Ένα βράδυ που ‘βρεχε

Νίκος Γούναρης 1915 – 1965

Ο Νίκος Γούναρης μεσουράνησε στη δεκαετία του ’50 – μια εποχή που άκμαζε το ελαφρό ελληνικό τραγούδι αλλά και το αρχοντο-ρεμπέτικο και το ρεμπέτικο που έβγαινε δειλά προς μεγαλύτερα ακροατήρια.

Γεννήθηκε στη Ζαγορά Πηλίου ως Νίκος Κουρνάζος και γρήγορα καθιερώθηκε λόγω της βελούδινης φωνής του και των ήχων της κιθάρας του. Εμφανίστηκε από το 1936 κι έγινε από το 1947 που περιόδευσε στο εξωτερικό, ο αγαπημένος τραγουδιστής των ομογενών των τριών ηπείρων (Αμερική, Αυστραλία, Αφρική) – και ως εκ τούτου, έλειπε συχνά από την Ελλάδα.

Τα τραγούδια του υπήρξαν ρομαντικά και νοσταλγικά – συχνά και χιουμοριστικά (Μια κότα στρουμπουλή). Εξ αιτίας των στίχων της επιτυχίας του “Ένα βράδυ που ‘βρεχε”, ο κόσμος όταν τον συναντούσε προσπαθούσε να τον παρηγορήσει για την “απώλεια” – έτσι αναγκάστηκε να ερμηνεύσει σύντομα, ένα άλλο τραγούδι: “Αυτός ο άλλος είν’ ευεργέτης μου μεγάλος” (1956) για να διασκεδάσει τις εντυπώσεις από το λυπητερό πρώτο τραγούδι του. Κι αυτό βέβαια, έγινε μεγάλη επιτυχία. Εμφανίσεις του τόσο σε κοσμικά Αθηναϊκά κέντρα (chez Lapin) όσο και σε λαϊκά (Τζίμης ο Χοντρός), πάντα ήταν εγγύηση για την προσέλευση του κόσμου.

Πέθανε πρόωρα εξ αιτίας ενός παλιού τραύματος στο πόδι που του δημιούργησε θανατηφόρο πρόβλημα. Την ημέρα του θανάτου του έγινε λαϊκό προσκύνημα έξω από το κατάστημα του Λαμπρόπουλου στην Αιόλου, όπου ο ιθύνων Τάκης Λαμπρόπουλος διευθυντής της Κολούμπια δισκογραφικής, είχε τοποθετήσει το πορτρέτο του μπροστά από βαρύ πένθιμο παραπέτασμα.

Μεγάλοι του ρεμπέτικου όπως ο Βασίλης Τσιτσάνης, ο Γιάννης Παπαϊωάννου, Θόδωρος Δερβενιώτης κ.ά. εκτίμησαν την προσφορά  του και αναγνώρισαν το ταλέντο του. Ο μεγάλος Ισπανός κιθαρίστας Αντρές Σεγκόβια που τον άκουσε στη Νέα Υόρκη στα μέσα της 10ετίας του ’50, μίλησε με τα κολακευτικότερα λόγια για το παίξιμο του στην κιθάρα. Προτομή του βρίσκεται στον Παράδεισο Μαρουσιού Αττικής.

Νικος Γουναρης – Video Gallery
Νίκος Γούναρης Στίχοι Αλέκος Σακελλάριος “Ένα βράδυ που ‘βρεχε”
Νίκος Γούναρης Στίχοι Κώστας Κοφινιώτης “Αυτός ο άλλος”

Rock the Casbah

The Clash
Joe Strummer, Mick Jones, Paul Simonon, Topper Headon

Όπως “Enola Gay” ονομαζόταν το αεροπλάνο που έριξε την ατομική βόμβα στη Χιροσίμα, Ναγκασάκι (6, 9  Αυγούστου 1945) κι έγινε τραγούδι έμβλημα με τον ίδιο τίτλο το 1980, περιέργως το “Rock the Casbah” των Clash, έγινε το έμβλημα των πιλότων των Αμερικανικών βομβαρδιστικών στον πόλεμο του Κόλπου, το 1991. Ο Joe Strummer εκ των μελών του συγκροτήματος, όταν το έμαθε έκλαψε πικρά.

The Clash - Rock the Casbah
Rock the Casbah 1982

The ClashRock the Casbah

Now the king told the boogie men
You have to let that raga drop
The oil down the desert way
Has been shakin’ to the top

The Sheik he drove his Cadillac
He went a-cruisin’ down the ville
The muezzin was a-standing
On the radiator grille
Shareef don’t like it
Rock the Casbah, rock the Casbah
Shareef don’t like it
Rock the Casbah, Rock the Casbah

By order of the prophet
We ban that boogie sound
Degenerate the faithful
With that craazy Casbah sound
But the Bedouin they brought out
the electric camel drum
The local guitar picker got his guitar-picking thumb
As soon as the Shareef had cleared the square
They began to wail

Shareef don’t like it Rock the Casbah, rock the Casbah
Shareef don’t like it Rock the Casbah, Rock the Casbah

Now, over at the temple
Oh, they really pack ’em in
The in-crowd say it’s cool
To dig this chanting thing
But as the wind changed direction
Then the temple band took five
The crowd caught a wiff Of that crazy Casbah jive

Shareef don’t like it Rock the Casbah, rock the Casbah
Shareef don’t like it Rock the Casbah, Rock the Casbah

The king called up his jet fighters
He said you better earn your pay
Drop your bombs between the minarets
Down the Casbah way

As soon as the Shareef was chauffeured outta there
The jet pilots tuned to the cockpit radio blare
As soon as the Shareef was outta their hair
The jet pilots wailed

Shareef don’t like it Rock the Casbah, rock the Casbah
Shareef don’t like it Rock the Casbah, Rock the Casbah

Shareef don’t like it, he thinks it’s not kosher
Rock the Casbah, rock the Casbah Shareef don’t like it, fundementally can’t take it
Rock the Casbah, Rock the Casbah

Shareef don’t like it, you know he really hates it
Rock the Casbah, rock the Casbah
Shareef don’t like it, really, really hates it

Lyrics by Youtube user

Enola Gay Orchestral Manoeuvres in the Dark

Χορός που συναρπάζει

Gloria Estefan

Από τους πιο γνωστούς έθνικ χορούς είναι η Σάμπα. Πατρίδα της η Βραζιλία όπου οι ήχοι της δεν ξεχύνονται μόνο κατά το καρναβάλι του Ρίο αλλά σε όλη την καθημερινότητα των δρόμων, των καφέ, στα διάφορα μέρη των αστικών κέντρων. Εκπρόσωπος της μουσικής κατά κύριο λόγο είναι ο Σέρτζιο Μέντες και ακολούθησαν και άλλοι αυτή την παράδοση.

Παράδοση που εξαπλώνεται σε όλα τα κράτη της Λατινικής Αμερικής με διάφορες παραλλαγές πλην της Αργεντινής που έμβλημα της έχει το Τάγκο – χορός περιπαθής σε αντίθεση με τη Σάμπα που είναι άκρως χαρούμενος και σε γρήγορο τέμπο – κρατώντας ωστόσο κάποια στοιχεία ηδυπάθειας κι αυτός. Στην Κούβα ανάλογος χορός είναι η Σάλσα – γρήγορος ρυθμός με ξέφρενες χορευτικές φιγούρες κι αυτός.

Gloria Estefan – Mi Tierra

Εκπρόσωποι αυτής της μουσικής εκτός από το Βραζιλιάνο Σέρτζιο Μέντες είναι η Σίλια Κρουζ, ο Τίτο Πουέντε με τα τύμπανα του, ο Κάρλος Σαντάνα, η Γκλόρια Εστεφάν.  Σήμερα πολλοί άνθρωποι ενδιαφέρονται να μάθουν τους εξωτικούς λάτιν χορούς κι έτσι προστρέχουν στις σχολές χορού. Σε μια βραδιά οργανωμένη από μια σχολή δεν θα μπορούσε να λείπει το τάγκο και η σάμπα.

Το ζευγάρι που χόρευε Σάμπα ήταν τέλειο. Συγχαρητήρια! τους είπαμε συνεπαρμένοι από το ρυθμό που είχαν μεταξύ τους με τις γρήγορες φιγούρες. Στροβιλίζονταν στην πίστα με τον ενθουσιασμό που δίνουν στη ψυχή και στο σώμα οι γρήγοροι ξέφρενοι ρυθμοί της μουσικής. Αυτές οι χώρες πραγματικά έχουν το ρυθμό και το χορό μέσα στο αίμα των κατοίκων τους, κι εμείς πάντα θα μένουμε με τη μαγεία των ρυθμών της μουσικής τους.

Γλυκειά μου Ρεζεντά

Αθήνα, Παναθήναια 1931 – Ένα από τα πολύ γνωστά tango του 1930 Στα λόγια του τραγουδιού στην αρχή φαίνεται η απογοήτευση του προδομένου έρωτα και στο τέλος η απόγνωση και η κακία του. Το έγραψε η Λόλα Βώττη και το είχε αφιερώσει στην ξαδέλφη της την Πάολα. Σημασία – κάπως κρυμένη των στίχων είναι πως σε ένα κρύο (χιονισμένο) τοπίο δεν μπορεί να ανθίσει και να μοσχομυρίσει το (σπάνιο) λουλούδι του έρωτα.

Ρεζεντά

Δεν ήρθα χθες να σ’ ανταμώσω
ειν’ παγωνιά πολλή
το βράδυ εχιόνιζε τόσο
κι’ έτρεμα σαν το πουλί
Αυτά η άμυαλη του λέει
κι’ εκείνος σαν παιδί
με πόνο κλαίει στο δάκρυ πλέει
και σαν τρελός τραγουδεί

Αν όμως Ρεζεντά
σε χρονιές περασμένες
και λησμονημένες
δε μου λες γιατί
Μικρή μου Ρεζεντά
με φοβίζει το χιόνι
μια βραδιά δεν ήρθες μόνη
Ρεζεντά, Ρεζεντά

Το σύνδρομο Καζαντζίδη

Τα τραγούδια που έγραψε και τραγούδησε ο Στέλιος Καζαντζίδης είναι πάρα πολλά. Τα περισσότερα με ωραίους στίχους και μουσική αλλά όλα τραγουδισμένα με το το ταλέντο μιας μεγάλης πηγαίας φωνής. Αναβιώνοντας ένα παρελθόν μέσα από αυτές τις μνήμες που τα πάντα μοιάζουν να κινούνται γύρω του: ακόμη κι αυτή η τυπωμένη επιγραφή στη χαρτοπετσέτα του πολύ μοντέρνου καφέ: “οπισθοδρομικές σπεσιαλιτέ…”

kazantzidisCapture
Στέλιος Καζαντζίδης 1931 – 2001

Με όλη αυτή τη μόδα των ουζερί, των μεζέδων, του ούζου, του τσίπουρου… με όλα αυτά τα κέντρα σε στιλ παλιό στέκι… τα μπαράκια με ζωντανή μουσική όπου παίζουν δυο τρία άτομα… τα μεζεδοπωλεία αλλιώς τσιπουράδικα… τα ρακόμελα… τη ρετσίνα που αναβιώνει σαν από παλιά ταβέρνα της Πλάκας… Απ’ όλα αυτά σ’ όλη την Ελλάδα του τουρισμού, στα νησιά, στις ψαροταβέρνες και τις χασαποταβέρνες δεν θα μπορούσε να λείπει ο Στέλιος Καζαντζίδης.

Με τη γνήσια λαϊκή φωνή, τα τραγούδια όλο αίσθημα και πάθος με το αιώνιο παράπονο του έφηβου που δεν είδε τα όνειρα του να πραγματοποιούνται… του μετανάστη – αλήθεια πόσο επίκαιρο σήμερα με την εγκατάλειψη προς τα ξένα τόσων και τόσων νέων… που έδωσε τα καλύτερα του χρόνια στις ξένες φάμπρικες αλλά και στις ξένες πολυεθνικές σήμερα… γίνεται ένας τραγουδιστής σύμβολο της προδοσίας:

Η προδοσία στον έρωτα, στη φιλία, στην πολιτική εσχάτως και πολύ καίρια… ανάγεται σε σύμβολο και σήμα κατατεθέν μιας πατρίδας που προδίδει τα παιδιά της καθώς την προδίδουν οι πατέρες της! Πέρα από αυτά τα αρκετά πεσιμιστικά κι απαισιόδοξα ο καιρός κυλά με όλα τα μοντέρνα να κυριαρχούν πλάι στο παλιό φάντασμα της προδοσίας – έτσι που αυτή να μοιάζει ένα σκιάχτρο που στέκεται πάνω από όλα και δείχνει προς τα παλιά ορόσημα:

Του τέλους του εμφυλίου, της βασιλείας του παρακράτους υπό τις εντολές ενός υποδόριου κράτους έτσι όπως ανδρώθηκαν και γιγαντώθηκαν όλα τα χρόνια που υφαινόταν ο ιστός μιας σαθρής ανάπτυξης – το περισσότερο με δάνεια που αλλού να βρίσκονταν τα χρήματα… Έτσι που το σήμερα στο σήμερα να μη μοιάζει – έτσι που όλα είναι ακουμπισμένα στα παλιά θαρρείς για να μπορούν να υπάρχουν όπως ο κισσός που τυλίγεται τον κορμό του πεύκου για να αναπτυχθεί.

Και το ερώτημα πόσο αλήθεια είναι σαθρό ένα τέτοιο παρόν; Που δεν αφήνει τίποτε καινούργιο να υπάρξει αφ’ εαυτού και αναπαράγει ένα άλλο παρελθόν που μοιάζει αρκετά αφύσικο έτσι όπως προβάλλεται  στις γυαλιστερές προσόψεις των ακριβών καταστημάτων, των κτιρίων από κρύσταλλο και ατσάλι, των επώνυμων αρωμάτων της σαγήνης και της παραπλάνησης των αισθήσεων.

Στο μεταξύ η Ελλάδα προχωράει με στήριγμα όλα όσα έχουν σβήσει και τα ‘χει καταπιεί ο καιρός στα έγκατα του χωρίς να μπορεί να βρει το καινούργιο πρόσωπο της: ένα αμάλγαμα μονάχα φωνών απ’ το παρελθόν στον υπόκωφο κρότο της νύχτας καθώς πέφτει πάνω από τα κουρασμένα βήματα της…

Ως πότε κανείς μπορεί ν’ αντέξει χωρίς τη φρέσκια πνοή του καινούργιου; χωρίς τα νέα ιδανικά και οράματα; χωρίς μια νέα ταυτότητα που να αντικαταστήσει την ένδοξη γνωστή αλλά ξεθωριασμένη από το χρόνο και τα πάθη του, μέσα στο παλιό συρτάρι των αναμνήσεων…

Novembre

Αυτό το τραγούδι της Giusy Ferreri είναι καταπληκτικό. Ποτέ κανείς δεν βαριέται να το ακούει. Μιλάει για τον Νοέμβριο, για κάποιον που έφυγε, για κάποιον που συναντούσε. Τώρα βαδίζει στους βροχερούς δρόμους του χειμωνιάτικου δειλινού αναπολώντας, ακόμη μια χαμένη αγάπη.

Νοεμβριος

Ο μήνας Νοέμβριος την Αρχαιότητα: Ο Νοέμβριος είναι ο ενδέκατος μήνας του Γρηγοριανού ημερολογίου με διάρκεια 30 ημερών. Το όνομα του είναι εξελληνισμένος τύπος του λατινικού NOVEMBER από το  NOVEM (=εννέα), επειδή ήταν ο ενδέκατος μήνας στο ρωμαϊκό ημερολόγιο.

novemb_leavesΤο μήνα Νοέμβριο, οι ιερείς στην αρχαία Ρώμη έκαναν ειδικές τελετές χρησιμοποιώντας ένα ζευγάρι Ελλήνων και ένα ζευγάρι Γαλατών. Οι ιερουργίες αυτές ήταν μυστικές και αθέατες και ήταν το κατάλοιπο αρχαιότερων ρωμαϊκών ανθρωποθυσιών, όπου θυσιάζονταν ένα ζευγάρι Ελλήνων και ένα ζευγάρι Γαλατών αιχμαλώτων. Πίστευαν ότι με την εξιλαστήριο αυτή θυσία θα μπορούσαν να εξευμενίσουν τους θεούς.

Στην αρχαία Αθήνα, την ίδια περίοδο κατά τον μήνα Πυανοψιώνα, τελούνταν τα Απατούρια, η εγγραφή των Αθηναίων στους καταλόγους της φατρίας που ανήκαν. Η λέξη φατρία, ινδοευρωπαϊκής προέλευσης, σημαίνει την ομάδα εκείνων των οικογενειών που είχαν συγγένεια εξ αίματος και όλα τα αρσενικά μέλη κατάγονταν από ένα κοινό άνδρα πρόγονο.

Κατά την πρώτη ημέρα μαζεύονταν όλα τα μέλη της φατρίας για να δειπνήσουν σε κοινό τραπέζι. Η μέρα αυτή λεγόταν Δορπία, από το δόρπος που σημαίνει βραδινό φαγητό. Η δεύτερη μέρα η Ανάρρυσις, από το αναρρύω, που σημαίνει τραβάω και υπονοεί τον τρόπο που τραβούσαν το κεφάλι του ζώου για να το θυσιάσουν. Η τρίτη μέρα λεγόταν Κουρεώτις και τη μέρα αυτή γινόταν η εγγραφή των καινούργιων μελών της φατρίας. Κάθε εγγραφή συνοδευόταν από θυσία ζώου, αίγας συνήθως. Λεγόταν Κουρεώτις γιατί την ημέρα εκείνη δέχονταν τους “κούρους” τα αγόρια δηλαδή.

Άλλες γιορτές ήταν τα Χαλκεία προς τιμήν του Ηφαίστου, προστάτη των μεταλλουργών. Κάθε 4 χρόνια, την ημέρα των Χαλκείων άρχιζαν οι εργασίες για την ύφανση του πέπλου της θεάς. Η ιέρεια της Αθηνάς έστηνε τελετουργικά τον αργαλειό στην Ακρόπολη και γυναίκες από αριστοκρατικές οικογένειας, οι εργαστίνες, ύφαιναν τον πέπλο που θα προσέφεραν στη θεά στα Μεγάλα Παναθήναια.

Ο μήνας Νοέμβριος κατά την Ελληνική Παράδοση: Ο μήνας αυτός κατά τον λαό ονομάζεται και “Σποριάς” καθώς συνεχίζεται η σπορά των δημητριακών και των οσπρίων. Τον λένε επίσης και Νεοσπορίτη, επειδή βρίσκονται στο μέσον της σποράς και έχουν σπείρει τα μισά χωράφια. Ονομάζεται επίσης Ανακατωμένος από τις ακατάστατες καιρικές συνθήκες αλλά και Χαμένος, γιατί τώρα οι μέρες “χάνονται”, μικραίνουν, ενώ οι νύχτες μεγαλώνουν. Επίσης στην Κρήτη λέγεται Τρυποτηγανάς, γιατί σύμφωνα με το έθιμο, στην γιορτή του Αγίου Ανδρέα, πρέπει οι νοικοκυρές να κάνουν τηγανίτες για να μη τρυπήσουν τα τηγάνια τους.

Αρχίζει ο χειμώνας αυτόν τον μήνα και όλοι ετοιμάζονται να μαζευτούν στα σπίτια τους. Όμως πριν αρχίσει το κρύο πρέπει να τελειώσουν τις δουλειές που απόμειναν και να β;άλουν τις καινούργιες καταβολάδες όπως συμβουλεύει και η παροιμία: “Το Νοέμβρη και Δεκέμβρη φύτευε καταβολάδες”. Όλα πρέπει να γίνουν γρήγορα προτού χαθεί απ’ τον ουρανό η Πούλια, γιατί μετά αρχίζει ο χειμώνας και το δυνατό κρύο.
Αφού τελειώσουν όλες τις αγροτικές δουλειές μαζεύουν τα ζώα στα παχνιά και στους στάβλους για να ξεχειμωνιάσουν. Κατεβαίνουν και οι τελευταίοι βοσκοί από τα βουνά γιατί “Ο Άη Μηνάς εμήνυσε, Πούλια μην ξημερώσει, κι ούτε βοσκός εις τα βουνά κι ούτε ζευγάς στους κάμπους”. Τα πρώτα μηνύματα ότι το κρύο δυναμώνει έρχονται του Αγίου Μηνά, στις 11 Νοεμβρίου. Αυτός “μηνάει” πως βασίλεψε η Πούλια. Μετά “στις δεκαφτά, στις δεκοχτώ, πέφτει η Πούλια στο γιαλό και πίσω παραγγέλνει: Μηδέ στανίτσα στα βουνά, μήτε γιωργός στους κάμπους”.
Στις 21 γιορτάζονται τα Εισόδια της Θεοτόκου και ο λαός, που του αρέσει όλα να τα συνταιριάζει λέει ότι τότε γίνεται και η είσοδος του χειμώνα. Στην Κρήτη τα Εισόδια λέγονται της Παναγιάς της Νεοσπορίτισσας, γιατί έχουν σπείρει τα μισά χωράφια. Και για να τονισθεί η εορταστική σημασία της μέρας λένε: “Βρέχει τση Νεοσπορίτισσας, ούλες τις σκόλες βρέχει”. Σπορά δεν πρέπει να γίνει εκείνη την ημέρα γιατί το χωράφι θα βγάλει τη μισή σοδειά.
Στο εκκλησιαστικό έτος, το χρονικό διάστημα από του Άη Φίλιππα ως τα Χριστούγεννα λέγεται Σαρανταήμερο και η εκκλησία ορίζει την τήρηση νηστείας σαράντα ημερών. Ο Άγιος Στυλιανός, στις 26 Νοεμβρίου, είναι αυτός που, όπως λέει και το όνομα του, στυλώνει, θεωρείται “στύλος” προστασίας και υγείας, ιδιαίτερα των άρρωστων παιδιών. Γι’ αυτό και στα ασθενικά παιδιά δίνουν το όνομα Στυλιανός ή Στυλιανή, “για να στυλώσουν” και οι μητέρες κρατούν εθιμική αργία ανήμερα της γιορτής του. Από παρετυμολογία πιστεύεται ότι την ημέρα που τιμάται ο Άγιος Ανδρέας, στις 30 Νοεμβρίου, αντρειεύει και το κρύο “Απ’ του Αγιά Αντρεός, γυρίζει ο καιρός αλλιώς”. Ιδιαίτερη γνωστή συνήθεια είναι να κάνουν την ημέρα αυτή τηγανίτες. Τις φτιάχνουν για να αντρέψουν οι άντρες, να αντρέψουν τα σπαρτά και τις δίνουν στα ζώα για να αντρειωθούν κι αυτά.
Όλες οι πληροφορίες του άρθρου είναι από το ημερολόγιο 2010 “Ε, ρε γλέντια!” των Νέων
Αρχική πηγή: Εικόνα (παραλία) astro-live.gr / Εικόνα: (φύλλα) tlife.grguirlande

Νοέμβριος – Η αρχή του χειμώνα Τις μέρες που βρέχει η μοναξιά μεγαλώνει. Μέσα απ’ το παράθυρο μου κοιτώ τη βροχή αρχά να πέφτει μέσα στο μισοσκόταδο…

Εμπιστεύτηκα το σκοτάδι, μα τώρα στέκομαι
σε ολόφωτο φως και σε ισορροπία μεταξύ ξένων
που μου αμφισβητούν την επιθυμία μου να ξαναγεννηθώ

Τον Νοέμβρη
η πόλη σβήνει σε μια στιγμή
έλεγες “αρκετά” κι εγώ στεκόμουν ανυπεράσπιστη
ο εγωισμός σου ήταν πάντα πιο δυνατός
από κάθε μου πεποίθηση,
τώρα τον Νοέμβρη η πόλη ανάβει σε μια στιγμή

lyrics translate com

Vogue: Το απιαστο τοσο οικειο


Ένα τραγούδι σταθμός στην καριέρα της Madonna Το κλιπ γυρισμένο σε μαύρο άσπρο, αναδεικνύει το χρόνο που ψυχρός, αδυσώπητος περνάει και σβήνει τα πάντα στο πέρασμα του…  Τι μένει; Τ’ αχνάρια του σε μαυρόασπρες εκτυφλωτικές αστραπές, τα ονόματα όμως που πέρασαν η Madonna τα γράφει με ανεξίτηλες πινελιές στο παλίμψηστο των αναμνήσεων μας…

Και η Madonna στο video-clip; Είναι μια σύγχρονη Θεά.  Τα αστραπιαίο φωτεινό της χαμόγελο, το αψεγάδιαστο πρόσωπο, μαγνητίζουν μέσα σε μια στιγμή άπιαστη, τόσο οικεία…

Vogue, 1990

Μην επιμενεις


Όλοι έχουν υπάρξει μικροί… Μην κάνεις το ένα, μη το άλλο και συνήθως κανείς δεν άκουγαν κανέναν… Γενικά αν το δει κανείς “Όλοι θέλουν να κάνουν το δικό τους” – ωστόσο υπάρχουν αυτοί που υποτάσσονται στις νουθεσίες και στα παραγγέλματα κι αυτοί που επιμένουν να κάνουν το δικό τους έστω αν τις πιο πολλές φορές, τους οδηγεί σε μπελάδες…

Αυτός ήταν κι ο τίτλος του τραγουδιού που έδοσε νέα ώθηση στη καριέρα της Μαντόνας. Μαζί με τα τραγούδια Get into the Groove, Like a Virgin, στο πρώτο άλμπουμ “Celebration” το Papa don’t preach στο β΄άλμπουμ με τον τίτλο:”True-Blue”, εδραίωσε την επιτυχία.
Ήταν τέλη της δεκαετίας του ’80 όταν η Ντίσκο μεσορανούσε και μια γενιά αγωνίζονταν να βρει την ελευθερία – κάτι που σήμερα έχει πια κατακτηθεί: Κανείς δεν νουθετεί, κανένας δεν απαγορεύει, κανένας δε σκάει κι ένας τέτοιος τίτλος προσταγή ή παράκληση, δεν βρίσκει τον αποδέκτη του εύκολα…

Θα ηθελα να ησουν εδω


Θα ήθελα να ήσουν εδώ

Αυτό το τραγούδι είναι μια διαμαρτυρία, μια καταγγελία για την αλλοτρίωση των ανθρώπων από ένα αόρατο σύστημα, τον παραλογισμό του σημερινού κόσμου.
Οι πρωτότυποι στίχοι εδώ

Νομίζεις πως μπορείς να πεις ουρανό, τη κόλαση
μπλε ουρανό, τον πόνο
ένα πράσινο αγρό, τη σκοτεινή βρεγμένη γη
χαμόγελο, αυτό που είναι κρυμμένο κάτω από ένα πέπλο…
Πόσο θα ‘θελα να ήσουν εδώ…

Σε βάλανε ν’ ανταλλάξεις τους ήρωες σου με φαντάσματα
να βεις στάχτες – εκεί που υπήρχαν πράσινα δένδρα
ζεστό αέρα ν’ αναπνεύσεις – εκεί που δροσερή αύρα φυσούσε.
Όλα τ’ αντάλλαξες για να αγωνίζεσαι
για μια πρώτη θέση μέσα σ’ ένα κλουβί.
Πόσο θα ήθελα να σουν εδώ…

Είμαστε δυο χαμένες ψυχές
ολοένα γυρνώντας μέσα σε μια γυάλα για ψάρια
χρόνο με το χρόνο…
Στο ίδιο πάντα έδαφος – ολοένα να πολεμάμε
με τους ίδιους παλιούς μας φόβους.