Archive for January, 2010

Ψηφιακος κοσμος


2010
01.30

Πάντα μ’ άρεσε να βλέπω ταινίες στη tv. Η παλιά μου τηλεόραση δεν μπορούσε να αντικαταστήσει το σινεμά. Έτσι πήγαινα σινεμά με αποτέλεσμα να πληρώνω 7 και πλέον ευρώ και πολλές φορές η ταινία ήταν κάτω του μετρίου.

Από την άλλη δεν μπορούσα να δω ικανοποιητική εικόνα στην υπάρχουσα τηλεόραση (μικρή οθόνη, άτονα χρώματα). Με την αναβάθμιση των καναλιών με ψηφιακό σήμα που θα ολοκληρωθεί προσεχώς θα μπορεί κανείς πλέον να βλέπει πεντακάθαρη εικόνα που ωστόσο θα είναι ελλειπής σε ζωντάνια και ευκρίνεια στις υπάρχουσες συμβατικές τηλεοράσεις. Η  Philips προσφέρει την καλύτερη τεχνολογία με την επιπλέον Ambilight καινοτομία. Αυτό σημαίνει ότι γύρω από την οθόνη ή εκατέρωθεν προβάλονται εναλασσόμενα φωτισμοί από την ταινία ή το πρόγραμμα – κάτι που δημιουργεί μια ατμόσφαιρα αναλαμπών στο χώρο που σε προϊδεάζει να καθήσεις σπίτι σου να παρακολουθήσεις μια ταινία ή ένα πρόγραμμα ή μια ποιοτική ταινία από το ψηφιακό κανάλι της ΕΤ. Έτσι κανείς πάντα θα έχει να περάσει δυο και πλέον ευχάριστες ώρες σπίτι του.

Μια άλλη λοιπόν διέξοδος στην πλήξη του σπιτιού,  στη καθήλωση στον υπολογιστή με τις ώρες, στην αναζήτηση της μαγείας του σινεμά που δημιουργείται μέσα στο ίδιο σου το σπίτι!  Η τεχνολογία προχωράει αλματωδώς όμως χρειάζεται έλεγχος στην τεχνολογία για να μην αποτελεί μονόδρομο στις απασχολήσεις και τα ενδιαφέροντα του σύγχρονου ανθρώπου. Με τη νέα ψηφιακή εποχή τέμνεται ριζικά η διάθεση του ελεύθερου χρόνου.  Η παραμονή στο σπίτι γίνεται πιο ευχάριστη και όντως είναι μια ευκαιρία για να συναντήσεις συγγενείς και φίλους καλώντας τους για ένα ελαφρύ φαγητό και παρακολούθηση ενός ωραίου έργου!

Porto-Fino


2010
01.13

Έχω πάει στο Πόρτο Φίνο εδώ και κάποια χρόνια. Θυμάμαι το άγαλμα του Κολόμβου στη Γένοβα. Τη διαδρομή από τη Γένοβα στο Πόρτο Φίνο. Το γραφικό λιμανάκι με τα σκάφη, τα καφέ – είχαμε πιεί έναν ωραίο esprseso freddo με λυωμένη ζάχαρη σε μικρό κανατάκι φερμένη, τα μικρά πολυτελή καταστήματα με όλες τις Ιταλικές πασίγνωστες μάρκες. Πάνω από το λιμανάκι αυτό εκτείνεται στο λοφίσκο η πόλη – καταπράσινη η πλαγιά, κετεβαίνει ως τη θάλασσα με απλωμένες τις ξαπλώστρες του μπάνιου σε σειρές η μια κοντά στην άλλη.

Στη Γένοβα είχαμε πάει με πλοίο. Ανέβηκε όλο το Αδριατικό πέλαγος – ένα πέλαγος που αν πιάσει τρικυμία είναι από τα χειρότερα – εν πάση περιπτώσει εμείς το ανεβήκαμε άνετα εκείνη την εποχή. Η Ιταλική Ριβιέρα ξεκινάει κάτω από τη Γένοβα και καταλήγει στο Σαν Ρέμο. Με επίκεντρο τη Γένοβα – λιμάνι στο μέσο του κόλπου της Λιγουρίας, χωρίζεται σε δύο μέρη – τη Δυτική (Riviera di Ponente – προς Γαλλία) και την Ανατολική (Riviera di Levante). Παίρνεις το τρένο από το σταθμό της Γένοβας και σε λίγη ώρα (1 περίπου ) φθάνεις Σάντα Μαργκερίτα και λίγο μετά Πόρτο Φίνο.

Η διαδρομή είναι από τις ωραιότερες. Όλοι οι σταθμοί αυτοί με τα μικρά πασίγνωστα θέρετρα, ονομαστά για το πράσινο και τα βράχια τους που φθάνουν στις ακτές. Εκεί στη Σάντα Μαργκερίτα σε κάποιο μικρό ξενοδοχείο Albergo, μπορεί κανείς να μείνει, να κάνει ολιγοήμερες διακοπές. Εντάξει από φαγητό, διαμονή, διασκέδαση. Όμως οι παραλίες είναι μάλλον εξαιρετικά πολυσύχναστες – όλη η Ρώμη συγκεντρώνεται σ’ αυτές, επίσης και η Γένοβα. Τα νερά είναι σκουρόχρωμα, δεν υπάρχει άμμος, ωστόσο η οργάνωση θα πρέπει να είναι εξαιρετική.

Το θέαμα εντυπωσιακό καθώς βλέπεις να εκτείνονται σε σειρές κατά μήκος των χαμηλών βραχωδών πλαγιών οι σεζ-λογκ με τις ομπρέλες και τα τραπεζάκι τους. Ένα είναι δεδομένο – ότι υπάρχει πλήρης εναρμόνηση του παρελθόντος με το παρόν. Καμμιά απολύτως παρέμβαση που θα αλλοίωνε το τοπίο – όλα τα οικήματα διατηρούν τον παλιό παραδοσιακό τους χαρακτήρα – το άκρον άωτον της αισθητικής που συνεπάγεται ο σεβασμός στην Ιστορία και την παράδοση. Η προσήλωση σ’ ένα αισθητικό ιδεώδες που συνάδει με την επαγγελματικότητα των προσφερόμενων υπηρεσιών.

Arrivederzi Santa Marguerita, arrivederzi Porto Fino!

Υπεροχο ταξιδι ομορφας


2010
01.09

Χθες ήμουν στο Χόντος Ομόνοιας. Πάρα πολύ ωραίο κατάστημα. Κυλιόμενες σκάλες απ’ όπου ανεβαίνεις στον τελευταίο όροφο με το εστιατόριο καφέ όπου βρίσκεται και το τμήμα βιβλίων. Ένας καφές με θέα την Αθήνα από ψηλά. Στο μάτι απλώνεται η πόλη – αχανής με το άσπρο των κτιρίων κάτω από έναν γκρίζο ουρανό – ο καιρός ήταν συννεφιασμένος. Ωραίος καφές που μπορείς να συνοδεύσεις με ό,τι έχεις όρεξη να φας – ακόμη και φαγητό υπάρχει στο καφέ.

Κατεβαίνοντας τις κυλιόμενες σκάλες, κόσμος πολύς που περιδιαβαίνει στα τμήματα καθώς τα βλέπεις ανά όροφο με κατατοπιστικές διαφημιστικές καλαίσθητες αφίσες των διαφόρων brands (μαρκών) . Στο ισόγειο όλες οι μάρκες των καλλυντικών και των αρωμάτων. Αγόρασα ένα το οποίο δεν μπορούσα ν’ ανοίξω. Πήρα τηλέφωνο στο κατάστημα Γλυφάδας. Άψογη εξυπηρέτηση. Καμμία αναμονή και από το σχετικό τμήμα έφθασε αμέσως η ζητούμενη πληροφόρηση.

Μια ωραία βόλτα στην Αθήνα – η επίσκεψη στο Χόντος Ομόνοιας. Εκεί θα περάσεις δυο ευχάριστες ώρες κι αν δε θέλεις και να ξοδέψεις – ένα βιβλίο, ένα αξεσουάρ, κάτι μικρό πάντα υπάρχει για να ικανοποιήσεις την επιθυμία σου για μια μικρή αγορά – έχοντας φυσικά δοκιμάσει κάτι δελεαστικό στον τελευταίο όροφο με θέα την απέραντη Αθήνα. Στάση μετρό Ομόνοια - Info Web

8 1/2


2010
01.06

Είδα το έργο πρόσφατα στο dvd του Βήματος. Το παρακολούθησα με ενδιαφέρον. Ήταν μια άλλη ατμόσφαιρα: Ο Μαστρογιάννι (Marcello Mastroianni) εξαίρετος, η Σάντρα Μίλο (Sandra Milo), οι κήποι του Τίβερη, ο θαυματοποιός - ”Σκέψου κάτι!”  -”Να ζήσω 150 χρόνια:” η απάντηση – και η συνεργάτις του που αμέσως  θραμβευτικά το ανακοίνωνε - της μετέδιδε τη σκέψη τηλεπαθητικά – σκέψη που ο ίδιος τηλεπαθητικά διάβαζε από τον άλλο – εξηγούσε στο ακροατήριο του… μάλλον όμως επρόκειτο για τέχνασμα – επέβαλε την προσυμφωνημένη με τη συνεργάτιδα του, νο 1 ακέψη, στον άλλον!

Η Σαρακίνα, στην ακρογιαλιά με όλο το τσούρμο των παιδιών να παρακολουθεί τον αδέξιο λόγω πάχους της χορό της, η εκκλησία, οι παπάδες, οι κλόουν – όλος ο θίασος Φελλίνι επί σκηνής για να κλείσει σ’ ένα μεγαλειώδες φινάλε με τη σκηνή του διαστημικού σταθμού.

Το έργο δεν θεωρείται το καλύτερο του Federico Fellini, (imdb 8 1/2), όμως, μ’ έναν άψογο Μαστρογιάννι επί σκηνής, με μια χειμαρώδή έμπνευση, μ’ ένα στυλίστικο ψυχρό στυλ διαλόγων, μ’ ένα περίγυρο “Vero Italiano”, αποτελεί μαρτυρία – μιας εποχής όπου η “Δον-ζουανίστικη” νοοτροπία, το ανάλαφρο ψέμμα, η ελαφρότητα των σχέσεων – δεσπόζοντα στοιχεία μιας εποχής, που η αθωότητα ήταν συνώνυμη της απιστίας, το “Dolce far niente” προσέγγιζε την “ανάλαφρη ελαφρότητα του είναι” -κατά το βιβλίο του Κούντερα- που ωστόσο αυτή την τελευταία, δεν μπορεί ν’ αντέξει ο πρωταγωνιστής - σκηνοθέτης στην ταινία.
Ο χρόνος πιέζει και η ταινία δεν γίνεται. Οι παραγωγοί πιέζουν, η έμπνευση όμως έχει “κολλήσει” στην ανάλαφρη ελαφρότητα του “ηδύ μη πράττειν τίποτε”, των επίπλαστων γνωριμιών και σχέσεων, στην αναζήτηση ενός χαμένου παρελθόντος.

Θα τα παρατήσει όλα – γυναίκα, φιλενάδα, ταινία, για να αφοσιωθεί στην αναζήτηση του χαμένου του εαυτού – θεωρώντας τα όλα ένα μεγάλο ψέμμα  σε αντιδιαστολή με τις αλήθειες έστω και οδυνηρές, από ένα παρελθόν που τον στοιχειώνει.

Το ιδιάζον στυλ του Φελλίνι είναι παρόν στο έπακρο – σουρεαλισμός, στυλιζάρισμα εικόνας, διαλόγων σ’ ένα σκηνικό με όλα τα προαναφερθέντα στοιχεία. Η ύπαιθρος δεν αφήνεται ασχολίαστη. Τα παιδικά χρόνια της φτώχειας, οι παπάδες και τα ξόρκια, η ατέλειωτη θάλασσα των νεανικών ονείρων και περιπλανήσεων.

Απόσταγμα (πολύτιμο και βαρύτιμο) που βγαίνει: Η Ρώμη η αίώνια Πόλη (Eterna Citta) με τη ραθυμία και την πολυπλοκότητα, μαζί με τη γλυκειά ζωή (Dolce Vita) των καλλιτεχνών και των εστέτ – με τη ζοφερότητα της υπαίθρου της – των ηθικών και  θρησκευτικών ιδεοληψιών - μια πόλη σε όλο το μεγαλείιο της, σε όλες τις ενοχές και τα αδιέξοδά της.
Ο σκηνοθέτης δεν μπορεί να σκηνοθετήσει – μια Αλήθεια που θα τη χάριζε και θα διευκόλυνε τον κόσμο όπως λέει. Η Αλήθεια η δική του δεν συνάδει μ’ αυτό που θέλει να μεταδώσει – Μια πορεία προς το μέλλον, προς την πρόοδο, μια πορεία προς ένα αύριο καλύτερο. Το ρολόι θα σταματήσει να μετράει στο 8 1/2. Η εκκίνηση δεν θα λάβει χώρα ποτέ.
Και όλα αυτά ενδεδυμένα με την υπέροχη μουσική του Νινο Ρότα (Nino Rotta).

Παρισι


2010
01.04

ira-feloukatzi fr - Παρισι, η πόλη του φωτόςΛατρεύουμε το Παρίσι – την πόλη του φωτός, του δάσους της Βουλόνης (bois de Boulogne), των λαχταριστών μπαγκετών (baguettes), των ωραίων τηγανιτών πατατών (pommes frittes), των σκηνοθετών, των συγγραφέων (Balzac, Flaubert, Proust, Hugo), των αρχιτεκτονικών αριστουργημάτων (Versailles, Arc de Triomphe, Invalides, Tour Eiffel, Louvre, Tuilleries, Notre-Dame).
Των μεγάλων σχεδιαστών μόδας, των ωραίων γυναικών ηθοποιών (Bardot, Moreau, Deneuve, Adjani, Paradis, Ardan), των εκπληκτικών αρωμάτων, των ακριβών φίνων αξεσουάρ.
Les Bouquinistes
Των προκυμαιών του Σηκουάνα με τους υπαίθριους πωλητές βιβλίων και τους μοναχικούς περιπατητές, των καραβιών που διασχίζουν το ποτάμι όλη την ώρα (bateaux mousses), των ωραίων μεγαλοπρεπών ξενοδοχείων με τη κλασσική διακόσμηση και τα τεράστια δωμάτια.

Όλη την ώρα θα  βρισκόμασταν έξω – ακούραστοι πεζοπόροι στα λιθόστρωτα δρομάκια και λεωφόρους. Ο καφές θα άχνιζε στο ζαχαροπλαστείο-καφέ των Ηλυσίων πεδίων (Champs Elysees) , θα πλησίαζε ευγενώς ο σερβιτόρος: “Encore un petit cafe messieurs dames? ou bien un petit gateau?”
Η ευγένεια των Γάλλων λέγεται και Γαλατική ευγένεια. Είναι ένας τρόπος να σε κάνουν να αισθάνεσαι πάντα “a l’ aise comme chez soi” λένε πάντα χαμογελώντας ενθαρρυντικά.

Το Παρίσι προσφέρεται για τις ωραιότερες διακοπές. Σωστά οι Αμερικάνοι ξεκινούσαν για το Παρίσι για τις διακοπές τους στην Ευρώπη. Γυρίσανε και έργο: Last time i saw Paris, κάνανε τραγούδι: I love Paris in the morning, I love Paris in the night… Εδώ στην Ελλάδα νομίζουμε πως είμαστε στο κέντρο του κόσμου – Πάμε Παρίσι; Ναι, ναι, μα όμως κοστίζει ακριβά αυτό το ταξίδι. “Τότε τι γίνεται;” “Ε τι να γίνει; Πάμε ως το Λουτράκι!” φωτό info Web

Tatarak – τα κρινα του ποταμου


2010
01.01

Απ’ τα καλύτερα έργα της σεζόν. Μια ελεγεία στο χρόνο και το θάνατο. Από το διάσημο σκηνοθέτη Αντρέι Βάιντα. Δύο παράλληλες ιστορίες – της ηθοποιού – Krystina Janda, που υποδύεται το ρόλο και της ηρωίδας του ρόλου – αμφότερες αντιμέτωπες με τη ζωή και το θάνατο.
Αμφότερες με τον έρωτα να τις εγκαταλείπει – για την πρώτη στο τέλος (πρόωρο) που επέρχεται αναπάντεχα με την αρρώστια, για τη δεύτερη στην αρχή – εξ ίσου πρόωρο καθώς επίσης άκαιρο, αλλά εξ  ίσου μοιραίο και για τους δυο.

Tαταράκ είναι τα κρίνα του ποταμού – τα μισά στο νερό τα μισά έξω από το νερό. Ο νεαρός ήρωας που συντροφεύει την ηρωίδα που υποδύεται η ηθοποιός, στην προσπάθειά του να τα  μαζέψει για να της τα χαρίσει, παρασύρεται απ’ τη μοιραία τους δίνη στο βάθος τους, για να μην εξέλθει ποτέ πια απ’ αυτά. Βραβείο Alfred Bauer στο φεστιβάλ Βερολίνου.  info web

Tango


2010
01.01

Το ταγκό είναι ξεχασμένος πια χορός. Διδάσκεται σε χοροδιδασκαλεία για ορισμένους που είναι οπαδοί των retro χορών. Χορός που υποδηλώνει το πάθος και την ένταση – πράγματα που έχουν εκλείψει στην εποχή μας. Ωστόσο πολλά κινηματογραφικά έργα περιέχουν σκηνές μ’ αυτό το χορό.
Γυρισμένο το 1992 είναι το μοναδικό έργο – “Scent of a woman (Άρωμα Γυναίκας)” που κέρδισε το Όσκαρ ο Al Pacino, υποδυόμενος έναν τυφλό απόστρατο λοχαγό. Τίτλος τραγουδιού “Por Una Cabeza” του Carlos Gardel.

Άλλης ξεχασμένης εποχής έργο – για το οποίο ο Martin Scorsese δήλωσε πως βρίσκεται ανάμεσα στα κορυφαία έργα που ξεχωρίζει είναι το I Vitelloni – έργο του 1953 του περίφημου Ιταλού σκηνοθέτη Federico Fellini για πολλούς το καλύτερό του – κατατασσόμενο στα 12 καλύτερα.

Αυτό το έργο είναι πράγματι κορυφαίο. Δείχνει όλη την επαρχιακή στενόκαρδη πόλη με τις φιλοδοξίες των νέων να ξεφύγουν απ’ αυτή. Όμως τι θα έχει να τους προσφέρει η πρωτεύουσα; Αυτό είναι άγνωστο αλλά η ζωή στην επαρχία είναι τόσο πνιγηρή που ο ήρωας θα βρει στη φυγή μια λύση. Έργο με αυτοβιογραφικά στοιχεία του σκηνοθέτη του που κι αυτός διάλεξε τη μεγάλη πόλη, τη Ρώμη για να εκπληρώσει το όνειρο του – να γίνει σκηνοθέτης.
Ανατομία των ηθών και των αδιεξόδων – ακόμη μια απαισιόδοξη ματιά του σκηνοθέτη στον Ιταλικό – μιας άλλης εποχής πια, περίγυρο που δεν ωραιοποιεί με συνειρμούς τύπου ρομαντικού “ταγκό”, μια ιστορία – με ενθουσιώδη αρχή, μελαγχολική συνάμα αστεία εξέλιξη,  άδοξο και άγνωστο εν πολλοίς τέλος.  Το έργο είναι επιγραμματικά μια απαισιόδοξη ματιά στην επαρχιακή ζωή, με όσα αυτή επιφέρει. Μουσική Nino Rotta.

Get Adobe Flash playerPlugin by wpburn.com wordpress themes