Posts Tagged ‘χρόνος’

Jump!


2010
07.30

H ζωή του φωτογράφου που έκανε 100 εξώφυλλα στο Life μετά την έξοδο του από την Αυστρία για τις ΗΠΑ όταν αποφυλακίστηκε με χάρη.
Στη δεκαετία του ‘20 ο νεαρός φωτογράφος πηγαίνει εκδρομή στις Αυστριακές Άλπεις με τον πατέρα του με τον οποίο δεν τα πηγαίνει καλά εξ αιτίας του δύστροπου χαρακτήρα του τελευταίου ο οποίος γλυστράει και πέφτοντας στο ποτάμι κτυπάει στο κεφάλι και μένει καθηλωμένος δίπλα στα παγωμένα νερά.
Ο γιός του τρέχει να φωνάξει για βοήθεια στην επιστροφή του όμως ο πατέρας του είναι νεκρός χτυπημένος στο μέτωπο με αιχμηρό αντικείμενο .

Στη δίκη που ακολουθεί, ο γιός κατηγορούμενος για φόνο, με τη βοήθεια του Εβραίου δικηγόρου του γλυτώνει μεν το θάνατο αλλά καταδικάζεται σε κάθειρξη στις φυλακές του Ίνσμπρουκ απ’ όπου βγαίνει με χάρη από τις Αυστιακές Αρχές, καταφεύγοντας στην Αμερική για να γλυτώσει απ’ το διωγμό των Εβραίων που ήδη έχει ξεκινήσει.

Πρόκειται για μια αληθινή δίκη παραπλάνησης, μια “δικαστική πλάνη”. Γι’ αυτό που μπορεί να θεωρηθεί ένοχος ο γιός, είναι για το ότι καθυστέρησε να τείνει χείρα βοηθείας στον πατέρα του καθώς γλυστρούσε για να πέσει στα νερά όπου θα κτυπούσε μένοντας σχεδόν αναίσθητος όταν τον αποτελείωσε ένας ντόπιος χωρικός για να του πάρει το πορτοφόλι.
Ατμόσφαιρα πολύ πετυχημένη στο έργο, του εκκολαπτόμενου Ναζιστικού φρονήματος και του μίσους που ξεκινούσε για τους Εβραίους – με τις συναντήσεις των ένστολων με κόκκινα περιβραχιόνια Ναζί, του κόσμου που αποδοκίμαζε λοιδορώντας απειλητικά τον κατηγορούμενο – καθώς είχε γίνει γνωστή η Εβραϊκή του ταυτότητα, κάθε φορά που προσερχόταν στο δικαστήριο.

Ωραία φωτογραφία, ειδικά στις Αυστριακές Άλπεις,  ηθοποιία – ειδικά του πρόσφατα χαμένου σπουδαίου ηθοποιού Πάτρικ Σουέζη υποδυόμενος τον δικηγόρο που κι εκείνος χρειάζεται να πεισθεί για την αθωότητα του πελάτη του κατόπιν της εξέλιξης την ακροαματικής διαδιασίας και τις ενοχοποιητικές καταθέσεις των παραπλανημένων μαρτύρων. Το ακροατήριο έχοντας πεισθεί για την ενοχή του κατηγορούμενου - ιδίως όταν τονίσθηκε στη δίκη ότι ο πατέρας – θύμα, εκτός από τον κοινωνικό και γαλαντόμο χαρακτήρα του! - έπασχε από την καρδιά του και ο γιός δεν κουβαλούσε τις αποσκευές του στην εκδρομή τους στο βουνό! - η γνώμη του κληθέντος  ψυχιάτρου περί Οιδιποδείου Συμπλέγματος του κατηγορουένου, έγινε ανεφύλακτα δεκτή. 

Ακόμη κι ο Φρόϋντ δέχθηκε τηλεφώνημα του δικηγόρου εξηγώντας του τη δυσμενή εξέλιξη - να παραστεί στη δίκη για να αναιρέσει την επίκληση της θεωρίας του ψυχιάτρου περί Οιδιποδίου συμπλέγματος για να θεμελιώσει το κατηγορώ του εισαγγελέα  – για να ξεκαθαρίσει πως είναι μια θεωρία όχι γενικά εφαρμόσιμη – κάτι που δεν έγινε δεκτό στο δικαστήριο ούτε καν η αντίστοιχη επιστολή του Φρόϋντ!

Πρόεδρος, εισαγγελεύς κι αυτοί με τον αντισημιτισμό τους είχαν σταθεί ενάντια στη κάθε προσπάθεια του δικηγόρου να αθωωθεί ο κατηγορούμενος νεαρός πελάτης του.

Πρόκειται για ένα έργο για τις διαταραγμένες σχέσεις πατέρα-γιού, για τη δύστροπη – αυταρχική συμπεριφορά ορισμένων, για τη μεροληπτικότητα του κόσμου που ξεγελιέται απ’ τα φαινόμενα, για τις ενδόμυχες αυτο-κατηγορίες, παραλήψεις και δισταγμούς.

Ένα έργο εποχής, ένα ακόμη βαρύ κατηγορώ στη βαρβαρότητα του ναζισμού, στην αδράνεια των υπολοίπων κυβερνήσεων όταν ο Ναζισμός από τη δεκαετία του ‘20 κέρδιζε έδαφος στις χώρες της Κεντρικής Ευρώπης – μια ακόμη αδιάσειστη μαρτυρία για τον απηνή διωγμό που υπέστησαν οι Εβραίοι κάτω από τη λυσσαλέα μανία του Χίτλερ που εξέφρασε μια (δικαιολογημένη κατά ένα μικρό ποσοστό και αδικαιολόγητη κατά το μεγαλύτερο) απλή δυσαρέσκεια των κατοίκων των αντίστοιχων χωρών ενάντια στους Εβραίους – για να τη μετατρέψει σε Ολοκαύτωμα.

Μια Κυριακη στο σπιτι


2010
07.25
Wim SchumacherWim Schumacher: Portrait of Adine Mees

Πολύ θα ήθελα να βρισκόμουν έξω σ’ ένα όμως δροσερό μέρος, χωρίς την εξουθενωτική λάμψη του ήλιου. Ηρεμία, περισυλλογή, δροσιά. Ένα βιβλίο – πολλά γαρ τα αρχινισμένα, ας πούμε το Αναζητώντας τον Χαμένο χρόνο τόμος Α΄Από τη μεριά του Σουάν “Κομπραί”.

Ο ήλιος είναι παρών κρυμμένος στη φυλωσσιά, τα τζιτζίκια εξακολουθούν το τραγούδι τους, οι άκρες των κυπαρισσιών λυγίζουν στο απαλό φύσημα του ανέμου.
Τι να σκεφτείς τα περασμένα έχουν φύγει πια, τα αυριανά δεν υπάρχουν μόνο αυτό το σιωπηλό απομεσήμερο διαγράφει την τροχιά του σε μια μνήμη μελλοντική που κι αυτή με τη σειρά της θα γίνει ανύπαρχτη.

Ο ήχος του ανεμιστήρα που γυρίζει, του καναρινιού ένα μοναχικό τιτίβισμα, η εορταστική πανδαισία των τζιτζικιών μέσα σ’ ένα απέραντο αχνό γαλάζιο. Μνήμες του χθες σ’ ένα σήμερα που αφουγκράζεται τον εαυτό του…

Bob Sinclar


2010
06.22

Αληθινά χορευτική μουσική, μουσική που ξεσηκώνει για την πίστα.

Το πλοίο προχωρούσε στην ατάραχη θάλασσα. Είχαμε ανέβει στη Disco όπως γινόταν κάθε βράδυ. Από τις τζαμαρίες γύρω, αντανακλάσεις από τα φώτα των απέναντι πολιχνών των στενών των Δαρδανελλίων καθώς η μια διαδεχόταν την άλλη. Καθισμένοι στους αναπαυτικούς καναπέδες πίναμε το ποτό μας.
Η πίστα ήταν περίπου άδεια μόνο ένα ζευγάρι χόρευε. Στους δυο διαδρόμους κόσμος πηγαινοερχόταν άλλοι στο κατάστρωμα έξω κοιτούσαν τη θέα μέσα στη σκοτεινή, άπνοη, δίχως φεγγάρι νύχτα, όταν ακούστηκε το τραγούδι που έβαλε ο DJ και στα πέντε δευτερόλεπτα η πίστα γέμισε κόσμο…  – (Cristal – Louis Cruises, 8-’09)

The ship was slipping slowly into the dark, waveless sea. We had risen to Disco as every night. From the tall glass panes around, reflections from the lights of Dardanellion Straits little towns around. Sitting to confortable sofas we had drinks.
The dancing floor was empty and only one pair was dancing. In the two corridors of the ship’s disco, people was passing through and other on the deck outside were looking at the close view of the revealed lights of the moonless, windless night, when I heard the song that blew the DJ and in all five seconds, the disco’s dancing floor was filled up with people…

[Automatically translated by Microsoft® Translator]

Ιστανμπουλ Στο σταυροδρομι των πολιτισμων


2010
04.08

Επισκέφθηκα προ ημερών πάλι τη Κωνσταντινούπολη. Ένα μέρος που δε μοιάζει με κανένα άλλο. Κτισμένη στο σταυροδρόμι Δύσης και Ανατολής προσφέρει το δυτικό στοιχείο μαζί μ’ εκείνο της Ανατολής – κι αυτό συνιστά την οφορφιά και την ιδιαιτερότητα αυτής της πόλης των 12 και πλέον εκατομμυρίων κατοίκων – συμπεριλαμβανόμενης της Ανατολικής ακτής, της Δυτικής και των γύρω περιοχών.

Σε τι συνίσταται το δυτικό στοιχείο; Υπερπολυτελή ξενοδοχεία (Ciracan Palace, Hilton, Conrad, Intercontinental, Four Seasons), καταστήματα με όλες τις σύγχρονες τάσεις της μόδας, μοντέρνα φαγητά με προεξέχοντα τα δημοφιλή ροφήματα – όλοι οι τύποι των καφέδων (capuccino, espresso, latte)  και των γλυκών (brownie, tiramisou, chocolate pie), συγκοινωνίες σύγχρονες με ένα τραμ μοντέρνο που πραγματικά σε πάει γρήγορα στον προορισμό σου, καραβάκια για τα γύρω νησιά  (Πρίγκηπος, ) σε καθημερινή βάση, εξυπηρέτηση φιλική στα καφέ και εστιατόρια, ασφαλή μετακίνηση.

Ως προς το ντόπιο, ανατολικό στοιχείο: Τα περίφημα κεμπάπ και πίττες, τα σοροπιαστά γλυκά, οι μιναρέδες με τη φωνή του μουεζίνη να καλεί σε προσευχή στον Αλλάχ, οι ψαράδες της γέφυρας του Γαλατά, το αναζωογονητικό αεράκι των στενών του Βοσπόρου – ένα βοριαδάκι που κατεβαίνει δροσερό και απαλό που σε τυλίγει σαν βρεθείς δίπλα στη θάλασσα με τα ελαφρώς αναταρασσόμενα κύματα. Στο λιμάνι η κίνηση στο ζαχαροπλαστείο του Gioulioglou και του Koska είναι ακατάπαυστη. Εκεί τα περίφημα γλυκά και λουκούμια, τα γλυκά του κουταλιού, οι χαλβάδες, περιμένουν τον επισκέπτη που θα τα παραλάβει μέσα σε ωραίες συσκευασίες.

Κόσμος πολύς κάθεται  και απολαμβάνει τον καφέ ή το φαγητό του συνοδευόμενο με τσάι τις περισσότερες φορές. Στο Ιστικλάλ Καντεσί (İstiklâl Caddesi)  (η περιοχή Πέραν με τα παλιά ιστορικά κτίρια) - παντού κόσμος τα Σάββατα – το ίδιο και στο Σουλτάν Αχμέτ: συνωστισμός. Η διακριτικότητα και η ευγένεια όντως είναι παρούσες σε κάθε στιγμή. Η φιλική εξυπηρέτηση το ίδιο.

Ένας λαός που διχάζεται ανάμεσα στον πλούτο και τη φτώχεια, όμως που έχει μάθει να συνυπάρχει αρμονικά με όλα όσα τον περιστοιχίζουν. Το παλιό με το νέο, την παράδοση με τη σύγχρονη εξέλιξη. Από τη μια η αφίσα με τη μοντέρνα γυναικεία ομορφιά καθώς περνάει από κάτω η ρασοφορεμένη Τουρκάλα με το μαντήλι να της κρύβει το μισό πρόσωπο. Ένας λαός που κινείται ελεύθερα πάντως μέσα στον κυκεώνα των τάσεων, της εξέλιξης που πάει δίπλα με την παράδοση και αυτό είναι που προσδίδει στη μαγεία αυτής της πόλης.

Οι τοποθεσίες ενδιαφέροντος είναι πολλές. Από την Αγία Σοφία, το Μπλε Τζαμί, το Τοπ-καπί, το Ντολμά-μπαξέ, το τζαμί Ορτάκιοϊ, το Σιραχάν Παλάς, το Χίλτον, το Βυζαντινό Υδραγωγείο, οι περιστρεφόμενοι Δερβίσηδες, πάντα σημεία ενδιαφέροντος για τον επισκέπτη που βρίσκεται μέσα στο σταυροδρόμι της πολιτισμικότητας – του Οθωμανικού και του Χριστιανικού στοιχείου, του μπαρόκ των ιστορικών κτιρίων με το Αναγεννησιακό των καθολικών εκκλησιών, με τα σύγχρονα κτίσματα της περιοχής Ταξίμ να συνυπάρχουν με τη παλιά περιοχή της περιοχής του Σουλτάν Αχμέτ και του Καρακιοϊ.

Σίγουρα η ανακήρυξη για το 2010 της Ίστανμπουλ ως πολιτιστική πρωτεύουσα είναι σωστή επιλογή για ένα μέρος με τόσο πολιτισμικά έντονο χαρακτήρα που όμως παραμένει δύσκολα προσεγγίσιμος, λόγω της αντιφατικότητας και της πολυπλοκότητας αυτών των ιδίων των στοιχείων – που συνιστούν αυτό το πολύχρωμο μωσαϊκό.

Ψηφιακος κοσμος


2010
01.30

Πάντα μ’ άρεσε να βλέπω ταινίες στη tv. Η παλιά μου τηλεόραση δεν μπορούσε να αντικαταστήσει το σινεμά. Έτσι πήγαινα σινεμά με αποτέλεσμα να πληρώνω 7 και πλέον ευρώ και πολλές φορές η ταινία ήταν κάτω του μετρίου.

Από την άλλη δεν μπορούσα να δω ικανοποιητική εικόνα στην υπάρχουσα τηλεόραση (μικρή οθόνη, άτονα χρώματα). Με την αναβάθμιση των καναλιών με ψηφιακό σήμα που θα ολοκληρωθεί προσεχώς θα μπορεί κανείς πλέον να βλέπει πεντακάθαρη εικόνα που ωστόσο θα είναι ελλειπής σε ζωντάνια και ευκρίνεια στις υπάρχουσες συμβατικές τηλεοράσεις. Η  Philips προσφέρει την καλύτερη τεχνολογία με την επιπλέον Ambilight καινοτομία. Αυτό σημαίνει ότι γύρω από την οθόνη ή εκατέρωθεν προβάλονται εναλασσόμενα φωτισμοί από την ταινία ή το πρόγραμμα – κάτι που δημιουργεί μια ατμόσφαιρα αναλαμπών στο χώρο που σε προϊδεάζει να καθήσεις σπίτι σου να παρακολουθήσεις μια ταινία ή ένα πρόγραμμα ή μια ποιοτική ταινία από το ψηφιακό κανάλι της ΕΤ. Έτσι κανείς πάντα θα έχει να περάσει δυο και πλέον ευχάριστες ώρες σπίτι του.

Μια άλλη λοιπόν διέξοδος στην πλήξη του σπιτιού,  στη καθήλωση στον υπολογιστή με τις ώρες, στην αναζήτηση της μαγείας του σινεμά που δημιουργείται μέσα στο ίδιο σου το σπίτι!  Η τεχνολογία προχωράει αλματωδώς όμως χρειάζεται έλεγχος στην τεχνολογία για να μην αποτελεί μονόδρομο στις απασχολήσεις και τα ενδιαφέροντα του σύγχρονου ανθρώπου. Με τη νέα ψηφιακή εποχή τέμνεται ριζικά η διάθεση του ελεύθερου χρόνου.  Η παραμονή στο σπίτι γίνεται πιο ευχάριστη και όντως είναι μια ευκαιρία για να συναντήσεις συγγενείς και φίλους καλώντας τους για ένα ελαφρύ φαγητό και παρακολούθηση ενός ωραίου έργου!

Porto-Fino


2010
01.13

Έχω πάει στο Πόρτο Φίνο εδώ και κάποια χρόνια. Θυμάμαι το άγαλμα του Κολόμβου στη Γένοβα. Τη διαδρομή από τη Γένοβα στο Πόρτο Φίνο. Το γραφικό λιμανάκι με τα σκάφη, τα καφέ – είχαμε πιεί έναν ωραίο esprseso freddo με λυωμένη ζάχαρη σε μικρό κανατάκι φερμένη, τα μικρά πολυτελή καταστήματα με όλες τις Ιταλικές πασίγνωστες μάρκες. Πάνω από το λιμανάκι αυτό εκτείνεται στο λοφίσκο η πόλη – καταπράσινη η πλαγιά, κετεβαίνει ως τη θάλασσα με απλωμένες τις ξαπλώστρες του μπάνιου σε σειρές η μια κοντά στην άλλη.

Στη Γένοβα είχαμε πάει με πλοίο. Ανέβηκε όλο το Αδριατικό πέλαγος – ένα πέλαγος που αν πιάσει τρικυμία είναι από τα χειρότερα – εν πάση περιπτώσει εμείς το ανεβήκαμε άνετα εκείνη την εποχή. Η Ιταλική Ριβιέρα ξεκινάει κάτω από τη Γένοβα και καταλήγει στο Σαν Ρέμο. Με επίκεντρο τη Γένοβα – λιμάνι στο μέσο του κόλπου της Λιγουρίας, χωρίζεται σε δύο μέρη – τη Δυτική (Riviera di Ponente – προς Γαλλία) και την Ανατολική (Riviera di Levante). Παίρνεις το τρένο από το σταθμό της Γένοβας και σε λίγη ώρα (1 περίπου ) φθάνεις Σάντα Μαργκερίτα και λίγο μετά Πόρτο Φίνο.

Η διαδρομή είναι από τις ωραιότερες. Όλοι οι σταθμοί αυτοί με τα μικρά πασίγνωστα θέρετρα, ονομαστά για το πράσινο και τα βράχια τους που φθάνουν στις ακτές. Εκεί στη Σάντα Μαργκερίτα σε κάποιο μικρό ξενοδοχείο Albergo, μπορεί κανείς να μείνει, να κάνει ολιγοήμερες διακοπές. Εντάξει από φαγητό, διαμονή, διασκέδαση. Όμως οι παραλίες είναι μάλλον εξαιρετικά πολυσύχναστες – όλη η Ρώμη συγκεντρώνεται σ’ αυτές, επίσης και η Γένοβα. Τα νερά είναι σκουρόχρωμα, δεν υπάρχει άμμος, ωστόσο η οργάνωση θα πρέπει να είναι εξαιρετική.

Το θέαμα εντυπωσιακό καθώς βλέπεις να εκτείνονται σε σειρές κατά μήκος των χαμηλών βραχωδών πλαγιών οι σεζ-λογκ με τις ομπρέλες και τα τραπεζάκι τους. Ένα είναι δεδομένο – ότι υπάρχει πλήρης εναρμόνηση του παρελθόντος με το παρόν. Καμμιά απολύτως παρέμβαση που θα αλλοίωνε το τοπίο – όλα τα οικήματα διατηρούν τον παλιό παραδοσιακό τους χαρακτήρα – το άκρον άωτον της αισθητικής που συνεπάγεται ο σεβασμός στην Ιστορία και την παράδοση. Η προσήλωση σ’ ένα αισθητικό ιδεώδες που συνάδει με την επαγγελματικότητα των προσφερόμενων υπηρεσιών.

Arrivederzi Santa Marguerita, arrivederzi Porto Fino!

Tatarak – τα κρινα του ποταμου


2010
01.01

Απ’ τα καλύτερα έργα της σεζόν. Μια ελεγεία στο χρόνο και το θάνατο. Από το διάσημο σκηνοθέτη Αντρέι Βάιντα. Δύο παράλληλες ιστορίες – της ηθοποιού – Krystina Janda, που υποδύεται το ρόλο και της ηρωίδας του ρόλου – αμφότερες αντιμέτωπες με τη ζωή και το θάνατο.
Αμφότερες με τον έρωτα να τις εγκαταλείπει – για την πρώτη στο τέλος (πρόωρο) που επέρχεται αναπάντεχα με την αρρώστια, για τη δεύτερη στην αρχή – εξ ίσου πρόωρο καθώς επίσης άκαιρο, αλλά εξ  ίσου μοιραίο και για τους δυο.

Tαταράκ είναι τα κρίνα του ποταμού – τα μισά στο νερό τα μισά έξω από το νερό. Ο νεαρός ήρωας που συντροφεύει την ηρωίδα που υποδύεται η ηθοποιός, στην προσπάθειά του να τα  μαζέψει για να της τα χαρίσει, παρασύρεται απ’ τη μοιραία τους δίνη στο βάθος τους, για να μην εξέλθει ποτέ πια απ’ αυτά. Βραβείο Alfred Bauer στο φεστιβάλ Βερολίνου.  info web

Tango


2010
01.01

Το ταγκό είναι ξεχασμένος πια χορός. Διδάσκεται σε χοροδιδασκαλεία για ορισμένους που είναι οπαδοί των retro χορών. Χορός που υποδηλώνει το πάθος και την ένταση – πράγματα που έχουν εκλείψει στην εποχή μας. Ωστόσο πολλά κινηματογραφικά έργα περιέχουν σκηνές μ’ αυτό το χορό.
Γυρισμένο το 1992 είναι το μοναδικό έργο – “Scent of a woman (Άρωμα Γυναίκας)” που κέρδισε το Όσκαρ ο Al Pacino, υποδυόμενος έναν τυφλό απόστρατο λοχαγό. Τίτλος τραγουδιού “Por Una Cabeza” του Carlos Gardel.

Άλλης ξεχασμένης εποχής έργο – για το οποίο ο Martin Scorsese δήλωσε πως βρίσκεται ανάμεσα στα κορυφαία έργα που ξεχωρίζει είναι το I Vitelloni – έργο του 1953 του περίφημου Ιταλού σκηνοθέτη Federico Fellini για πολλούς το καλύτερό του – κατατασσόμενο στα 12 καλύτερα.

Αυτό το έργο είναι πράγματι κορυφαίο. Δείχνει όλη την επαρχιακή στενόκαρδη πόλη με τις φιλοδοξίες των νέων να ξεφύγουν απ’ αυτή. Όμως τι θα έχει να τους προσφέρει η πρωτεύουσα; Αυτό είναι άγνωστο αλλά η ζωή στην επαρχία είναι τόσο πνιγηρή που ο ήρωας θα βρει στη φυγή μια λύση. Έργο με αυτοβιογραφικά στοιχεία του σκηνοθέτη του που κι αυτός διάλεξε τη μεγάλη πόλη, τη Ρώμη για να εκπληρώσει το όνειρο του – να γίνει σκηνοθέτης.
Ανατομία των ηθών και των αδιεξόδων – ακόμη μια απαισιόδοξη ματιά του σκηνοθέτη στον Ιταλικό – μιας άλλης εποχής πια, περίγυρο που δεν ωραιοποιεί με συνειρμούς τύπου ρομαντικού “ταγκό”, μια ιστορία – με ενθουσιώδη αρχή, μελαγχολική συνάμα αστεία εξέλιξη,  άδοξο και άγνωστο εν πολλοίς τέλος.  Το έργο είναι επιγραμματικά μια απαισιόδοξη ματιά στην επαρχιακή ζωή, με όσα αυτή επιφέρει. Μουσική Nino Rotta.

Εορταστικη ατμοσφαιρα


2009
12.20

Βγήκα στα μαγαζιά, κόσμος, κίνηση, αυτοκίνητα,όλοι κρατούσαν πακέτα. Μα που βρίσκουν τα λεφτά αφού η χώρα διέρχεται κρίση. Ο Γιάννης Ραγκούσης μίλησε το πρωί και είπε για 12 μπωφόρ τρικυμία, ότι το καράβι πρέπει να βγει απ’ την τρικυμία και να πιάσει λιμάνι. Ωστόσο – σίγουρα τα εστιατόρια ήταν γεμάτα, το ίδιο και τα καφέ.
Βέβαια είναι η προ-τελευταία Κυριακή του χρόνου, δικαιολογείται, ο κόσμος θέλει να χαρεί, να ξοδέψει, να διασκεδάσει. Η ελπίδα γαρ… Ο νέος χρόνος θα ‘ναι πολύ καλύτερος.

Ένα από τα χαρακτηριστικά της εορταστικής ατμόσφαιρας είναι η αγορά δώρων. Δώρα για συγγενείς και φίλους και μετά άντε και κάποιο δώρο για προσωπική χρήση! Στα καταστήματα περιμένουν εναγωνίως τον πελάτη. Αν δε δουλέψουν τώρα τις γιορτές πότε θα δουλέψουν; Ωστόσο δεν κάνουν καμμιά έκπτωση ή κάτι ελάχιστο. Δεν έχουν περιθώριο φαίνεται λόγω ισχνής κίνησης τον υπόλοιπο καιρό. Μια καλή ιδέα είναι η αγορά από καταστήματα που κάνουν προσφορές και εκπτώσεις σε ορισμένα είδη π.χ. το Marks and Spencer έχει μια τέτοια πολιτική. Πέρα απ’ αυτό το κατάστημα, εγώ βρήκα κεριά στη μισή τιμή. Μέχρις εξαντλήσεως των αποθεμάτων. Κάποια δώρα που αγόρασα ήταν κρεμαστά σκουλαρίκα με κρύσταλλα swarovski και ένα minimal βραχιολάκι σε σφυρήλατο ατσάλι - σχετικά σε καλές τιμές – (100 e αμφότερα). 
Λοιπόν τώρα που όλοι θα βρίσκονται έξω – αυτές οι δύο βδομάδες μέχρι να φτάσει το 2010, βοηθούντος και του καιρού, η αγορά θα δουλέψει. Σκέπτομαι πως η προσοχή θα πρέπει να είναι σύμμαχος στις επιλογές των δώρων. Δεν υπάρχει περιθώριο για άλλη μια ακόμη αποτυχημένη ή άχρηστη αγορά – οι καιροί ου μενετοί!

Αποριες


2009
12.19

Είναι ν’ απορείς; Πασοκ και ΚΚΕ βρίσκονται “στα μαχαίρια”. Αναμενόμενο ήταν μετά από τις σφοδρές επιθέσεις της Παπαρήγα σε όλο το απώτερο και απώτατο παρελθόν! Οι ξένοι οίκοι μας θεωρούν κάτι σαν “απολωλός πρόβατο” με όλα τα προβλήματα στα δημοσιο-οικονομικά που έχουν διογκωθεί παρελθομένου του χρόνου.

Σπάταλο γαρ κράτος, υπερτραφής δημόσιος τομέας, εισπρακτική δυσκαμψία, φοροαπαλλαγές, φοροδιαφυγή κλπ. Ο Γ. Παπανδρέου κατά τη ρήση του συμπαθούς νομάρχη Θεσ/κης ήρε εαυτόν ανωτέρω όλων των προσδοκιών – εννοείται της αντίθετης παράταξης που του προσήπτε “μη ηγετικές ικανότητες” κλπ. Άλλη απορία: Τα σαλέ ελέχθη στο ροδιόφωνο – τα πάσης επικράτειας – εγχώριας και μη, έχουν κρατήσεις από έλληνες επίδοξους εκδρομείς για τη περίοδο των Χριστουγέννων, τόσο πολλές, που δεν περισσεύει δωμάτιο.

Πως αυτό συμβαίνει σε χώρα που βρίσκεται στο χείλος της χρεωκοπίας, που έχει μπροστά της αγώνα για να βγει από ένα οικονομικό δυσχερές περιβάλλον στο οποίο έχει “στριμωχτεί” εξ αιτίας όλων των συσωρευμένων λαθών, ατασθαλιών, ολιγοριών – (όπως λέγεται ευρέως) όλων των κυβερνήσεων του παρελθόνος – από της ιδρύσεως του ελληνικού κράτους!

Απορίες πολλές – μόνο το πουλί στο Regent’s Park του Λονδίνου έχει μόνο μια απορία – κοιτάζει τον ουρανό, μήπως και φέρει βροχή που θα του χαλάσει τη βόλτα του στα παγκάκια του πάρκου!

Get Adobe Flash playerPlugin by wpburn.com wordpress themes