Αρχείο κατηγορίας Εικονες

Ντάμα Πίκα – Το πάθος του παιχνιδιού

puskinCapture
Alexander Pushkin (1799 – 1837)

Το πάθος της Χαρτοπαιξίας – Κοινός τόπος στους Ρώσους δραματικούς συγγραφείς Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι (Ο Παίκτης), Αλεξάντρ Πούσκιν (Ντάμα Πίκα).

gamblersCapture
Joueurs des Cartes – Paul Sézanne 1839 – 1906

Ντάμα Πίκα – Βιβλίο (1834)

Ο Χέρμαν, ο κύριος χαρακτήρας της «Ντάμα Πίκα» (1834), είναι ένας νεαρός Γερμανός αξιωματικός του Μηχανικού, που ζει σε μια ξένη χώρα, τη Ρωσία. Φαίνεται εξαρχής λογικός και σώφρων άνθρωπος που δεν εμφορείται από πάθη. Σιγά σιγά, όμως, αυτή η εικόνα αλλάζει, όταν βλέπουμε πως μια φανταστική εξιστόρηση, σχετικά με κάποιο χρυσοφόρο μυστικό, τινάζει σαν ελατήριο το πάθος του τυχερού παιχνιδιού μέσα του.
Ήδη από τη λέξη που εκστομίζει: «Παραμύθια!» μόλις έχει ακούσει την εξιστόρηση, είναι φανερή μέσα του η σύγχυση μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας που θα τον οδηγήσει, με τη συνδρομή της τύχης, σε απρόοπτες εξελίξεις.
Ένα σύντομο αριστούργημα, στο οποίο ο Πούσκιν, με ύφος καθαρό και απέριττο, μιλάει με βαθιά αγάπη -ίσως και λίγο άγρια- για όλες τις χαρές, όλες τις ηδονές της ζωής. (από biblionet.gr)

Ντάμα Πίκα Όπερα (1880) – Πράξη 3

Τίτλος: «Ντάμα Πίκα» (The queen of spades)
Είδος: Όπερα (σε 3 πράξεις)
Συνθέτης: Piotr-Ilyich Tchaikovsky
Βιβλίο: Pikovaya Dama (Ντάμα Πίκα) Alexander Pushkin (1834)
Λιμπρέτο: Modest  Tchaikovsky (46 χρόνια μετά τη δημοσίευση του διηγήματος του Πούσκιν)
Έτος: 1880 (πρεμιέρα) Αγία Πετρούπολη

Σκηνή 1 Στον κοιτώνα του στρατοπέδου καθώς ο άνεμος ουρλιάζει ο Χέρμαν διαβάζει το γράμμα της Λίζας που του λέει να συναντηθούν τα μεσάνυχτα στην όχθη του ποταμού. Φαντάζεται τη χορωδία να ψάλει στην κηδεία της κόμησας, ενώ ταράζεται από ένα χτύπημα στο παράθυρο. Τότε εμφανίζεται το φάντασμα της κόμησας, που του λέει πως – αν και είναι ενάντια στη θέληση της, πρέπει να του εξομολογηθεί το μυστικό των χαρτιών, ώστε να μπορέσει να παντρευτεί και να σώσει τη Λίζα.

Σκηνή 2 Στο χειμωνιάτικο τοπίο του ποταμού είναι μεσάνυχτα  και η Λίζα περιμένει τον Χέρμαν, ελπίζοντας πως την αγαπά ακόμη ενώ σιγά-σιγά, το σκοτάδι αρχίζει να σκεπάζει το όνειρο της νιότης και της ευτυχίας της. Τότε τον βλέπει να προχωρά προς αυτήν, και σε λίγο λόγια παρηγοριάς βγαίνουν απ’ τα χείλη του. Σε λίγο όμως, αρχίζει το παραμιλητό του για το μυστικό της κοντέσας, κάνοντας τον να μην αναγνωρίζει τη Λίζα πια – τόσο βυθισμένος σ’ αυτό που την εγκαταλείπει γυρίζοντας πίσω. Αυτή μόλις καταλαβαίνει πως όλα πια έχουν χαθεί οριστικά, αυτοκτονεί.

Σκηνή 3 Στη χαρτοπαιχτική λέσχη, οι αξιωματικοί του λόχου του Χέρμαν έχουν τελειώσει το δείπνο τους και ετοιμάζονται να παίξουν χαρτιά. Ο  πρίγκηπας Γιελέτσκι – του οποίου μόλις χάλασε η σχέση, προστίθεται στην παρέα τους – «άτυχος στην αγάπη, τυχερός στα χαρτιά«, τους λέει. Ο Τσεκαλίνσκι αρχίζει να τραγουδά ένα τραγούδι των χαρτοπαικτών.
Μόλις φθάνει ο Χέρμαν, παραξενεύονται όλοι που τον βλέπουν αγριεμένο και απειλητικό. Ο πρίγκηπας Γιελέτσκι διαβλέπει μια φιλονικία και ζητά από τον  κόμη Τόμσκι να είναι μάρτυρας του – αν κάτι τέτοιο προκύψει.

Ο Χέρμαν τότε, στοιχηματίζει με πυρετώδη διάθεση το υπέρογκο ποσό των σαράντα χιλιάδων ρουβλίων. Τους κερδίζει και τους τρεις ενώ αυτοί παραξενεύονται από τη μανιακή του συμπεριφορά. Μετά στοιχηματίζει στον αριθμό επτά της τράπουλας και τους κερδίζει πάλι.

Παίρνει το ποτήρι και το υψώνει με την πρόποση: «Η ζωή δεν είναι παρά ένα παιχνίδι» φωνάζει. Ο Γιελέτσκι δέχεται τη καινούργια του πρόκληση να ακολουθήσουν και τρίτο γύρο. Ο Χέρμαν ποντάρει ό,τι έχει και δεν έχει στον άσσο, αλλά όταν δείχνει το χαρτί του, αυτό δεν είναι παρά η ντάμα πίκα, ενώ βλέπει το φάντασμα της κόμησας να τον κοιτά περιπαιχτικά, κοροϊδεύοντας τον. Τότε εκείνος αυτοκτονεί ενώ ζητά συγχώρεση (Άρια Χέρμαν: Forgive me celestial creature) από τον πρίγκηπα Γιελέτσκι και τη Λίζα.

(πηγή en.wikipedia.org/wiki/The Queen of Spades)
Σχετικά: Ντάμα Πίκα

Παει ο παλιος ο χρονος

star
Καλή Χρονιά 2016!

oldyearCaptureΠάει ο παλιός ο χρόνος
ας γιορτάσουμε παιδιά
και του χωρισμού ο πόνος
ας κοιμάται στην καρδιά

Καλή χρονιά χρόνια πολλά
καλή χρονιά χρόνια πολλά
Χαρούμενη, χρυσή Πρωτοχρονιά !

Γέρε χρόνε φύγε τώρα,
πάει η δική σου η σειρά
ήρθε ο νέος με τα δώρα
με τραγούδια με χαρά

Καλή χρονιά χρόνια πολλά
καλή χρονιά χρόνια πολλά
Χαρούμενη, χρυσή Πρωτοχρονιά !

Μα κι αν φεύγεις μακριά μας,
στην καρδιά μας πάντα ζει
κάθε λύπη και χαρά μας
που περάσαμε μαζί

flying dove
Πάει ο παλιός ο χρόνος

Καλή χρονιά χρόνια πολλά
καλή χρονιά χρόνια πολλά
Χαρούμενη, χρυσή Πρωτοχρονιά !

Από stixoi.info

Απο τη Βιεννη στα Καλαβρυτα

Χέρμαν Φρανκ Μάγερ 1940 – 2009 : Η Τριλογία του Τρόμου

Herman Franz Meyer – Απο τη Βιεννη στα Καλαβρυτα

anazitissi
Η Αναζήτηση 1995

kommeno
Η φρίκη του Κομμένου 1998

kalavrita
Από τη Βιέννη στα Καλάβρυτα 1994

meyer
Hermann Frank Meyer 1940 – 2009
  1. Αναζήτηση: (1995) Η αναζήτηση για τον χαμένο πατέρα αποτέλεσε το έναυσμα για να διευρύνει τις έρευνες του για τη δράση του γερμανικού στρατού στην Ελλάδα.
    Τη νύχτα της 25ης προς 26η Νοεμβρίου 1992 έκλεισαν 50 χρόνια από την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου στο πέρασμα των Θερμοπυλών. Στην κατεχόμενη από γερμανικά, ιταλικά και βουλγαρικά στρατεύματα Ελλάδα, Βρετανοί και Νεοζηλανδοί σαμποτέρ με τη συνεργασία Ελλήνων ανταρτών πραγματοποίησαν με επιτυχία το 1942 αυτή την εντυπωσιακή επιχείρηση, χάρις στην οποία παρεμποδίστηκε ο ανεφοδιασμός των αφρικανικών στρατευμάτων του Ρόμμελ.

    Καθώς όλοι οι δρόμοι διαφυγής είχαν αποκοπεί, παρέμειναν οι Βρετανοί στα ελληνικά βουνά, όπου και εκπαίδευσαν τις ντόπιες αντιστασιακές οργανώσεις. Ο πατέρας του συγγραφέα ανήκε στη γερμανική μονάδα μηχανικού, η οποία επισκεύασε τη γέφυρα μήκους 211 μέτρων. Το Μάρτιο του 1943 ήταν ο μοναδικός αξιωματικός, τον οποίο συνέλαβαν Έλληνες αντάρτες μαζί με 49 ακόμη Γερμανούς και Ιταλούς στρατιώτες, οι οποίοι εκτελέστηκαν αρχές Απριλίου του ίδιου χρόνου. Όλοι όσοι εκτελέστηκαν θεωρήθηκαν από τις γερμανικές δυνάμεις και μετά τον πόλεμο από τον Ερυθρό Σταυρό ως αγνοούμενοι.

    Ο συγγραφέας, μετά από πολύχρονη εργασία, που βασίστηκε σε έρευνες σε γερμανικά, ιταλικά, ελληνικά και βρετανικά αρχεία και σε βιβλία με θέμα αυτά τα γεγονότα, που γράφτηκαν στην Αγγλία και στην Ελλάδα, κατάφερε να ανασυνθέσει πλήρως όσα διαδραματίστηκαν εκείνη την περίοδο. Πήρε επίσης πολυάριθμες συνεντεύξεις από Βρετανούς, Νεοζηλανδούς, Γερμανούς και Έλληνες αυτόπτες μάρτυρες. (biblionet.gr – Ιστορία Εθνική Αντίσταση 1940 – 1944)

  2. Η φρίκη του Κομμένου: (1998) Η σφαγή των αμάχων που αναφέρεται στη θηριώδη σφαγή κατά του άμαχου πληθυσμού που διέπραξε μια συγκεκριμένη μονάδα της 1ης ορεινής μεραρχίας γερμανών καταδρομών «Εντελβάις» από τα Γιάννενα στις 16 Αυγούστου του 1943, στο στο χωριό Κομμένο της Άρτας.
    Αφήγηση-έρευνα για το ολοκαύτωμα του χωριού Κομμένο της Άρτας στις 16 Αυγούστου 1943 (biblionet.gr)
  3. Από τη Βιέννη στα Καλάβρυτα: (2004) Τα αιματηρά ίχνη της 117ης μεραρχίας καταδρομών από τη Βιέννη το 1941, στη Σερβία, ως την Πελοπόννησο.
    «Στο βιβλίο αυτό ακολουθώ την πορεία μιας τακτικής μεραρχίας της Βέρμαχτ, η οποία δημιουργήθηκε το 1941 στη Βιέννη και έδρασε στη Σερβία και την Πελοπόννησο. Αρχικά η μεραρχία αυτή επρόκειτο να αναλάβει την επιβολή της τάξης στη Σερβία και την προάσπιση της Πελοποννήσου από μια πιθανή απόβαση συμμαχικών δυνάμεων. Όμως πολύ σύντομα εμπλέχθηκε σε σφοδρές συμπλοκές με τους αντάρτες και τις λεγόμενες επιχειρήσεις αντιποίνων».

    Το βιβλίο ασχολείται με ολόκληρη την περίοδο της Κατοχής στην Πελοπόννησο, με το ρόλο των Ιταλών και των Βρετανών, με τις ελληνικές αντιστασιακές οργανώσεις και με τα ελληνικά τάγματα ασφαλείας που συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς.
    Αντικείμενο μελέτης αποτελούν επίσης οι λόγοι που οδήγησαν στην επιβολή «αντιποίνων», και οι υπεύθυνοι των επιχειρήσεων αυτών, καθώς και ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίστηκε το ζήτημα από τις δικαστικές αρχές στην Ελλάδα και τη Γερμανία κατά τη μεταπολεμική περίοδο.

    Έτσι η σφαγή αμάχων στο πλαίσιο της επιχείρησης «Καλάβρυτα» μετατράπηκε αναπόφευκτα σε βασικό θέμα του βιβλίου. Με βάση τον αριθμό των θυμάτων, πρόκειται προφανώς για το μεγαλύτερο έγκλημα πολέμου που διέπραξε η Βέρμαχτ σε μη σλαβόφωνο κράτος κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. (biblionet.gr)

Και τα τρία βιβλία του Χέρμαν Φρανκ Μάγερ κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Καλέντη και από τις εκδόσεις Εστίας
Ο Χέρμαν Φρανκ Μάγερ (Hermann Frank Meyer), γεννήθηκε το 1940 στη Γερμανία. Σπούδασε διεθνές εμπόριο στο Αμβούργο, στο Παρίσι και στο Οχάιο των ΗΠΑ. Έζησε και εργάστηκε στην Ισπανία, τη Γαλλία, τη Νιγηρία και την Ελβετία και, τέλος, στις Βρυξέλλες, όπου και διηύθυνε την ευρωπαϊκή έδρα μεγάλης αμερικανικής εταιρείας. Το 1981 δημιούργησε δική του επιχείρηση στον τομέα της αυτοκινητοβιομηχανίας.

Ο Χέρμαν Φ. Μάγερ επισκέφτηκε την Ελλάδα για πρώτη φορά το 1963, για να αναζητήσει τα ίχνη του αγνοούμενου πατέρα του, ο οποίος, ως Γερμανός αξιωματικός της Βέρμαχτ, είχε έρθει στην Ελλάδα το 1942 για να συμμετάσχει στην επισκευή της γέφυρας του Γοργοποτάμου. Πιάστηκε αιχμάλωτος από τον ΕΛΑΣ και τον Απρίλιο του 1943, εκτελέστηκε μαζί με 30 ακόμη στρατιώτες. Ο Χέρμαν Φ. Μάγερ χρειάστηκε είκοσι πέντε χρόνια να συγκεντρώσει τα στοιχεία για τον θάνατο του πατέρα του.

Το βιβλίο του «Η Αναζήτηση» (Αθήνα, 1995), αναφέρεται σε αυτή την έρευνα για τον εκτελεσθέντα πατέρα του. Είχε δημοσιεύσει επίσης άρθρα για την γερμανική κατοχή στην Ελλάδα καθώς και το βιβλίο «Η φρίκη του Κομμένου» (Αθήνα 1998), σχετικά με τη σφαγή αμάχων στο χωριό Κομμένο της Ηπείρου, τον Αύγουστο του 1943.

Το τελευταίο του βιβλίο (2004) με τον τίτλο «Από τη Βιέννη στα Καλάβρυτα» ανασυνθέτει τα αιματηρά ίχνη της 11ης Μεραρχίας Καταδρομών της Βέρμαχτ από τη Βιέννη το 1941, ως τα Καλάβρυτα το 1944 τα οποία και κάηκαν ολοσχερώς από τους στρατιώτες – εκτελεστές των εντολών του αιμοσταγούς διοικητή τους.

Έπεσε θύμα αυτοκινητιστικού δυστυχήματος στις 11 Απριλίου 2009 ενώ έκανε ποδήλατο με τον γιο του σε ένα χωριό νότια του Αμβούργου. (Από zougla.gr)

περισσότερα για τον Χέρμαν Φρανκ Μάγερ: Η γενιά των πατέρων μας απέτυχε οικτρά

I Vitelloni

VitelloniΑυτό το έργο είναι πράγματι κορυφαίο. Δείχνει όλη την επαρχιακή στενόκαρδη πόλη με τις φιλοδοξίες των νέων να ξεφύγουν απ’ αυτή. Όμως τι θα έχει να τους προσφέρει η πρωτεύουσα; Αυτό είναι άγνωστο αλλά η ζωή στην επαρχία είναι τόσο πνιγηρή που ο ήρωας θα βρει στη φυγή μια λύση. Έργο με αυτοβιογραφικά στοιχεία του σκηνοθέτη του που κι αυτός διάλεξε τη μεγάλη πόλη, τη Ρώμη για να εκπληρώσει το όνειρο του – να γίνει σκηνοθέτης.


I vitelloni (1953) on IMDb

Ανατομία των ηθών και των αδιεξόδων – ακόμη μια απαισιόδοξη ματιά του σκηνοθέτη στον Ιταλικό – μιας άλλης εποχής πια, περίγυρο που δεν ωραιοποιεί με συνειρμούς τύπου ρομαντικού «ταγκό», μια ιστορία – με ενθουσιώδη αρχή, μελαγχολική συνάμα αστεία εξέλιξη,  άδοξο και άγνωστο εν πολλοίς τέλος.  Το έργο είναι επιγραμματικά μια απαισιόδοξη ματιά στην επαρχιακή ζωή, με όσα αυτή επιφέρει. Μουσική Nino Rotta.

Οι Δαιμονισμενοι

Οι Δαιμονισμένοι
Οι Δαιμονισμενοι – Ινδικτος 2008

Τυχαία έπεσα πάνω στο μπλογκ του Ίνδικτου. Κατεβαίνοντας  τη σελίδα βρήκα τη καταχώριση για τους «Δαιμονισμένους» του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι. Πω-πω σκέφτηκα το είχα ξεχάσει το βιβλίο αυτό! Ωστόσο ήταν στην «εύκολη βιβλιοθήκη» μου – μια βιβλιοθήκη που έχω στην κουζίνα και βάζω ό,τι θα ‘ναι εύκολο να ξαναβρώ. Άδικα όμως κι αυτά τα βιβλία, μέσα σε χαρτιά, περιοδικά, ντοσσιέ, σημειώσεις, ατζέντες, cd.’s κουτάκια, πανεράκια, prospectus, τσαντάκια, χάνουν την όψη τους, έτσι τακτοποιημένα με τις ράχες τους να σκεπάζοναι από διάφορα άλλα αντικείμενα…

Είχαμε πάει σινεμά. Στο «Είμαι η Κούβα», στο Έλλη Ακαδημίας. Βγαίνοντας περάσαμε μπροστά από του Παπασωτηρίου στην Ακαδημίας. Μπήκαμε να ρίξουμε μια ματιά – πλησίαζαν και Χριστούγεννα – μέρες εορταστικές όλο και κάποιο βιβλίο σκέφτηκα θα μου χρειάζεται. Εκεί λοιπόν στον πάγκο ήταν το ογκώδες 1257 σελίδες! μυθιστόρημα του Ντοστογιέφσκι «οι Δαιμονισμένοι». Το πήρα στα χέρια μου κι άρχισα να διαβάζω λίγο στην αρχή. Εντύπωση μου έκανε η ρέουσα γλώσσα, η ευκρίνεια του τυπωμένου χαρτιού, κάποια σχετικά με το θέμα, σκίτσα. Ο Ντοστογιέφσκι στις παλιές εκδόσεις του Γκοβόστη δεν διαβάζεται πλέον – θαμπό χαρτί, μικρά γράμματα, κάνει παλιό μυθιστόρημα (παλιάς κοπής) που λένε, που δυσκολεύει την απόφαση να το πιάσεις στα χέρια σου, να το ξαναδιαβάσεις – αν το ‘χεις ήδη διαβασμένο από παλιά.
«Το διαβάσατε;» ρωτάω τον πωλητή
«Ναι, πολύ ωραίο
«Μα είναι τόσο μεγάλο! – δηλαδή σε πόσο καιρό;»
«Σε καμμιά δεκαριά μέρες...» μου λέει.
Είχα πεισθεί λοιπόν πως αυτό το βιβλίο θα διαβάζεται άνετα και γρήγορα. Είχα ξεχάσει βέβαια εκείνη τη στιγμή πως παρέμενε το θέμα πως ο Ντοστογιέφσκι διαβάζεται δύσκολα γιατί είναι δαιδαλώδης και εξιστορεί τα πάντα στη παραμικρότερη λεπτομέρεια τους… Πως οι διάλογοι του είναι μεγάλοι ενώ παρεμβαίνει και ο ίδιος με σχολιασμούς στα διαμοιβόμενα… Πως περιγράφει μια Ρωσία που ούτε καν ξέρω και τελευταίο, μα καθόλου αμελητέο πως τα ονόματα των χαρακτήρων του είνα δυσκολοπρόφερτα και δεν παραμένουν εύκολα στη μνήμη εν όσω διαβάζεις το μυθιστόρημα εκόμα.

Τούτο το βιβλίο ήταν μικρού σχήματος, με απλό αλλά αινιγματικό εξώφυλλο. Μαύρο φόντο και δυο γραμμές να τρέχουν στο μαύρο φόντο όπου ήταν με κόκκινα γράμματα ο τίτλος λοξά τεμνόμενες στο πάνω μέρος εν είδει σταυρού. Εντυπωσιακό πράγματι εν τη απλότητι του. Εκδόσεις Ίνδικτος, 2008, Α΄έκδοση στη Ρωσία, το 1871. Ο σελιδοδείκτης έδειχνε τη σελίδα 28! Το βιβλίο ήταν αφημένο, οι ήρωες του κλεισμένοι στις σελίδες του κοιμόντουσαν ώσπου το βλέμμα του Αναγνώστη να τους επαναφέρει στη ζωή, τα χέρια του να ζεστάνουν τη παγωμένη τους σάρκα.


Gaetano Donizetti – Bergamo, Ιταλιας 1797 – 1848 (51)

Αυτά έχει η καταναλωτική κοινωνία που την εποχή που αγοράστηκε προ κρίσης η τάση ήταν να κάνουμε συνέχεια κάποιο «δώρο στον εαυτό μας«. Πέρασαν μέρες, βδομάδες και όλο και κάποια άλλα βιβλία είχα αγοράσει για να τ’ αρχίσω και να τ’ αφήσω πάλι στα μισά τους ή στην αρχή τους.  Παρεμβάλονταν και οι εκδόσεις της Labraki Press, με τις ωραίες σειρές – τα Αριστουργήματα της Λογοτεχνίας και όλο κάποιο βιβλίο είχαν που να κέντριζε την επιθυμία μου να το αποκτήσω…

Τελευταίο ήταν «Το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι» με τους Ντόριαν, Μπάζιλ, Χάρι, Σίλβια Βέϊν, να τριγυρίζουν τα πρωϊνά μου στη βεράντα όπου συνήθως κάθομαι το καλοκαίρι.

Dostoyevsky
Fyodor Dostoyevsky – 1821-1881

Τώρα το βιβλίο βρίσκεται εδώ, δίπλα μου. Το άρθρο στο μπλογκ του Ίνδικτου κεντρίζει την όρεξη να το ξαναπιάσω… Ο Ντοστογιέφσκι! Θυμάμαι το «Έγκλημα και Τιμωρία«, τους «Αδελφούς Καραμαζώφ«, τον «Ηλίθιο«, το «Υπόγειο«, τον «Παίχτη» – όλα έργα μεγάλης πλοκής, ένα παλίμψηστο των ανθρώπινων μορφών με τραγική μοίρα, ωστόσο περιχαρακωμένοι στη καθημερινή τος αθλιότητα, έχοντας τη τόσο αποδεχθεί, που και να τους έλεγες ότι μπορούν ν’ αλλάξουν τα πράγματα – εκείνοι δεν θα άλλαζαν τη ζωή τους, αν ήταν ν’ απαρνηθούν τα προσφιλή τους πρόσωπα και τις αγαπημένες τους συνήθειες…! Ένας κόσμος βγαλμένος από τα άδυτα της ανθρώπινης καταχνιάς…

Εκεί που οι μυθιστορηματικοί πλην όμως τόσο αληθινοί χαρακτήρες ενδεδυμένοι με  το μανδύα του παίχτη (Alexei Ivanovich) των Καζίνο, του απόκληρου, του μέθυσου, του φονιά, του δυστυχή πένητα ή μηδενιστή πρίγκηπα των Δαιμονισμένων Νετσάγεφ, του γητευτή των γυναικών Σταβρόγκιν (Nikolai Vsevolodovich Stavrogin), καθώς και του αποκαλούμενου «Ηλίθιου» πρίγκηπα Μίσκιν (Nikolayevich Myshkin) – του ομώνυμου μυθιστορήματος, πλανώνται μέσα στις σελίδες, πάντα ζωντανοί όλοι στο ίδιο μεγάλο καζάνι βράζοντας, αυτό της ανθρώπινης δυστυχίας.

Αυτόν τον κόσμο τον ενδεδυμένο λοιπόν με τα πάθη και τις δυσυχίες του, δεν θέλουμε σήμερα να αποδεχθούμε. Τυλιγμένοι στο απατηλό μανδύα της φανταχτερής πλην όμως απατηλής πραγματικότητας, με τα τόσα ερεθίσματα να μας περιτριγυρίζουν, με τα θεάματα, τις βιτρίνες, τα δώρα, ξεχάσαμε πως η Ανθρώπινη Ψυχή δεν αλλάζει. Η δυστυχία μας φαίνεται κάτι μακρινό κρυμμένο στις ειδήσεις των εφημερίδων. Φόνοι, απάτες, φτώχια και δυστυχία στέκονται μακριά μας ξορκισμένα φαντάσματα.

Όμως ξεχνάμε πως αν αφήσουμε το δικό μας κουκούλι θα βρούμε πράγματι πως όλα αυτά δεν είναι και τόσο μακρινά. Δεν είναι κλεισμένα στις σελίδες των βιβλίων του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκυ, δεν είναι στις εφημερίδες, βρίσκονται εδώ δίπλα μας, κοντά μας, στον πλανήτη αυτό που ζουμε εν έτει 2011 και που τον λένε Γη.

Σχετικά: >> Περί δαιμονίων και άλλων τινών >> Gaetano Donizetti >> Είμαι η Κούβα >> Παπασωτηρίου
Πηγή Α΄εικόναςΠηγή Β΄εικόνας

Νεα εποχη για το Modeling

Coco Rocha
Coco Rocha

Την ώρα που τα media μονοπωλούν το ενδιαφέρον του κοινού για επώνυμες τραγουδίστριες, ένα μοντέλο σπάει τη φόρμουλα της σιωπηλής, άχρωμης παρουσιάστριας των ρούχων των επωνύμων σχεδιαστών… Όπως λέει ο ίδιος ο μοντελίστ / designer Zac Posen, που τη χρησιμοποιεί στις κολλεξιόν του, η Coco Rocha αποτελεί ένα νέο πρότυπο μοντέλου.

Σπάει το καλούπι της πειθαρχημένης, σιωπηλής, ευσυνείδητης παρουσιάστριας ενός ρούχου. Δίνει πνοή και ουσία. Κι όπως τονίζει για τη μούσα του, «Δεν είναι απλά μια κρεμάστρα«, υπογραμμίζοντας πως «Σπάει το ίσαμε τώρα καλούπι»… δημιουργώντας μια δική της, προσωπική επωνυμία.

Αρχικό Άρθρο

Το μινορε της Αυγης

 Ο Φώτης Μεσθεναίος υπήρξε ο δημιουργός της δημοφιλούς σειράς «Το Μινόρε της Αυγής». Ήταν μια σπουδαία σειρά της ΕΤ από αυτές που δεν ξαναγίνονται.
Σκηνοθέτης μεγάλης πνοής, ο Φώτης Μεσθεναίος ήταν ανηψιός του ρεμπέτη Μήτσου Περδικόπουλου ο οποίος και του ενεφύσησε την αγάπη του προς το ρεπέτικο τραγούδι. Πράγατι, μ’ αυτή τη σειρά, έκανε μια βαθειά κατάδυση στο κόσμο του ρεμπέτικου τραγουδιού ξεκινώντας από τις 10ετίες ’30, ’40 με εκτενείς αναφορές στο πρώτο κύκλο των επεισοδίων στους μεγάλους συνθέτες του ρεμπέτικου Τσιτσάνη, Βαμβακάρη (Αντώνης Καφετζόπουλος),  φθάνοντας ως αυτή του ’70 (εποχή της Χούντας)  έως το τέλος της –  ουσιαστικά, λίγο πριν από την εποχή που πραγματώνεται η σειρά, που κράτησε από το 1983 – 1984 – με το Β΄κύκλο επεισοδίων.

Δες όλους τους Έλληνες Σκηνοθέτες σ’ αυτή τη λίστα

Ο Φώτης Μεσθεναίος γεννήθηκε το 1931, απεβίωσε το 1988, λίγο μετά αφού είχε ολοκληρώσει το «κύκνειο άσμα» του «Σαν τα τρελά πουλιά» από το μυθιστόρημα της Μαρίας Ιορδανίδου (συγγραφέως της Λωξάνδρας), πάλι μια παραγωγή της ΕΤ1.

Μεγάλου μήκους ταινία του ήταν οι «Νύχτες με τη Σιλένα» (1986).
Άνθρωπος βαθειάς κουλτούρας ζούσε και στο Λονδίνο όπου διέμενε με τη Βρετανή γυναίκα του Ελίζαμπεθ.

Επεισόδια της σειράς στο Ψηφιακό Αρχείο της ΕΡΤ.

Celia Cruz – Oye! como va?

Αβάνα – Κούβα

CELIA CRUZ
Celia Cruz Havana, Cuba 1925 – 2003 New Jersey, US

Γεια σου τι κάνεις; Εγώ εδώ είμαι καλά
στο Cotton Club χορεύω τη ρούμπα
τη ρούμπα ώσπου να ‘ρθει το πρωί
Πίσω μου δεν κοιτάζω μόνο τη πίστα
καθώς στο μπαρ τα ποτήρια συνέχεια αδειάζουν
κι οι χορευτές στης ρούμπας το ρυθμό
ολοένα γυρνούν.

Απ’ το πρωί στις παραδείσιες του νησιού
πλατειές θάλασσες γυρνώ
και μόλις η νύχτα προβάλει
τα χρυσά σκουλαρίκια φορώ
κατ’ ευθείαν στη πίστα
στου ρυθμού του τρελού τους χορούς
με τεκίλα και ρούμι
να λικνίζομαι δεν σταματώ.

Του μυαλού μου έτσι οι σπίθες σταματούν να γυρνούν
μοναχά ο ρυθμός που συνεπαίρνε αυτός
όταν στις στροφές να γυρίζει της ρούμπας αρχινά
και πριν ανατείλει ο ήλιος πάνω απ’ της Κούβας τη θάλασσα
σμαραγδένια πλατιά, σταματά να γυρνά
και πάλι σου λέω εδώ στο νησί, είμαι καλά
Oye, tu como va?

Celia Cruz Biography

Dolce Vita

Σαν στο κρυστάλλινο μπουκαλάκι με τις ανάγλυφες χρυσαφένιες μπουρμπουλήθρες μέσα κοιτάξεις, ξανοίγεται ένας άλλος κόσμος που σε απομακρύνει ξαφνικά απ’ όλα ως εκείνη τη στιγμή έκανες – όμοιο με τη σφαίρα που κοίταζαν μάγοι αλλοτινοί για να δουν το μέλλον…

Dolce Vita Dior
Dolce Vita – Christian Dior

Άσπρος κυμάτων αφρός, σ’ ένα γαλάζιο που περιέχει όλες τ’ αρώματα,  ενός μακρινού αλλά όχι ξεχασμένου απ’ τη μνήμη τοπίου που που πάντα κρύβεται στο βάθος του μυαλού σου, που πάντα εκείνο θέλεις να βρεις μέσα στις ρόδινες ανταύγειες μιας μέρας που σβήνει…

Αυτός ο τόπος λέγεται Dolce Vita, και είναι ένα άρωμα! Ανοίγεις το στρογγυλό καπάκι κι αυτό μέσα σε ιριδίζουσες κρυτάλλινες αναλαμπές κι ανοίγεσαι στο μαγικό κόσμο μιας αίσθησης που συνεπαίρνει:

Ανάλαφρα δρομάκια, πλακόστρωτα που αντηχούν τα βήματα σου χαρούμενα καθώς περιδιαβαίνεις ανάμεσα στις φωτοσκιάσεις τους. Δροσερό αεράκι αναδύει το βάθος των σκέψεων σου που δεν είναι άλλες παρά για το ταξίδι αυτό – που ευτυχώς το αποφάσισες.
Ναι, δεν είναι ψέμα όλα βρίσκονται τέλεια τοποθετημένα σ’ αυτό το κάδρο του νου σου – όλα στη σωστή τους θέση.

Magnolia
Magnolia d’ Italy

Το άρωμα μιας πλέριας εναρμόνισης με το ωραίο πρωϊνό, το ήρεμο βράδυ, οι σκέψεις που κινούνται ανάλαφρες όμοια με τη πράσινη κινέζικη βεντάλια που βρίσκεται αφημένη στο τραπέζι επίτηδες – να θυμίζει τα τόσα όμορφα περασμένα καλοκαίρια, άλλες περασμένες στιγμές. Μια μεθυστική αίσθηση σε συνεπαίρνει και θέλεις να καταλάβεις σε τι αυτή συνίσταται αλλά οι σκέψεις σταματούν μες το μυστήριο αυτού του αρώματος που τώρα όλο και πιότερο σε συνεπαίρνει.

Dolce Vita is a glamour and feminine woody floral, a perfume that embodies joie de vivre, glamour and Italian femininity— info Web

Πίστευες πως δεν θα μπορούσες να θυμηθείς κάτι τόσο συγκλονιστικό, κάτι τόσο τέλειο – ωστόσο όλες οι εικόνες του παρελθόντος συντάσσονται η μια μετά την άλλη στο μυαλό σου, να που συνθέτουν αυτή την υπέροχη αρμονία του παρόντος.

Αυτό είναι το άρωμα Dolce Vita – μια μαγική πινελιά που σβήνει τη σκοτεινιά απ’ το κάδρο του ζωγράφου για να περουλούσει στο φως και τη λάμψη της μαγικής στιγμής που ονομάζεται μνημοσύνη και ευτυχία, που ονομάζεται Dolce Vita, La vita e bella, Vive la joie!

Ένα άρωμα με κατ’ εξοχήν την ανδρική ξυλώδη βάση του κέδρου ενισχυμένη από το άρωμα των κήπων της Ιταλικής Ριβιέρας με τις  μανόλιες αλλά  και της μυστηριακής Ανατολής με τη κανέλλα.

Έτσι ώστε  να επιτευχθεί από το δημιουργό του αρωματοποιό François DEMACHY, ένα αποτέλεσμα μοντέρνο, αισθησιακό και συνάμα αέρινο από την αύρα της δροσερής μανόλιας.
Το αποτέλεσμα είναι η διαύγεια της δυνατού ήλιου μέσα στη σιωπή του απομεσήμερου των ανθισμένων κήπων της Ιταλίας, καθώς διαπερνά τις ξύλινες περσίδες των παλιών σπιτιών του Brindisi.

Οι «πρασινοι» ουρανοξυστες


Ένα καταπληκτικό ντοκυμαντέρ προέβαλλε χθες βραδυ η Σκαι τηλεόραση. Επρόκειτο για το ντοκυμαντέρ του National Geographic για τους ουρανοξύστες της Νέας Υόρκης. Η νέα γενιά των αρχιτεκτόνων προσανατολίζεται στη χρήση της «πράσινης ενέργειας» αντί της συμβατικής που εξοικονομεί περί το 50% της ηλεκτρικής κατανάλωσης με στόχο την αποτροπή της περαιτέρω επιβάρυνσης σε θέρμανση του πλανήτη. Τεράστια σχέδια εκπονούνται για ουρανοξύστες ύψους 350 μέτρων ύψος, με παράλληλη μέριμνα για ανοιχτούς χώρους σ’ αυτούς πρασίνου.

Αυτό που εντυπωσίαζε στο φιλμ ήταν η δεξιοτεχνία των εργατών – το πως εργαζόντουσαν κυριολεκτικά κρεμασμένοι στο άκρο των μαρκιζών των πιο ψηλών ορόφων, πως ανέβαιναν στους πανύψηλους στύλους, πως κρεμιόντουσαν στους δοκούς και στα περιστύλια του υπό κατασκευήν κτιρίου, πως συναρμολογούσαν τα επι μέρους εξαρτήματα των προσόψεων – παράθυρα που άνοιγαν κλπ. Η άποψη της Νέας Υόρκης από ψηλά ήταν ανυπέρβλητη. Πλήθος ουρανοξυστών να αγγίζουν τα σύννεφα, στους δρόμους οι πεζοί να περπατούν αμέριμνοι με τα ψώνια τους με τον ήλιο να παιχνιδίζει στις προσόψεις των κτιρίων – πράγμα που σήμαινε πως οι ουρανοξύστες αυτοί δεν είνα κτισμένοι κοντά αλλά έχει μεριμνηθεί η κατάλλη απόσταση να τους χωρίζει. Στο βάθος η θάλασσα, γαλάζια ενωνόταν με το γαλάζιο του ουρανού.

skyscrapers
photo credit: Chicago via photopin (license)

Μεγαλειώδεις κατασκευές, αριστοτεχνικά σχέδια, γυαλί, κρύσταλλο, σχιστόλιθος, υπόγεια σε βάθος 20 μέτρων, αίθρια, δένδρα, χώροι πρασίνου και αναψυχής – όλα αυτά μέσα στα πανύψηλα αυτά κτίρια ουρανοξύστες (skyscrapers), όπου εργάζονται οι υπάλληλοι των πολυεθνικών εταιρειών, των τραπεζών, κλπ. Από την άλλη οι αρχιτέκτονες αυτών των μεγαλεπίβολων κατασκευών – με στόχο όχι το κέρδος πρώτιστα αλλά την υλοποίηση της ιδέας που είχαν στο μυαλό τους – ανεξάρτητα από συμβιβασμούς σε κόστος – ειδικά για τα πράσινα κτίρια που το κόστος κατασκευής τους ανέρχεται σε 20% περίπου περισσότερο από τις απλές συμβατικές κατασκευές.

Όμως το σχέδιο του αρχιτέκτονα κανένα εμπόδιο δεν μπορούσε να σταματήσει – ούτε η μεταφορά των γιγαντιαίων εξαρτημάτων που έφθαναν τους 40 τόννους, ούτε η επικινδυνότητα της ανύψωσης τους σε κάθε όροφο με τους τελευταίου τύπου γερανού – μοναδική σκέψη ήταν η προσήλωση και  η σχολαστικότητα των εργατών στο έργο της ανύψωσης και της συναρμολόγησης. Πραγματικά η δυνατότητα της ανθρώπινης σκέψης, επινοητικότητας, δύναμης και αφοσίωσης σ’ όλο της το εύρος.

Μόνο γι’ αυτούς τους ουρανοξύστες – που δεν είναι ένας ή δύο αλλά πάρα πολλοί – σχεδόν μια πόλη σπαρμένη με τους μεγαλειώδεις ουρανοξύστες της, αξίζει κανείς να πάει στη Νέα Υόρκη. Μια Νέα Υόρκη με το πιο σύγχρονο ένδυμα που μπορεί αυτός ο αιώνας που βαδίζει στο τέλος του να προσφέρει. Μια πόλη που θέλει να λύσει τα προβλήματα που η προηγμένη τεχνολογία της σύγχρονης εποχής δημιούργησε – με μια αντίληψη παγιωμένη για την πράσινη ανάπτυξη, την πράσινη ενέργεια για τη σωτηρία του πλανήτη Γη από τα δεινά που η υπερθέρμανση λόγω της υπέρμετρης ενεργειακής κατανάλωσης έχει επιφέρει.
[Σχετικό Αρθρο]