Αρχείο κατηγορίας Εικονες

Arno Schmidt – Κατανόηση του Ακατανόητου

Arno Schmidt – Από τη ζωή ενός φαύνου

To ακατανόητο να αναλυθεί σε μεμονωμένα κατανοητότερα. Η φράση αυτή, με την οποία τελειώνει το πρώτο μέρος του έργου —«Από τη ζωή ενός Φαύνου” θα μπορούσε να συνοδεύει όλο το έργο του Schmidt

Από τη ζωή ενός φαύνου – Α΄έκδοση 1953

Και βέβαια κανείς δεν μπορεί να θυμώσει με τον Νοτιοευρωπαίο αναγνώστη, όταν ισχυρισθεί πως αυτή η προειδοποίηση είναι ήδη αρκετή, για ν’ αφήσει το βιβλίο ανέγγιχτο στο ράφι του βιβλιοπώλη. Η λογοτεχνία που μας προσελκύει δίχως κόπο, είναι αυτή που κάνει χρήση του ακατανόητου ως δεδομένου, ως στοιχείου της πλοκής, ως στοιχείου ενός μύθου και μας παρασύρει αβίαστα στη δίνη της ανάγνωσης, απαλάσσοντας μας από τον κόπο της επίπονης «περί και ένδον” σκόπησης.
Άλλοι πάλι αντιτείνουν πως η ανάλυση της πραγματικότητας δεν είναι αντικείμενο του έντεχνου ψυχαγωγικού λόγου αλλά της επιστημονικής ανάλυσης.

Η διαφωνία όμως ενός τμήματος της σύγχρονης λογοτεχνίας θα διατηρήσει για ορισμένους ευήκοους την πειστικότητα της. Εαν σαφώς η Εγελιανή θέση του Adorno ότι είναι αδύνατη μια ζωή ορθή μέσα στο ψεύδος είναι επίκαιρη κι αν αποδεχτούμε ότι ο 20ος Αιώνας μας εισήγαγε σε μιαν εποχή όπου δεσπόζει η δυνατότητα της τεχνικής αναπαραγωγής του έργου τέχνης απογυμνώνοντας το έτσι από την αύρα του δηλαδή την υπερβατικότητα του, τότε οι απαντήσεις παύουν να είναι αυτονόητες.

Arno Schmidt Foundation – Bargfeld – Photo Προέλευση: en Wikipedia

Arno Schmidt Foundation
Ίδρυμα Arno Schmidt

Δεν χωρεί αμφισβήτηση: η συμβατική λογοτεχνία ξεπερνά τέτοιου είδους προβληματσμούς με το ατσάλινο επιχείρημα της επιτυχίας της, με τον ίδιο τρόπο που το Hollywood, μπορεί να επικρατεί του «προσωπικού” Ευρωπαϊκου κινηματογράφου ή η βιομηχανική pop, της σοβαρής μουσικής. Η εποχή μας εκφράζεται αλλά παραμένει ασχολίστη, ο σχολιασμός περιθωριοποιείται.

Έτσι ενώ ο Arno Schmidt αναφέρεται με μια πνοή δίπλα στους Proust και Joyce, παραμένει αδιάβαστος όπως ακριβώς και οι δυο μεγάλοι ομότεχνοι του. Σαν να μην έφτανε αυτό, μοιράζεται την αμφίβολη τύχη άλλων σπουδαίων γερμανών συγγραφέων όπως οι Hans Henry Jawn και Ror Wolf που επειδή συνδιάζουν το ύφος της πατρίδας τους με τον βαρύ τευτονικό στοχασμό, ξενίζουν.
Αυτό όμως δεν πρέπει να προκαλεί μεγάλη έκπληξη γιατί ποιός γνωρίζει τον Wieland, τον Jean Paul Richter ή κι αν θέλετε τον ίδιο τον Goethe;

Arno Schmidt
Arno Schmidt

Ο Arno Schmidt γεννήθηκε στο Αμβούργο τη χρονιά που ξέσπασε ο A΄ παγκόσμιος πόλεμος. Ύστερα από το θάνατο του πατέρα του (1932) η οικογένεια μετακομίζει στη σιλεσιακή πατρίδα. Αυτά τα χρόνια στο γερμανόφωνο χώρο επικρατούν: το κίνημα Dada, το κινημα Bauhaus στην αρχιτεκτονική, ο εξπρεσσιονισμός στη ζωγραφική, τον κινηματογράφο, την ποίηση και το θέατρο, ενώ ο Schönberg και οι μαθητές του Anton Webern, Allan Berg και Νίκος Σκαλκώτας ανακαλύπτουν και εξερευνούν την δωδεκαφθογγική μουσική.

Ο νεαρός ποιητής Arno Schmidt που κάποιες ποιητικές του δοκιμές απορρίπτονται από τον Herman Hesse δουλεύει ως υπάλληλος λογιστηρίου στο εργοστάσιο παραγωγής ενδυμάτων Greiff, παντρεύεται την Alice Murawski και ζει τη διπλή ζωή του βουβού υπαλλήλου και του ρομαντικού μελετητή της λογοτεχνίας. Η αδελφή του Lucy μεταναστεύει μαζί με τον εβραίο άνδρα της το 1933 στην Αμερική ενώ ο συγγραφέας παρά την κακή του όραση, καλείται στο στρατό το 1939 και περνά το μεγαλύτερο μέρος της θητείας του στη Νορβηγία.

Με την κατάρρευση του μετώπου πέφτει αιχμάλωτος πολέμου στα χέρια των Άγγλων. Έπειτα από μια σύντομη αιχμαλωσία εργάζεται ως διερμηνέας της αστυνομίας των δυνάμεων κατοχής ώσπου αποφασίζει -αν και δεν είχε στη δυτική ζώνη πόρους- να αφιερωθεί στη συγγραφή. Κάτω από απίστευτες στερήσεις γράφονται τα πρώτα δαιμονισμένα διηγήματα με σπουδαιότερο το Leviathan. Όπως μας πληροφορεί η Susanne Fischer, στην κριτική έκδοση του κειμένου, ο συγγραφέας σημειώνει πάνω στο χειρόγραφο ότι η ιδέα για το κείμενο του ήρθε στις 15-16/8/1946 το σχεδίασμα έγινε στις 2/10/1946 και η καταγραφή στο διάστημα 3-22/1/1946. Το κείμενο έπειτα από περιπέτειες στα τέλη Οκτωβρίου 1949 εκδίδεται από τις εκδόσεις Rowohlt μαζί με δυο ακόμη κείμενα. Για την περίοδο εκείνη γνωρίζουμε πως το ζεύγος Schmidt φυτοζωούσε κυριολεχτικά ζώντας με μανιτάρια και καβουρντισμένα βελανίδια περιμένοντας αραιά και που κάποια δέματα που έστελνε η αδελφή του συγγραφέα από την Αμερική.

Στις 14/1/1951 ο Αlfred Doblin -νεανικό ίνδαλμα του συγγραφέα- του απονέμει το μέγα βραβείο της Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών.
Ο ίδιος ο Arno Schmidt θεωρούσε ότι αυτό το κείμενο ήταν επηρεασμένο από το «Εύρηκα” του E.A. Poe. Πέρα όμως από αυτό, ο Λεβιάθαν αποτελεί τη δραματική αντίδραση του συγγραφέα στην άμεση μαρτυρία των εχθροπραξιών στο ανατολικό μέτωπο ενώ παράλληλα μια ελεγεία στη χαμένη νεανική του αγάπη Anna Wolf, την οποία μάλιστα αναφέρει με το όνομα της μέσα στο κείμενο.

Arno Schmidt Foundation – Bargfeld – Photo Προέλευση: en Wikipedia

O Άρνο Σμιτ είναι ο πιο μοντέρνος γερμανός συγγραφέας της εποχής μας. Aπό τα πρώτα του κιόλας έργα απέκτησε -δικαίως- τη φήμη του ιδιοφυούς λογοτέχνη και του πρωτοπόρου στην αναζήτηση νέων μορφών γραφής και απέσπασε το θαυμασμό μεγάλων συγγραφέων, όπως του Xέρμαν Έσσε. Mάστορας της γλωσσοπλασίας και του λογοπαιγνίου, του υπαινιγμού και της συγκαλυμμένης αναφοράς, ο Άρνο Σμιτ λέγεται ότι δεν μπορεί να μεταφραστεί σε άλλη γλώσσα. Kαι πράγματι πολλά έργα του είναι αδύνατο να μεταφραστούν, όπως συμβαίνει και με το μεγάλο Iρλανδό Tζέιμς Tζόυς. Εν ζωή δεν κέρδισε από τα βιβλία του και λόγω οικονομικής ανέχειας, τα τελευταία χρόνια της ζωής του συντηρούνταν από τον φιλόλογο και συγγραφέα Jan Philipp Reemtsma – κληρονόμο του βιομηχάνου Jan Philipp Reemtsma, των γερμανικών τσιγάρων.

Σε συνεργασία με το ίδρυμα Άρνο Σμιτ (Arno Schmidt Foundation) και τον εκδοτικό οίκο Fischer, οι Eκδόσεις Kριτική παρουσιάζουν στο ελληνικό κοινό για πρώτη φορά έργο του Σμιτ μεταφρασμένο στη γλώσσα μας.
— Τριλογία Arno Schmidt, Tο «Mικρό μυθιστόρημα”: Aπό τη ζωή ενός Φαύνου (Κριτική 1992), πρώτο μέρος της τριλογίας, Το Ρουμάνι του Μπραντ (Οδυσσέας 1994), β΄μέρος, Tα παιδιά του Nομποντάντυ, γ΄μέρος, περιγράφει δεκατρείς ημέρες από τη ζωή ενός δημόσιου υπάλληλου πριν και μετά τον πόλεμο και αποτελεί μια καυστική κριτική του γερμανικού μικροαστισμού,

Από το πολύτομο έργο του στην ελληνική γλώσσα έχουν μεταφρασθεί: Λεβιάθαν μτφ. Γιάννης Κοιλής εκδ Οδυσσέας 1994, (Leviathan 1949) To ρουμάνι του Μπραντ μτφ. Γιάννης Κοιλής εκδ Οδυσσέας 1994, Από τη ζωή ενός Φαύνου μτφ. Γ. Κοιλής εκδ Κριτική 1992 (Aus dem Leben eines Fauns 1953), Mαύρος Καθρέφτης (Schwarze Spiegel) μτφ Κοιλής Γ. εκδ Οδυσσέας (υπό έκδοση)

Frida Kahlo Η ζωγραφική είναι η δική μου πραγματικότητα

Frida Kahlo
Frida Kahlo – Αυτοπροσωπογραφία με λουλούδια σε πράσινο φόντο

Η Φρίντα Κάλο (Frida Kahlo) υπήρξε Μεξικανή ζωγράφος που στην εποχή της διαδραμάτησε ενεργό ρόλο στα δρώμενα καλλιτεχνικά και όχι μόνο, της πατρίδας της και που απέκτησε φήμη ιδιαίτερα μεγάλη στις γειτονικές ΗΠΑ αλλά και στην Ευρώπη – δεδομένου ότι ο Αντρέ Μπρεσόν – υπερεαλιστής ζωγράφος, το 1938 σε ένα ταξίδι του στο Μεξικό, διέκρινε στο ζωγραφικό της έργο παραπλήσειες τάσεις με τον σουρεαλισμό και της πρότεινε να συμμετάσχει με άλλους σουρεαλιστές ζωγράφους σε μια έκθεση στο Παρίσι. Εκείνη σαν απάντηση του λέει, πως το έργο της «δεν είναι όνειρο αλλά η προσωπική της πραγματικότητα«.

Η Φρίντα Κάλο γεννήθηκε το 1907 (6/7), στο Κογιοακάν του Μεξικού και πέρασε στην παιδική της ηλικία πολυομελίτιδα που όμως επιδεινώθηκε το 1925, από ένα ατύχημα εξ αιτίας σύγκρουσης λεωφορείου με τραμ, όταν ήταν 19 ετών. Αυτό της δημιούργησε πρόβλημα που ωστόσο δεν την παρεμπόδισε από το να ζωγραφίζει αλλά και να παντρευτεί σε λίγο – το 1929, τον διάσημο Μεξικανό ζωγράφο για τις τοιχογραφίες του και τα ζωγραφικά του έργα – τεχνοτροπίας προκολομβιανής εποχής, Ντιέγκο Ριβέρα (Diego Rivera).

Ήταν η εποχή μετά το ατύχημα, που η Φρίντα αναρρώνοντας, παρακολουθούσε μαθήματα ζωγραφικής – που έδειξε στον Ριβέρα με τον οποίον είχαν γνωρισθεί σε καλλιτεχνικούς κύκλους, τους πίνακες της. Η τεχνοτροπία στους πίνακες της ήταν αντίθετη με του Ριβέρα καθώς ήταν πιστή στη μεξικάνικη κουλτούρα (mexicanidad) περιλαμβάνοντας ακόμη και τα τάματα (retablos) που αποτελούσαν διαδεδομένη μορφή ευχαριστίας του Μεξικανικού λαού προς την Παναγία. Δημιουργώντας μ’ αυτό τον τρόπο ένα κράμα naif μαζί με το folklore, της τοπικής Μεξικάνικης παράδοσης.

Αργότερα χώρισαν λόγω του ότι είχε δημιουργήσει άλλον δεσμό με τον Αμερικανό Νίκολας Μάρει που είχε γνωρίσει στη Νέα Υόρκη – στα χρόνια της παραμονής της με τον σύζυγο της Ριβέρα στις ΗΠΑ. Μετανιωμένη έχοντας ήδη ζωγραφίσει λίγο καιρό πριν χωρίσει ανάλογο πίνακα με τον τίτλο «οι δύο Φρίντες” – με θέμα το επικείμενο διαζύγιο, ξαναπαντρεύεται τον Ριβέρα.

Η ζωή της στάθηκε σύντομη – πέθανε στα 47 της, το 1954 (13/7) στο Κογιοακάν γενέτειρα της, όμως το έργο της γεμάτο από το φως και τα χρώματα μιας φύσης άλλοτε άνυδρης άλλοτε τροπικής του Μεξικού πρόλαβε να γίνει ήδη γνωστό έξω από τα σύνορα της πατρίδας της σε Αμερική και Ευρώπη.

Η Μεξικάνικη κυβέρνηση το 2010, έβγαλε το χαρτονόμισμα των 500 πέσος με τα πρόσωπα του ζεύγους Φρίντα Κάλο – Ντιέγκο Ριβέρα σαν φόρος τιμής στη καλλιτεχνική τους προσφορά, – επ’ ευκαιρία της 200ης επετείου της ανεξαρτησίας του Μεξικού και 100ή της Μεξικανικής επανάστασης.

Η κατοικία της Φρίντας Κάλο στο Κογιοακάν, γνωστή σαν Γαλάζιο σπίτι (Casa Azul), σήμερα είναι μουσείο με τα προσωπικά της είδη εκτός από τους πίνακες, όπου οι επισκέπτες μπορούν να καθήσουν στην αυλή μετά από την περιήγηση τους στο εσωτερικό του σπιτιού Γνωστό στους ταξιδιώτες σαν «La Casa Azul”, δωρήθηκε μετά θάνατον στο κράτος από τον Diego Rivera. Είναι ένα σπίτι με κυρίαρχα στοιχεία το έντονο γαλάζιο των χαμηλών τοίχων και το πράσινο των τροπικών αλλά και της ερήμου φυτών στον εσωτερικό χώρο της αυλής (patio) – εναρμονισμένο με τη Μεξικάνικη τοπική αρχιτεκτονική.

To 2002 η ταινία Frida κέρδισε 2 Όσκαρ και του πρώτου ρόλου,  υποψηφιότητα της πρωταγωνίστριας Salma Hayek.

Ντάμα Πίκα – Το πάθος του παιχνιδιού

puskinCapture
Alexander Pushkin (1799 – 1837)

Το πάθος της Χαρτοπαιξίας – Κοινός τόπος στους Ρώσους δραματικούς συγγραφείς Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι (Ο Παίκτης), Αλεξάντρ Πούσκιν (Ντάμα Πίκα).

gamblersCapture
Joueurs des Cartes – Paul Sézanne 1839 – 1906

Ντάμα Πίκα – Βιβλίο (1834)

Ο Χέρμαν, ο κύριος χαρακτήρας της «Ντάμα Πίκα” (1834), είναι ένας νεαρός Γερμανός αξιωματικός του Μηχανικού, που ζει σε μια ξένη χώρα, τη Ρωσία. Φαίνεται εξαρχής λογικός και σώφρων άνθρωπος που δεν εμφορείται από πάθη. Σιγά σιγά, όμως, αυτή η εικόνα αλλάζει, όταν βλέπουμε πως μια φανταστική εξιστόρηση, σχετικά με κάποιο χρυσοφόρο μυστικό, τινάζει σαν ελατήριο το πάθος του τυχερού παιχνιδιού μέσα του.
Ήδη από τη λέξη που εκστομίζει: «Παραμύθια!” μόλις έχει ακούσει την εξιστόρηση, είναι φανερή μέσα του η σύγχυση μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας που θα τον οδηγήσει, με τη συνδρομή της τύχης, σε απρόοπτες εξελίξεις.
Ένα σύντομο αριστούργημα, στο οποίο ο Πούσκιν, με ύφος καθαρό και απέριττο, μιλάει με βαθιά αγάπη -ίσως και λίγο άγρια- για όλες τις χαρές, όλες τις ηδονές της ζωής. (από biblionet.gr)

Ντάμα Πίκα Όπερα (1880) – Πράξη 3

Τίτλος: «Ντάμα Πίκα” (The queen of spades)
Είδος: Όπερα (σε 3 πράξεις)
Συνθέτης: Piotr-Ilyich Tchaikovsky
Βιβλίο: Pikovaya Dama (Ντάμα Πίκα) Alexander Pushkin (1834)
Λιμπρέτο: Modest  Tchaikovsky (46 χρόνια μετά τη δημοσίευση του διηγήματος του Πούσκιν)
Έτος: 1880 (πρεμιέρα) Αγία Πετρούπολη

Σκηνή 1 Στον κοιτώνα του στρατοπέδου καθώς ο άνεμος ουρλιάζει ο Χέρμαν διαβάζει το γράμμα της Λίζας που του λέει να συναντηθούν τα μεσάνυχτα στην όχθη του ποταμού. Φαντάζεται τη χορωδία να ψάλει στην κηδεία της κόμησας, ενώ ταράζεται από ένα χτύπημα στο παράθυρο. Τότε εμφανίζεται το φάντασμα της κόμησας, που του λέει πως – αν και είναι ενάντια στη θέληση της, πρέπει να του εξομολογηθεί το μυστικό των χαρτιών, ώστε να μπορέσει να παντρευτεί και να σώσει τη Λίζα.

Σκηνή 2 Στο χειμωνιάτικο τοπίο του ποταμού είναι μεσάνυχτα  και η Λίζα περιμένει τον Χέρμαν, ελπίζοντας πως την αγαπά ακόμη ενώ σιγά-σιγά, το σκοτάδι αρχίζει να σκεπάζει το όνειρο της νιότης και της ευτυχίας της. Τότε τον βλέπει να προχωρά προς αυτήν, και σε λίγο λόγια παρηγοριάς βγαίνουν απ’ τα χείλη του. Σε λίγο όμως, αρχίζει το παραμιλητό του για το μυστικό της κοντέσας, κάνοντας τον να μην αναγνωρίζει τη Λίζα πια – τόσο βυθισμένος σ’ αυτό που την εγκαταλείπει γυρίζοντας πίσω. Αυτή μόλις καταλαβαίνει πως όλα πια έχουν χαθεί οριστικά, αυτοκτονεί.

Σκηνή 3 Στη χαρτοπαιχτική λέσχη, οι αξιωματικοί του λόχου του Χέρμαν έχουν τελειώσει το δείπνο τους και ετοιμάζονται να παίξουν χαρτιά. Ο  πρίγκηπας Γιελέτσκι – του οποίου μόλις χάλασε η σχέση, προστίθεται στην παρέα τους – «άτυχος στην αγάπη, τυχερός στα χαρτιά«, τους λέει. Ο Τσεκαλίνσκι αρχίζει να τραγουδά ένα τραγούδι των χαρτοπαικτών.
Μόλις φθάνει ο Χέρμαν, παραξενεύονται όλοι που τον βλέπουν αγριεμένο και απειλητικό. Ο πρίγκηπας Γιελέτσκι διαβλέπει μια φιλονικία και ζητά από τον  κόμη Τόμσκι να είναι μάρτυρας του – αν κάτι τέτοιο προκύψει.

Ο Χέρμαν τότε, στοιχηματίζει με πυρετώδη διάθεση το υπέρογκο ποσό των σαράντα χιλιάδων ρουβλίων. Τους κερδίζει και τους τρεις ενώ αυτοί παραξενεύονται από τη μανιακή του συμπεριφορά. Μετά στοιχηματίζει στον αριθμό επτά της τράπουλας και τους κερδίζει πάλι.

Παίρνει το ποτήρι και το υψώνει με την πρόποση: «Η ζωή δεν είναι παρά ένα παιχνίδι” φωνάζει. Ο Γιελέτσκι δέχεται τη καινούργια του πρόκληση να ακολουθήσουν και τρίτο γύρο. Ο Χέρμαν ποντάρει ό,τι έχει και δεν έχει στον άσσο, αλλά όταν δείχνει το χαρτί του, αυτό δεν είναι παρά η ντάμα πίκα, ενώ βλέπει το φάντασμα της κόμησας να τον κοιτά περιπαιχτικά, κοροϊδεύοντας τον. Τότε εκείνος αυτοκτονεί ενώ ζητά συγχώρεση (Άρια Χέρμαν: Forgive me celestial creature) από τον πρίγκηπα Γιελέτσκι και τη Λίζα.

(πηγή en.wikipedia.org/wiki/The Queen of Spades)
Σχετικά: Ντάμα Πίκα

Παει ο παλιος ο χρονος

star
Καλή Χρονιά 2016!

oldyearCaptureΠάει ο παλιός ο χρόνος
ας γιορτάσουμε παιδιά
και του χωρισμού ο πόνος
ας κοιμάται στην καρδιά

Καλή χρονιά χρόνια πολλά
καλή χρονιά χρόνια πολλά
Χαρούμενη, χρυσή Πρωτοχρονιά !

Γέρε χρόνε φύγε τώρα,
πάει η δική σου η σειρά
ήρθε ο νέος με τα δώρα
με τραγούδια με χαρά

Καλή χρονιά χρόνια πολλά
καλή χρονιά χρόνια πολλά
Χαρούμενη, χρυσή Πρωτοχρονιά !

Μα κι αν φεύγεις μακριά μας,
στην καρδιά μας πάντα ζει
κάθε λύπη και χαρά μας
που περάσαμε μαζί

flying dove
Πάει ο παλιός ο χρόνος

Καλή χρονιά χρόνια πολλά
καλή χρονιά χρόνια πολλά
Χαρούμενη, χρυσή Πρωτοχρονιά !

Από stixoi.info

Απο τη Βιεννη στα Καλαβρυτα

Χέρμαν Φρανκ Μάγερ 1940 – 2009 : Η Τριλογία του Τρόμου

Herman Franz Meyer – Απο τη Βιεννη στα Καλαβρυτα

anazitissi
Η Αναζήτηση 1995

kommeno
Η φρίκη του Κομμένου 1998

kalavrita
Από τη Βιέννη στα Καλάβρυτα 1994

meyer
Hermann Frank Meyer 1940 – 2009
  1. Αναζήτηση: (1995) Η αναζήτηση για τον χαμένο πατέρα αποτέλεσε το έναυσμα για να διευρύνει τις έρευνες του για τη δράση του γερμανικού στρατού στην Ελλάδα.
    Τη νύχτα της 25ης προς 26η Νοεμβρίου 1992 έκλεισαν 50 χρόνια από την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου στο πέρασμα των Θερμοπυλών. Στην κατεχόμενη από γερμανικά, ιταλικά και βουλγαρικά στρατεύματα Ελλάδα, Βρετανοί και Νεοζηλανδοί σαμποτέρ με τη συνεργασία Ελλήνων ανταρτών πραγματοποίησαν με επιτυχία το 1942 αυτή την εντυπωσιακή επιχείρηση, χάρις στην οποία παρεμποδίστηκε ο ανεφοδιασμός των αφρικανικών στρατευμάτων του Ρόμμελ.

    Καθώς όλοι οι δρόμοι διαφυγής είχαν αποκοπεί, παρέμειναν οι Βρετανοί στα ελληνικά βουνά, όπου και εκπαίδευσαν τις ντόπιες αντιστασιακές οργανώσεις. Ο πατέρας του συγγραφέα ανήκε στη γερμανική μονάδα μηχανικού, η οποία επισκεύασε τη γέφυρα μήκους 211 μέτρων. Το Μάρτιο του 1943 ήταν ο μοναδικός αξιωματικός, τον οποίο συνέλαβαν Έλληνες αντάρτες μαζί με 49 ακόμη Γερμανούς και Ιταλούς στρατιώτες, οι οποίοι εκτελέστηκαν αρχές Απριλίου του ίδιου χρόνου. Όλοι όσοι εκτελέστηκαν θεωρήθηκαν από τις γερμανικές δυνάμεις και μετά τον πόλεμο από τον Ερυθρό Σταυρό ως αγνοούμενοι.

    Ο συγγραφέας, μετά από πολύχρονη εργασία, που βασίστηκε σε έρευνες σε γερμανικά, ιταλικά, ελληνικά και βρετανικά αρχεία και σε βιβλία με θέμα αυτά τα γεγονότα, που γράφτηκαν στην Αγγλία και στην Ελλάδα, κατάφερε να ανασυνθέσει πλήρως όσα διαδραματίστηκαν εκείνη την περίοδο. Πήρε επίσης πολυάριθμες συνεντεύξεις από Βρετανούς, Νεοζηλανδούς, Γερμανούς και Έλληνες αυτόπτες μάρτυρες. (biblionet.gr – Ιστορία Εθνική Αντίσταση 1940 – 1944)

  2. Η φρίκη του Κομμένου: (1998) Η σφαγή των αμάχων που αναφέρεται στη θηριώδη σφαγή κατά του άμαχου πληθυσμού που διέπραξε μια συγκεκριμένη μονάδα της 1ης ορεινής μεραρχίας γερμανών καταδρομών «Εντελβάις» από τα Γιάννενα στις 16 Αυγούστου του 1943, στο στο χωριό Κομμένο της Άρτας.
    Αφήγηση-έρευνα για το ολοκαύτωμα του χωριού Κομμένο της Άρτας στις 16 Αυγούστου 1943 (biblionet.gr)
  3. Από τη Βιέννη στα Καλάβρυτα: (2004) Τα αιματηρά ίχνη της 117ης μεραρχίας καταδρομών από τη Βιέννη το 1941, στη Σερβία, ως την Πελοπόννησο.
    «Στο βιβλίο αυτό ακολουθώ την πορεία μιας τακτικής μεραρχίας της Βέρμαχτ, η οποία δημιουργήθηκε το 1941 στη Βιέννη και έδρασε στη Σερβία και την Πελοπόννησο. Αρχικά η μεραρχία αυτή επρόκειτο να αναλάβει την επιβολή της τάξης στη Σερβία και την προάσπιση της Πελοποννήσου από μια πιθανή απόβαση συμμαχικών δυνάμεων. Όμως πολύ σύντομα εμπλέχθηκε σε σφοδρές συμπλοκές με τους αντάρτες και τις λεγόμενες επιχειρήσεις αντιποίνων”.

    Το βιβλίο ασχολείται με ολόκληρη την περίοδο της Κατοχής στην Πελοπόννησο, με το ρόλο των Ιταλών και των Βρετανών, με τις ελληνικές αντιστασιακές οργανώσεις και με τα ελληνικά τάγματα ασφαλείας που συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς.
    Αντικείμενο μελέτης αποτελούν επίσης οι λόγοι που οδήγησαν στην επιβολή «αντιποίνων”, και οι υπεύθυνοι των επιχειρήσεων αυτών, καθώς και ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίστηκε το ζήτημα από τις δικαστικές αρχές στην Ελλάδα και τη Γερμανία κατά τη μεταπολεμική περίοδο.

    Έτσι η σφαγή αμάχων στο πλαίσιο της επιχείρησης «Καλάβρυτα” μετατράπηκε αναπόφευκτα σε βασικό θέμα του βιβλίου. Με βάση τον αριθμό των θυμάτων, πρόκειται προφανώς για το μεγαλύτερο έγκλημα πολέμου που διέπραξε η Βέρμαχτ σε μη σλαβόφωνο κράτος κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. (biblionet.gr)

Και τα τρία βιβλία του Χέρμαν Φρανκ Μάγερ κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Καλέντη και από τις εκδόσεις Εστίας
Ο Χέρμαν Φρανκ Μάγερ (Hermann Frank Meyer), γεννήθηκε το 1940 στη Γερμανία. Σπούδασε διεθνές εμπόριο στο Αμβούργο, στο Παρίσι και στο Οχάιο των ΗΠΑ. Έζησε και εργάστηκε στην Ισπανία, τη Γαλλία, τη Νιγηρία και την Ελβετία και, τέλος, στις Βρυξέλλες, όπου και διηύθυνε την ευρωπαϊκή έδρα μεγάλης αμερικανικής εταιρείας. Το 1981 δημιούργησε δική του επιχείρηση στον τομέα της αυτοκινητοβιομηχανίας.

Ο Χέρμαν Φ. Μάγερ επισκέφτηκε την Ελλάδα για πρώτη φορά το 1963, για να αναζητήσει τα ίχνη του αγνοούμενου πατέρα του, ο οποίος, ως Γερμανός αξιωματικός της Βέρμαχτ, είχε έρθει στην Ελλάδα το 1942 για να συμμετάσχει στην επισκευή της γέφυρας του Γοργοποτάμου. Πιάστηκε αιχμάλωτος από τον ΕΛΑΣ και τον Απρίλιο του 1943, εκτελέστηκε μαζί με 30 ακόμη στρατιώτες. Ο Χέρμαν Φ. Μάγερ χρειάστηκε είκοσι πέντε χρόνια να συγκεντρώσει τα στοιχεία για τον θάνατο του πατέρα του.

Το βιβλίο του «Η Αναζήτηση” (Αθήνα, 1995), αναφέρεται σε αυτή την έρευνα για τον εκτελεσθέντα πατέρα του. Είχε δημοσιεύσει επίσης άρθρα για την γερμανική κατοχή στην Ελλάδα καθώς και το βιβλίο «Η φρίκη του Κομμένου” (Αθήνα 1998), σχετικά με τη σφαγή αμάχων στο χωριό Κομμένο της Ηπείρου, τον Αύγουστο του 1943.

Το τελευταίο του βιβλίο (2004) με τον τίτλο «Από τη Βιέννη στα Καλάβρυτα” ανασυνθέτει τα αιματηρά ίχνη της 11ης Μεραρχίας Καταδρομών της Βέρμαχτ από τη Βιέννη το 1941, ως τα Καλάβρυτα το 1944 τα οποία και κάηκαν ολοσχερώς από τους στρατιώτες – εκτελεστές των εντολών του αιμοσταγούς διοικητή τους.

Έπεσε θύμα αυτοκινητιστικού δυστυχήματος στις 11 Απριλίου 2009 ενώ έκανε ποδήλατο με τον γιο του σε ένα χωριό νότια του Αμβούργου. (Από zougla.gr)

περισσότερα για τον Χέρμαν Φρανκ Μάγερ: Η γενιά των πατέρων μας απέτυχε οικτρά

I Vitelloni

VitelloniΑυτό το έργο είναι πράγματι κορυφαίο. Δείχνει όλη την επαρχιακή στενόκαρδη πόλη με τις φιλοδοξίες των νέων να ξεφύγουν απ’ αυτή. Όμως τι θα έχει να τους προσφέρει η πρωτεύουσα; Αυτό είναι άγνωστο αλλά η ζωή στην επαρχία είναι τόσο πνιγηρή που ο ήρωας θα βρει στη φυγή μια λύση. Έργο με αυτοβιογραφικά στοιχεία του σκηνοθέτη του που κι αυτός διάλεξε τη μεγάλη πόλη, τη Ρώμη για να εκπληρώσει το όνειρο του – να γίνει σκηνοθέτης.


I vitelloni (1953) on IMDb

Ανατομία των ηθών και των αδιεξόδων – ακόμη μια απαισιόδοξη ματιά του σκηνοθέτη στον Ιταλικό – μιας άλλης εποχής πια, περίγυρο που δεν ωραιοποιεί με συνειρμούς τύπου ρομαντικού «ταγκό”, μια ιστορία – με ενθουσιώδη αρχή, μελαγχολική συνάμα αστεία εξέλιξη,  άδοξο και άγνωστο εν πολλοίς τέλος.  Το έργο είναι επιγραμματικά μια απαισιόδοξη ματιά στην επαρχιακή ζωή, με όσα αυτή επιφέρει. Μουσική Nino Rotta.

Οι Δαιμονισμενοι

Οι Δαιμονισμένοι
Οι Δαιμονισμενοι – Ινδικτος 2008

Τυχαία έπεσα πάνω στο μπλογκ του Ίνδικτου. Κατεβαίνοντας  τη σελίδα βρήκα τη καταχώριση για τους «Δαιμονισμένους” του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι. Πω-πω σκέφτηκα το είχα ξεχάσει το βιβλίο αυτό! Ωστόσο ήταν στην «εύκολη βιβλιοθήκη” μου – μια βιβλιοθήκη που έχω στην κουζίνα και βάζω ό,τι θα ‘ναι εύκολο να ξαναβρώ. Άδικα όμως κι αυτά τα βιβλία, μέσα σε χαρτιά, περιοδικά, ντοσσιέ, σημειώσεις, ατζέντες, cd.’s κουτάκια, πανεράκια, prospectus, τσαντάκια, χάνουν την όψη τους, έτσι τακτοποιημένα με τις ράχες τους να σκεπάζοναι από διάφορα άλλα αντικείμενα…

Είχαμε πάει σινεμά. Στο «Είμαι η Κούβα”, στο Έλλη Ακαδημίας. Βγαίνοντας περάσαμε μπροστά από του Παπασωτηρίου στην Ακαδημίας. Μπήκαμε να ρίξουμε μια ματιά – πλησίαζαν και Χριστούγεννα – μέρες εορταστικές όλο και κάποιο βιβλίο σκέφτηκα θα μου χρειάζεται. Εκεί λοιπόν στον πάγκο ήταν το ογκώδες 1257 σελίδες! μυθιστόρημα του Ντοστογιέφσκι «οι Δαιμονισμένοι”. Το πήρα στα χέρια μου κι άρχισα να διαβάζω λίγο στην αρχή. Εντύπωση μου έκανε η ρέουσα γλώσσα, η ευκρίνεια του τυπωμένου χαρτιού, κάποια σχετικά με το θέμα, σκίτσα. Ο Ντοστογιέφσκι στις παλιές εκδόσεις του Γκοβόστη δεν διαβάζεται πλέον – θαμπό χαρτί, μικρά γράμματα, κάνει παλιό μυθιστόρημα (παλιάς κοπής) που λένε, που δυσκολεύει την απόφαση να το πιάσεις στα χέρια σου, να το ξαναδιαβάσεις – αν το ‘χεις ήδη διαβασμένο από παλιά.
«Το διαβάσατε;” ρωτάω τον πωλητή
«Ναι, πολύ ωραίο!”
«Μα είναι τόσο μεγάλο! – δηλαδή σε πόσο καιρό;
«Σε καμμιά δεκαριά μέρες...” μου λέει.
Είχα πεισθεί λοιπόν πως αυτό το βιβλίο θα διαβάζεται άνετα και γρήγορα. Είχα ξεχάσει βέβαια εκείνη τη στιγμή πως παρέμενε το θέμα πως ο Ντοστογιέφσκι διαβάζεται δύσκολα γιατί είναι δαιδαλώδης και εξιστορεί τα πάντα στη παραμικρότερη λεπτομέρεια τους… Πως οι διάλογοι του είναι μεγάλοι ενώ παρεμβαίνει και ο ίδιος με σχολιασμούς στα διαμοιβόμενα… Πως περιγράφει μια Ρωσία που ούτε καν ξέρω και τελευταίο, μα καθόλου αμελητέο πως τα ονόματα των χαρακτήρων του είνα δυσκολοπρόφερτα και δεν παραμένουν εύκολα στη μνήμη εν όσω διαβάζεις το μυθιστόρημα εκόμα.

Τούτο το βιβλίο ήταν μικρού σχήματος, με απλό αλλά αινιγματικό εξώφυλλο. Μαύρο φόντο και δυο γραμμές να τρέχουν στο μαύρο φόντο όπου ήταν με κόκκινα γράμματα ο τίτλος λοξά τεμνόμενες στο πάνω μέρος εν είδει σταυρού. Εντυπωσιακό πράγματι εν τη απλότητι του. Εκδόσεις Ίνδικτος, 2008, Α΄έκδοση στη Ρωσία, το 1871. Ο σελιδοδείκτης έδειχνε τη σελίδα 28! Το βιβλίο ήταν αφημένο, οι ήρωες του κλεισμένοι στις σελίδες του κοιμόντουσαν ώσπου το βλέμμα του Αναγνώστη να τους επαναφέρει στη ζωή, τα χέρια του να ζεστάνουν τη παγωμένη τους σάρκα.


Gaetano Donizetti – Bergamo, Ιταλιας 1797 – 1848 (51)

Αυτά έχει η καταναλωτική κοινωνία που την εποχή που αγοράστηκε προ κρίσης η τάση ήταν να κάνουμε συνέχεια κάποιο «δώρο στον εαυτό μας«. Πέρασαν μέρες, βδομάδες και όλο και κάποια άλλα βιβλία είχα αγοράσει για να τ’ αρχίσω και να τ’ αφήσω πάλι στα μισά τους ή στην αρχή τους.  Παρεμβάλονταν και οι εκδόσεις της Labraki Press, με τις ωραίες σειρές – τα Αριστουργήματα της Λογοτεχνίας και όλο κάποιο βιβλίο είχαν που να κέντριζε την επιθυμία μου να το αποκτήσω…

Τελευταίο ήταν «Το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι” με τους Ντόριαν, Μπάζιλ, Χάρι, Σίλβια Βέϊν, να τριγυρίζουν τα πρωϊνά μου στη βεράντα όπου συνήθως κάθομαι το καλοκαίρι.

Dostoyevsky
Fyodor Dostoyevsky – 1821-1881

Τώρα το βιβλίο βρίσκεται εδώ, δίπλα μου. Το άρθρο στο μπλογκ του Ίνδικτου κεντρίζει την όρεξη να το ξαναπιάσω… Ο Ντοστογιέφσκι! Θυμάμαι το «Έγκλημα και Τιμωρία«, τους «Αδελφούς Καραμαζώφ«, τον «Ηλίθιο«, το «Υπόγειο«, τον «Παίχτη” – όλα έργα μεγάλης πλοκής, ένα παλίμψηστο των ανθρώπινων μορφών με τραγική μοίρα, ωστόσο περιχαρακωμένοι στη καθημερινή τος αθλιότητα, έχοντας τη τόσο αποδεχθεί, που και να τους έλεγες ότι μπορούν ν’ αλλάξουν τα πράγματα – εκείνοι δεν θα άλλαζαν τη ζωή τους, αν ήταν ν’ απαρνηθούν τα προσφιλή τους πρόσωπα και τις αγαπημένες τους συνήθειες…! Ένας κόσμος βγαλμένος από τα άδυτα της ανθρώπινης καταχνιάς…

Εκεί που οι μυθιστορηματικοί πλην όμως τόσο αληθινοί χαρακτήρες ενδεδυμένοι με  το μανδύα του παίχτη (Alexei Ivanovich) των Καζίνο, του απόκληρου, του μέθυσου, του φονιά, του δυστυχή πένητα ή μηδενιστή πρίγκηπα των Δαιμονισμένων Νετσάγεφ, του γητευτή των γυναικών Σταβρόγκιν (Nikolai Vsevolodovich Stavrogin), καθώς και του αποκαλούμενου «Ηλίθιου” πρίγκηπα Μίσκιν (Nikolayevich Myshkin) – του ομώνυμου μυθιστορήματος, πλανώνται μέσα στις σελίδες, πάντα ζωντανοί όλοι στο ίδιο μεγάλο καζάνι βράζοντας, αυτό της ανθρώπινης δυστυχίας.

Αυτόν τον κόσμο τον ενδεδυμένο λοιπόν με τα πάθη και τις δυσυχίες του, δεν θέλουμε σήμερα να αποδεχθούμε. Τυλιγμένοι στο απατηλό μανδύα της φανταχτερής πλην όμως απατηλής πραγματικότητας, με τα τόσα ερεθίσματα να μας περιτριγυρίζουν, με τα θεάματα, τις βιτρίνες, τα δώρα, ξεχάσαμε πως η Ανθρώπινη Ψυχή δεν αλλάζει. Η δυστυχία μας φαίνεται κάτι μακρινό κρυμμένο στις ειδήσεις των εφημερίδων. Φόνοι, απάτες, φτώχια και δυστυχία στέκονται μακριά μας ξορκισμένα φαντάσματα.

Όμως ξεχνάμε πως αν αφήσουμε το δικό μας κουκούλι θα βρούμε πράγματι πως όλα αυτά δεν είναι και τόσο μακρινά. Δεν είναι κλεισμένα στις σελίδες των βιβλίων του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκυ, δεν είναι στις εφημερίδες, βρίσκονται εδώ δίπλα μας, κοντά μας, στον πλανήτη αυτό που ζουμε εν έτει 2011 και που τον λένε Γη.

Σχετικά: >> Περί δαιμονίων και άλλων τινών >> Gaetano Donizetti >> Είμαι η Κούβα >> Παπασωτηρίου
Πηγή Α΄εικόναςΠηγή Β΄εικόνας

Νεα εποχη για το Modeling

Coco Rocha
Coco Rocha

Την ώρα που τα media μονοπωλούν το ενδιαφέρον του κοινού για επώνυμες τραγουδίστριες, ένα μοντέλο σπάει τη φόρμουλα της σιωπηλής, άχρωμης παρουσιάστριας των ρούχων των επωνύμων σχεδιαστών… Όπως λέει ο ίδιος ο μοντελίστ / designer Zac Posen, που τη χρησιμοποιεί στις κολλεξιόν του, η Coco Rocha αποτελεί ένα νέο πρότυπο μοντέλου.

Σπάει το καλούπι της πειθαρχημένης, σιωπηλής, ευσυνείδητης παρουσιάστριας ενός ρούχου. Δίνει πνοή και ουσία. Κι όπως τονίζει για τη μούσα του, «Δεν είναι απλά μια κρεμάστρα«, υπογραμμίζοντας πως «Σπάει το ίσαμε τώρα καλούπι”… δημιουργώντας μια δική της, προσωπική επωνυμία.

Αρχικό Άρθρο

Το μινορε της Αυγης

 Ο Φώτης Μεσθεναίος υπήρξε ο δημιουργός της δημοφιλούς σειράς «Το Μινόρε της Αυγής”. Ήταν μια σπουδαία σειρά της ΕΤ από αυτές που δεν ξαναγίνονται.
Σκηνοθέτης μεγάλης πνοής, ο Φώτης Μεσθεναίος ήταν ανηψιός του ρεμπέτη Μήτσου Περδικόπουλου ο οποίος και του ενεφύσησε την αγάπη του προς το ρεπέτικο τραγούδι. Πράγατι, μ’ αυτή τη σειρά, έκανε μια βαθειά κατάδυση στο κόσμο του ρεμπέτικου τραγουδιού ξεκινώντας από τις 10ετίες ’30, ’40 με εκτενείς αναφορές στο πρώτο κύκλο των επεισοδίων στους μεγάλους συνθέτες του ρεμπέτικου Τσιτσάνη, Βαμβακάρη (Αντώνης Καφετζόπουλος),  φθάνοντας ως αυτή του ’70 (εποχή της Χούντας)  έως το τέλος της –  ουσιαστικά, λίγο πριν από την εποχή που πραγματώνεται η σειρά, που κράτησε από το 1983 – 1984 – με το Β΄κύκλο επεισοδίων.

Δες όλους τους Έλληνες Σκηνοθέτες σ’ αυτή τη λίστα

Ο Φώτης Μεσθεναίος γεννήθηκε το 1931, απεβίωσε το 1988, λίγο μετά αφού είχε ολοκληρώσει το «κύκνειο άσμα” του «Σαν τα τρελά πουλιά” από το μυθιστόρημα της Μαρίας Ιορδανίδου (συγγραφέως της Λωξάνδρας), πάλι μια παραγωγή της ΕΤ1.

Μεγάλου μήκους ταινία του ήταν οι «Νύχτες με τη Σιλένα” (1986).
Άνθρωπος βαθειάς κουλτούρας ζούσε και στο Λονδίνο όπου διέμενε με τη Βρετανή γυναίκα του Ελίζαμπεθ.

Επεισόδια της σειράς στο Ψηφιακό Αρχείο της ΕΡΤ.

Celia Cruz – Oye! como va?

Αβάνα – Κούβα

CELIA CRUZ
Celia Cruz Havana, Cuba 1925 – 2003 New Jersey, US

Γεια σου τι κάνεις; Εγώ εδώ είμαι καλά
στο Cotton Club χορεύω τη ρούμπα
τη ρούμπα ώσπου να ‘ρθει το πρωί
Πίσω μου δεν κοιτάζω μόνο τη πίστα
καθώς στο μπαρ τα ποτήρια συνέχεια αδειάζουν
κι οι χορευτές στης ρούμπας το ρυθμό
ολοένα γυρνούν.

Απ’ το πρωί στις παραδείσιες του νησιού
πλατειές θάλασσες γυρνώ
και μόλις η νύχτα προβάλει
τα χρυσά σκουλαρίκια φορώ
κατ’ ευθείαν στη πίστα
στου ρυθμού του τρελού τους χορούς
με τεκίλα και ρούμι
να λικνίζομαι δεν σταματώ.

Του μυαλού μου έτσι οι σπίθες σταματούν να γυρνούν
μοναχά ο ρυθμός που συνεπαίρνε αυτός
όταν στις στροφές να γυρίζει της ρούμπας αρχινά
και πριν ανατείλει ο ήλιος πάνω απ’ της Κούβας τη θάλασσα
σμαραγδένια πλατιά, σταματά να γυρνά
και πάλι σου λέω εδώ στο νησί, είμαι καλά
Oye, tu como va?

Celia Cruz Biography