Marcel Proust

Η Άνοιξη του Προυστ


Marcel Proust ο συγγραφεύς φάρος στην αυγή του 20ου αιώνα – 100 χρόνια από το βραβείο «Goncourt», αφιερωμένο στον Μαρσέλ Προυστ και τη Μπελ επόκ.

Από το φημισμένο χωριό Illies-Combray – κάτω από τη σκιά του Καθεδρικού ναού της Σαρτρ /Chartres, αρχίζει το οδοιπορικό αναχώρησης «προς αναζήτηση του χαμένου καιρού»…
Πρόγραμμα για το Φεστιβάλ της Άνοιξης του Προυστ, τιμώντας τον μεγάλο Γάλλο συγγραφέα.

Στο «Les echos κλασσικό ραδιόφωνο» αφιέρωμα στο συγγραφέα από τις 9 Μαΐου. περισσότερα για τις εκπομπές αυτές

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Ένα βράδυ που ‘βρεχε

Νίκος Γούναρης 1915 – 1965

Ο Νίκος Γούναρης μεσουράνησε στη δεκαετία του ’50 – μια εποχή που άκμαζε το ελαφρό ελληνικό τραγούδι αλλά και το αρχοντο-ρεμπέτικο και το ρεμπέτικο που έβγαινε δειλά προς μεγαλύτερα ακροατήρια.

Γεννήθηκε στη Ζαγορά Πηλίου ως Νίκος Κουρνάζος και γρήγορα καθιερώθηκε λόγω της βελούδινης φωνής του και των ήχων της κιθάρας του. Εμφανίστηκε από το 1936 κι έγινε από το 1947 που περιόδευσε στο εξωτερικό, ο αγαπημένος τραγουδιστής των ομογενών των τριών ηπείρων (Αμερική, Αυστραλία, Αφρική) – και ως εκ τούτου, έλειπε συχνά από την Ελλάδα.

Τα τραγούδια του υπήρξαν ρομαντικά και νοσταλγικά – συχνά και χιουμοριστικά (Μια κότα στρουμπουλή). Εξ αιτίας των στίχων της επιτυχίας του «Ένα βράδυ που ‘βρεχε», ο κόσμος όταν τον συναντούσε προσπαθούσε να τον παρηγορήσει για την «απώλεια» – έτσι αναγκάστηκε να ερμηνεύσει σύντομα, ένα άλλο τραγούδι: «Αυτός ο άλλος είν’ ευεργέτης μου μεγάλος» (1956) για να διασκεδάσει τις εντυπώσεις από το λυπητερό πρώτο τραγούδι του. Κι αυτό βέβαια, έγινε μεγάλη επιτυχία. Εμφανίσεις του τόσο σε κοσμικά Αθηναϊκά κέντρα (chez Lapin) όσο και σε λαϊκά (Τζίμης ο Χοντρός), πάντα ήταν εγγύηση για την προσέλευση του κόσμου.

Πέθανε πρόωρα εξ αιτίας ενός παλιού τραύματος στο πόδι που του δημιούργησε θανατηφόρο πρόβλημα. Την ημέρα του θανάτου του έγινε λαϊκό προσκύνημα έξω από το κατάστημα του Λαμπρόπουλου στην Αιόλου, όπου ο ιθύνων Τάκης Λαμπρόπουλος διευθυντής της Κολούμπια δισκογραφικής, είχε τοποθετήσει το πορτρέτο του μπροστά από βαρύ πένθιμο παραπέτασμα.

Μεγάλοι του ρεμπέτικου όπως ο Βασίλης Τσιτσάνης, ο Γιάννης Παπαϊωάννου, Θόδωρος Δερβενιώτης κ.ά. εκτίμησαν την προσφορά  του και αναγνώρισαν το ταλέντο του. Ο μεγάλος Ισπανός κιθαρίστας Αντρές Σεγκόβια που τον άκουσε στη Νέα Υόρκη στα μέσα της 10ετίας του ’50, μίλησε με τα κολακευτικότερα λόγια για το παίξιμο του στην κιθάρα. Προτομή του βρίσκεται στον Παράδεισο Μαρουσιού Αττικής.

Νικος Γουναρης – Video Gallery
Νίκος Γούναρης Στίχοι Αλέκος Σακελλάριος «Ένα βράδυ που ‘βρεχε»
Νίκος Γούναρης Στίχοι Κώστας Κοφινιώτης «Αυτός ο άλλος»

Honoré de Balzac

Έρωτες μιας ζωής

Honoré de Balzac

Το μυθιστόρημα Η Εξαδέλφη Μπέττυ (1846), (La cousine Bette) —που μαζί με τον Εξάδελφο Πονς (Le cousin Pons) ανήκουν στην ενότητα «Φτωχοί Συγγενείς» (Les Parents Pauvres) της «Ανθρώπινης Κωμωδίας», θεωρείται το αριστούργημα της λεγόμενης τρίτης περιόδου του Μπαλζάκ, η οποία κυριαρχήθηκε από τον ερωτικό του δεσμό με την κυρία Eve Hanska, και διαμορφώνεται γύρω από την ίδια τη πνευματική της υπόσταση.

Eve Hanska

Ποιος θα ήταν ο Μπαλζάκ πριν από την κυρία Hanska; Ο ίδιος την αποκαλούσε ήδη κυρία Ονορέ – την εποχή που αγόρασε το μέγαρο (hotel particulier) έχοντας ξοδέψει τεράστια ποσά, όπου θα ζούσαν μαζί.
Ο ίδιος της έγραφε το 1842: Είσαι όλη η οικογένεια μου – εποχή μετά το Νοέμβριο (1841) που πεθαίνει ο σύζυγος της, κόμης Hanski. «Είσαι το πιο πολυπόθητο όνειρο της ζωής μου που βγήκε αληθινό» της γράφει.
Ωστόσο έμελλε να μείνουν μόνο έξι μήνες μαζί αφού ο γάμος τους έγινε λίγο καιρό πριν πεθάνει ξαφνικά, σε ηλικία 51 ετών.

Στον πρόλογο του συνολικού του έργου (91 ολοκληρωμένοι τόμοι, 48 ημιτελείς) με τον γενικό τίτλο «Ανθρώπινη Κωμωδία» (La comédie humaine) ο Honoré de Balzac, συνοψίζει τη φιλοσοφία του: Όπως η κληρονομικότητα, οι περιβαλλοντικές διαφορές καθορίζουν τα είδη στο ζωικό βασίλειο, έτσι και οι ποικίλες κοινωνικές πιέσεις, ευθύνονται για τις διαφορές ανάμεσα στα ανθρώπινα όντα.

Σε διάστημα 25 ετών ως τον αιφνίδιο θάνατο του, ο Μπαλζάκ εργαζόταν επί καθημερινής βάσεως 15 ώρες περίπου, πίνοντας αμέτρητα φλυτζάνια καφέ —για να διατηρεί τη διαύγεια του, όπως έλεγε. Κατά τη διάρκεια της εκτύπωσης των έργων του στο τυπογραφείο, πραγματοποιούσε συνεχείς διορθώσεις, ακόμη και αλλαγές.

Πηγή πληροφοριών: Editions Baudelaire, el.wikipedia.org/wiki

περισσότερα Balzac, Honoré de (1799 – 1850 /51)

Η Εξαδέλφη Μπέττυ 1846, Η Ανθρώπινη Κωμωδία Honoré de Balzac

rose
«Φίλος έδωσε σε φίλο τριαντάφυλλο με φύλλο
Τι χαρές και τι τραγούδια
για την κίνηση αυτή
σάμπως όλη η γη να μοσχομύρισε
τριαντάφυλλα κι αυτή.

Φίλε μου καλέ και παντοτινέ
είθε πάντα στο πλευρό μου
να ζυγώνεις με την πρόθεση αυτή
να μου φέρνεις ευωδιές από λουλούδια

σαν σε λεύκωμα με μνήμες
περασμένων πια καιρών
ζωντανεύουν πάλι λάμψεις
των αθώων εποχών
που με κάνουν να γελώ
τα δεινά μου να ξεχνώ.»

Λίγα λουλούδια αν θέλεις στείλε μου

Κι από το φιλί πάντα πιο πολύ
μας μιλούν γι’ αγάπη τα λουλούδια
αν σε αγαπώ μ’ άνθη θα στα πω
τα βουβά του έρωτα τραγούδια
Λίγα λουλούδια αν θέλεις στείλε μου
και πάλι φίλε μου απόψε
λουλούδια ο κήπος επλημμύρισε
έμπα και μύρισε και κόψε

Μα όμως πρόσεξε να μη πληγωθείς
κι από τ’ αγκάθια του να μη ματωθείς
Λίγα λουλούδια αν θέλεις στείλε μου
και πάλι φίλε μου απόψε.

Νίκος Γούναρης «Λίγα λουλούδια αν θέλεις στείλε μου» Foxtrot εποχής (1939)

Η Πόλις

Αγαλματίδιο Κούρος


Κ. Καβάφης Η Πόλις γ. 1894 δ. 1910

Είπες «Θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα.
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη απ’ αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή·
κ’ είν’ η καρδιά μου -σαν νεκρός- θαμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θα μένει.
Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα.

Καινούργιους τόπους δεν θα βρεις,
δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού -μη ελπίζεις-
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γη την χάλασες.
Αλεξάνδρεια Αιγύπτου 1894 (γράφτηκε /31)

Cherif Pacha – Αλεξάνδρεια

Ανάλυση ποιήματος:
Ο Καβάφης υπήρξε κοσμοπολίτης, ευκατάστατος με θέση στην κοινωνία της Αλεξάνδρειας. Πως βίωσε αυτή την προοπτική του εγκλεισμού σε μια πόλη που θα ‘λεγε κανείς του ήταν εχθρική; Προφανώς αφορά την ενατένιση του εαυτού του σε μελλοντικό χρόνο. Είχε ήδη κάνει κάποιες επιλογές που στο βάθος τον δυσαρεστούσαν αφόρητα.

Κ. Π. Καβάφης

Η πόλη ήδη τον είχε συνεπάρει με τα μυστικά που έκρυβε μια πόλη της Ανατολής, είχε διαποτιστεί με το εξωτικό άρωμα των περιπλανήσεων στα στενά δρομάκια γύρω από τη λεωφόρο Cherif Pacha με τα παλιά κτίρια. Η ταύτιση με την πόλη αυτή και τις περιπλανήσεις του, τις γνωριμίες και τις συναναστροφές ήταν απόλυτη.

Ταύτιση που τελικά αφορά όλους τους ανθρώπους καθώς δένονται με τα σπίτια, τις πόλεις που μένουν, τους ανθρώπους που έτυχε να γνωρίσουν και να συναναστραφούν. Ο Καβάφης αν και 31 ετών διέβλεψε το μέλλον καθιστώντας ανέφικτη μια προσδοκία για μια ανταμοιβή, καλυτέρευση —δείχνοντας όπως ο μύθος του Σισύφου, τη βίωση μιας απέλπιδος τελικά πραγματικότητας.

Κωνσταντίνος Καβάφης (1863-1933) Η Πόλις 1910 Απαγγελία Δημήτρης Χορν

VIKING Sky

VIKING SKY

Σε πλήρη εξέλιξη βρισκόταν έως αργά το βράδυ του Σαββάτου η επιχείρηση απομάκρυνσης των 1.300 επιβατών του πολυτελούς κρουαζιερόπλοιου Viking Sky με ελικόπτερα.

Επιβάτες του κρουαζιερόπλοιου περιέγραψαν τη στιγμή που οι μηχανές του πλοίου σταμάτησαν αλλά και την επιχείρηση εκκένωσής του.

«Τρώγαμε μεσημεριανό όταν το πλοίο άρχισε να τραντάζεται. Τα τζάμια στα παράθυρα έσπασαν και νερό εισήλθε στο εσωτερικό. Επικρατούσε χάος. Αλλά και το ταξίδι με το ελικόπτερο, θα ήθελα απλά να το ξεχάσω. Δεν ήταν καθόλου διασκεδαστικό» αφηγείται ο Αμερικανός Τζον Κάρι στο κρατικό τηλεοπτικό δίκτυο NRK.

«Δεν έχω ξαναδεί τίποτα τόσο τρομαχτικό. Άρχισα να προσεύχομαι, προσευχήθηκαν για την ασφάλεια όλων όσοι ήμασταν στο πλοίο» περιέγραψε από την πλευρά της μία επιβάτισσα, που έχει ήδη φθάσει στη στεριά, η Τζάνετ Τζέικομπ.

«Το ταξίδι με το ελικόπτερο ήταν τρομακτικό. Οι άνεμοι, ήταν σαν ανεμοστρόβιλος» σημείωσε.

Ένα δεύτερο πλοίο, ένα φορτηγό πλοίο με εννεαμελές πλήρωμα, επίσης εκκενώθηκε σε κοντινή απόσταση, αφού υπέστη κι εκείνο μηχανική βλάβη, με αποτέλεσμα τα ελικόπτερα να σπεύσουν προς το σημείο κι επομένως να καθυστερήσει η επιχείρηση αερομεταφοράς από το κρουαζιερόπλοιο, εξήγησε το κέντρο επιχειρήσεων διάσωσης.

Στην περιοχή, το ύψος των κυμάτων φθάνει τα 6-8 μέτρα, σύμφωνα με το Μετεωρολογικό Ινστιτούτο της Νορβηγίας.

πηγή άρθρου real.gr

Rock the Casbah

The Clash
Joe Strummer, Mick Jones, Paul Simonon, Topper Headon

Όπως «Enola Gay» ονομαζόταν το αεροπλάνο που έριξε την ατομική βόμβα στη Χιροσίμα, Ναγκασάκι (6, 9  Αυγούστου 1945) κι έγινε τραγούδι έμβλημα με τον ίδιο τίτλο το 1980, περιέργως το «Rock the Casbah» των Clash, έγινε το έμβλημα των πιλότων των Αμερικανικών βομβαρδιστικών στον πόλεμο του Κόλπου, το 1991. Ο Joe Strummer εκ των μελών του συγκροτήματος, όταν το έμαθε έκλαψε πικρά.

The Clash - Rock the Casbah
Rock the Casbah 1982

The ClashRock the Casbah

Now the king told the boogie men
You have to let that raga drop
The oil down the desert way
Has been shakin’ to the top

The Sheik he drove his Cadillac
He went a-cruisin’ down the ville
The muezzin was a-standing
On the radiator grille
Shareef don’t like it
Rock the Casbah, rock the Casbah
Shareef don’t like it
Rock the Casbah, Rock the Casbah

By order of the prophet
We ban that boogie sound
Degenerate the faithful
With that craazy Casbah sound
But the Bedouin they brought out
the electric camel drum
The local guitar picker got his guitar-picking thumb
As soon as the Shareef had cleared the square
They began to wail

Shareef don’t like it Rock the Casbah, rock the Casbah
Shareef don’t like it Rock the Casbah, Rock the Casbah

Now, over at the temple
Oh, they really pack ’em in
The in-crowd say it’s cool
To dig this chanting thing
But as the wind changed direction
Then the temple band took five
The crowd caught a wiff Of that crazy Casbah jive

Shareef don’t like it Rock the Casbah, rock the Casbah
Shareef don’t like it Rock the Casbah, Rock the Casbah

The king called up his jet fighters
He said you better earn your pay
Drop your bombs between the minarets
Down the Casbah way

As soon as the Shareef was chauffeured outta there
The jet pilots tuned to the cockpit radio blare
As soon as the Shareef was outta their hair
The jet pilots wailed

Shareef don’t like it Rock the Casbah, rock the Casbah
Shareef don’t like it Rock the Casbah, Rock the Casbah

Shareef don’t like it, he thinks it’s not kosher
Rock the Casbah, rock the Casbah Shareef don’t like it, fundementally can’t take it
Rock the Casbah, Rock the Casbah

Shareef don’t like it, you know he really hates it
Rock the Casbah, rock the Casbah
Shareef don’t like it, really, really hates it

Lyrics by Youtube user

Enola Gay Orchestral Manoeuvres in the Dark

Θεράπων της τελειότητας

Θόδωρος Αγγελόπουλος (1935 – 2012)

Σε λίγες μέρες συμπληρώνονται επτά χρόνια που έφυγε από τον κόσμο (20/1/2012) ο μεγάλος σκηνοθέτης μας Θόδωρος Αγγελόπουλος. Γύρισε τις ταινίες που έγιναν καλλιτεχνικά ορόσημα στη Βόρεια Ελλάδα ως επί το πλείστον και δη σε μέρη της Δυτικής Μακεδονίας – Φλώρινα και Πτολεμαΐδα. Η κινηματογραφική Λέσχη Πτολεμαΐδας στις 20 Ιανουαρίου διοργανώνει εκδηλώσεις για τη μνήμη του με επίκεντρο περιήγηση στα μέρη των γυρισμάτων (Φλώρινα, Ξυνό Νερό, Αμύνταιο) αφ’ ενός, αφ’ ετέρου προβολή ντοκιμαντέρ από τον Αλέξανδρο Λαμπρίδη – βοηθό σκηνοθέτη των ταινιών του του οποίου θα ακολουθήσει συζήτηση για το έργο του ενώ το τέλος των εκδηλώσεων θα στεφθεί  με μουσικό αφιέρωμα από το Μουσικό Σχολείο Πτολεμαΐδας.

Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος γεννηθείς τον Απρίλιο του 1935, εγκατέλειψε αρχικά τις σπουδές του στη Νομική για να μεταβεί στο Παρίσι όπου και φοίτησε στο πανεπιστήμιο των Παρισίων Σορβόννη Λογοτεχνία. Κατόπιν αν και ήθελε να συνεχίσει τις σπουδές του στην εκεί σχολή Κινηματογράφου, επέστρεψε στην Ελλάδα. Αρχικά εργάστηκε ως δημοσιογράφος στη στήλη της κινηματογραφικής κριτικής στην εφημερίδα Δημοκρατική Αλλαγή ως τη στιγμή που έκλεισε από τη Χούντα. Γυρίζει σε λίγο την πρώτη του ταινία (1970) την «Αναπαράσταση» χρονικό ενός εγκλήματος πάθους σε ένα απομακρυσμένο ορεινό χωριό. Η τριλογία του για την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα (1930 – 1970) με τις ταινίες Μέρες του ’36 (1972), Ο Θίασος (1975), Κυνηγοί (1977) έτυχε διεθνούς αναγνώρισης. Μετά το τέλος της δικτατορίας ο Αγγελόπουλος πήγε στην Ιταλία ως συνεργάτης στη RAI όπου κέρδισε και κάποια χρήματα αφήνοντας έκτοτε την αποκλειστική πολιτική θεματολογία στις ταινίες του ασχολούμενος με άλλα θέματα κυρίως υπαρξιακά στο υπόβαθρο των σχέσεων που παραπαίουν εξ αιτίας μιας έξωθεν πραγματικότητας και όπου ζητείται η επανένωση των δεσμών τους.

Θόδωρος Αγγελόπουλος – Τοπίο στην Ομίχλη 1988 Αργυρός Λέων Φεστιβάλ Βενετίας (καλύτερη ευρωπαϊκή ταινία)

Τα τοπία είναι μουντά και κρύα, τα δένδρα τυλιγμένα στην ομίχλη του χειμώνα στον έρημο κάμπο οι άνθρωποι αραιά και που διασχίζουν τα έρημα χωράφια με τις αγροικίες όπου καπνίζει η καπνοδόχος του τζακιού. Η εκ βιομηχανοποίηση της περιοχής δεν άγγιξε τη μοναχική ματιά του μακρινού ταξιδιώτη από τα βάθη μιας ιστορίας που είχε αφήσει πολλές πληγές. Σαν επιστέγασμα από την ερημιά του τοπίου και τη σιωπή των λέξεων βγαίνει η αλήθεια μιας ζωής – έτσι κι αλλιώς, στο τέλος χαμένης.

Για την ταινία του «Η Αιωνιότητα και μια Μέρα» κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Κανών 1998 ενώ για το «Βλέμμα του Οδυσσέα» το βραβείο της Κριτικής Επιτροπής Κανών 1995 λέγοντας τότε στο λόγο κατά την απονομή των βραβείων του 1995: «Αν αυτό έχετε να μου δώσετε εγώ τι να σας πω;» λέγοντας το 1998 όταν κέρδισε το Α΄βραβείο: «Αν δεν είχε κερδίσει το Α΄βραβείο πάλι τα ίδια θα ‘λέγα».

Θόδωρος Αγγελόπουλος εικόνες από τις ταινίες του


Τοπιο στην Ομιχλη: Θοδωρος Αγγελοπουλος Ιωαννινα 1988

Ποιος ήταν ο μεγιστάνας μεσίτης;

American Crime Story The assassination of Gianni Versace (Season 2 /TV Σειρά)

Η σειρά αυτή (70ά Βραβεία Emmy, κέρδισε το Βραβείο καλύτερης σειράς), περιγράφει σε μορφή παράλληλων επεισοδίων μια σειρά δολοφονιών που διέπραξε ο κατά συρροήν δολοφόνος Άντριου Κενάναν – μεταξύ των οποίων και του Gianni Versace που υποδύθηκε ο Ντάρεν Κρις που και έμοιαζε – υποδυόμενος μέχρι να μοιάσει απολύτως, με τον ειδεχθή δολοφόνο.

Darren Criss, ως Andrew Cunanan, Mike Farrell ως Lee Miglin

Ο κατά συρροήν δολοφόνος (serial killer) Άντριου Κενάναν (Andrew Cunanan), είχε ως τρίτο στόχο τον μεγιστάνα μεσίτη ακινήτων Λη Μίγκλιν (Lee Miglin) – προτού δολοφονήσει τον διάσημο Ιταλό μόδιστρο Τζιάνι Βερσάτσε – δυο μήνες μετά (Ιούλιος του 1997), στο Μαϊάμι της Φλόριντα.

Lee MIglin
Lee Miglin

Ο Λη Μίγκλιν ως τη στιγμή που δολοφονήθηκε τον Μάιο του 1997, ήταν ιδιοκτήτης μιας επιχείρησης ακινήτων με 50χρονη δραστηριότητα (Miglin Estate), καθώς και άλλων μεγάλων εταιρειών, ευρέως γνωστός στο Σικάγο για το επιχειρηματικό αλλά και φιλανθρωπικό του έργο.

Στην αρχή η αστυνομία πίστευε πως οι δράστες ήταν περισσότεροι καθώς η δολοφονία είχε γίνει με αποτρόπαιο τρόπο με όπλο κατσαβίδι, πριόνι, το θύμα είχε κτυπήματα στα πλευρά και στο λαιμό και ακόμη το πρόσωπο του ήταν καλυμμένο με πλαστική ταινία αφήνοντας μόνο τη μύτη ακάλυπτη, το σώμα ήταν τυλιγμένο σε καφέ χαρτί περιτυλίγματος μοιάζοντας με μούμια, καθώς κι απ’ το γεγονός ότι οι δολοφόνοι ή ο δολοφόνος, έμεινε πολλή ώρα μέσα στο σπίτι.
Η γυναίκα του Lee Miglin, Marilyn, επιστρέφει στο σπίτι από το Toronto

Πράγματι ο δολοφόνος είχε μείνει στο σπίτι και για να κοιμηθεί: Έφαγε σάντουιτς με ζαμπόν προτού κοιμηθεί στο κρεβάτι του Μίγκλιν, έκανε μπάνιο στην εντοιχισμένη μπανιέρα, αφήνοντας ίχνη ξυρίσματος στο πάτωμα και ένα παιχνίδι – πιστόλι στον μαρμάρινο νιπτήρα, για να κοροϊδέψει την αστυνομία. Το γεγονός ότι έμεινε τόση ώρα στο σπίτι δείχνει πως δεν φοβόταν μήπως τον πιάσουν αφήνοντας μάλιστα δείγματα DNA στο μπάνιο. Φίλη της γυναίκας του Μίγκλιν είπε πως δεν μπορούσες ν’ αγγίξεις τίποτα. Παντού υπήρχαν ίχνη του εγκλήματος. Ο σκύλος που υπήρχε στον κήπο – ένα Λαμπραντόρ όλο αυτό το διάστημα, παρέμεινε ήσυχος και ήρεμος.

Οι γείτονες και συνεργάτες περιγράφουν τον Λη Μίγκλιν σαν έναν ευφυή επιχειρηματία, έναν ήσυχο και γενναιόδωρο άνθρωπο. Τελευταία τον είδαν στις 2 μ.μ του Σαββάτου και συνάγεται από την έρευνα, πως δολοφονήθηκε αργά την ίδια νύχτα στο γκαράζ του σπιτιού του. Το πτώμα στο γκαράζ, ανακαλύφθηκε το πρωί της Κυριακής που γύρισε η γυναίκα του Μέριλιν, από ένα επιχειρηματικό ταξίδι – καθώς διατηρούσε στο Σικάγο κατάστημα αρωμάτων και καλλυντικών.

Andrew Cunanan
Andrew Cunanan – 23 χρόνια πριν: Η επικήρυξη από το FBI

Ο Κενάναν (Andrew Cunanan) ήταν γνωστός στη γκέι κοινότητα του Σικάγου και επίσης απ’ το γεγονός ότι ήδη είχε δολοφονήσει τον πρώην φίλο του, κρίθηκε ως ο δράστης – έτσι αμέσως οι έρευνες στράφηκαν προς τη σύνδεση του με την οικογένεια Μίγκλιν.

Ο πρώην αντιπρόεδρος της εταιρείας Miglin-Beitler, λέει πως την εποχή εκείνη ήταν μια τρέλα να συνδέσεις τα δύο αυτά ονόματα. Αργότερα διαπιστώθηκε πως ο Κενάναν γνώριζε τον γιο του Μίγκλιν  – 25 ετών την εποχή και ασχολούμενος με την ηθοποιία – καθώς διαπιστώθηκε πως ο δράστης είχε δηλώσει, πως θα ιδρύσει μια εταιρεία προκατασκευασμένων σκηνικών με τον Ντιουκ Μίγκλιν (Duke Miglin). Μάλιστα υπερηφανευόταν σε κύκλους στο Σικάγο πως γνώριζε μια τόσο επιτυχημένη οικογένεια.


A Random Killing (31 Jan 2018) on IMDb

Ως σήμερα ο φόνος αυτός μοιάζει τυχαίος. Κάποιος εργαζόμενος στο νεκροταφείο της Πενσυλβάνια, είπε πως ο Κενάναν σκότωσε για να κλέψει το αυτοκίνητο του Μίγκλιν – μια πολυτελή Lexus που βρέθηκε στο σημείο, σκοτώνοντας τον φύλακα και παίρνοντας του το φορτηγάκι. Ένας ενεχυροδανειστής δεν μπόρεσε να καταδείξει ως κομιστή  του κλεμμένου χρυσού νομίσματος από το σπίτι του Μίγκλιν, τον Άντριου Κενάναν, ούτως ώστε να αποτρέψουν τα επόμενα εγκλήματα του.

Ωστόσο οι δημιουργοί της σειράς της Fox – του Ryan Murphy, διατείνονται πως ακολούθησαν προσεχτικά τα γεγονότα της ιστορίας, βασιζόμενοι και στο βιβλίο της Μορίν Ορθ (Maurine Orth) «Κοινές Χάρες» (Vulgar Favors), προσθέτοντας ίσως κάποιο «αλατοπίπερο». (Αρχική πηγή άρθρου: harpersbazaar.com  / Ιαν. 24/2018)

Ο Darren Criss στο ρόλο του Andrew Cunanan στο επεισόδιο Gianni Versace assassination

Mamma Roma

Ο Παζολίνι και ο Νεορεαλισμός

Ο Παζολίνι και ο Νεορεαλισμός

Αρχικά θιασώτης του ρεύματος αυτού, ο Πιερ-Πάολο Παζολίνι (1922 γ. – 1975 θ.) με τις ταινίες «Ακατόνε» (1961) και «Μάμα Ρόμα» (1962) – υπερβαίνει τα στενά πλαίσια που το ρεύμα έθετε: ήτοι μια ρεαλιστική απεικόνιση περιστατικών της ζωής απλών ανθρώπων μιας κάπως απομακρυσμένης πραγματικότητας έξω από τα στενά όρια μιας αστικής πρωτεύουσας – εισάγοντας νέα στοιχεία υπέρβασης.

Mamma Roma
Anna Magnani, Ettore Garofalo

Νεορεαλισμός είναι ένα ρεύμα στον κινηματογράφο που προσχώρησαν πολλοί Ιταλοί και όχι μόνο, σκηνοθέτες. Τα θέματα του τα αντλεί από τις ιστορίες απλών ανθρώπων στις παρυφές ενός βιομηχανικού αστικού ή επαρχιακού περίγυρου τοποθετώντας τες πάντα σε ένα δραματικών τόνων σκηνικό.

Ο πρώτος διδάξας – θεμελιωτής στην Ιταλία, ο Ρομπέρτο Ροσελίνι με τις ταινίες «Ρώμη Ανοχύρωτη Πόλη», «Στρόμπολι» κ.ά. επεξεργάστηκε με απόλυτα ρεαλιστικό τρόπο τις ιστορίες της κινηματογραφικής του αφήγησης.

Ο Παζολίνι προχώρησε πιο πέρα τον νεορεαλισμό προσδίδοντας του ένα είδος σουρεαλισμού. Στις κατοπινές του ταινίες στο τέλος της δεκαετίας του ’60, ο Παζολίνι, υπερβαίνει τα εσκαμμένα δίνοντας μια νέα ώθηση στο ρεύμα αυτό με την είσοδο του σουρεαλισμού – με κατ’ εξοχήν αντιπροσωπευτικές ταινίες «Θεώρημα» (Teorema /1968) και «Χοιροστάσιο» (Porcile /1969) – ξεφεύγοντας από τη φόρμα του νεορεαλισμού, με την εισαγωγή έντονων στοιχείων σουρεαλισμού και ασχολούμενος σ’ αυτές τις ταινίες όχι με την εργατική αλλά με την αστική τάξη.

Το συγγραφικό του έργο «Τα παιδιά της ζωής» (Ragazzi di Vita), κινείται παράλληλα με τις ταινίες του «Ακατόνε» (1961), «Μάμα Ρόμα» (1962) και «Ρικότα» (Ricotta) (μικρού μήκους / 1963) στις οποίες αναπτύσσει τη δική του φόρμα του νεορεαλισμού ξεχωρίζοντας απ’ τον Ρομπέρτο Ροσελίνι και άλλους κατοπινούς σκηνοθέτες.

Ενώ ο Ροσελίνι φωτίζει τις ζωές απλών ανθρώπων, ο Παζολίνι προσπαθεί να φωτίσει τις ζωές του υποκόσμου στην πρώτη περίοδο των αρχών του ’60. Τα «Παιδιά της Ζωής» είναι ένα ορόσημο στη διακαή επιδίωξη του να φωτίσει τη ζωή του περιθωρίου, μια αποφασιστική στροφή προς το είδος αυτό.

Το βιβλίο δέχθηκε πολλές κριτικές όπως και κάποιες απ’ τις ταινίες του που λογοκρίθηκαν. Η κυβέρνηση των Χριστιανοδημοκρατών το κατηγόρησε ως άσεμνο. Το ΚΚΙ  –  του οποίου διετέλεσε μέλος κάποια χρόνια (1947 ~ 1949), το χαρακτήρισε επιτηδευμένο, με απουσία θετικών ηρώων, χωρίς προοπτικές.

πληροφορίες / άρθρο wikiwand.com/en/Ragazzi_di_vita

Pier Paolo Pasolini – Video Gallery

Mamma Roma 1962 : Mercato

Mamma Roma 1962 : Il Violino Tzigano

Cineteca di Bologna – Porcile 1969 : Pierre Clementi – Jean-Pierre Léaud, Anne Wiazemsky Monologs

Νεορεαλισμός Μια λίστα ταινιών