Όλες οι δημοσιεύσεις από magikokouti

Φονικός τυφώνας

Τυφώνας Χάτο
Hong Kong: Το πέρασμα του τυφώνα Hato

Ο αριθμός των νεκρών από το καταστροφικό πέρασμα του τυφώνα Χάτο από το Χονγκ Κονγκ και τη νότια Κίνα, αυξήθηκε στους 12.

Οκτώ άνθρωποι σκοτώθηκαν στο Μακάο που επλήγη από εκτεταμένες πλημμύρες. Εικόνες που προβάλλονται από τηλεοπτικά δίκτυα φαίνονται αυτοκίνητα να έχουν βυθιστεί κάτω από το νερό και άνθρωποι να επιχειρούν να διασχίσουν τους δρόμους κολυμπώντας.

Πολλές περιοχές βυθίστηκαν στο σκοτάδι λόγω της διακοπής ηλεκτροδότησης από την κακοκαιρία και τα καζίνο στην περιοχή λειτουργούν χάρη στις γεννήτριες. Προβλήματα έχουν διαπιστωθεί και στην υδροδότηση, ενώ περίπου 50 πτήσεις ακυρώθηκαν.

Στο Χονγκ Κονγκ οι θυελλώδεις άνεμοι και οι ισχυρές βροχοπτώσεις προκάλεσαν τον θάνατο ενός άνδρα, 83 ετών, που έπεσε στην θάλασσα και τον τραυματισμό 120 ανθρώπων. Ο τυφώνας είχε ως αποτέλεσμα να καθηλωθούν στο έδαφος εκατοντάδες αεροσκάφη και να παραμείνει κλειστό το Χρηματιστήριο.

Οι μετεωρολογικές υπηρεσίες κήρυξαν την περιοχή σε κατάσταση ύψιστου συναγερμού, στην κλίμακα 10.

Η ταχύτητα των ανέμων ανήλθε σε 207 χιλιόμετρα ανά ώρα με αποτέλεσμα δρόμοι να καταστούν απροσπέλαστοι εξαιτίας των δέντρων που ξεριζώθηκαν. Οι βιτρίνες πολλών καταστημάτων έσπασαν.

Περισσότερες από 400 πτήσεις ακυρώθηκαν, τα δρομολόγια των λεωφορείων και του μετρό έχουν ελαττωθεί ενώ εκείνα των φέρι έχουν ανασταλεί.

Από kontranews.gr

Ηδονές και μέρες

Les Plaisirs et les Jours – 1896 Marcle Proust – Τα πρώτα κείμενα

Ηδονές και Μέρες – εκδ. Ηριδανός

Μετά τον «Αδιάφορο και άλλα νεανικά διηγήματα» το δεύτερο βιβλίο «Ηδονές και μέρες» (1896) με συλλογή διηγημάτων, κινείται στα ίδια πλαίσια που προετοίμασαν το μεγάλο έργο του «Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο».

Οι «Ηδονές και μέρες» (Les Plaisirs et les Jours τίτλος πρωτοτύπου), τα νεανικά διηγήματα του Μαρσέλ Προυστ, αποτελούν τον προάγγελο του μετέπειτα, πασίγνωστου σήμερα, πολύ σημαντικού συγγραφικού του έργου. Περιέχουν στοιχεία αυτοβιογραφικά, ενώ συγχρόνως μας μεταφέρουν την εικόνα της εποχής του. Σύμφωνα με το συγγραφέα, «το βιβλίο είναι το προϊόν ενός άλλου εγώ», που παρατηρεί, καταγράφει και μεταφέρει αυτά που διαδραματίζονται στα κοσμικά και λογοτεχνικά σαλόνια της εποχής, την καθημερινή ζωή, τις εσωτερικές συγκρούσεις.

(Γόνος πλούσιας, αστικής οικογένειας -ο πατέρας του ήταν φημισμένος γιατρός- ο Μαρσέλ δεν άργησε να βρεθεί στο περιβάλλον της υψηλής κοινωνίας της πρωτεύουσας και άρχισε να δημοσιεύει άρθρα κοσμικού περιεχομένου σε διάφορα έντυπα.)

Μαρσέλ Προυστ Το τέλος της ζήλειας
Τέρψεις και Ημέραι Το Τέλος της Ζήλεια εκδ. Άγρα

Περιγράφει με τρόπο μοναδικό τις χαρές, τις λύπες, τις ελπίδες, τα όνειρα, τις αγωνίες των κοσμικών αλλά και των απλών ανθρώπων και συγχρόνως την απογοήτευση, τη ζήλια, τον πόνο και το θάνατο. Η ποίηση, ο λυρισμός, η μουσική, τα χρώματα και η ευαισθησία του συγγραφέα θα αγγίξουν την ψυχή του αναγνώστη…

Περιλαμβάνονται τα διηγήματα: – «Ο θάνατος του Βαλτασάρ Σιλβανδού, υποκόμη της Συλβανίας»
– «Βιολάντη ή Η κοσμική ζωή»
– «Κοσμικά και μουσικά Μπουβαρδή και Πεκουσέτου»
– «Η εξομολόγηση μιας κοπέλας»
– «Το τέλος της ζήλειας»

Marcel Proust - Plaisirs et Jours
Ηδονές και Μέρες

«Ποια στοιχεία έχουν κοινά το πρώτο έργο του Προυστ και το «Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο»; Είναι στοιχεία πάσης φύσεως. Ροπή προς την ψυχολογική ανάλυση, προς την ανθρώπινη ή την κοινωνική τυπολογία, τάση προς τη διαμόρφωση συμβόλων και την υφολογική μορφολόγηση του ποιητικώς εκφράζεσθαι (η οποία και συγκερνά την κατάχρηση φιλολογικού ναρκισισμού και ουδετερώνει το ρεαλισμό). Άλλα στοιχεία, προσωπικότερα, αναφέρονται στην προυστική θεματολογία στο επίπεδο των αντικειμένων, των ιδεών ή των συναισθημάτων: τα λουλούδια, τα καράβια ή τα σύννεφα, η θάλασσα, το βουνό, η διαλεκτική σχέση απουσίας και φαντασίας, η σχέση ανάμεσα στον έρωτα, τη ζήλεια και τη μοναξιά, η αντιστικτική συμπαράθεση του θανάτου και του χρόνου, η σημασία των γραμμάτων, της μουσικής, της ζωγραφικής, η επιλεκτική περιγραφή των κοσμικών κύκλων, η νοσταλγία της εφηβείας που έχει διαφθαρεί από μια πρώτη εμπειρία, η ανάλυση της γυναικείας διαστροφής.»

Εκδόσεις Ηριδανός Ηδονές και μέρες

Άρρωστο Πάθος

ΜΑΡΣΕΛ ΠΡΟΥΣΤ 1871 – 1922 (51)

Ο Αδιάφορος

Ο Αδιάφορος έργο νεανικό γλαφυρό προανάκρουσμα του κατοπινού έργου ζωής, του «Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο» (A la recherche du Temps Perdu». Έργο ζωής και ψυχής συνάμα, όπου εκεί ο Προυστ περιέγραψε τους ανθρώπινους χαρακτήρες (που τον ενδιέφεραν και δημιούργησε), σε όλη τη γκάμα της εσωτερικής και εξωτερικής καθημερινότητας τους: οι υψηλοί καλεσμένοι, τα κρυφά αισθήματα, οι περίτεχνες ενασχολήσεις, τα κοσμικά σαλόνια του Παρισιού – με επίκεντρο πάντα τις δαιδαλώδεις διακυμάνσεις των ερωτικών συναισθημάτων, την χαρά και την απελπισία – μαζί μ’ αυτή του λουλουδιού (ορχιδέας συνήθως) που καρφιτσώνεται στο ένδυμα το βράδυ, για να μαραθεί μόλις τα φώτα της γιορτής σβήσουν με τον αφηγητή πάντα παρόντα: ένα άγρυπνο μάτι, να παρακολουθεί τους αγαπημένους του.

Άρρωστο Πάθος: Ο ΑΔΙΑΦΟΡΟΣ (1896)
Ο Μαρσέλ Προυστ ολοκληρώνει δίνοντας προς δημοσίευση στη La Vie contemporaine et Revue parisienne Réunies τον «Αδιάφορο» το 1896, που μαζί με άλλα σύντομα διηγήματα αποτελούν το προάγγελμα για το μεγάλο έργο που θα έγραφε – το «Αναζητώντας το χαμένο χρόνο»: εδώ συναντάμε τα πιο γνωστά θέματα αυτού του κατοπινού μεγάλου έργου του: τις κρίσεις άσθματος, τις κατλέγιες, την όπερα, – κυρίως όμως αυτό της βίωσης (cristallisation κατά τον Στεντάλ στο έργο του «Περί έρωτος») – του έρωτα που θα αναπτύξει διεξοδικότερα στο «Ένας έρωτας του Σουάν», καθώς και τις εξιστορήσεις των συναισθηματικών διακυμάνσεων του αφηγητή προς τη δούκισα ντε Γκερμάντ, και την Αλμπερτίν, στο 3ο και 4ο τόμο με τον γενικό υπότιλο (Σόδομα και Γόμορα).

L’ Indifférent – Marcel Proust

Εισαγωγή: Το έργο αυτό «ο Αδιάφορος»,  δεν έγινε γνωστό στο ευρύτερο κοινό παρά μόνον το 1978 που εξεδόθη από τον εκδ. οίκο Gallimard, καθώς τότε το ανακάλυψε στις εφήμερες σελίδες του παλιού περιοδικού, ο Philip Kolb μελετητής και επιμελητής της έκδοσης της αλληλογραφίας του Μαρσέλ Προυστ.

Μπορεί να υποθέσει ακόμη κανείς πως γράφτηκε το 1893 τότε που ο Προυστ δεν ήταν παρά μόνον 22 ετών. Είναι ένα σύντομο – στην μετέπειτα έκδοση του Γκαλιμάρ, μόλις 80 σελίδες), κομψής γραφής διήγημα, για τον απελπισμένο έρωτα της Μαντλέν ντε Γκουβρ προς τον Λεπρέ έναν μυστηριώδη ωραίο νεαρό «μ’ ένα πρόσωπο εποχής Λουδοβίκου 13ου, λεπτό και αριστοκρατικό», όπως η ίδια τον αναπολεί στη μοναξιά του σπιτιού της.

Υπόθεση: Η κ. Μαντλέν ντε Γκουβρ χήρα, είναι από τις πιο ωραίες, ευφυείς, κομψές γυναίκες των Παρισινών κοσμικών σαλονιών της εποχής αυτής του τέλους του 19ου αιώνα. Με δυο λόγια είναι μια περιζήτητη ύπαρξη. Στην αρχή δεν δίνει σημασία στον ήδη γνώριμο της Λεπρέ από κάποιες κοσμικές συναντήσεις. Όμως τη βραδυά της Όπερας τον προσέχει ιδιαίτερα, καθώς εκείνος δεν έρχεται να καθίσει μαζί της στο θεωρείο γιατί όπως λέει στη φίλη της «δεν έχει καθόλου χρόνο και πρέπει να αναχωρήσει».

Εξέλιξη: Ποτέ ο Λεπρέ δεν φαίνεται να έχει καθόλου χρόνο να της αφιερώσει, οι συναντήσεις τους ως καλεσμένοι σε δείπνα κοινών φίλων παραμένουν αραιές. Θέλοντας να μάθει κάτι που ίσως φώτιζε την αιτία της άρνησης εκ μέρους του των επίμονων προσκλήσεων της απευθύνεται σε κοινούς φίλους ρωτώντας για το άτομο του:
«Ο Λεπρέ είναι ένας γοητευτικός νέος, έχει όμως ένα βίτσιο: του αρέσουν οι χυδαίες γυναίκες. αυτές που μαζεύει κανείς από το βούρκο, και τις αγαπάει μέχρι τρέλας. Μερικές φορές μάλιστα περνάει τις νύχτες του στα προάστια ή στις περιφερειακές λεωφόρους ριψοκινδυνεύοντας να τον σκοτώσουν κι όχι μόνο τις αγαπάει σαν τρελός αλλά δεν αγαπάει παρά μονάχα αυτές. Παραμένει εντελώς αδιάφορος ακόμη και μπροστά στην πιο ελκυστική γυναίκα της καλής κοινωνίας, την πιο ιδανική κοπέλα. Δεν τις προσέχει καν. Οι απολαύσεις του, οι ενασχολήσεις του, η ζωή του γενικά είναι αλλού.» (Εδώ παρατηρούμε μια έντονη ομοιότητα με τη θεματική του Όσκαρ Ουάιλντ ειδικότερα στο «Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι» – συγγραφεύς που μαζί με τον Ράσκιν, ήταν από τους προσφιλείς στον Προυστ).

Ανατροπή: Συντετριμένη από τις πληροφορίες αυτές, υπό το βάρος του συνεχώς αυξανόμενου έρωτα της προς αυτόν υποδαυλιζόμενος συνεχώς από τις επίμονες πάντα αρνήσεις του πως» δεν έχει καθόλου χρόνο», τελικά του εξομολογείται τον έρωτα της σε μία επιστολή και εκείνος της απαντά πως «θα αστειεύται», ελπίζοντας ωστόσο πως θα μπορούσε έστω να διατηρήσει μια φιλία μαζί του. Όμως κι αυτό θα απορριφθεί από εκείνον πάντα με τη γνωστή αιτία πρόφαση της έλλειψης του χρόνου πως «είναι πολύ απασχολημένος, δεν θα μπορούσε σε καμιά περίπτωση να διαθέσει πάνω από μια μέρα το δεκαπενθήμερο».

Τέλος: Αυτό ήταν που κάνει την αυλαία μεταξύ τους να πέσει οριστικά: ακόμη και στη φιλία που εκείνη του προτείνει αυτός της απαντά «πως δεν έχει χρόνο». Το ίδιο τότε κάνει κι αυτή, γράφοντας του «τελικά ούτε κι εγώ έχω χρόνο. Ας αποχαιρετισθούμε λοιπόν εδώ, καλέ μου φίλε» σε μια προσπάθεια να σώσει την πληγωμένη της υπερηφάνεια.

Αν και σε πολύ νεαρή ηλικία 22 ετών, ο συγγραφεύς χειρίζεται με μεγάλη άνεση τον αργόστροφο κόσμο των εσωτερικών συναισθημάτων που σιωπηλά, επίμονα κινούνται στην εσώτερη ύπαρξη μας θέλοντας να βρουν έκφραση, διέξοδο και συνακόλουθα την ανταπόκριση τους. Όπως η Οντέτ ντε Κρεσύ στον «Χαμένο χρόνο» δεν ήταν ο τύπος του Σουάν, έτσι και στον «Αδιάφορο» τελικά ο Λεπρέ δεν ήταν ο τύπος της Μαντλέν ντε Γκουβρ.

«Το επόμενο βράδυ, στις οκτώ ανήγγειλαν στη Μαντλέν την άφιξη του κ. Λεπρέ. Κατευθύνθηκε στο σαλόνι. Τα παράθυρα ήταν ανοιχτά, οι λάμπες δεν είχαν ανάψει ακόμη, κι εκείνος την περίμενε στο μπαλκόνι. Λίγο πιο πέρα μερικά σπίτια περιτριγυρισμένα από κήπους αναπαύονταν στο γλυκό βραδινό φως, απόμακρο, ανατολικό κι ευλαβικό, θαρρείς και ήταν η Ιερουσαλήμ. Το αραιό και απαλό σαν χάδι φως έδινε σε κάθε αντικείμενο μια εντελώς νέα αξία, σχεδόν συγκινητική. Μια φωτισμένη χειράμαξα στη μέση του σκοτεινού δρόμου προκαλούσε συγκίνηση, καθώς και λίγο πιο πέρα ο σκούρος, σχεδόν νυχτερινός κορμός μιας καστανιάς κάτω από τη φυλλωσιά της, έτσι όπως λουζόταν ακόμη στις αχτίνες. Στο τέρμα της λεωφόρου, η δύση έκλινε περίλαμπρα σαν αψίδα θριάμβου διακοσμημένη με χρυσάφια και ουράνιες πρασινάδες. Στο διπλανό παράθυρο κάποια κεφάλια διαβάζανε σκυμμένα με οικεία επιτήδευση. Πλησιάζοντας τον Λεπρέ, η Μαντλέν ένιωσε την κατευναστική γλυκύτητα απ’ όλα αυτά τα πράγματα να καταπραϋνει, να απαλύνει, να μισανοίγει την καρδιά της, και συγκρατήθηκε για να μην κλάψει. Εκείνος πάλι, πιο όμορφος απόψε και πιο γοητευτικός της έκανε διακριτικές φιλοφρονήσεις, κάτι που δεν είχε κάνει μέχρι τότε«.

Μετά από δύο χρόνια γιατρεμένη από το άρρωστο πάθος της θα παντρευτεί τον δούκα ντε Μορτάν με τον οποίο θα περάσει άλλα σαράντα χρόνια της ζωής της.

Εκδόσεις Πατάκη σειρά Πολύτιμοι Λίθοι 2015

Όσοι γνωρίζουν Γαλλικά ας ακούσουν την ανάγνωση του διηγήματος εδώ

Wraps με κοτόπουλο και μανιτάρια

Τορτίγια με κοτόπουλο

Η εξαιρετική γεύση αυτού του τυλιχτού προκύπτει από το κοτόπουλο! Κομμένο σε μικρούς κύβους ανεμεμειγμένο με την πιπεριά και τα μανιτάρια μαζί με τη σάλτσα μαγιονέζας είναι μια ιδιαίτερα ευχάριστη γευστική εμπειρία!

Υλικά:

  • 1 πακέτο Τορτίγιες
  • 1 στήθος κοτόπουλο
  • μανιτάρια (τύπου oyster κατά προτίμηση)
  • κρεμμύδι ξερό
  • πιπεριά
  • φύλλα μαρουλιού
  • μαγιονέζα ή sour cream

Εκτέλεση:
Τσιγαρίζουμε το κρεμμύδι ώσπου να μαραθεί. Προσθέτουμε (αυξάνοντας λίγο τη θερμότητα) το κοτόπουλο κομμένο σε μικρούς κύβους μαζί με άρτυμα κοτόπουλου, να τσιγαρισθεί κι αυτό. Προσθέτουμε την κομμένη πιπεριά και τα μαντιτάρια ανακατεύοντας για κάποια λεπτά έως 5 περίπου.

Εντωμεταξύ ζεσταίνουμε τις τορτίγιες σε τηγάνι ή στο φούρνο  μικροκυμάτων (σε πολύ χαμηλή φωτιά). Τοποθετούμε στην επιφάνεια τους το μαρούλι με μαγιονέζα επάνω απλωμένη – προτιμώμενη η sour cream, κατόπιν το κοτόπουλο με τα μανιτάρια. Διπλώνουμε εν είδη φακέλου ή απλώς τυλίγουμε σιγά-σιγά σε ρολό τις τορτίγιες πιέζοντας καλά να κλείσουν.

Έτοιμο το χορταστικό και νόστιμο σνακ!
100g πίτα = 292cal – προτίμηση ολικής αλέσεως

Προέλευση: durumcompany.com

Ούρσουλα Μιρουέ – Τα πάθη του χρήματος

Ούρσουλα Μιρουέ
Ursule Mirouet – Honore de Balzac 1842
Honoré de Balzac
Honoré de Balzac

Η Ούρσουλα Μιρουέ, μαζί με την Ευγενία Γκραντέ, αποτελούν δύο από τις πλέον εξέχουσες ηρωίδες του Μπαλζακικού έργου «Η Ανθρώπινη Κωμωδία». Έργα γραμμένα περί τα μέσα του 19ου αιώνα, προοιωνίζουν τη χειραφέτηση της γυναίκας ήδη από την εποχή ενός εξ ορισμού δύσκολου περιβάλλοντος όπως το επαρχιακό: Οι ηρωίδες αυτές θα έχουν να αντιπαλέψουν τα ανυπέρβλητα θα έλεγε κανείς εμπόδια, ενός εχθρικού περίγυρου.

Ούρσουλα Μιρουέ Πρώτη δημοσίευση στον «Αγγελιοφόρο» το 1841, εκδόθηκε σε βιβλίο το 1842, στη σειρά «Μελέτες Ηθών» μέρος της επί μέρους σειράς «Σκηνές της επαρχιακής ζωής» (Scènes de la vie de province), της «Ανθρώπινης Κωμωδίας» (la Comédie humaine).

ΠΕΡΙΛΗΨΗ Η Ούρσουλα Μιρουέ, είναι κόρη ορφανή, υπό την προστασία και ανατροφή του κηδεμόνα της γιατρού Μινορέ που διαμένει στη Νεμούρ έχοντας αφήσει πλέον το Παρίσι. Ο καλός γιατρός άλλο δεν θέλει παρά την ευτυχία της μαθήτριας πια Ούρσουλας, προσφέροντας της ανέσεις αλλά και μόρφωση υψηλής ποιότητας.

Η Ούρσουλα περιβάλλεται από τη στοργή ενός παπά, του ηλικιωμένου γιατρού, καθώς και από μια αφοσιωμένη υπηρέτρια. Μετά το θάνατο του ο γιατρός τη χρήζει κληρονόμο του. Όμως τη περιουσία του εποφθαλμιούν συγγενείς καθόλου ευνοϊκοί προς αυτήν. Όταν ο γιατρός πεθαίνει ενόσο αυτή είναι είκοσι ετών, οι συγγενείς θέτουν τότε αυτήν ως στόχο, για να αρπάξουν ό,τι μπορέσουν από την περιουσία του.

Επίδοξοι κληρονόμοι με λίγη ή πολλή συνάφεια, είναι πολλοί στην πόλη . Καθώς φοβούνται ότι δεν θα έχουν κανένα μερίδιο εξ αιτίας της, προσπαθούν με μανία να αποδείξουν πως εκείνη είναι το ίδιο μ’ αυτούς:  άπληστοι συμφεροντολόγοι. Ενώνονται εναντίον της χρησιμοποιώντας σκοτεινές μεθοδεύσεις, επικαλούμενοι το γεγονός πως αυτή έπεισε το γιατρό να πάει στην εκκλησία ενώ αυτός ήταν ακόμη άθεος.

Η ανησυχία τους μεγαλώνει καθώς οι σχέσεις του γιατρού με τον παπά γίνονται όλο και στενότερες. Η σατανικότητα ενός εξ αυτών, του Μινορέ Λεβρό, τον κάνει να κλέψει τίτλους περιουσιακών ιδιοκτησιών που είχαν περιέλθει στην Ούρσουλα από τον γιατρό για την εξασφάλιση του μέλλοντος της, με τις αποδόσεις των ενοικίων τους.

Οδηγημένη στη φτώχεια και υποκείμενη στις διώξεις και στις ανομίες του ενόχου καθώς και των υπολοίπων αδίστακτων συγγενών, η Ούρσουλα βρίσκεται σε μεγάλη απελπισία, τόση που να απειλεί την υγεία της και να προοιωνίζει το θάνατο της. Την απειλούν συνεχώς με ανώνυμες επιστολές, συκοφαντίες, εκβιασμούς.

Η Ούρσουλα Μιρουέ στο σαλόνι του σπιτιού της Χαρακτικό έργο: Édouard Toudouze

Όμως η αθωότητα δεν θ’ αργήσει να θριαμβεύσει. Υποστηριζόμενη από τον έρωτα του Σαβινιέν ντε Πορτεντυέρ και άλλους φίλους του γιατρού, υπόκειται στις εμπειρίες ενός εχθρικού περιβάλλοντος τόσο έντονες που να την κάνουν να διακατέχεται ακόμη κι από ενοράσεις, που οδηγούν σε μυστηριώδεις αποκαλύψεις. Στο τέλος, η Ούρσουλα θα αποδειχθεί αθώα και θα κερδίσει την ευτυχία που αξίζει. Παντρεύεται τον Σαβινιέν ντε Πορτεντυέρ που έχει πια μια τιμητική θέση στο Ναυτικό – χάρη στο θείο του Κόμη ντε Κεργκαρουέ.

Περισσότερα για την Μπαλζακική ηρωίδα Ούρσουλα Μιρουέ αντιμέτωπη με τους εχθρικούς επίδοξους κληρονόμους – περισσότερα για Μπαλζάκ

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ Σ’αυτό το ιδιαίτερα Μπαλζακικό έργο, παρατηρούμε την αθωότητα και την επιδεξιότητα της Ούρσουλα Μιρουέ καθώς καταδιώκεται από τους βάναυσους συγγενείς του κηδεμόνα της γιατρού Μινορέ, αλλά και το γεγονός πως ο Balzac, βρίσκει πρόσφορο το έδαφος, (επαρχιωτισμός, απληστία) για να επεκταθεί στα υπερφυσικά φαινόμενα, το μυστικισμό, τη μετάδοση της σκέψης – ψυχικά φαινόμενα που τον ενδιέφεραν ιδιαίτερα. Ψάχνει επίσης να πείσει τον άπιστο προς το υπερφυσικό αναγνώστη, αποδεικτικά στοιχεία με τη στήριξη εξηγήσεων και μαρτυριών αναφερόμενες στις θεωρίες του Αλέξη Ντιντιέ (περίφημου μέντιουμ), καθώς και του Φραντς Αντόν Μεσμέρ. Δείχνει επίσης πως ο γιατρός Μινορέ ένας άθεος αγγίζεται από τη Χάρη αποκτώντας Πίστη –  ήδη θέμα του γιατρού Ντεπλέν, στο έργο «Η Λειτουργία του Άθεου» («Χρονικά του Παρισιού», Chronique de Paris, 1836).

Προσαρμογή από Wikiwand.com – Εικονογράφηση Εντουάρ Τουντούζ (Édouard Toudouze).

Γευστική Μελιτζανόπιτα

Μελιτζανόπιτα
Μελιτζανόπιτα με ζύμη Κουρού

Οι πίτες είναι πάντα ευπρόσδεκτες στο τραπέζι μας. Νόστιμες, χορταστικές αποτελούν μια πολύ καλή επιλογή για το φαγητό της μέρας μόνο που έχουν κάποια πιο σύνθετη διαδικασία ετοιμασίας καθώς χρειάζεται το φύλλο και η γέμιση —λόγος που επιλέγονται οι έτοιμες. Στην περίπτωση της Μελιτζανόπιτας χρειάζονται μελιτζάνες και έτοιμη ζύμη κουρού, τριμμένο τυρί, μια ελαφριά μπεσαμέλ ως υλικά.

Υλικά: 1 πακέτο φύλλο κουρού Κανάκη
6 Μελιτζάνες φλάσκες
Τριμμένο κασέρι
Ελαφριά Μπεσαμέλ

Για αρχή: Βάζουμε τις μελιτζάνες στη σχάρα του γκριλ για 1 ώρα τουλάχιστον να ψηθούν αποκτώντας ένα ευχάριστο άρωμα καπνιστής γεύσης.

Μελιτζάνες φλάσκες στο γκριλ

Εκτέλεση: Σε πολύ δυνατό φούρνο ψήνουμε τις μελιτζάνες για μια ώρα τουλάχιστον χωρίς να τις γυρίζουμε. Τοποθετούμε σε σουρωτήρι μόλις χλιαρύνουν τις ξεφλουδίζουμε πετώντας το φλούδι και στίβουμε στραγγίζοντας τες καλά. Ετοιμάζουμε μια ελαφριά μπεσαμέλ με γάλα, αλεύρι, βούτυρο.  Αδειάζουμε το τριμμένο τυρί στη Μπεσαμέλ ανακατεύοντας καλά. Προσθέτουμε τις λειωμένες μελιτζάνες ανακατεύοντας πάλι. Αδειάζουμε το μείγμα στο 1 φύλλο κουρού, σκεπάζουμε με το άλλο. Αλείφουμε την επιφάνεια με χτυπημένο λίγο αυγό

Ελαφριά Μπεσαμέλ: Ζεσταίνουμε το βούτυρο να λειώσει, προσθέτουμε το αλεύρι (για όλες τις χρήσεις) και κατόπιν σταδιακά το γάλα που έχουμε ήδη ζεστάνει. Ανακατεύουμε σε χλιαρό μάτι ώσπου να γίνει μια λεία ενοποιημένη μάζα

Bon Appétit!

Ταξίδι στην Κέα

Κέα Ιουλίδα πρωτεύουσ
Κέα (πρωτεύουσα Ιουλίδα)

Η Κέα με σχήμα σταγόνας, στέκεται αγέρωχη μπροστά στο μεγάλο θαλάσσιο ρεύμα του Κάβο – Ντόρο και θεωρείται η φυσική γέφυρα επικοινωνίας της Στερεάς Ελλάδας με τις Κυκλάδες, οριοθετώντας παράλληλα το Αρχιπέλαγος από το Νότιο Ευβοϊκό κόλπο. Με περίμετρο περίπου 85 χιλιόμετρα και συνολική επιφάνεια 131 τετραγωνικά χιλιόμετρα, η Κέα είναι από τα μεγαλύτερα Κυκλαδονήσια και το δυτικότερο των Κυκλάδων καθώς και το πιο κοντινό στην Αττική.

Κέα Λιμάνι
Κέα Λιμάνι

Το λιμάνι της, απέχει μόλις 40 μίλια από τον Πειραιά και 16 μίλια από το Λαύριο. Το νησί είναι ορεινό με μέσο υψόμετρο (285μ) και με ψηλότερη κορυφή τον προφήτη Ηλία (568μ) και ανάμεσα στις βουνοσειρές σχηματίζονται στενές κοιλάδες. Οι ακτές σχηματίζουν μικρούς όρμους και ακρωτήρια σπήλαια θαλάσσια, κατά το ήμισυ ή εξολοκλήρου κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, Ο μεγάλος κόλπος του Αγίου Νικολάου, ένα από τα μεγαλύτερα φυσικά λιμάνια της Μεσογείου, βρίσκεται στα βορειοδυτικά ενώ λίγο πιο ανατολικά βρίσκεται ο κόλπος του Οτζιά που είναι ανοιχτός στο βοριά.

Στα νοτιοδυτικά όπου τα βουνά καταλήγουν ομαλότερα στη θάλασσα, διαγράφεται ο κόλπος Κούνδουρος. Οι όρμοι Πόλες και Σπαθί στα Ανατολικά και Ποίσσες στα δυτικά είναι μικρότεροι.

Από kalofagadon.gr

Στραπατσάδα Κέας

Στραπατσάδα Κέας
Στραπατσάδα Κέας (Πασπαλάς)

Τα αυγά είναι ένα ωραίο καλοκαιρινό φαγητό – ομελέτα, στραπατσάδα, μάτια, με πατάτες ή όχι αποτελούν ένα γευστικό και οπτικό πανόραμα για τις ώρες του καλοκαιρινού απομεσήμερου. Συνοδευμένα βέβαια με τη γνωστή «χωριάτικη» και δροσερό καρπούζι για φρούτο,  θα κλείσουν  προς το τέλος της άλλη μια ωραία καλοκαιρινή εμπειρία.

Στραπατσάδα Κέας (Πασπαλάς) Ένα μεσογειακό φαγητό με ωραία υλικά το μόνο που χρειάζεται – καθώς και την πιο λεπτή προσοχή στο ψήσιμο των αυγών.

ΣΤΡΑΠΑΤΣΑΔΑ ΚΕΑΣ

Υλικά:

  • 1 μεγάλη ντομάτα ξυσμένη στον τρίφτη
  • 1/2 ματσάκι μαϊντανού ψιλοκομμένο
  • 1 μικρό κίτρινο κρεμμύδι
  • 5 αυγά
  • λίγο μπέικον
  • ξερή ρίγανη
  • λίγο αλάτι, πιπέρι

Εκτέλεση:

Θερμαίνουμε ένα αντικολητικό τηγάνι ρίχνουμε το κομμένο σε κύβους μπέικον ή παντσέτα. Ψήνουμε για δύο λεπτά και προσθέτουμε τα κρεμμύδια μέχρις ότου πάρουν ένα χρυσαφί χρώμα. Προσθέτουμε την τριμμένη ντομάτα ψήνοντας μέχρις ότου απορροφηθούν τα υγρά. Ελαφρώς κτυπάμε τα αυγά προσθέτοντας αλάτι, πιπέρι, ρίγανη για τη γεύση. Ελαττώνουμε στο ήμισυ τη φωτιά και ρίχνουμε τα αυγά. Ελαφρώς πάλι ανακατεύουμε τα αυγά σπρώχνοντας τα έτσι ώστε να περιβάλλουν τα άψητα σημεία τη σάλτσα στις άκρες, μετακινώντας με προσοχή πάντα τα ψημμένα σημεία στο κέντρο —κουνώντας το τηγάνι για να πάνε τα ωμά σημεία πάλι στις άκρες. Συνέχεια σπρώχνοντας τα αυγά και κουνώντας το σκεύος, για να καταλήξουμε σε μια ψημμένη ομοιογενώς ομελέτα. Σημείο προσοχής είναι να μη θρυμματίσουμε καθόλου τα αυγά ενώ ψήνονται.

Bon Appétit! Από την Κέα, (Τζια)

Γλυκειά μου Ρεζεντά

Αθήνα, Παναθήναια 1931 – Ένα από τα πολύ γνωστά tango του 1930 Στα λόγια του τραγουδιού στην αρχή φαίνεται η απογοήτευση του προδομένου έρωτα και στο τέλος η απόγνωση και η κακία του. Το έγραψε η Λόλα Βώττη και το είχε αφιερώσει στην ξαδέλφη της την Πάολα. Σημασία – κάπως κρυμένη των στίχων είναι πως σε ένα κρύο (χιονισμένο) τοπίο δεν μπορεί να ανθίσει και να μοσχομυρίσει το (σπάνιο) λουλούδι του έρωτα.

Ρεζεντά

Δεν ήρθα χθες να σ’ ανταμώσω
ειν’ παγωνιά πολλή
το βράδυ εχιόνιζε τόσο
κι’ έτρεμα σαν το πουλί
Αυτά η άμυαλη του λέει
κι’ εκείνος σαν παιδί
με πόνο κλαίει στο δάκρυ πλέει
και σαν τρελός τραγουδεί

Αν όμως Ρεζεντά
σε χρονιές περασμένες
και λησμονημένες
δε μου λες γιατί
Μικρή μου Ρεζεντά
με φοβίζει το χιόνι
μια βραδιά δεν ήρθες μόνη
Ρεζεντά, Ρεζεντά

Ο Μπαρμπαλιάς της Τσιμισκή

Με τον Μπαρμπαλιά
Με τον Μπαρμπαλιά

Πρόκειται για το στέκι της Θεσσαλονίκης, το φαρμακείο του ποιητή Ηλία Κατσόγιαννη (Μπαρμπαλιά για τους οικείους), αλλά και για συλλογή διηγημάτων όπου περιγράφονται περιστατικά της ζωής του φαρμακείου – συναντήσεις, άνθρωποι γνωστοί της γειτονιάς του θεσσαλονικιού συγγραφέα Τηλέμαχου Αλαβέρα.

Με τον Μπαρμπαλιά ο συγγραφέας καταγράφει τις μνήμες του από μια γενιά που το πέρασμά της σηματοδοτεί μια ολόκληρη εποχή. Τόπος συνάντησης το περίφημο φαρμακείο του ποιητή Ηλία Κατσόγιαννη ή Μπαρμπαλιά, Τσιμισκή 10, ένα από τα σημαντικότερα λογοτεχνικά στέκια της Θεσσαλονίκης. «Η καρδιά της πόλης». Θαμώνες προσωπικότητες της εποχής. Θεσσαλονικείς λογοτέχνες όπως Θέμελης, ο Σπανδωνίδης, ο Βαφόπουλος, ο Δέλιος. Αθηναίοι συγγραφείς, όπως ο Μυριβήλης, ο Μελάς, ο Κανελλόπουλος και ο Σβώλος, εκπαιδευτικοί, δημοσιογράφοι, ηθοποιοί, ο σκηνοθέτης Ορέστης Λάσκος και άλλοι, Βορειοελλαδίτες και Μωραϊτες. Το «Πρυτανείον» του φαρμακείου ήταν ακόμη έδρα του παραρτήματος του «Συνδέσμου Ελλήνων Λογοτεχνών», μισοέδρα του «Ομίλου Συνεργατών και Υποστηρικτών του περιοδικού Μορφές», με επικεφαλής το διευθυντή και εκδότη Βασίλη Δεδούση καθώς και τους συνεργάτες των Μαρφών, Ντάλια, Νίντα και Ζιτσαία, χωρίς όμως αυτό να εμποδίζει την ομάδα του περιοδικού Κοχλία, τον Πετζίκη, τον Κιτσόπουλο, την Καρέλλη, να συχνάζει εκεί, όπως και την παρέα των Μακεδονικών Γραμμάτων. «Πρόσωπα και πράγματα τριών δεκαετιών», ζωντανεύουν μέσα στις σελίδες του βιβλίου.

Τηλέμαχος Αλαβέρας

Ο Τηλέμαχος Αλαβέρας (30 Σεπτεμβρίου 1926 – 30 Ιουνίου 2007) γεννήθηκε το 1926 στη Φιλιππούπολη της Ανατολικής Ρωμυλίας (σημερινή Βουλγαρία). Το επόμενο έτος η οικογένειά του μετακόμισε στη Θεσσαλονίκη, πόλη την οποία έμελλε να μην εγκαταλείψει ποτέ. Εμφανίστηκε στα γράμματα το 1947 με διηγήματα σε λογοτεχνικά περιοδικά. Το 1952 εκδίδεται το πρώτο του βιβλίο, η συλλογή διηγημάτων «Τα αγρίμια του άλλου δάσους», η οποία δεν πέρασε απαρατήρητη από την κριτική. Ο Αλέξανδρος Αργυρίου έγραψε μεταξύ άλλων: «Ο νέος πεζογράφος ξέρει πώς να συμπεριφέρεται απέναντι στα αλλεπάλληλα κύματα των αναμνήσεών του, ξέρει τι καλύτερο να κρατήσει απ΄ όσα του προσκομίζει η μνήμη του».

Το 1955 ιδρύεται το λογοτεχνικό περιοδικό «Νέα Πορεία», το οποίο, παράλληλα με τη συγγραφική δουλειά του, αναδείχθηκε σε έργο ζωής, με υπεύθυνο έκδοσης τον ίδιο ως το θάνατό του. Για τη «Νέα Πορεία» τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών με το βραβείο Πέτρου Χάρη, το 2006, γεγονός που χαιρέτισε σύσσωμη η πνευματική Βόρειος Ελλάδα (μεταξύ άλλων ο Πρόδρομος Μάρκογλου, ο Μάρκος Μέσκος, ο Μάκης Τρικούκης, κ.ά.) Την ίδρυση της «Νέας Πορείας» ακολούθησαν τα βιβλία: «Το ρολόγι», μυθιστόρημα, 1957, «Το μισό του φεγγαριού», διηγήματα, 1960, «Το σημερινό συγγραφικό πρόβλημα», δοκίμιο, 1961, «Οδοστρωτήρας», μυθιστόρημα, 1963, «Διηγηματογράφοι της Θεσσαλονίκης», μελέτη, 1970, «Οι άλλοι», θεατρικό, 1971, κ.ά. Από το σύνολο των βιβλίων του Τηλέμαχου Αλαβέρα, δύο τιμήθηκαν με κρατικά βραβεία -η συλλογή διηγημάτων «Απ’ αφορμή», 1976, και το ταξιδιωτικό χρονικό «Σ’ ευθεία γραμμή (Ταξίδι στην Πολωνία)», 1990- και ένα με το βραβείο Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών -τα διηγήματα «Γωνίες και όψεις», 1985.

Τον Ιούνιο του 2007 πρόλαβε να τιμηθεί με το Μεγάλο Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας για το σύνολο του έργου του. Είχε διατελέσει μέλος σε πολλά συμβούλια και επιτροπές γύρω από πνευματικά και καλλιτεχνικά θέματα, ενώ έκανε ομιλίες στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και τη λοιπή Ελλάδα. Το 1962 υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης, της οποίας κατείχε τη γενική γραμματεία έως το 1980 οπότε και εκλέχθηκε πρόεδρος, θέση που διατήρησε μέχρι το τέλος. Παντρεμένος με την ποιήτρια Ρούλα Αλαβέρα, απέκτησαν μαζί δύο παιδιά. Πεζογραφήματά του μεταφράστηκαν στα ιταλικά, γερμανικά, ολλανδικά, βουλγαρικά, σουηδικά, σερβικά, πολωνικά.

Τα βιβλία του με θέματα τη σύγχρονη ασυνεννοησία, τα αδιέξοδα μιας πόλης μελαγχολικής συχνά, όπου έζησε όλα τα  χρόνια της ζωής του, με λεπτοφυείς συγχρόνως δυναμικές, γραφίδος πινελιές.

Από ianos.gr,
Σχετικά: Τηλέμαχος Αλαβέρας Ο Διανοητής της Συμπρωτεύουσας