη ματωθείς
Λίγα λουλούδια αν θέλεις στείλε μου
και πάλι φίλε μου απόψε.

Νίκος Γούναρης «Λίγα λουλούδια αν θέλεις στείλε μου» Foxtrot εποχής (1939)

Η Πόλις

Αγαλματίδιο Κούρος


Κ. Καβάφης Η Πόλις γ. 1894 δ. 1910

Είπες «Θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα.
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη απ’ αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή·
κ’ είν’ η καρδιά μου -σαν νεκρός- θαμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θα μένει.
Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα.

Καινούργιους τόπους δεν θα βρεις,
δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού -μη ελπίζεις-
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γη την χάλασες.
Αλεξάνδρεια Αιγύπτου 1894 (γράφτηκε /31)

Cherif Pacha – Αλεξάνδρεια

Ανάλυση ποιήματος:
Ο Καβάφης υπήρξε κοσμοπολίτης, ευκατάστατος με θέση στην κοινωνία της Αλεξάνδρειας. Πως βίωσε αυτή την προοπτική του εγκλεισμού σε μια πόλη που θα ‘λεγε κανείς του ήταν εχθρική; Προφανώς αφορά την ενατένιση του εαυτού του σε μελλοντικό χρόνο. Είχε ήδη κάνει κάποιες επιλογές που στο βάθος τον δυσαρεστούσαν αφόρητα.

Κ. Π. Καβάφης

Η πόλη ήδη τον είχε συνεπάρει με τα μυστικά που έκρυβε μια πόλη της Ανατολής, είχε διαποτιστεί με το εξωτικό άρωμα των περιπλανήσεων στα στενά δρομάκια γύρω από τη λεωφόρο Cherif Pacha με τα παλιά κτίρια. Η ταύτιση με την πόλη αυτή και τις περιπλανήσεις του, τις γνωριμίες και τις συναναστροφές ήταν απόλυτη.

Ταύτιση που τελικά αφορά όλους τους ανθρώπους καθώς δένονται με τα σπίτια, τις πόλεις που μένουν, τους ανθρώπους που έτυχε να γνωρίσουν και να συναναστραφούν. Ο Καβάφης αν και 31 ετών διέβλεψε το μέλλον καθιστώντας ανέφικτη μια προσδοκία για μια ανταμοιβή, καλυτέρευση —δείχνοντας όπως ο μύθος του Σισύφου, τη βίωση μιας απέλπιδος τελικά πραγματικότητας.

Κωνσταντίνος Καβάφης (1863-1933) Η Πόλις 1910 Απαγγελία Δημήτρης Χορν