Νομίζεις πως μπορείς να πεις ουρανό, τη κόλαση
μπλε ουρανό, τον πόνο
ένα πράσινο αγρό, τη σκοτεινή βρεγμένη γη
χαμόγελο αυτό που είναι κρυμμένο κάτω από ένα πέπλο…
Πόσο θα ‘θελα να ήσουν εδώ…

Σε βάλανε ν’ ανταλλάξεις τους ήρωες σου με φαντάσματα
να βεις στάχτες εκεί που υπήρχαν πράσινα δένδρα
ζεστό αέρα ν’ αναπνεύσεις εκεί που δροσερή αύρα φυσούσε.
Όλα τ’ αντάλλαξες για να πολεμάς
για μια πρώτη θέση μέσα σ’ ένα κλουβί.

Πόσο θα ήθελα να σουν εδώ…

Είμαστε δυο χαμένες ψυχές
ολοένα γυρνώντας μέσα σε μια γυάλα για ψάρια
χρόνο με το χρόνο
Στο ίδιο πάντα έδαφος να πολεμάμε
με τους ίδιους παλιούς μας φόβους.

Ο Φώτης Μεσθεναίος γεννήθηκε το 1931, απεβίωσε το 1988, λίγο μετά αφού είχε ολοκληρώσει το “κύκνειο άσμα” του “Σαν τα τρελά πουλιά” από το μυθιστόρημα της Μαρίας Ιορδανίδου (συγγραφέως της Λωξάνδρας), πάλι μια παραγωγή της ΕΤ1.

Μεγάλου μήκους ταινία του ήταν οι ”Νύχτες με τη Σιλένα” (1986).
Άνθρωπος βαθειάς κουλτούρας ζούσε και στο Λονδίνο όπου διέμενε με τη Βρετανή γυναίκα του.

→ Επεισόδια της σειράς στο Ψηφιακό Αρχείο της ΕΡΤ.

Απ’ το πρωί στις παραδείσιες του νησιού
πλατειές θάλασσες γυρνώ
και μόλις η νύχτα προβάλει
τα χρυσά σκουλαρίκια φορώ
κατ’ ευθείαν στη πίστα
στου ρυθμού του τρελού τους χορούς
με τεκίλα και ρούμι
να λικνίζομαι δεν σταματώ.

Του μυαλού μου έτσι οι σπίθες σταματούν να γυρνούν
μοναχά ο ρυθμός που συνεπαίρνε αυτός
όταν στις στροφές να γυρίζει της ρούμπας αρχινά
και πριν ανατείλει ο ήλιος πάνω απ’ της Κούβας τη θάλασσα
σμαραγδένια πλατιά, σταματά να γυρνά
και πάλι σου λέω εδώ στο νησί, είμαι καλά
Oye, tu como va?

Ο Καβάφης έγραψε τα Τείχη, οι Pink Floyd τον Τοίχο. Τι χαρακτηρίζει έναν τοίχο; Το αδιαπέραστο, ο όγκος, η απόκρυψη, η σκιά, το ύψος, η παγωνιά, η αυστηρότητα, το μυστικό κ. ά. Τι χρειάζεται ένας τοίχος για να γίνει; Τα τούβλα ή οι πέτρες, το αλφάδι, το μυστρί, η λάσπη.

Οι τοίχοι υπηρετούν την έννοια της προστασίας – κυρίως απ’ τους κλέφτες αλλά και από τα αδιάκριτα βλέμματα των περαστικών. Οριοθετούν την ιδιοκτησία όταν εντός της υπάρχει οίκημα. Υψώνονται για την ασφάλεια των οικημάτων και των ενοίκων τους. Όμως κρύβουν τη θέα του δρόμου, η ζωή εντός τους περιχαρακώνεται και ενίοτε αποκόβεται απ’ τον έξω κόσμο.

Πολλές φορές τέτοια τείχη πρέπει να γκρεμίζονται. Όταν δεν αφήνουν την ανάσα του κόσμου να εισχωρήσει, όταν περιχακώνουν το παρελθόν μην αφήνοντας τίποτε νέο να περάσει, καμμιά αλλαγή να συμβεί.

Ωστόσο, αυτή η μοναχική, διακριτικά κομψή περσόνα, εμπεριέχει και τα χαρακτηριστικά ενός αήττητου μαχητή: Γυμνασμένος εκτελεστής δολοφόνος που χειρίζεται με περισσή άνεση τα όπλα – εργαλεία της δουλειάς του, δρομέας των πιο άγριων κυνηγητών απ’ τους διώχτες του – συνάμα συνεργάτες μαφιόζους, αντιμετωπίζεται απ’ τους ντόπιους με περιέργεια ανάμειχτη με καχυποψία:
Είσαι Αμερικάνος τον ρωτάει με καχυποψία ο κάτοικος του χωριού. Έχω έρθει εδώ για να εργαστώ στις διακοπές μου! Si, I’m working on vacation! του απαντά αινιγματικά. Κι ο παπάς, πρόσωπο απαραίτητο στον περίγυρο της Ιταλικής επαρχίας, όταν του λέει πως για τους ανθρώπους Χρυσός είναι μόνο ο Θεός, εκείνος απαντά πως δεν ενδιαφέρεται για το Θεό…  I’m not interested in God father! αποκαλύπτοντας την αμετανόητη εσώτερη υπόσταση του – για να συμπληρωθεί η πρώτη του ρήση όταν ερωτάται τι κάνει εδώ. Δουλειά είναι αυτό που κάνει – ένα επάγγελμα Κι αυτή του η οπτική δεν αφήνει περιθώριο ούτε για προβληματισμούς πολύ περισσότερο για τύψεις και ενοχές. Μόνη του μέριμνα στην Ιταλική αυτή απομακρυσμένη εξοχή, είναι πως θα βρει και θα εξοντώσει τους εκτελεστές της αρραβωνιαστικιάς του.

Μια μοναχική σκληρή συνάμα ευάλωτη φιγούρα, ένας ξένος στη πόλη, ένας ξένος στον εαυτό του αυτός είναι ο Αμερικάνος που απέδωσε με περισσή πειστικότητα ο Αμερικανός ακτιβιστής  (βλέπε αγώνες του ηθοποιού για τις συνθήκες διαβίωσης στο Σουδάν) ηθοποιός.
Πληροφορίες: ταινία:  Ο Αμερικάνος

Δώσε μου την ευκαιρία – Give it to me
Τι περιμένεις κανένας δεν πρόκειται να σου δείξει γιατί να περιμένεις λοιπόν; Δεν υπάρχουν ούτε σύνορα ούτε όρια αν υπάρχει ενθουσιασμός βάλε με και μένα μέσα – αν είναι παράνομο συνέλαβε με κι αν μπορείς ακόμη κι αυτό: Γδύσε με!
Τώρα πια κανείς δε με σταματά, μπορώ να πηγαίνω ατέρμονα ακόμη κι όταν σβήσουν τα φώτα και κανείς δεν υπάρχει γύρω μου, μπορώ να πηγαίνω και να πηγαίνω
Λένε πως μια όμορφη νύχτα ποτέ δε διαρκεί αυτό όμως το λένε εκείνοι που δεν ξέρουν!
Δείξε μου το όριο και θα το υπερβώ, δώσε μου ένα δίσκο και θα τον σπάσω δεν υπάρχει αρχή και ούτε τέλος δώσε μου την ευκαιρία και θα την αδράξω εδώ βρίσκομαι μόνο για να κερδίσω.

Dedicated to Anastasia – 10/2008

Στίχοι τραγουδιού: Give it to me

Kουραμπιέδες Μελομακάρονα Φαίδων - Κιλκίς

Χριστούγεννα σήμερα! Ένας ήλιος αρχίζει σιγά σιγά να βγαίνει η μέρα προμηνύεται ηλιόλουστη. Οι ριπές του αέρα που ανακινούσαν τα φύλλα των φυτών στο μπαλκόνι ξάφνου έγιναν ανεπαίσθητες, το ίδιο και οι λιγοστές σκέψεις – μάλλον εικόνες, απ’ το χθεσινό βράδυ, καταλάγιασαν, παραχώρησαν τη θέση τους στην αίσθηση της νέας μέρας που προβάλλει απ’ το παράθυρο ασυννέφιαστη, ολόλαμπρη, γιορταστική. Καθώς το χθες παραχωρεί τη θέση του στο σήμερα αναρωτιέται κανείς γιατί το σήμερα είναι πάντα το ίδιο: Συννεφιασμένο, βαρύ, μοιάζει χωρίς διέξοδο.

“Στη Γεωργία έφθασε η σύνταξη του άνδρα μου τα 50 ευρώ από 500 που ήταν” ανάφερε στη συζήτηση η Μαρία πως της είπε μια γνωστή της από τη Γεωργία. Επί Κομμουνισμού δηλαδή η σύνταξη ήταν μεγαλύτερη απ’ ότι τώρα με τον Καπιταλισμό! Η αναφορά αυτή έγινε πάνω στη συζήτηση για τα δικά μας εννοώντας πως κι εδώ οι αποδοχές θα βαίνουν ολοένα μειούμενες. “Γιατί δε φεύγουμε: Αν όχι να γυρίσουμε στο εθνικό νόμισμα απλώς να δείξουμε πως εννοούμε τη μετατροπή – μήπως και ταρακουνηθούν και σταματήσουν την αφαίμαξη“… “Μπα, δεν τους νοιάζει, σκοτίστηκαν. Η άποψη πως θα ‘ναι χειρότερα έχει εδραιωθεί στη συνείδηση του κόσμου” είπε ο Δήμος. Και συνέχισε: “Θα ξυπνήσεις το πρωί και θα δεις άδειο το δρόμο – ούτε μαγαζιά, ούτε τράπεζες, ούτε γραφεία“.
Τυλιγμένα όλα στη σιωπή του μουντού πρωϊνού, κτίρια χωρίς ανθρώπους, πεζοδρόμια χωρίς πεζούς με ψώνια, λιγοστά αυτοκίνητα… “Δε θα ‘χεις να φας, δε θα ‘χεις χρήματα να ψωνίσεις…”
εκτός από τα λιγοστά που βρίσκονταν στο συρτάρι της ντουλάπας… που κι αυτά θα τελειώσουν γρήγορα ξοδεμένα στα λιγοστά μαγαζιά με την ακόμη πιο λιγοστή πραμάτεια.
“Του χρόνο στο συσσίτιο!” ανάφερε χαριτολογώντας ο Φίλιππος. “Σήμερα ας είμαστε ευχαριστημένοι που τρώμε αυτά τα ωραία που μας έχετε Δήμο μου!” είπε η Πέρσα…

Πράγματι ήταν όλα τα φαγητά θαυμάσια – τα παιδιά τα είχαν παραγγείλει από το ψητοπωλείο της γειτονιάς: Κοκορέτσι, κοντοσούβλι, κοτόπουλο όλα με μπόλικες πατάτες, πίττες και φυσικά κρασί. Τα τυριά ήταν από το παραδοσιακό μπακάλικο της περιοχής “Μισή ώρα περίμενα στην ουρά στο ταμείο” το ίδιο είπε ο Δήμος και κάτι πολύ ωραίες πίττες.

Αυτά εν ολίγοις από τα χθεσινά που διαμόρφωσαν μια ακόμη παραμονή Χριστουγέννων… Σε λίγο το 2011 θα αποτελεί πια παρελθόν μαζί με τη Κυβέρνηση Παπαδήμου τη διανθισμένη με ένα σωρό αλλοπρόσαλα και παράταιρα στελέχη: Γεωργιάδης και Βορίλας μαζί με Παπουτσή και Οικονόμου; Δένδιας και Μουρμούρας μαζί με Βενιζέλο Κουτρουμάνη…
“Κι εγώ ήμουν στη ΝΔ μικρός” είπε ο Φίλιππος αλλά “δεν είχα γίνει όμως μέλος στη Χρυσή Αυγή! Τι πάει να πει μικρός και μεγάλος; Το γεγονός παραμένει” καθώς επίσης πως ο ελληνικός λαός παραμένει αδρανής, άβουλος, μοιραίος τη συνεχή επιδείνωση με τη κυβένηση να προσπαθεί κυρίως να ρυθμίσει τα του PSI, αναμένοντας τις προσεχείς εκλογές που δεν πιστεύει πως θα μπορού
σαν να δώσουν διέξοδο στα προβλήματα. Προβλήματα που κτίστηκαν σε όλο τη προηγούμενη 40ετία, πως μπορούν να κατεδαφισθούν σε μια μέρα – έστω σε 2 χρόνια. Ένα μεγαλύτερο διάστημα χρόνου επίλυσης μοιάζει οπωσδήποτε σαν το τίτλο του έργου του Ο’ Νηλ, “Μακρύ ταξίδι μες τη νύχτα” και όποιος αντέξει. “Καταγγελία του χρέους σαν μη βιώσιμο” είπε ο Αλέξης.

Όντως η χώρα δεν έχει τα μέσα να ανταπεξέλθει – μια στιβαρή οικονομία, παραγωγή, θα μπορούσαν να καλύψουν τα κενά, τις “μαύρες τρύπες” στον προϋπολογσμό. Αντ’ αυτών ύφεση, δυσπραγία, παρ’ όλα τα νέα δάνεια. “Αυτά πάνε σε αποπληρωμή τόκων…” μύριες φορές ακούσαμε. Πράγματι, αυτό το τελευταίο ίσως και να αποτελεί τη μόνη λύση. Αλλά ποιος μπορεί να το υλοποιήσει; Που φυσικά να τυγχάνει της εμπιστοσύνης του ελληνικού λαού;

Φωτό Κουραμπιέδες Μελομακάρονα Φαίδων -  Κιλκίς

Ήταν η αρχή: Φώτα, μουσικές το φως ήταν παντού διάχυτο Έλαμπε στα πρόσωπα, στις καρδιές που ήταν γεμάτες ελπίδες, χαρά, μουσικές εξαίσιες θεϊκές. Το φως αστραποβολούσε παντού, ποτήρια υψώνονταν, γέλια πρόσωπα χαμογελαστά – παντού έρρεε άπλετο το φως των αχτίδων της ζωής.

Μια νύχτα μαγική που στερέωσε το νήμα μιας ένωσης που έμελλε να διαρραγεί μόνο με το θάνατο. Και αυτός δεν παράλειψε να έρθει – τήρησε με περισσή ευλάβεια το ραντεβού του με το χρόνο – μπορεί να πεις πως εξεβίασε το χρόνο. Στην αρχή του τέλους αυτού ήρθε το πρώτο χτύπημα: η αρρώστια – που προοιώνιζε ένα τελεσίδικο τέλος - μη αναστρέψιμο.

Κι απόμεινε μονάχα η σβυστή λάμψη του κεριού, τα αλλαγμένα πρόσωπα που είχαν πια μεταβληθεί σε προσωπεία στο σημείο που ζωή και θάνατος ενώνονταν…

Καλό ταξίδι Ebony, πίσω σου αφήνεις τα αποκαϊδια ενός λαμπρού δάσους που κάποτε κελαηδούσαν χαρούμενα όλα τα πουλιά, με γοργό διασκελισμό έτρεχαν να κρυφτούν μόλις έπεφτε το σούρουπο όλα τα ζώα, οι πρωϊνές ακτίνες του ήλιου ανακάλυπταν ένα κόσμο λαμπρό. Σήμερα αυτός ο κόσμος σκοτείνιασε. ΟΙ Ebony και Ivory του παραμυθιού έπαψαν να υπάρχουν…
Dedicated to Daisy and Thanos

Στίχοι τραγουδιού

Chef: Βαγγέλης Δρίσκας - Video

Ποτέ δε μ’ άρεσαν οι εκπομπές μαγειρικής. Στριμωγμένες μέσα σ’ ένα άλλο πρόγραμμα - συνταγές συχνότατα λίαν παχυντικές με ένα σωρό γλυκά – η παρασκευή τους έδειχνε γρήγορη, χωρίς μια τάξη, και το κυριώτερο: με πολύ μπλα-μπλα. Έπρεπε να σημειώνεις βιαστικά αν ήθελες να κρατήσεις τη συνταγή, που συχνά ήταν χιλιοειπωμένη και χιλιοφταγμένη, καθώς βρισκόταν ήδη μέσα σε παλιά τεφτέρια και τσελεμεντέδες έτσι, δε σκεφτόσουν να φτιάξεις καμμία απ’ αυτές και έμενες μόνο με την ακατάσχετη πολυλογία!

Η καινούργια όμως εκπομπή του Σκαι δείχνει καλόγουστη, με επιλογές συνταγών πολύ εύστοχες. Το ντεκόρ πρωτοτυπεί με τα αρωματικά φυτά τριγύρω, ωραία σκεύη, άνετος χώρος και κυρίως με τον σεφ να εξηγεί ευκρινώς όλα τα στάδια παρασκευής του κάθε φαγητού. Η ποικιλία πολύ μεγάλη – από τα ορεκτικά και τη γαρνιτούρα, έως το κυρίως φαγητό κάπως πολύπλοκο μεν γιατί είχε και σάλτσα αυγολέμονο, αλλά έτσι όπως δείχτηκε ήταν απολύτως κατανοητό στην παρασκευή του.

Ο σεφ Βαγγέλης Δρίσκας, έμοιαζε πολύ οικείος και επιδέξιος. Η παρουσία του ήταν ευγενική και ευχάριστη. Ο χώρος της κουζίνας πολύ όμορφος σε ξάφνιαζε με την “επινοημένη” φυσικότητα του, τα φαγητά σε όλη τη διαδικασία παρακευής τους, σε παρακινούσαν να τα φτιάξεις κάποια στιγμή που θα είχες όρεξη για μαγειρική.

Ειδικά ο πουρές – φτιαγμένος με μυρωδικά και φρέσκες ωραίες πατάτες στο ειδικό έξάρτημα που αναδεύει τα υλικά έδειξε πολύ νόστιμος καθώς ολοκληρώθηκε. Επίσης το χούμους με ρεβύθια και σε μια άλλη εκδοχή – με καρότα, ήταν τέλειο. Τελευταίο αλλά όχι άνευ σημασίας, όλες οι συνταγές ήταν τύπου Μεσογειακής Κουζίνας. Συνταγές από το Λίβανο (χούμους), Τυνησία (αφράτα κεφτεδάκια), έδεναν θαυμάσια με το στιλ της εκπομπής αλλά και της δικιάς μας χώρας.
Οι εικόνες της παρασκευής τους βρίσκονται ακόμη στο νου μου με τα θαυμάσια μυρωδικά και υλικά τους!

Bλέπε Σχετικό άρθρο