Αρχείο κατηγορίας Βλεμματα

Φονικός τυφώνας

Τυφώνας Χάτο
Hong Kong: Το πέρασμα του τυφώνα Hato

Ο αριθμός των νεκρών από το καταστροφικό πέρασμα του τυφώνα Χάτο από το Χονγκ Κονγκ και τη νότια Κίνα, αυξήθηκε στους 12.

Οκτώ άνθρωποι σκοτώθηκαν στο Μακάο που επλήγη από εκτεταμένες πλημμύρες. Εικόνες που προβάλλονται από τηλεοπτικά δίκτυα φαίνονται αυτοκίνητα να έχουν βυθιστεί κάτω από το νερό και άνθρωποι να επιχειρούν να διασχίσουν τους δρόμους κολυμπώντας.

Πολλές περιοχές βυθίστηκαν στο σκοτάδι λόγω της διακοπής ηλεκτροδότησης από την κακοκαιρία και τα καζίνο στην περιοχή λειτουργούν χάρη στις γεννήτριες. Προβλήματα έχουν διαπιστωθεί και στην υδροδότηση, ενώ περίπου 50 πτήσεις ακυρώθηκαν.

Στο Χονγκ Κονγκ οι θυελλώδεις άνεμοι και οι ισχυρές βροχοπτώσεις προκάλεσαν τον θάνατο ενός άνδρα, 83 ετών, που έπεσε στην θάλασσα και τον τραυματισμό 120 ανθρώπων. Ο τυφώνας είχε ως αποτέλεσμα να καθηλωθούν στο έδαφος εκατοντάδες αεροσκάφη και να παραμείνει κλειστό το Χρηματιστήριο.

Οι μετεωρολογικές υπηρεσίες κήρυξαν την περιοχή σε κατάσταση ύψιστου συναγερμού, στην κλίμακα 10.

Η ταχύτητα των ανέμων ανήλθε σε 207 χιλιόμετρα ανά ώρα με αποτέλεσμα δρόμοι να καταστούν απροσπέλαστοι εξαιτίας των δέντρων που ξεριζώθηκαν. Οι βιτρίνες πολλών καταστημάτων έσπασαν.

Περισσότερες από 400 πτήσεις ακυρώθηκαν, τα δρομολόγια των λεωφορείων και του μετρό έχουν ελαττωθεί ενώ εκείνα των φέρι έχουν ανασταλεί.

Από kontranews.gr

Ταξίδι στην Κέα

Κέα Ιουλίδα πρωτεύουσ
Κέα (πρωτεύουσα Ιουλίδα)

Η Κέα με σχήμα σταγόνας, στέκεται αγέρωχη μπροστά στο μεγάλο θαλάσσιο ρεύμα του Κάβο – Ντόρο και θεωρείται η φυσική γέφυρα επικοινωνίας της Στερεάς Ελλάδας με τις Κυκλάδες, οριοθετώντας παράλληλα το Αρχιπέλαγος από το Νότιο Ευβοϊκό κόλπο. Με περίμετρο περίπου 85 χιλιόμετρα και συνολική επιφάνεια 131 τετραγωνικά χιλιόμετρα, η Κέα είναι από τα μεγαλύτερα Κυκλαδονήσια και το δυτικότερο των Κυκλάδων καθώς και το πιο κοντινό στην Αττική.

Κέα Λιμάνι
Κέα Λιμάνι

Το λιμάνι της, απέχει μόλις 40 μίλια από τον Πειραιά και 16 μίλια από το Λαύριο. Το νησί είναι ορεινό με μέσο υψόμετρο (285μ) και με ψηλότερη κορυφή τον προφήτη Ηλία (568μ) και ανάμεσα στις βουνοσειρές σχηματίζονται στενές κοιλάδες. Οι ακτές σχηματίζουν μικρούς όρμους και ακρωτήρια σπήλαια θαλάσσια, κατά το ήμισυ ή εξολοκλήρου κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, Ο μεγάλος κόλπος του Αγίου Νικολάου, ένα από τα μεγαλύτερα φυσικά λιμάνια της Μεσογείου, βρίσκεται στα βορειοδυτικά ενώ λίγο πιο ανατολικά βρίσκεται ο κόλπος του Οτζιά που είναι ανοιχτός στο βοριά.

Στα νοτιοδυτικά όπου τα βουνά καταλήγουν ομαλότερα στη θάλασσα, διαγράφεται ο κόλπος Κούνδουρος. Οι όρμοι Πόλες και Σπαθί στα Ανατολικά και Ποίσσες στα δυτικά είναι μικρότεροι.

Από kalofagadon.gr

Νιότη, μια ταινία για το παρελθόν

Youth: ένας διάλογος γι’ αυτό που χάνεται…

caine_keitelcapture
Michael Caine, Harvey Keitel – Youth (Νιότη) 2015

«Τα βλέπεις αυτά τα βουνά; »
«Οι Άλπεις είναι φυσικά!»
«και αυτή την κορυφογραμμή απέναντι, πόσο καλά τη διακρίνεις
;» ρωτάει ο Harvey Keitel τον Michael Caine στο έργο Νιότη (Youth) του Paolo Sorrentino.
«Αλήθεια, πότε ήταν που τη βλέπαμε τόσο κοντά
«Όσο περνούν τα χρόνια όλα τα περασμένα απομακρύνονται – μιας και το παρελθόν φεύγει πίσω, μοιάζει όλο και πιο μακρινό…»

Υπόθεση: ένας διάσημος αλλά όχι πλέον εν ενεργεία, διευθυντής ορχήστρας (Michael Caine) μαζί με τον φίλο του σκηνοθέτη ταινιών  (Harvey Keitel) βρίσκονται στις Ελβετικές Άλπεις για διακοπές σε ένα χειμερινό κέντρο αποτοξίνωσης και ανανέωσης.
Στην πορεία των διακοπών τους, θυμούνται περιστατικά της ζωής τους προσπαθώντας να τα συνδέσουν με την τωρινή τους ζωή.

Έτσι το έργο είναι μια προσπάθεια να πιαστεί το παρελθόν, όπως η κορυφογραμμή που κοιτάζουν στο ταξίδι τους σ’ αυτό το θέρετρο στις Άλπεις, που μοιάζει πλέον απόμακρη, απροσπέλαστη δυστυχώς, εντελώς.

Ό,τι  απομακρύνεται και όσο απομακρύνεται, υπόκειται στο νόμο της φθοράς και της αλλοίωσης. Ο χρόνος δεν ξεχωρίζει κανέναν ούτε άσημους ούτε διάσημους, ούτε πλούσιους, ούτε φτωχούς. Τα αποτυπώματα του καθώς αυτός κυλά, δεν μπορούν να σβηστούν  -και στους ανθρώπους, και στα περιστατικά της ζωής τους- φυσικά αλλοιωμένα κι αυτά, μοιάζει να λέει ο χαρισματικός Ιταλός σκηνοθέτης.

H Όασις Σίβα

Όαση Siwa, οικισμός Shali, δύο εξέχουσες αντανακλάσεις στο εκτυφλωτικό φως της ερήμου! siwa2capture

Όσοι έχουν πάει στην Αίγυπτο μαγεύτηκαν από το χρώμα και την ιδιαιτερότητα αυτής της χώρας. Στο Κάιρο οι Πυραμίδες και το Μουσείο, το περίφημο Ramsis Hilton, ο Νείλος με το μακρόσυρτο, φλογερό του τραγούδι. Στην Αλεξάνδρεια με την περίφημη παραλία Corniche και νοτιότερα προς την ενδοχώρα μετά από μια μαγευτική διαδρομή στη παραλιακή οδό με τη Μεσόγειο να λαμπυρίζει με εξαίσια χρώματα, ο δρόμος παίρνει αριστερή στροφή προς την ενδοχώρα όπου και η όασις Siwa!

Η Ουάχα Σίουα, (Αιγυπτιακή προφορά), (Waha Siwa) είναι μια όαση στη δυτική Αίγυπτο με 15.000 κατοίκους στο εσωτερικό της χώρας πλησίον των συνόρων με τη Λιβύη 18 μέτρα επάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Εκτείνεται σε μήκος 82 χλμ. και το πλάτος της ποικίλει μεταξύ των 2 και των 20 χλμ. Η οικονομική βάσις της είναι γεωργική με χουρμαδιές και ελιές σαν τα κύρια προϊόντα της. Υπάρχουν εκεί 300,000 χουρμαδιές και 70,000 ελιές. Η γεωργική καλλιέργεια συντηρείται από τις φυσικές πηγές καθώς και από κατασκευασμένες.

Στις πρόσφατες δεκαετίες η Σίβα υπέφερε όλο και περισσότερο από την αύξουσα αλάτωση του εδάφους. Οι κάτοικοι είναι Βέρβεροι και μιλούν στη τοπική τους διάλεκτο. Εκεί υπάρχουν τρεις μεγάλες με αλμυρό νερό λίμνες:  οι Birket Maraqi, Birket Siwa, Birket Zaytun. Το κυρίως κατάλυμα είναι το Shali στο κέντρο της όασης. Ο τουρισμός σταδιακά προσέφερε εργασία για μερικούς όμως ο αριθμός των επισκεπτών παραμένει μικρός.
siwacapture

Ιστορία: Κατά τον 7ο π.Χ. αιώνα υπήρχε ο ναός του Άμμωνα κτισμένος το 331 π.Χ. Τη Σίβα επισκέφτηκε ο Μέγας Αλέξανδρος που πήγε εκεί για το ονομαστό Μαντείο του Ναού του Άμμωνα γυρεύοντας επιβεβαίωση ότι είναι ο γιος του θεού Δία κρατώντας μια εικόνα του θεού Δία, αλλά και του θεού Άμμωνα.

Το 1203 ιδρύεται η Σάλι (Shali) ενώ το 1792, μετά από 2000 χρόνια σχετικής απομόνωσης, ο πρώτος Ευρωπαίος φθάνει στη Siwa (Σίουα). Τον 19ο αιώνα η Σίβα γίνεται μέρος της σύγχρονης Αιγύπτου καθώς το 1986 διανοίγεται η οδός μεταξύ της παραλιακής τουριστικής πόλης Marsa Matruh – αιγυπτικά, (Marsa Matrouch), και της όασης Siwa.

Οδοιπορικό: Αλεξάνδρεια Κάιρο οδικώς μέσω της παραλιακής οδού με ενδιάμεση στάση την όαση Siwa με τον οικισμό Shali.

Ξεκινώντας από την Αλεξάνδρεια, κατεβαίνοντας προς το Νότο και διασχίζοντας την ενδοχώρα προς τα σύνορα με τη Λιβύη, η όασις Σίβα θα δεχτεί τους επισκέπτες με τα τροπικά της χρώματα, την τοπική κουζίνα, την εγκαρδιότητα των κατοίκων της. Η παραμονή στην έρημο χρειάζεται βαρύ ντύσιμο το βράδυ καθώς η θερμοκρασία πέφτει πολύ. Το πρωί ο ήλιος φωτίζοντας κάθετα την όαση της δίνει μια εκπληκτική διαύγεια. Αποχαιρετώντας τη Σίβα, το ταξίδι συνεχίζεται προς τα πάνω για να φτάσει η διαδρομή στο Κάιρο.

Πληροφορίες Siwa Oasis:  looklex.com

Όταν οι διακοπές γίνονται τραγωδίες

Οι λάντζες είναι μικρά σκάφη αναψυχής, με προορισμό να αποβιβάσουν τους εκδρομείς σε κοντινές παραλίες, γύρω από ένα λιμάνι ή να δείξουν τα αξιοθέατα. Η «Αντωνία» ήταν αυτή η λάντζα αλλά συγχρόνως ήταν κι ένα αδύναμο ψάρι που το κατάπιε ένα φοβερό θαλάσσιο κήτος που ήρθε κι έπεσε επάνω του. Η θαλάσσια βόλτα είχε μια απρόσμενη θανατηφόρο εξέλιξη: ένα παιδάκι πέντε ετών έχασε τη ζωή του μαζί με τον πατέρα του. Γιατί αναρωτιέται κανείς; Ποιο είναι η αιτία για να προκύψει αυτό; Συχνά κρις κράφτ έχουν προκαλέσει ατυχήματα σε λουόμενους. Όμως να μη δει ο οδηγός, ένα ολόκληρο πλοιάριο από μακριά, σε χρόνο ικανό να αποτρέψει τη μοιραία σύγκρουση γίνεται;

Όταν οι διακοπές γίνονται τραγωδίες
eginaWreckCaptureΥπάρχει μια διαδικασία όταν αναποδογυρίζεται η σειρά των πραγμάτων. Όπως και στο ναυτικό δυστύχημα στην Αίγινα: Η Αίγινα – από τόπος κοντινός ευχάριστων, ήρεμων διακοπών μεταβάλλεται σε μια στιγμή σε κρανίου τόπος καθώς το ταχύπλοο θερίζει τους ανυποψίαστους επιβάτες του μικρού τουριστικού πλοιαρίου, που έκανε βόλτα τους επιβαίνοντες στις παραλίες του νησιού. Εδώ όπως ισχυρίζεται ο οδηγός του ταχύπλοου δεν τηρήθηκε η προτεραιότητα: «ήμουν στα δεξιά του και ήθελα να προσπεράσω αλλά δεν μείωσε ταχύτητα» λέει στο απολογητικό του υπόμνημα στην ανακρίτρια. Όμως αυτό το επιχείρημα δεν στέκει καθώς το πλοιάριο είχε ορισμένη πορεία και το ταχύπλοο θα πήγαινε όπου ήθελε.

Οι επιβαίνοντες του ταχύπλοου έχουν κι αυτοί βγει για μια βόλτα όπως τους παρότρυνε ο ιδιοκτήτης και χειριστής του σκάφους Duende: «Θα σας δείξω όλες τις παραλίες του νησιού». Ήταν δεκαπενταύγουστος, χρονιάρες μέρες και όλοι ήθελαν να απολαύσουν τις χαρές της θάλασσας και των παραλιών της.

eginaWreck2CaptureΤο ίδιο και στο τουριστικό πλοιάριο: μια βόλτα στις κοντινές παραλίες του νησιού: Μονή, Πέρδικα, Αγκίστρι. Ο καπετάνιος είχε μαζί και την μικρή του κόρη. Όμως τίποτε δεν έγινε ευχάριστο καθώς η βόλτα αναψυχής μετατρεπόταν αστραπιαία σε μοιραία σύγκρουση των δύο σκαφών στο θαλάσσιο δίαυλο μεταξύ Πέρδικας και Μονής: το ταχύπλοο έπεσε με ορμή στη λάντζα και την εμβόλισε κόβοντας τη στα δύο! οι επιβαίνοντες βρέθηκαν στη θάλασσα και ο καπετάνιος βρέθηκε πνιγμένος καθώς αιχμηρό αντικείμενο τον είχε χτυπήσει στο μέτωπο κάνοντας τον να χάσει τις αισθήσεις του πέφτοντας και να πνιγεί ζωντανός.

Κάτοικος της Πέρδικας ο καπετάνιος του πλοιαρίου, χρόνια κάτοικος στο νησί – όπου η θάλασσα του έγινε ο τάφος και για εκείνον και για τη μικρή κόρη του. Το ταχύπλοο αμέσως εξαφανίστηκε από την περιοχή μη ρίχνοντας ούτε καν σωσίβια καθώς όπως ελέχθη από τον οδηγό του «θα ‘ταν ανώφελο καθώς ο άνεμος φυσούσε αντίθετα». Ένας τόπος αναψυχής, ένα γιορταστικό τριήμερο, σε μια μόνο στιγμή μετετράπη σε τόπο οδύνης και σπαραγμού.

Ο δύτης Νεκτάριος Μαλτέζος αποκάλυψε στο protothema.gr το μεσημέρι της περασμένης Πέμπτης, ότι ήταν αυτός που εντόπισε πρώτος μαζί με τον αδελφό του το ναυάγιο του «Αντωνία», πριν καν φτάσουν εκεί οι δύτες του Λιμενικού. Ο κ. Μαλτέζος ειδοποιήθηκε από αυτόπτη μάρτυρα και καταδύθηκε με την ελπίδα να βρει διασωθέντες.

Αυτό που προκύπτει ως συμπέρασμα είναι πως οι άδειες για οδήγηση ταχυπλόων σκαφών πρέπει να δίνονται κατόπιν εξονυχιστικής εξέτασης. Ο οδηγός είχε προβλήματα υγείας καθώς ο ίδιος γράφει στο υπόμνημα της απολογίας του στην ανακρίτρια Πειραιώς όπου εκλήθη να καταθέσει – μάλιστα στο σκάφος επέβαινε η προσωπική του νοσηλεύτρια. Πως λοιπόν οδηγούσε το σκάφος; Δεν μπόρεσε να αποφύγει το πλοιάριο που βρισκόταν σε πλεύση απέναντι του, και κατ’ ευθείαν – θαρρείς και το σημάδεψε, έπεσε αφήνοντας στη θάλασσα συντρίμμια να επιπλέουν. Όπως και να ‘ναι ο δράστης-οδηγός του ατυχήματος, θα κατηγορηθεί με την αιτιολογία ανθρωποκτονία εξ αμελείας και η ποινή θα εξαγορασθεί με χρηματική αντικαταβολή εκ μέρους του, καθώς είναι οικονομικώς λίαν ευκατάστατος.

fotos, naftemporiki.gr – σχετική πληροφόρηση

Ο Ντι Κάπριο στη Σιβηρία

Ο Ντι Κάπριο στη Σιβηρία

Ο πρωταγωνιστής της Επιστροφής έχει κερδίσει τις καρδιές των Ρώσων της Ανατολής με τις περιβαλλοντικές ευαισθησίες του. Όπως δήλωσε κατά την απονομή του βραβείου Χρυσές Σφαίρες κρατώντας τη Χρυσή Σφαίρα: «Είναι καιρός να σώσουμε τα εδάφη των αυτόχθονων κατοίκων από τα συμφέροντα των πολυεθνικών εταιρειών».

diCaprioCapture
Leonardo Di Caprio – Η Επιστροφή

Από τη μια η περιβαλλοντική ευαισθησία με αιχμή την κλιματική αλλαγή και από την άλλη η ρωσική καταγωγή της γιαγιάς του, αλλά και η πρόσκληση του κυβερνήτη της περιοχής για ένα Σιβηριανό Όσκαρ πριν από το κανονικό, καθιστούν πιθανή την παρουσία του στην αχανή Ανατολική Σιβηρία και συγκεκριμένα στη Δημοκρατία των Σαχά ή Γιακουτία. Η παρουσία ενός και μόνου πασίγνωστου ανά τον κόσμο ηθοποιού μπορεί να είναι η καλύτερη προβολή για την μακρινή περιοχή της ρωσικής Άπω Ανατολής. Επίσης ο κυβερνήτης της Δημοκρατίας των Σαχά στην Ανατολική Σιβηρία, Γεγκόρ Μπορίσωφ απηύθυνε πρόσφατα επίσημη πρόσκληση στον δημοφιλή Αμερικανό ηθοποιό να επισκεφθεί τη Γιακουτία όποτε το επιθυμεί.

TheRevenantCapture
Πλάνο από την ταινία Επιστροφή

Η Γιακουτία είναι η μεγαλύτερη σε έκταση περιοχή της Ρωσίας και μία από τις πιο αραιοκατοικημένες στον κόσμο, αν σκεφθεί κάποιος ότι παρότι είναι μεγαλύτερη σε έκταση από την Αργεντινή και σχεδόν ίση με την Ινδία, ο συνολικός πληθυσμός της υπολογίζεται στους λιγότερο από ένα εκατομμύριο κατοίκους (950.000) με πυκνότητα πληθυσμού 0,3 κατοίκους ανά τετραγωνικό χλμ. Δεδομένης της γεωγραφικής της θέσης το 40% της συνολικής της έκτασης βρίσκεται εντός του Αρκτικού Κύκλου, η Γιακουτία βιώνει τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής αφού το αυξανόμενο λιώσιμο των πάγων απειλεί το οικοσύστημα της περιοχής.

Ο κυβερνήτης Μπορίσοφ δεν επέλεξε τυχαία να προσκαλέσει τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο που πέρα από του να είναι δημοφιλής έχει και περιβαντολλογικές ευαισθησίες κάτι που το έχει αποδείξει έμπρακτα αφου κατά καιρούς έχει στηρίξει και οικονομικά δράσεις για την προστασία του περιβάλλοντος. Και βέβαια όλοι τον θυμούνται στη πρώτη γραμμή της μεγαλειώδους πορείας ενάντια στην κλιματική αλλαγή που πραγματοποιήθηκε τον Σεπτέμβριο του 2014 στη Νέα Υόρκη. Οι κάτοικοι της Γιακουτίας βλέπουν τον 41χρονο ηθοποιό ο οποίος έχει πρωταγωνιστήσει σε κάποιες από τις μεγαλύτερες εισπρακτικές επιτυχίες παγκοσμίως, ως τη δική τους φωνή. Όταν μάλιστα διαδόθηκε ότι η γιαγιά του από την πλευρά της μητέρας του είναι από τη Ρωσία, οι δεσμοί έγιναν ισχυρότεροι. Ο ίδιος σε συνέντευξη του το 2012 είχε πει «η γιαγιά μου ήταν Ρωσίδα και για μένα αυτό σημαίνει την ενσάρκωση της εσωτερικής δύναμης και ακεραιότητας».

Μέχρι και ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν είχε εντυπωσιασθεί με τον περιβαλλοντικό ζήλο του. Ο Αμερικανός ηθοποιός πέρασε μεγάλη περιπέτεια για να κατορθώσει να παρευρεθεί στην παγκόσμια σύνοδο για την προστασία των απειλούμενων με εξαφάνιση τίγρεων, που πραγματοποιήθηκε τον Νοέμβριο του 2010 στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας. Εξ αιτίας μιας βλάβης του αεροπλάνου του επέστρεψε εκτάκτως στη Νέα Υόρκη και νοίκιασε εκεί ιδιωτικό αεροπλάνο για να τον μεταφέρει για να μη χάσει τη σύνοδο. Όπως είπε ο Πούτιν, «στη Ρωσία θεωρούμε αληθινό άνδρα κάποιον που έκανε αυτό που έκανε ο Ντι Κάπριο». Πέρα από τη φυσική παρουσία του στη σύνοδο, ο Ντι Κάπριο έδωσε 1 εκατ. δολάρια για τη διάσωση των τίγρεων.


Η επιστροφή (2015) on IMDb

Η καθηλωτική ερμηνεια του στην ταινία «Επιστροφή» (The Revenant) σε σκηνοθεσία Alejandro Gonzalez Inarritu, του χάρισε το Όσκαρ στην απονομή του 2016. Ωστόσο θαυμαστές του από τη Γιακουτία του είχαν ήδη απονείμει το σιβηρικό Όσκαρ για την ταινία, το οποίο είναι από χρυσό και ασήμι. Περίπου 150 γυναίκες δώρισαν τα χρυσαφικά τους για να κατασκευαστεί το Όσκαρ αυτό! Την κατασκευή ανέλαβη η ρωσική εταιρεία κοσμημάτων Kierge ενώ το αγαλματίδιο παρέδωσε στον Ντι Κάπριο ο Ρώσος μεγιστάνας των ακινήτων και στενός φίλος του ηθοποιού, Βλαντισλάβ Ντορονίν.

Όπως εξήγησαν κάποιοι «είδαν τον εαυτό τους» στην ταινία «Επιστροφή», μια που πραγματεύεται τη σχέση και την αρμονική συνύπαρξη του ανθρώπου με το περιβάλλον, στάση ζωής και κομμάτι της καθημερινότητας τους. Και βέβαια τους συγκίνησε ο λόγος του Ντι Κάπριο, όταν παρέλαβε τη Χρυσή Σφαίρα πριν από την απονομή των Όσκαρ, για την ερμηνεία του και αφιέρωσε το βραβείο του στους «αυτόχθονες λαούς». Όπως δήλωσε, «είναι καιρός ν’ ακούσουμε τη φωνή τους και να προστατεύσουμε τη γη τους από τα συμφέροντα των πολυεθνικών εταιρειών που θέλουν να την εκμεταλευθούν».

Πηγή εφημερίδα Αγορά, Μάιος 2015

Ζωγραφος της πολης του φωτος

Edouard Cortès (1882 – 1969)

E.CortesPortraitCapture
Edouard Cortès

Ο Edouard Cortès γεννήθηκε στο Lagny Γαλλίας τον Απρίλιο 26, 1882, την εποχή που το Παρίσι εθεωρείτο το κέντρο της παγκόσμιας τέχνης. Καλλιτέχνες απ’ όλο τον κόσμο έφθαναν εκεί για να μελετήσουν τους μεγάλους ζωγράφους και να αποτυπώσουν στον καμβά τους τα ωραία τοπία της Γαλλίας, τις πόλεις και τα αξιοθέατα του Παρισιού καθώς είχε ονομασθεί η Πόλη του Φωτός και η ζήτηση για έργα τέχνης ήταν μεγάλη.

Ο Cortès μεταξύ άλλων ζωγράφων όπως οι Antoine Blanchard, Eugene Galien-Laloue, Luigi Loir, Jean Beraud, ανταποκρίθηκαν σ’ αυτή τη ζήτηση: έχοντας στρέψει το ενδιαφέρον τους στις απεικονίσεις σκηνών των δρόμων με αποτέλεσμα μια ευρεία γκάμα έργων με σκηνές από την πόλη που συνεχίστηκε ως τον 20ο αιώνα.

E.Cortes2Capture
Παρίσι – oδός Soufflot: Πλατεία Λουξεμβούργου με το Πάνθεον

Ο Edouard ήταν γιος του ζωγράφου Antonio Cortès της Ισπανικής Αυλής που υπήρξε κι αυτός γιος του λαϊκού ζωγράφου Andre Cortès.
Ο Antonio γεννήθηκε στη Σεβίλη το 1827 και ζωγράφισε επίσης αγροτικά θέματα. Το 1855 πηγαίνει στο Παρίσι στην Παγκόσμια Έκθεση κι απο ‘κει βρίσκεται στη πόλη Lagny-sur-Mame, όπου και εγκαταστάθηκε. Εκεί συνέχισε να ζωγραφίζει. Είχε τρία παιδιά τους Edouard, Henri Jeanne που είχαν όλα ταλέντο με τον Edouard να έχει τα σκήπτρα με το πάθος που τον διέκρινε.
Ο Antonio άρχισε να τον διδάσκει από νεαρή ηλικία που φοιτούσε σε ένα ιδιωτικό εκπαιδευτήριο ως τα 13 του χρόνια. Από ‘κει και μετά αφοσιώθηκε στη ζωγραφική μελετώντας με τον πατέρα και τον αδελφό του. Το 1899 σε ηλικία 16 ετών εξέθεσε την πρώτη του δουλειά στην εταιρεία Γάλλων Καλλιτεχνών με τίτλο Η Εργασία. Τα έργα έτυχαν ευνοϊκών κριτικών και υποδοχής από το κοινό βοηθώντας έτσι να καθιερώσει μια καλή φήμη στο Παρίσι.

E.CortesCapture
Παρίσι – Αποβάθρα Λούβρου

Ήταν η εποχή της αλλαγής του αιώνα το 1900 που αρχίζει να ζωγραφίζει τα έργα που θα εμπέδωναν τη φήμη του: σκηνές από τους δρόμους και τα μνημεία του Παρισιού. Ένας από τους διασημότερους καλλιτέχνες της εποχής του ο Cortes βρήκε το καταφύγιο του και εκεί παρέμεινε. Οι απόψεις του Παρισιού είναι από τα πλέον εκφραστικότερες και όμορφες εικόνες αυτού του είδους: ένα πλήθος εικόνων όλων των εποχών για περισσότερα από 60 χρόνια.

Edouard Cortes
Edouard Cortes – Paris, Place de la République

Ο Edouard Cortès παντρεύτηκε τη Ferdinande Joyeuse το 1914 και έκαναν μια κόρη τη Jacqueline Simone το 1916. Η Fernande πέθανε το 1918 και λίγο μετά ο Edouard νυμφεύθηκε την κουνιάδα του Lucienne Joyeuse. Εγκαταστάθηκαν στο Παρίσι και εκεί συνέχισε τοπία του Παρισιού. Στα μέσα του ’20 επέστρεψε στο Lagny (Νορμανδία) κι άρχισε να ζωγραφίζει σκηνές της ζωής στην εξοχή συμπεριλαμβάνοντας τοπία, σκηνές εσωτερικών χώρων, νεκρές φύσεις. Ήταν ενεργό μέλος της Ένωσης Καλών Τεχνών στο Lagny και πρώτος πρόεδρος της Ένωσης. Η πρώτη έκθεση έγινε το 1927 και ο συνέχισε να εκθέτει εκεί ως το τέλος του 1930.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου έλαβε πολλά βραβεία, που δυνάμωσαν τη φήμη και τον έκαναν διάσημο καθώς εξέθετε έργα του σε αίθουσες Τέχνης του Παρισιού συμπεριλαμβανόμενου του Φθινοπωρινού Σαλονιού, του Χειμερινού, του Εθνικής Εταιρείας Αγροκαλλιέργειας και του Σαλονιού των Ανεξαρτήτων.

Κατά τη διάρκεια του πολέμου ο Κορτές κατέφυγε με την οικογένεια του στη Cornelles-le-Royal στη Νορμανδία προσπαθώντας να αποφύγει τη σκληρή πραγματικότητα του πολέμου. Στις αρχές του 1950 επέστρεψε στο Λανύ όπου και έζησε ως το τέλος της ζωής του.
Ο A.P. Larde κάνει την κάτωθι παρατήρηση για τον Κορτές στο βιβλίο του για τον Antoine Blanchard – άλλος μεγάλος ζωγράφος με ανάλογη θεματική:

«Ιδιαιτέρως ήταν ο ζωγράφος του Παρισιού των ετών ’20. Κατάφερνε να ζωγραφίζει ωραίες σκηνές μέσα σ’ ένα γοητευτικό φωτισμό συνάμα αληθινό.
Με τα πινέλα του ήταν μια φιγούρα αστραποβολούσα σε κάθε γωνιά που επέλεγε να ζωγραφίσει, ανακατώνοντας τα χρώματα με μια ευαισθησία  που γοητεύει και συγκινεί. Με απλά μέσα κατάφερνε να δημιουργήσει ακαταμάχητα αποτελέσματα. Ποτέ οι λεπτομέρειες δεν είναι υπερβολικές. Η επιδεξιότητα του βρίσκεται κυρίως στη χρήση των χρωμάτων του ήλιου ή της βροχής καθώς αντανακλώνται στους λιθόκτιστους δρόμους.
Μ’ αυτά όλα, αναδείχθηκε σαν αναγνωρισμένο ταλέντο στη Γαλλία και σ’ όλο τον κόσμο. Δεν εκπλήσσει πως τα έργα του όλο και πιο αξιόλογα κάθε μέρα, εκτιμώνται τόσο πολύ από τους συλλέκτες«.

Οι ωραίες αναπαραστάσεις σκηνών του Παρισιού από τον Edouard Cortès ήταν πάντα σε ζήτηση και εκείνος εξακολούθησε να τις ζωγραφίζει ως το θάνατο του, το 1969.

Αρχική Πηγή: rehs.com

Βιλα Βασιλιεφ

Βίλα Βασίλιεφ – Ο ανακαινισμένος παράδεισος των καλλιτεχνών στο Μονπαρνάς

villaVassilieff2Capture
Σ’ έναν γραφικό δρομίσκο του Μονπαρνάς…

Το παλιό ατελιέ της ρωσίδας ζωγράφου και γλύπτριας Μαρίας Βασίλιεφ (Maria Vassilieff) που στέγασε στη συνέχεια το μουσείο Μονπαρνάς (musée du Montparnasse) παίρνει νέα ζωή με τη μορφή ενός πολιτιστικού χώρου. Ένα μέρος ξεχωριστό για την διοργάνωση εκθέσεων, χώρος υποδοχής των γάλλων καλλιτεχνών και ξένων που διαμένουν όμως στο Παρίσι.

Κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου η βίλα αυτή ήταν τόπος όπου σύχναζαν οι μεγαλύτεροι καλλιτέχνες όπως οι Πικάσο, Ματίς και Μοντιλιάνι. Οι Πικάσο, Ματίς, Σουτίν, Μοντιλιάνι, Απολιναίρ, Μπλέιζ Σεντράρ, Μαρκ Ζακόμπ υπήρξαν τακτικοί θαμώνες… Οι μεγαλύτεροι καλλιτέχνες του περασμένου αιώνα σύχναζαν σ’ αυτή τη βίλα χωμένη σ’ έναν βουκολικό δρομίσκο του Μονπαρνάς.

Vassilieff-CantineCapture
Cantine – Villa Vassilieff

Την εποχή εκείνη η Villa Vassilieff στέγαζε το ατελιέ της ρωσίδας ζωγράφου και γλύπτριας Μαρίας Βασίλιεφ (1884-1957) αλλά και μια καντίνα (πρόχειρου φαγητού) που είχε ανοίξει η καλλιτέχνις. Στη συνέχεια στέγασε το μουσείο Μονπαρνάς που έκλεισε το 2013.

Εκθέσεις και κατοικίες καλλιτεχνών
villaVassilieffCapture
Εσωτερικό της βίλας στους τοίχους, έργα μεγάλων καλλιτεχνών

Η τοποθεσία αυτή παρ’ ολίγον να εξαφανισθεί αλλά διασώθηκε χάρις στον όμιλο Μπετανσαλόν που του παραδόθηκαν τα κλειδιά από τη Δημαρχία Παρισιού ιδιοκτήτρια του οικήματος. Η επαναλειτουργία αυτού σαν καινούργιο πνευματικό κέντρο έγινε προσφάτως. Πέραν αυτού η Βίλα Βασίλιεφ θα προτείνει εγκαινιάζοντας εκθέσεις και θα φιλοξενεί τη δουλειά καλλιτεχνών που διαμένουν σε προσωπικό τους ατελιέ στο Παρίσι τουλάχιστον τρεις μήνες. Η πρώτη έκθεση που πληρούσε τις προδιαγραφές αυτές είναι της μεξικάνας νεωτερίστριας Αντρέα Ανκίρα, κατόπιν κινέζοι καλλιτέχνες, κορεάτες και αμερικανοί θα τη διαδεχθούν στην φιλοξενία.

Ένας ιδιότυπος χώρος

Πρόκειται για ένα μέρος όπου δεν θα το επισκέπτεται κανείς μόνο για την τέχνη επισημαίνει η Βιρζινί Μπομπέν επικεφαλής της ομάδας επαναλειτουργίας.
Ο όμιλος Μπετονσαλόν (Equipe Bétonsalon) επέλεξε να δημιουργήσει ένα μέρος για όλους τους καλλιτέχνες, το κοινό, τους περαστικούς. Θα μπορείς να έρχεσαι να επισκεφθείς μια έκθεση, να συνομιλήσεις με τον καλλιτέχνη ή απλά να πιεις έναν καφέ.
Η πρώτη έκθεση που προτείνει η βίλα είναι η «Κινητή ομάδα»  (Groupe Mobile) εμπνευσμένη από το έργο του Μαρκ Βώ (Marc Vaux) ενός παλιού ξυλουργού που στράφηκε στη φωτογραφία και που άφησε ένα έργο από περισσότερες από 250.000 γυάλινες πλάκες στα ατελιέ του Μονπαρνάς και του Παρισιού. Αυτά τα στιγμιότυπα ανταποκρίνονται σε έργα δεκάδων σύγχρονων καλλιτεχνών όπως του Μπρανκουζί, Καλντέρ, Μαξ Έρνστ, Τζιακομέτι (Brancusi, Calder, Max Ernst, Giacometti).

Villa Vassilieff 15ο Διαμέρισμα Παρισιού, Montparnasse 2ο οίκημα Χώρου Τεχνών Betonsalon (13ο Διαμέρισμα Παρισιού – Πανεπιστήμιο Παρισιού 7 – Ισόγειο)

Les élèves des Ateliers Beaux Arts Montparnasse sont venues admirer leurs œuvres présentes dans l’exposition #groupemobile et profiter de l’espace cantine …

Δημοσιεύτηκε από Villa Vassilieff στις Παρασκευή, 18 Μαρτίου 2016

Related Posts
BlaiseCapture
Blaise Cendrars

Henri Miller – Ο Κολοσσός του Μαρουσιού

ManRayCapture
Juliette Browner

Man Ray: Κοιτώντας στον φακό

Αιγινα – O χαμενος παραδεισος του Καζαντζακη

Στους Έλληνες πάνω απ’ όλα αρέσει η Ελευθερία! συνέντευξη

kazantzakisTreeCapture
Νίκος Καζαντζάκης – Αίγινα 1931

«Η Αθήνα είναι φρικαλέα. Κλαίω τις μέρες τις εξαίσιες που έχασα μακριά από την Αίγινα» γράφει στον Παντελή Πρεβελάκη τον Αύγουστο του 1934. Ο Nίκος Καζαντζάκης (1883 – 1957 / 74) γνώρισε την Αίγινα το 1925 κι έμεινε για μακρά διαστήματα εκεί μέχρι το 1946. Κοντά στην Αίγινα για πετάγεται στην Αθήνα όποτε οι πρακτικές ανάγκες τον καλούσαν και αρκετά μακριά για να απομονώνεται. Οι πληροφορίες για τη ζωή του στην Αίγινα προέρχονται από την αλληλογραφία με τη δεύτερη σύζυγό του Ελένη Σαμίου-Καζαντζάκη και τον Πρεβελάκη. Στις 19 Μαΐου 1927 ξαναφτάνει με τον ζωγράφο Τάκη Καλμούχο και νοικιάζουν το μικρό παράσπιτο της οικίας Παύλου Χάνου στην οδό Αφαίας (ανήκει σήμερα στην οικογένεια Μαγκλή), μέχρι τις αρχές Οκτωβρίου. Αφιερώνεται στην «Οδύσσεια» και σε ταξιδιωτικά. Ο αείμνηστος Κώστας Χάνος περιγράφει στην αυτοβιογραφία του ένα χαριτωμένο παιχνίδι, δώρο του Καζαντζάκη από ταξίδι του, τον Απρίλιο του 1928, όταν διαμένει και πάλι στου Π. Χάνου, την περίοδο του Πάσχα, μαζί με τον Παντελή Πρεβελάκη. Σώζονται ωραιότατες φωτογραφίες στο σπιτάκι και στον ναό της Αφαίας, τραβηγμένες από τον Πρεβελάκη –

kazantakisCapture
Με τη Σμινθίτσα τη γάτα του – 1943

Μετά από ένα μεγάλο ταξίδι στην Ευρώπη, αμέσως στην Αίγινα, Δεκέμβριο 1930 μέχρι τέλη Μαΐου 1931. Μένει στο σπίτι του φίλου και δικηγόρου του Γιάννη Αγγελάκη. Συγγράφει για βιοποριστικούς λόγους Γαλλοελληνικό λεξικό σε δημοτική και καθαρεύουσα. Το σπίτι, με το μεγάλο κτήμα, τα δέντρα, τα λουλούδια και την ησυχία ενθουσιάζει τον Καζαντζάκη. Σημερινή κατοικία της κόρης του Αγγελάκη, μεγάλης ποιήτριας Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ, που ο Νίκος Καζαντζάκης θα βαφτίσει στις 15 Αυγούστου 1940. – Επιθυμεί δικό του κτήμα στην Αίγινα, και προς τούτο εξουσιοδοτεί τον Αγγελάκη.

Νέο μεγάλο ταξίδι στην Ευρώπη. Επιστρέφει Απριλίου 1933, και αμέσως (12/4) στην Αίγινα, μέχρι τον Οκτώβριο 1934. Τώρα, στο σπίτι της Μαίρης Πάντου, εξαδέλφης της Ελένης. Εδώ θα μείνει μέχρι το 1937. Είναι το άσπρο σπίτι με τα μπλε παράθυρα, ιδιοκτησίας σήμερα Παύλου Μαντούδη, κοντά στην οικία Καπράλου. Φλέγεται από δημιουργικό πυρετό ολομόναχος.

Μετά 4μηνο ταξίδι σε Ιαπωνία-Κίνα, πάλι στην αγαπημένη του Αίγινα, 15 Ιουνίου 1935. Το όνειρό για δικό του κτήμα πραγματοποιείται. Το συμβόλαιο αγοράς στις 5 Ιουλίου 1935 σε συμβολαιογραφείο της Αίγινας (Σ. Ζωγράφου), με τίμημα 14.000 δραχμές. Λίγους μήνες αργότερα το μοιράζεται με τον Καλμούχο. Αμέσως βάζει μπρος τις ενέργειες για κτίσιμο, σε σχέδια του φίλου του αρχιτέκτονα Βασίλη Δούρα. Το θέλει πετρόχτιστο, να μοιάζει με κάστρο, το «Κουκούλι» του. Όλο τον χειμώνα είναι απορροφημένος στην πέμπτη γραφή της «Οδύσσειας». 4 Μαΐου 1936 βάζει θεμέλιο, αφού πρώτα ανοίξει πηγάδι. Μεταφράζει ξένα θεατρικά και Φάουστ του Γκαίτε, τον «Βραχόκηπο» στα γαλλικά και πρώτη γραφή του «Καπετάν Μιχάλη». Απεσταλμένος της «Καθημερινής» στην Ισπανία Οκτώβριο-Νοέμβριο.

Δύο αδέλφια (δύο κολοσσοί Μικρασιάτες), κατά την Ελένη, ο Θόδωρος και ο Ιγνάτιος είναι οι χτίστες, γιοι του Στέλιου Ιγνατιάδη, Μικρασιάτη πρόσφυγα στην Αίγινα. Τελειώνει τον Απρίλιο του 1937. Στον όροφο το γραφείο του, με εντοιχισμένη μια ξύλινη γοργόνα από ακρόπρωρο πλοίου στον βορινό τοίχο και τον τροχό του Shinto (εθνική θρησκεία της Ιαπωνίας) στον ανατολικό, με χρυσές και μαύρες ψηφίδες, από τη γλύπτρια Έλλη Βοίλα. Ξανά, από τα τέλη 1936 μέχρι Οκτώβριο 1938, στην Αίγινα. Γράφει τη τραγωδία «Μέλισσα» και καινούργια κάντα και την έκτη και τελευταία γραφή της «Οδύσσειας», που εκδίδεται σε ογκώδες σχήμα. Πηγαίνει στην Αθήνα και μετά στην Αγγλία. Τον Δεκέμβριο 1939 επιστρέφει στην Αίγινα. Μικρό ταξίδι στην Κρήτη και ξανά στην Αίγινα.

kazantakis_closeCapture
Με τη Σμινθίτσα Μάρτιος 1943

Ο Β΄παγκόσμιος πόλεμος σε λίγο ξεσπά. Όλα τα χρόνια της Κατοχής τα περνά στην Αίγινα με εξαίρεση μία-δύο ολιγοήμερες μεταβάσεις στην Αθήνα. Το φάσμα της κατοχικής πείνας χτυπά δεινά την Αίγινα. Μαζί με τον Άη Στράτη κατέχει τη θλιβερή πρωτιά θανάτων από πείνα. Ο λιτοδίαιτος Κρητικός θα στερηθεί πολλές φορές την απαραίτητη τροφή, τρεφόμενος ακόμη πιο λιτά σαν ασκητής, θηρίο σωματικής και πνευματικής αντοχής. Φίλοι από την Αθήνα και η Ελένη τού προμηθεύουν ενίοτε κάποια φτωχά φαγώσιμα. Αλλά και φίλοι και γείτονες στην Αίγινα. Ο ίδιος, μεγάθυμος και υπερήφανος, βοηθά όποτε μπορεί. Λίγους μήνες πριν από τη Κατοχή, είχε αγοράσει ένα μεγάλο πιθάρι και το γέμισε λάδι. Το λάδι αυτό, γράφει η Ελένη, έσωσε κάμποσα παιδάκια της γειτονιάς του από τον θάνατο. Τις πιο μαύρες μέρες της πείνας γράφει το πιο κεφάτο έργο του, τον «Αλέξη Ζορμπά». Σε κάποιο σημειωματάριο, καταγράφοντας τα προϊόντα του σκληρού μόχθου του κατά την Κατοχή, σημειώνει: «Έγραψα: ”Αγγλία“, ”Γιαγκ-Τσε“, ”Τριλογία Προμηθέα“, ”Ζορμπά“, ”Ταξιδεύοντας-Ρωσία“, ”Καποδίστρια“, ”Κωνσταντίνο Παλαιολόγο“, ”Μακιαβέλλι“, ξανά ”Δάντη“, ”Άγ. Φραγκίσκο“ και ”Ιλιάδα“, ”Οδύσσεια“ (μεταφράσεις).

Το 1945 στην Αθήνα, πηγαίνοντας πού και πού στην Αίγινα. Πολιτικές διεργασίες και κάποια σχέδια για το εξωτερικό τον κρατούν εκεί. Παντρεύεται την Ελένη και για 2,5 μήνες υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου. Από 18 Απριλίου μέχρι τέλη Μαΐου 1946 ξανά στην Αίγινα, για τελευταία φορά. Γράμμα στον Πρεβελάκη: [Αίγινα] Παράδεισος, 28-4-46: «Εδώ Παράδεισος. Πώς μπόρεσα κι έφυγα, και προς τι;».

Φεύγει για την Αγγλία, χωρίς να ξαναγυρίσει στην Ελλάδα. «Έφυγα για σαράντα μέρες από την Αίγινα και δεν αξιώθηκα να ξαναγυρίσω», είπε στον Πρεβελάκη το 1953.

Kazantzakis2Capture
Με την Ελένη – 1944

Η καθημερινότητά του στην Αίγινα χαρακτηρίζεται από πολύωρη πνευματική εργασία. Ξυπνούσε στις 5 το πρωί και δούλευε μέχρι τις 8 το βράδυ. Μικρή μεσημεριανή ανάπαυλα για λιτό γεύμα και τσάι στις 5 το απόγευμα. Κολύμπι στη διπλανή παραλία. Επισκέψεις από πνευματικούς φίλους της Αθήνας και του εξωτερικού. Κατά καιρούς θα φιλοξενήσει το ζεύγος Σικελιανού, τους Πρεβελάκη, Μυριβήλη, Βενέζη, Τριανταφυλλίδη, Μινωτή, Μπαστιά, Μελαχρινό, Καστανάκη, Καββαδία, Θεοτοκά κ.ά. Ανταλλάσσει επισκέψεις με γείτονες, φίλους και απλούς ανθρώπους της Αίγινας. – Στα καφενεία δεν συχνάζει ποτέ, το θεωρεί χάσιμο χρόνου. Από το σπίτι, που το συνδέει με το λιμάνι ένας σκονισμένος και γεμάτος λακκούβες τότε δρόμος (η σημερινή Λεωφόρος Καζαντζάκη) ένας ψηλός, ξερακιανός, μελαχρινός άντρας, με δύο μαύρα βαθουλωμένα μάτια πίσω από τα γυαλιά του, πλατύ ψάθινο καπέλο στο κεφάλι και αναμμένο τσιμπούκι, βάδιζε ευθυτενής για επίσκεψη σε φίλους, όπως ο Αγγελάκης, ο Ανδρουλιδάκης, οι οικογένειες του γιατρού Γαλάνη και του Χάνου, ο Γ. Μαγκλής, κ.ά. Άλλες φορές με την άμαξα του γείτονά του Βάσανου (Μιχάλης Τζίτζης). Στην Αίγινα υπήρχαν τότε μόνο μόνιππα αμαξάκια, σούστες και κάρα, μουλάρια και γαϊδουράκια. Για τρόφιμα στο μπακάλικο του Βέκιου (Ζαρρής), απέναντι από του Παγούδη. Πάστες από το ζαχαροπλαστείο του Προκόπη (Χατζηιωαννίδη) και κάποια βράδια με παρέες στη ταβέρνα του Μαρίνη στο λιμάνι, που στην Κατοχή λίγο έλειψε να τον σκοτώσει κάποια βόμβα, όπως αναφέρει ένα γράμμα του. Διατηρεί στενή φιλία με τον Μητσάκη (Δημήτριος Λορέντζος), βοηθό στο φαρμακείο Οικονόμου και κατοπινό κοινοτάρχη Κυψέλης. Η φιλία θα συνεχιστεί με αλληλογραφία, όταν θα εγκατασταθεί μόνιμα πλέον στην Αντίπολη (Αντίμπ της Γαλλίας).

Στα γράμματα από την Αντίπολη (Antibes) η Αίγινα θα είναι παρούσα μέχρι τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Σε ένα γράμμα, αντί για Αντίπολη, γράφει: «Αίγινα, 24 Σεπτέμβρη, Σάββατο». Η λαχτάρα για το νησί πάντα παρούσα, που το θυμάται σαν τον «Χαμένο Παράδεισο».

saronicmagazine.com – Γεώργιος Ι. Μπόγρης

Απο την Ξανθη στη Φιλιππουπολη

Αυτή η Φιλιππούπολη, είναι η ομορφότερη πόλη. Η ομορφιά της λάμπει από μακρυά. Λουκιανός

Plovdiv
Φιλιππούπολη – Παλιά πόλη

H Φιλιππούπολη (Πλόβντιβ) βρίσκεται στο νότιο-κεντρικό τμήμα της Βουλγαρίας με πληθυσμό 341.567 κατοίκους (2005. Η ιστορία της χρονολογείται από το 4000 π.Χ. με σημαντικά παλαιολιθική ευρήματα – κάτι που την κατατάσσει στις αρχαιότερες πόλεις του κόσμου. Κτισμένη σε επτά λόφους μερικοί των οποίων φθάνουν στα 250 υψόμετρο, εκτείνεται εκατέρωθεν των οχθών του Νέστου και είναι διοικητικό κέντρο του ομώνυμου δήμου καθώς και των δήμων Έβρου, Ροδόπης. Είναι σημαντικό συγκοινωνιακό, πολιτιστικό, εκπαιδευτικό (το παλαιότερο εκτός συνόρων εκπαιδευτικό Αμερικανικό ίδρυμα ιδρύθηκε εκεί πρώτα που σήμερα έχει μεταφερθεί στη Σόφια ως Αμερικανικό Κολλέγιο Σόφιας) και οικονομικό κέντρο της ευρύτερης περιοχής. Έχει αδελφοποιηθεί με τη Θεσσαλονίκη και έχει προκριθεί ως πολιτιστική πρωτεύουσα Ευρώπης για το έτος 2019.

Συνδέεται με αυτοκινητόδρομο απόστασης 127 χλμ με τη Σόφια ενώ τελευταία παρεδόθη στην κυκλοφορία ο νέος μεθοριακός σταθμός Κομοτηνής. Ο πληθυσμός είναι Βουλγαρικός αλλά ζουν και μειονοτικοί πληθυσμοί Τσιγγάνων, Ελλήνων, Τούρκων, Αρμενίων, Εβραίων. Το 1878 οι Έλληνες αποτελούσαν το 87% του πληθυσμού για να κατέβουν στο 16,5 το 1884 έως το 0,19 το 1939.

PLOVDIV_Museum
Εθνογραφικό Μουσείο – Παλιά Πόλη – Οιία Αργύρη Κουγιουμτζόγλου

Αν αποφασίσετε μια εκδρομή ως εκεί, κάντε μια στάση οπωσδήποτε στα οικήματα που έχουν μετατραπεί σε μουσεία ή αίθουσες τέχνης και αναδεικνύουν την εξέλιξη της τοπικής αναγεννησιακής αρχιτεκτονικής. Σημειώστε τα σπίτια μουσεία Μπαλαμπόνοφ (Balabanov), Χιντιλιάν (Hindlyan), Νέντκοβιτς (Nedkovich) καθώς και το Εθνογραφικό Μουσείο το οποίο στεγάζεται στο αρχοντικό του Έλληνα εμπόρου Αργύρη Κουγιουμτζόγλου (Argir Kuyumdzhioglu) – αρχιτεκτονικό κόσμημα της παλιάς πόλης που κατασκευάστηκε το 1847 και φιλοξενεί εκθέματα από την αγροτική ζωή των κατοίκων της πόλης αλλά και από την ευρύτερη περιοχή της Ροδόπης. Το κτίσμα χαρακτηρίζεται ως ένα από τα εξοχότερα δείγματα της μπαρόκ αρχιτεκτονικής σ’ όλη τη Βουλγαρία. H Παλιά πόλη της Φιλιππούπολης είναι ιστορική διατηρητέα περιοχή, γνωστή για το αρχιτεκτονικό της ύφος της Βουλγαρικής Αναγέννησης. Η Παλιά Πόλη καλύπτει την περιοχή των Τριών Λόφων Νεμπέτ Τεπέ, Τζαμπάζ Τεπέ και Ταξίμ Τεπέ. Σχεδόν κάθε σπίτι στην Παλιά Πόλη έχει τη χαρακτηριστική εξωτερική και εσωτερική του διακόσμηση.

Ο Πύργος Ρολόι βρίσκεται πάνω από το λόφο Σασά Τεπέ (Sachat Tepe) και τα μεγαλοπρεπή τεμένη Τζουμαγιά στην ομώνυμη πλατεία και Ιμαρέτ Τζαμιά κοντά στο Ρωμαϊκό Θέατρο κτισμένο τον 15ο αιώνα, αποτελούν τις αρχιτεκτονικές μαρτυρίες της μακραίωνης παρουσίας των Τούρκων στην πόλη.

Το πιο ζωντανό κομμάτι της Φιλιππούπολης είναι ο πεζόδρομος Κνιάζ Αλέξαντερ (Knyaz Aleksandar), όπου κτυπά η καρδιά της εμπορικής ζωής της πόλης με καταστήματα, όμορφα καφέ και παραδοσιακά εστιατόρια κατά μήκος της. Η Φιλιππούπολη ακόμη απ’ τον Μεσαίωνα είχε μεγάλη παράδοση στη ζωγραφική και σήμερα διαθέτει 30 αίθουσες τέχνης και μια παγκοσμίως γνωστή πινακοθήκη. Ονομαστά είναι επίσης το Θέατρο Μαριονέτας, η Όπερα Πλόβντιβ, η Φιλαρμονική με την οποία συνεργάστηκαν διάσημοι μουσικοί όπως ο Σοστάκοβιτς, ο Ρίχτερ και ο Ροστρόποβιτς.

Η βουλγαρική κουζίνα έχει ως βάση της το κρέας. Από τις τοπικές γεύσεις πρέπει οπωσδήποτε να δοκιμάσετε αρνί στα κάρβουνα, λαγό γεμιστό, κιοφτέ, καβουρμά Ροδόπης, φασιανό και γεμιστές πιπεριές. Στα συνοδευτικά πρωταγωνιστεί το τουρσί και οι πράσινες σαλάτες με τυρί και διάφορες σως, πολλές από τις οποίες έχουν ως βάση το γιαούρτι. Επίσης η Βουλγαρία είναι μια από τις ανερχόμενες οινοπαραγωγικές δυνάμεις του κόσμου, με την ποικιλία Μαβρούδι να βγάζει πολλές εξαιρετικές ετικέτες.

Σημαντικά αξιοθέατα είναι το μοναστήρι Μπάχκοβο Bachkovo 28 χλμ νότια της Φιλιππούπολης που είναι ένα από τα μεγαλύτερα και παλαιότερα ορθόδοξα μοναστήρια της Ευρώπης και ένα από τα πιο ιερά προσκυνήματα στη Βουλγαρία. Επίσης το καμπαναριό της Αγίας Κυριακής – ένα σωστό έργο τέχνης.

πληροφορίες, φωτό : Αρχική πηγή: el.wikipedia.org / wiki/ – real.gr