Archive for the ‘Περιπλανηση’ Category

Jump!


2010
07.30

H ζωή του φωτογράφου που έκανε 100 εξώφυλλα στο Life μετά την έξοδο του από την Αυστρία για τις ΗΠΑ όταν αποφυλακίστηκε με χάρη.
Στη δεκαετία του ‘20 ο νεαρός φωτογράφος πηγαίνει εκδρομή στις Αυστριακές Άλπεις με τον πατέρα του με τον οποίο δεν τα πηγαίνει καλά εξ αιτίας του δύστροπου χαρακτήρα του τελευταίου ο οποίος γλυστράει και πέφτοντας στο ποτάμι κτυπάει στο κεφάλι και μένει καθηλωμένος δίπλα στα παγωμένα νερά.
Ο γιός του τρέχει να φωνάξει για βοήθεια στην επιστροφή του όμως ο πατέρας του είναι νεκρός χτυπημένος στο μέτωπο με αιχμηρό αντικείμενο .

Στη δίκη που ακολουθεί, ο γιός κατηγορούμενος για φόνο, με τη βοήθεια του Εβραίου δικηγόρου του γλυτώνει μεν το θάνατο αλλά καταδικάζεται σε κάθειρξη στις φυλακές του Ίνσμπρουκ απ’ όπου βγαίνει με χάρη από τις Αυστιακές Αρχές, καταφεύγοντας στην Αμερική για να γλυτώσει απ’ το διωγμό των Εβραίων που ήδη έχει ξεκινήσει.

Πρόκειται για μια αληθινή δίκη παραπλάνησης, μια “δικαστική πλάνη”. Γι’ αυτό που μπορεί να θεωρηθεί ένοχος ο γιός, είναι για το ότι καθυστέρησε να τείνει χείρα βοηθείας στον πατέρα του καθώς γλυστρούσε για να πέσει στα νερά όπου θα κτυπούσε μένοντας σχεδόν αναίσθητος όταν τον αποτελείωσε ένας ντόπιος χωρικός για να του πάρει το πορτοφόλι.
Ατμόσφαιρα πολύ πετυχημένη στο έργο, του εκκολαπτόμενου Ναζιστικού φρονήματος και του μίσους που ξεκινούσε για τους Εβραίους – με τις συναντήσεις των ένστολων με κόκκινα περιβραχιόνια Ναζί, του κόσμου που αποδοκίμαζε λοιδορώντας απειλητικά τον κατηγορούμενο – καθώς είχε γίνει γνωστή η Εβραϊκή του ταυτότητα, κάθε φορά που προσερχόταν στο δικαστήριο.

Ωραία φωτογραφία, ειδικά στις Αυστριακές Άλπεις,  ηθοποιία – ειδικά του πρόσφατα χαμένου σπουδαίου ηθοποιού Πάτρικ Σουέζη υποδυόμενος τον δικηγόρο που κι εκείνος χρειάζεται να πεισθεί για την αθωότητα του πελάτη του κατόπιν της εξέλιξης την ακροαματικής διαδιασίας και τις ενοχοποιητικές καταθέσεις των παραπλανημένων μαρτύρων. Το ακροατήριο έχοντας πεισθεί για την ενοχή του κατηγορούμενου - ιδίως όταν τονίσθηκε στη δίκη ότι ο πατέρας – θύμα, εκτός από τον κοινωνικό και γαλαντόμο χαρακτήρα του! - έπασχε από την καρδιά του και ο γιός δεν κουβαλούσε τις αποσκευές του στην εκδρομή τους στο βουνό! - η γνώμη του κληθέντος  ψυχιάτρου περί Οιδιποδείου Συμπλέγματος του κατηγορουένου, έγινε ανεφύλακτα δεκτή. 

Ακόμη κι ο Φρόϋντ δέχθηκε τηλεφώνημα του δικηγόρου εξηγώντας του τη δυσμενή εξέλιξη - να παραστεί στη δίκη για να αναιρέσει την επίκληση της θεωρίας του ψυχιάτρου περί Οιδιποδίου συμπλέγματος για να θεμελιώσει το κατηγορώ του εισαγγελέα  – για να ξεκαθαρίσει πως είναι μια θεωρία όχι γενικά εφαρμόσιμη – κάτι που δεν έγινε δεκτό στο δικαστήριο ούτε καν η αντίστοιχη επιστολή του Φρόϋντ!

Πρόεδρος, εισαγγελεύς κι αυτοί με τον αντισημιτισμό τους είχαν σταθεί ενάντια στη κάθε προσπάθεια του δικηγόρου να αθωωθεί ο κατηγορούμενος νεαρός πελάτης του.

Πρόκειται για ένα έργο για τις διαταραγμένες σχέσεις πατέρα-γιού, για τη δύστροπη – αυταρχική συμπεριφορά ορισμένων, για τη μεροληπτικότητα του κόσμου που ξεγελιέται απ’ τα φαινόμενα, για τις ενδόμυχες αυτο-κατηγορίες, παραλήψεις και δισταγμούς.

Ένα έργο εποχής, ένα ακόμη βαρύ κατηγορώ στη βαρβαρότητα του ναζισμού, στην αδράνεια των υπολοίπων κυβερνήσεων όταν ο Ναζισμός από τη δεκαετία του ‘20 κέρδιζε έδαφος στις χώρες της Κεντρικής Ευρώπης – μια ακόμη αδιάσειστη μαρτυρία για τον απηνή διωγμό που υπέστησαν οι Εβραίοι κάτω από τη λυσσαλέα μανία του Χίτλερ που εξέφρασε μια (δικαιολογημένη κατά ένα μικρό ποσοστό και αδικαιολόγητη κατά το μεγαλύτερο) απλή δυσαρέσκεια των κατοίκων των αντίστοιχων χωρών ενάντια στους Εβραίους – για να τη μετατρέψει σε Ολοκαύτωμα.

Μια Κυριακη στο σπιτι


2010
07.25
Wim SchumacherWim Schumacher: Portrait of Adine Mees

Πολύ θα ήθελα να βρισκόμουν έξω σ’ ένα όμως δροσερό μέρος, χωρίς την εξουθενωτική λάμψη του ήλιου. Ηρεμία, περισυλλογή, δροσιά. Ένα βιβλίο – πολλά γαρ τα αρχινισμένα, ας πούμε το Αναζητώντας τον Χαμένο χρόνο τόμος Α΄Από τη μεριά του Σουάν “Κομπραί”.

Ο ήλιος είναι παρών κρυμμένος στη φυλωσσιά, τα τζιτζίκια εξακολουθούν το τραγούδι τους, οι άκρες των κυπαρισσιών λυγίζουν στο απαλό φύσημα του ανέμου.
Τι να σκεφτείς τα περασμένα έχουν φύγει πια, τα αυριανά δεν υπάρχουν μόνο αυτό το σιωπηλό απομεσήμερο διαγράφει την τροχιά του σε μια μνήμη μελλοντική που κι αυτή με τη σειρά της θα γίνει ανύπαρχτη.

Ο ήχος του ανεμιστήρα που γυρίζει, του καναρινιού ένα μοναχικό τιτίβισμα, η εορταστική πανδαισία των τζιτζικιών μέσα σ’ ένα απέραντο αχνό γαλάζιο. Μνήμες του χθες σ’ ένα σήμερα που αφουγκράζεται τον εαυτό του…

Bob Sinclar


2010
06.22

Αληθινά χορευτική μουσική, μουσική που ξεσηκώνει για την πίστα.

Το πλοίο προχωρούσε στην ατάραχη θάλασσα. Είχαμε ανέβει στη Disco όπως γινόταν κάθε βράδυ. Από τις τζαμαρίες γύρω, αντανακλάσεις από τα φώτα των απέναντι πολιχνών των στενών των Δαρδανελλίων καθώς η μια διαδεχόταν την άλλη. Καθισμένοι στους αναπαυτικούς καναπέδες πίναμε το ποτό μας.
Η πίστα ήταν περίπου άδεια μόνο ένα ζευγάρι χόρευε. Στους δυο διαδρόμους κόσμος πηγαινοερχόταν άλλοι στο κατάστρωμα έξω κοιτούσαν τη θέα μέσα στη σκοτεινή, άπνοη, δίχως φεγγάρι νύχτα, όταν ακούστηκε το τραγούδι που έβαλε ο DJ και στα πέντε δευτερόλεπτα η πίστα γέμισε κόσμο…  – (Cristal – Louis Cruises, 8-’09)

The ship was slipping slowly into the dark, waveless sea. We had risen to Disco as every night. From the tall glass panes around, reflections from the lights of Dardanellion Straits little towns around. Sitting to confortable sofas we had drinks.
The dancing floor was empty and only one pair was dancing. In the two corridors of the ship’s disco, people was passing through and other on the deck outside were looking at the close view of the revealed lights of the moonless, windless night, when I heard the song that blew the DJ and in all five seconds, the disco’s dancing floor was filled up with people…

[Automatically translated by Microsoft® Translator]

Ιστανμπουλ Στο σταυροδρομι των πολιτισμων


2010
04.08

Επισκέφθηκα προ ημερών πάλι τη Κωνσταντινούπολη. Ένα μέρος που δε μοιάζει με κανένα άλλο. Κτισμένη στο σταυροδρόμι Δύσης και Ανατολής προσφέρει το δυτικό στοιχείο μαζί μ’ εκείνο της Ανατολής – κι αυτό συνιστά την οφορφιά και την ιδιαιτερότητα αυτής της πόλης των 12 και πλέον εκατομμυρίων κατοίκων – συμπεριλαμβανόμενης της Ανατολικής ακτής, της Δυτικής και των γύρω περιοχών.

Σε τι συνίσταται το δυτικό στοιχείο; Υπερπολυτελή ξενοδοχεία (Ciracan Palace, Hilton, Conrad, Intercontinental, Four Seasons), καταστήματα με όλες τις σύγχρονες τάσεις της μόδας, μοντέρνα φαγητά με προεξέχοντα τα δημοφιλή ροφήματα – όλοι οι τύποι των καφέδων (capuccino, espresso, latte)  και των γλυκών (brownie, tiramisou, chocolate pie), συγκοινωνίες σύγχρονες με ένα τραμ μοντέρνο που πραγματικά σε πάει γρήγορα στον προορισμό σου, καραβάκια για τα γύρω νησιά  (Πρίγκηπος, ) σε καθημερινή βάση, εξυπηρέτηση φιλική στα καφέ και εστιατόρια, ασφαλή μετακίνηση.

Ως προς το ντόπιο, ανατολικό στοιχείο: Τα περίφημα κεμπάπ και πίττες, τα σοροπιαστά γλυκά, οι μιναρέδες με τη φωνή του μουεζίνη να καλεί σε προσευχή στον Αλλάχ, οι ψαράδες της γέφυρας του Γαλατά, το αναζωογονητικό αεράκι των στενών του Βοσπόρου – ένα βοριαδάκι που κατεβαίνει δροσερό και απαλό που σε τυλίγει σαν βρεθείς δίπλα στη θάλασσα με τα ελαφρώς αναταρασσόμενα κύματα. Στο λιμάνι η κίνηση στο ζαχαροπλαστείο του Gioulioglou και του Koska είναι ακατάπαυστη. Εκεί τα περίφημα γλυκά και λουκούμια, τα γλυκά του κουταλιού, οι χαλβάδες, περιμένουν τον επισκέπτη που θα τα παραλάβει μέσα σε ωραίες συσκευασίες.

Κόσμος πολύς κάθεται  και απολαμβάνει τον καφέ ή το φαγητό του συνοδευόμενο με τσάι τις περισσότερες φορές. Στο Ιστικλάλ Καντεσί (İstiklâl Caddesi)  (η περιοχή Πέραν με τα παλιά ιστορικά κτίρια) - παντού κόσμος τα Σάββατα – το ίδιο και στο Σουλτάν Αχμέτ: συνωστισμός. Η διακριτικότητα και η ευγένεια όντως είναι παρούσες σε κάθε στιγμή. Η φιλική εξυπηρέτηση το ίδιο.

Ένας λαός που διχάζεται ανάμεσα στον πλούτο και τη φτώχεια, όμως που έχει μάθει να συνυπάρχει αρμονικά με όλα όσα τον περιστοιχίζουν. Το παλιό με το νέο, την παράδοση με τη σύγχρονη εξέλιξη. Από τη μια η αφίσα με τη μοντέρνα γυναικεία ομορφιά καθώς περνάει από κάτω η ρασοφορεμένη Τουρκάλα με το μαντήλι να της κρύβει το μισό πρόσωπο. Ένας λαός που κινείται ελεύθερα πάντως μέσα στον κυκεώνα των τάσεων, της εξέλιξης που πάει δίπλα με την παράδοση και αυτό είναι που προσδίδει στη μαγεία αυτής της πόλης.

Οι τοποθεσίες ενδιαφέροντος είναι πολλές. Από την Αγία Σοφία, το Μπλε Τζαμί, το Τοπ-καπί, το Ντολμά-μπαξέ, το τζαμί Ορτάκιοϊ, το Σιραχάν Παλάς, το Χίλτον, το Βυζαντινό Υδραγωγείο, οι περιστρεφόμενοι Δερβίσηδες, πάντα σημεία ενδιαφέροντος για τον επισκέπτη που βρίσκεται μέσα στο σταυροδρόμι της πολιτισμικότητας – του Οθωμανικού και του Χριστιανικού στοιχείου, του μπαρόκ των ιστορικών κτιρίων με το Αναγεννησιακό των καθολικών εκκλησιών, με τα σύγχρονα κτίσματα της περιοχής Ταξίμ να συνυπάρχουν με τη παλιά περιοχή της περιοχής του Σουλτάν Αχμέτ και του Καρακιοϊ.

Σίγουρα η ανακήρυξη για το 2010 της Ίστανμπουλ ως πολιτιστική πρωτεύουσα είναι σωστή επιλογή για ένα μέρος με τόσο πολιτισμικά έντονο χαρακτήρα που όμως παραμένει δύσκολα προσεγγίσιμος, λόγω της αντιφατικότητας και της πολυπλοκότητας αυτών των ιδίων των στοιχείων – που συνιστούν αυτό το πολύχρωμο μωσαϊκό.

Up in the air


2010
03.07

Το έργο αυτό αναδεικνύει τον Τζωρτζ Κλούνεϋ σαν ηθοποιό Α΄μεγέθους. Έπαιξε το ρόλο του σκληρού “απολυτή” προσωπικού με μια πειστική και δυναμική ένταση - αποστασιοποιημένου από προσωπικές αναμείξεις, εμπάθεια, σκληρότητα - ήταν ένας “παρηγορητής”  ψυχών – στέλεχος επιτυχημένο στην αποστολή που είχε να “χρυσώνει το χάπι” για κάθε νέο απολυόμενο.
Το θέμα άκρως επίκαιρο, λόγο της οικονομικής κρίσης - καθ’ όσον πολλές επιχειρήσεις προβαίνουν σε απολύσεις – κάποιος πρέπει να τις ανακονώνει στους αφορώντας τους.

Η εταιρεία όπου εργάζεται ο Κλούνεϋ, ακριβώς αυτό το ρόλο επιτελεί. Χρειάζεται κάποιον που θα ταξιδεύει σ’ όλη τη χώρα, εν προκειμένω στις ΗΠΑ, που θα δίνει διαλέξεις στους ενδιαφερόμενους – στελέχη επιχειρήσεων, σε στυλ σεμιναρίων που τους αφορούν, πάνω στην ανάγκη προσαρμοργής σε νέα δεδομένα. Δεδομένα που εστιάζονται πάνω στην ουδετερότητα, την ψυχραιμία  και την ελάφρυνση του φορτίου που ο καθένας κουβαλά. Ο ρόλος έπεσε κουτί διότι χρειαζόταν κάποιος να έχει το παρουσιαστικό – δυναμική εμφάνιση, αποφασιστικότητα, πειθώ,  θεληματικότητα για να ανακοινώνει την απόλυση, ενώ παράλληλα θα τη δικαιολογούσε μέσα στη συγκυρία - μέσα σ’ ένα ψυχολογικό πλαίσιο ανόρθωσης του πεσμένου ηθικού του υφιστάμενου την απόλυση.

Όποιος είδε το έργο αντελήφθη αμέσως την υποκριτική δύναμη του Κλούνευ που παίζει το ρόλο του ιπτάμενου επαγγελματία απολυτή. Χρειαζόταν κάποιος που να πείθει, καθησυχάζοντας – με μια δυναμική και σθεναρή παρουσία.  Αυτός ο άνθρωπος  όμως, για να μπορεί να ανταπεξέρχεται σωστά στο ρόλο του, να επιτυγχάνει πλήρως στην αποστολή του, θα έπρεπε αυτό το ρόλο – μακρυά από συναισθηματισμούς και ενδοιασμούς, να τον έχει ενδυθεί και στην προσωπική του ζωή να είναι ανεξάρτητος,  δυναμικός, χωρίς ανώφελα συναισθήματα - μόνο έτσι θα έβγαινε καθαρά η εικόνα της καθησυχαστικής πειθούς, της δύναμης και της αποφασιστικότητας, μέσα στα νέα δεδομένα προς αντιμετώπιση, που θα έπρεπε κάθε φορά να παρουσιάζει στους υποβιβαζόμενους πια σε ανέργους.

Ο Κλούνεϋ είναι υποψήφιος για Όσκαρ α΄ανδρικού ρόλου. Κάθε Όσκαρ είναι συνάρτηση και των άλλων υποψηφιοτήτων αλλά και του ειδικού βάρους της ταινίας στην οποία παίζει ο ηθοποιός - όμως θα ‘πρεπε να το πάρει γιατί είναι ένας περίφημος ηθοποιός, και η ταινία είχε άκρως επίκαιρο θέμα, που δεν έκρυβε ή παραποιούσε την αλήθεια –  ήταν ακριβώς η κοινωνία που περιέγραφε, η πιστή αναπαράσταση της σημερινής μέσα στις παραμέτρους της παγκοσμιοποιημένης “εν κινδύνω” οικονομίας όλων των αδυναμιών και των κινδύνων που αυτή επιφέρει και που καλούνται τώρα οι κυβερνήσεις να επιλύσουν.

Η ταινία σίγουρα ήταν πολύ καλή, ωραία γυρισμένη, με τολμηρή άποψη για τους σημερινούς τεχνοκράτες και τους ανθρώπους που στηρίζουν ένα σύστημα – που όσο κι αν απειλείται, τόσο εδραιώνει τη θέση του, βρίσκοντας διεξόδους μελετημένες και στην παραμικρή τους λεπτομέρεια. Στο τέλος ο ήρωας της ταινίας εξακολουθεί τη ζωή που έχει επιλέξει, γιατί μέσα σ’ ένα τέτοιο πλαίσιο οικονομικό και κοινωνικό, αυτό μοιάζει να είναι μονόδρομος, καταλήγει ο σκηνοθέτης - μην εξωραϊζοντας και μη καταφεύγοντας σε έτοιμες λύσεις.
Τη λύση μόνο οι κοινωνίες με τις κυβερνήσεις τους θα μπορέσουν να δώσουν, λαμβάνοντας υπ’ όψιν όλα τα νέα οικονομικά δεδομένα – μέσα σε μια προσπάθεια θωράκισης των κοινωνιών και των ανθρώπων που τις συγκροτούν. Στοιχεία για τη δημοσίευση

Porto-Fino


2010
01.13

Έχω πάει στο Πόρτο Φίνο εδώ και κάποια χρόνια. Θυμάμαι το άγαλμα του Κολόμβου στη Γένοβα. Τη διαδρομή από τη Γένοβα στο Πόρτο Φίνο. Το γραφικό λιμανάκι με τα σκάφη, τα καφέ – είχαμε πιεί έναν ωραίο esprseso freddo με λυωμένη ζάχαρη σε μικρό κανατάκι φερμένη, τα μικρά πολυτελή καταστήματα με όλες τις Ιταλικές πασίγνωστες μάρκες. Πάνω από το λιμανάκι αυτό εκτείνεται στο λοφίσκο η πόλη – καταπράσινη η πλαγιά, κετεβαίνει ως τη θάλασσα με απλωμένες τις ξαπλώστρες του μπάνιου σε σειρές η μια κοντά στην άλλη.

Στη Γένοβα είχαμε πάει με πλοίο. Ανέβηκε όλο το Αδριατικό πέλαγος – ένα πέλαγος που αν πιάσει τρικυμία είναι από τα χειρότερα – εν πάση περιπτώσει εμείς το ανεβήκαμε άνετα εκείνη την εποχή. Η Ιταλική Ριβιέρα ξεκινάει κάτω από τη Γένοβα και καταλήγει στο Σαν Ρέμο. Με επίκεντρο τη Γένοβα – λιμάνι στο μέσο του κόλπου της Λιγουρίας, χωρίζεται σε δύο μέρη – τη Δυτική (Riviera di Ponente – προς Γαλλία) και την Ανατολική (Riviera di Levante). Παίρνεις το τρένο από το σταθμό της Γένοβας και σε λίγη ώρα (1 περίπου ) φθάνεις Σάντα Μαργκερίτα και λίγο μετά Πόρτο Φίνο.

Η διαδρομή είναι από τις ωραιότερες. Όλοι οι σταθμοί αυτοί με τα μικρά πασίγνωστα θέρετρα, ονομαστά για το πράσινο και τα βράχια τους που φθάνουν στις ακτές. Εκεί στη Σάντα Μαργκερίτα σε κάποιο μικρό ξενοδοχείο Albergo, μπορεί κανείς να μείνει, να κάνει ολιγοήμερες διακοπές. Εντάξει από φαγητό, διαμονή, διασκέδαση. Όμως οι παραλίες είναι μάλλον εξαιρετικά πολυσύχναστες – όλη η Ρώμη συγκεντρώνεται σ’ αυτές, επίσης και η Γένοβα. Τα νερά είναι σκουρόχρωμα, δεν υπάρχει άμμος, ωστόσο η οργάνωση θα πρέπει να είναι εξαιρετική.

Το θέαμα εντυπωσιακό καθώς βλέπεις να εκτείνονται σε σειρές κατά μήκος των χαμηλών βραχωδών πλαγιών οι σεζ-λογκ με τις ομπρέλες και τα τραπεζάκι τους. Ένα είναι δεδομένο – ότι υπάρχει πλήρης εναρμόνηση του παρελθόντος με το παρόν. Καμμιά απολύτως παρέμβαση που θα αλλοίωνε το τοπίο – όλα τα οικήματα διατηρούν τον παλιό παραδοσιακό τους χαρακτήρα – το άκρον άωτον της αισθητικής που συνεπάγεται ο σεβασμός στην Ιστορία και την παράδοση. Η προσήλωση σ’ ένα αισθητικό ιδεώδες που συνάδει με την επαγγελματικότητα των προσφερόμενων υπηρεσιών.

Arrivederzi Santa Marguerita, arrivederzi Porto Fino!

Υπεροχο ταξιδι ομορφας


2010
01.09

Χθες ήμουν στο Χόντος Ομόνοιας. Πάρα πολύ ωραίο κατάστημα. Κυλιόμενες σκάλες απ’ όπου ανεβαίνεις στον τελευταίο όροφο με το εστιατόριο καφέ όπου βρίσκεται και το τμήμα βιβλίων. Ένας καφές με θέα την Αθήνα από ψηλά. Στο μάτι απλώνεται η πόλη – αχανής με το άσπρο των κτιρίων κάτω από έναν γκρίζο ουρανό – ο καιρός ήταν συννεφιασμένος. Ωραίος καφές που μπορείς να συνοδεύσεις με ό,τι έχεις όρεξη να φας – ακόμη και φαγητό υπάρχει στο καφέ.

Κατεβαίνοντας τις κυλιόμενες σκάλες, κόσμος πολύς που περιδιαβαίνει στα τμήματα καθώς τα βλέπεις ανά όροφο με κατατοπιστικές διαφημιστικές καλαίσθητες αφίσες των διαφόρων brands (μαρκών) . Στο ισόγειο όλες οι μάρκες των καλλυντικών και των αρωμάτων. Αγόρασα ένα το οποίο δεν μπορούσα ν’ ανοίξω. Πήρα τηλέφωνο στο κατάστημα Γλυφάδας. Άψογη εξυπηρέτηση. Καμμία αναμονή και από το σχετικό τμήμα έφθασε αμέσως η ζητούμενη πληροφόρηση.

Μια ωραία βόλτα στην Αθήνα – η επίσκεψη στο Χόντος Ομόνοιας. Εκεί θα περάσεις δυο ευχάριστες ώρες κι αν δε θέλεις και να ξοδέψεις – ένα βιβλίο, ένα αξεσουάρ, κάτι μικρό πάντα υπάρχει για να ικανοποιήσεις την επιθυμία σου για μια μικρή αγορά – έχοντας φυσικά δοκιμάσει κάτι δελεαστικό στον τελευταίο όροφο με θέα την απέραντη Αθήνα. Στάση μετρό Ομόνοια - Info Web

8 1/2


2010
01.06

Είδα το έργο πρόσφατα στο dvd του Βήματος. Το παρακολούθησα με ενδιαφέρον. Ήταν μια άλλη ατμόσφαιρα: Ο Μαστρογιάννι (Marcello Mastroianni) εξαίρετος, η Σάντρα Μίλο (Sandra Milo), οι κήποι του Τίβερη, ο θαυματοποιός - ”Σκέψου κάτι!”  -”Να ζήσω 150 χρόνια:” η απάντηση – και η συνεργάτις του που αμέσως  θραμβευτικά το ανακοίνωνε - της μετέδιδε τη σκέψη τηλεπαθητικά – σκέψη που ο ίδιος τηλεπαθητικά διάβαζε από τον άλλο – εξηγούσε στο ακροατήριο του… μάλλον όμως επρόκειτο για τέχνασμα – επέβαλε την προσυμφωνημένη με τη συνεργάτιδα του, νο 1 ακέψη, στον άλλον!

Η Σαρακίνα, στην ακρογιαλιά με όλο το τσούρμο των παιδιών να παρακολουθεί τον αδέξιο λόγω πάχους της χορό της, η εκκλησία, οι παπάδες, οι κλόουν – όλος ο θίασος Φελλίνι επί σκηνής για να κλείσει σ’ ένα μεγαλειώδες φινάλε με τη σκηνή του διαστημικού σταθμού.

Το έργο δεν θεωρείται το καλύτερο του Federico Fellini, (imdb 8 1/2), όμως, μ’ έναν άψογο Μαστρογιάννι επί σκηνής, με μια χειμαρώδή έμπνευση, μ’ ένα στυλίστικο ψυχρό στυλ διαλόγων, μ’ ένα περίγυρο “Vero Italiano”, αποτελεί μαρτυρία – μιας εποχής όπου η “Δον-ζουανίστικη” νοοτροπία, το ανάλαφρο ψέμμα, η ελαφρότητα των σχέσεων – δεσπόζοντα στοιχεία μιας εποχής, που η αθωότητα ήταν συνώνυμη της απιστίας, το “Dolce far niente” προσέγγιζε την “ανάλαφρη ελαφρότητα του είναι” -κατά το βιβλίο του Κούντερα- που ωστόσο αυτή την τελευταία, δεν μπορεί ν’ αντέξει ο πρωταγωνιστής - σκηνοθέτης στην ταινία.
Ο χρόνος πιέζει και η ταινία δεν γίνεται. Οι παραγωγοί πιέζουν, η έμπνευση όμως έχει “κολλήσει” στην ανάλαφρη ελαφρότητα του “ηδύ μη πράττειν τίποτε”, των επίπλαστων γνωριμιών και σχέσεων, στην αναζήτηση ενός χαμένου παρελθόντος.

Θα τα παρατήσει όλα – γυναίκα, φιλενάδα, ταινία, για να αφοσιωθεί στην αναζήτηση του χαμένου του εαυτού – θεωρώντας τα όλα ένα μεγάλο ψέμμα  σε αντιδιαστολή με τις αλήθειες έστω και οδυνηρές, από ένα παρελθόν που τον στοιχειώνει.

Το ιδιάζον στυλ του Φελλίνι είναι παρόν στο έπακρο – σουρεαλισμός, στυλιζάρισμα εικόνας, διαλόγων σ’ ένα σκηνικό με όλα τα προαναφερθέντα στοιχεία. Η ύπαιθρος δεν αφήνεται ασχολίαστη. Τα παιδικά χρόνια της φτώχειας, οι παπάδες και τα ξόρκια, η ατέλειωτη θάλασσα των νεανικών ονείρων και περιπλανήσεων.

Απόσταγμα (πολύτιμο και βαρύτιμο) που βγαίνει: Η Ρώμη η αίώνια Πόλη (Eterna Citta) με τη ραθυμία και την πολυπλοκότητα, μαζί με τη γλυκειά ζωή (Dolce Vita) των καλλιτεχνών και των εστέτ – με τη ζοφερότητα της υπαίθρου της – των ηθικών και  θρησκευτικών ιδεοληψιών - μια πόλη σε όλο το μεγαλείιο της, σε όλες τις ενοχές και τα αδιέξοδά της.
Ο σκηνοθέτης δεν μπορεί να σκηνοθετήσει – μια Αλήθεια που θα τη χάριζε και θα διευκόλυνε τον κόσμο όπως λέει. Η Αλήθεια η δική του δεν συνάδει μ’ αυτό που θέλει να μεταδώσει – Μια πορεία προς το μέλλον, προς την πρόοδο, μια πορεία προς ένα αύριο καλύτερο. Το ρολόι θα σταματήσει να μετράει στο 8 1/2. Η εκκίνηση δεν θα λάβει χώρα ποτέ.
Και όλα αυτά ενδεδυμένα με την υπέροχη μουσική του Νινο Ρότα (Nino Rotta).

Παρισι


2010
01.04

ira-feloukatzi fr - Παρισι, η πόλη του φωτόςΛατρεύουμε το Παρίσι – την πόλη του φωτός, του δάσους της Βουλόνης (bois de Boulogne), των λαχταριστών μπαγκετών (baguettes), των ωραίων τηγανιτών πατατών (pommes frittes), των σκηνοθετών, των συγγραφέων (Balzac, Flaubert, Proust, Hugo), των αρχιτεκτονικών αριστουργημάτων (Versailles, Arc de Triomphe, Invalides, Tour Eiffel, Louvre, Tuilleries, Notre-Dame).
Των μεγάλων σχεδιαστών μόδας, των ωραίων γυναικών ηθοποιών (Bardot, Moreau, Deneuve, Adjani, Paradis, Ardan), των εκπληκτικών αρωμάτων, των ακριβών φίνων αξεσουάρ.
Les Bouquinistes
Των προκυμαιών του Σηκουάνα με τους υπαίθριους πωλητές βιβλίων και τους μοναχικούς περιπατητές, των καραβιών που διασχίζουν το ποτάμι όλη την ώρα (bateaux mousses), των ωραίων μεγαλοπρεπών ξενοδοχείων με τη κλασσική διακόσμηση και τα τεράστια δωμάτια.

Όλη την ώρα θα  βρισκόμασταν έξω – ακούραστοι πεζοπόροι στα λιθόστρωτα δρομάκια και λεωφόρους. Ο καφές θα άχνιζε στο ζαχαροπλαστείο-καφέ των Ηλυσίων πεδίων (Champs Elysees) , θα πλησίαζε ευγενώς ο σερβιτόρος: “Encore un petit cafe messieurs dames? ou bien un petit gateau?”
Η ευγένεια των Γάλλων λέγεται και Γαλατική ευγένεια. Είναι ένας τρόπος να σε κάνουν να αισθάνεσαι πάντα “a l’ aise comme chez soi” λένε πάντα χαμογελώντας ενθαρρυντικά.

Το Παρίσι προσφέρεται για τις ωραιότερες διακοπές. Σωστά οι Αμερικάνοι ξεκινούσαν για το Παρίσι για τις διακοπές τους στην Ευρώπη. Γυρίσανε και έργο: Last time i saw Paris, κάνανε τραγούδι: I love Paris in the morning, I love Paris in the night… Εδώ στην Ελλάδα νομίζουμε πως είμαστε στο κέντρο του κόσμου – Πάμε Παρίσι; Ναι, ναι, μα όμως κοστίζει ακριβά αυτό το ταξίδι. “Τότε τι γίνεται;” “Ε τι να γίνει; Πάμε ως το Λουτράκι!” φωτό info Web

Tatarak – τα κρινα του ποταμου


2010
01.01

Απ’ τα καλύτερα έργα της σεζόν. Μια ελεγεία στο χρόνο και το θάνατο. Από το διάσημο σκηνοθέτη Αντρέι Βάιντα. Δύο παράλληλες ιστορίες – της ηθοποιού – Krystina Janda, που υποδύεται το ρόλο και της ηρωίδας του ρόλου – αμφότερες αντιμέτωπες με τη ζωή και το θάνατο.
Αμφότερες με τον έρωτα να τις εγκαταλείπει – για την πρώτη στο τέλος (πρόωρο) που επέρχεται αναπάντεχα με την αρρώστια, για τη δεύτερη στην αρχή – εξ ίσου πρόωρο καθώς επίσης άκαιρο, αλλά εξ  ίσου μοιραίο και για τους δυο.

Tαταράκ είναι τα κρίνα του ποταμού – τα μισά στο νερό τα μισά έξω από το νερό. Ο νεαρός ήρωας που συντροφεύει την ηρωίδα που υποδύεται η ηθοποιός, στην προσπάθειά του να τα  μαζέψει για να της τα χαρίσει, παρασύρεται απ’ τη μοιραία τους δίνη στο βάθος τους, για να μην εξέλθει ποτέ πια απ’ αυτά. Βραβείο Alfred Bauer στο φεστιβάλ Βερολίνου.  info web

Get Adobe Flash playerPlugin by wpburn.com wordpress themes