Αρχείο κατηγορίας Αξιοθεατα

Ενδιαφέρουσες εμπειρίες

H Όασις Σίβα

Όαση Siwa, οικισμός Shali, δύο εξέχουσες αντανακλάσεις στο εκτυφλωτικό φως της ερήμου! siwa2capture

Όσοι έχουν πάει στην Αίγυπτο μαγεύτηκαν από το χρώμα και την ιδιαιτερότητα αυτής της χώρας. Στο Κάιρο οι Πυραμίδες και το Μουσείο, το περίφημο Ramsis Hilton, ο Νείλος με το μακρόσυρτο, φλογερό του τραγούδι. Στην Αλεξάνδρεια με την περίφημη παραλία Corniche και νοτιότερα προς την ενδοχώρα μετά από μια μαγευτική διαδρομή στη παραλιακή οδό με τη Μεσόγειο να λαμπυρίζει με εξαίσια χρώματα, ο δρόμος παίρνει αριστερή στροφή προς την ενδοχώρα όπου και η όασις Siwa!

Η Ουάχα Σίουα, (Αιγυπτιακή προφορά), (Waha Siwa) είναι μια όαση στη δυτική Αίγυπτο με 15.000 κατοίκους στο εσωτερικό της χώρας πλησίον των συνόρων με τη Λιβύη 18 μέτρα επάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Εκτείνεται σε μήκος 82 χλμ. και το πλάτος της ποικίλει μεταξύ των 2 και των 20 χλμ. Η οικονομική βάσις της είναι γεωργική με χουρμαδιές και ελιές σαν τα κύρια προϊόντα της. Υπάρχουν εκεί 300,000 χουρμαδιές και 70,000 ελιές. Η γεωργική καλλιέργεια συντηρείται από τις φυσικές πηγές καθώς και από κατασκευασμένες.

Στις πρόσφατες δεκαετίες η Σίβα υπέφερε όλο και περισσότερο από την αύξουσα αλάτωση του εδάφους. Οι κάτοικοι είναι Βέρβεροι και μιλούν στη τοπική τους διάλεκτο. Εκεί υπάρχουν τρεις μεγάλες με αλμυρό νερό λίμνες:  οι Birket Maraqi, Birket Siwa, Birket Zaytun. Το κυρίως κατάλυμα είναι το Shali στο κέντρο της όασης. Ο τουρισμός σταδιακά προσέφερε εργασία για μερικούς όμως ο αριθμός των επισκεπτών παραμένει μικρός.
siwacapture

Ιστορία: Κατά τον 7ο π.Χ. αιώνα υπήρχε ο ναός του Άμμωνα κτισμένος το 331 π.Χ. Τη Σίβα επισκέφτηκε ο Μέγας Αλέξανδρος που πήγε εκεί για το ονομαστό Μαντείο του Ναού του Άμμωνα γυρεύοντας επιβεβαίωση ότι είναι ο γιος του θεού Δία κρατώντας μια εικόνα του θεού Δία, αλλά και του θεού Άμμωνα.

Το 1203 ιδρύεται η Σάλι (Shali) ενώ το 1792, μετά από 2000 χρόνια σχετικής απομόνωσης, ο πρώτος Ευρωπαίος φθάνει στη Siwa (Σίουα). Τον 19ο αιώνα η Σίβα γίνεται μέρος της σύγχρονης Αιγύπτου καθώς το 1986 διανοίγεται η οδός μεταξύ της παραλιακής τουριστικής πόλης Marsa Matruh – αιγυπτικά, (Marsa Matrouch), και της όασης Siwa.

Οδοιπορικό: Αλεξάνδρεια Κάιρο οδικώς μέσω της παραλιακής οδού με ενδιάμεση στάση την όαση Siwa με τον οικισμό Shali.

Ξεκινώντας από την Αλεξάνδρεια, κατεβαίνοντας προς το Νότο και διασχίζοντας την ενδοχώρα προς τα σύνορα με τη Λιβύη, η όασις Σίβα θα δεχτεί τους επισκέπτες με τα τροπικά της χρώματα, την τοπική κουζίνα, την εγκαρδιότητα των κατοίκων της. Η παραμονή στην έρημο χρειάζεται βαρύ ντύσιμο το βράδυ καθώς η θερμοκρασία πέφτει πολύ. Το πρωί ο ήλιος φωτίζοντας κάθετα την όαση της δίνει μια εκπληκτική διαύγεια. Αποχαιρετώντας τη Σίβα, το ταξίδι συνεχίζεται προς τα πάνω για να φτάσει η διαδρομή στο Κάιρο.

Πληροφορίες Siwa Oasis:  looklex.com

Οι ουρακοταγκοι του Βορνεο

Borneo river
Borneo River

Οι άγριοι ουρακοτάγκοι του Βόρνεο: Φοίνικες είναι τα δένδρα από τα συστατικά των οποίων παράγονται από σαμπουάν μέχρι πατατάκια!
Στην καρδιά της ζούγκλας του Βόρνεο, ανάμεσα σε χιλιάδες φυτείες φοινικιών έχουν απομείνει οι ελάχιστοι πια ουρακοτάγκοι και ορισμένοι από αυτούς περιθάλπονται στο Σέμπιλον. (Ουρακοτάγκος: άνθρωπος του δάσους) καθώς σε ποσοστό 97% μοιάζουν με τους ανθρώπους!

Μέσα στα δάση του Βόρνεο (σήμερα σε ποσοστό 32,6% από 73,7% το 1985, κάλυψης εδάφους εξ αιτίας της αποψίλωσης των δασών λόγω των (προσοδοφόρων) φυτειών Φοινικόδενδρων)  —κοντά στο Σέμπιλον όπου όσο πιο βαθειά περπατούν στη ζούγκλα οι εθελοντές για τη διάσωση των δασών και των ουρακοτάγκων, τόσο ελαττώνεται το φως. Αποστολή τους το ξεδιάλεγμα και η συλλογή φυτών που τρώνε οι ουρακοτάγκοι.

Η νύχτα έρχεται γρήγορα στον Τροπικό και πρέπει να μαζευτούν τα δενδρύλλια. Ψάχνουν το έδαφος του δάσους με 45 βαθμούς ζέστη συλλέγοντας τα φυτά – 200 δενδρύλλια σε μόνο 2 ώρες (μικρά μεγάλα δενδρύλλια) – δείγματα τα οποία πρέπει να επιστρέψουν στην κατασκήνωση. Ο βαθμός επικινδυνότητας είναι μεγάλος καθώς υπάρχουν κροκόδειλοι και καρχαρίες  στα νερά του ποταμού που διασχίζει τη ζούγκλα.

Στο παρθένο δάσος της ζούγκλας υπάρχουν επίσης και άγρια θηρία, έντομα, χιλιάδες . Οι ουρακοτάγκοι; Έχουν απομείνει 55.000 Στο φυτώριο της WWF πίσω, φυτεύονται τα δενδρύλλια: πρώτα μπαίνουν σε σακίδια από μπαμπού – τα βάζουν σε μικρές σακούλες με χώμα και τα πηγαίνουν στη ζούγκλα μέσα στη ζέστη και την υγρασία. 114 έτοιμες σακούλες πρέπει να φυτευθούν.

Λόγω της υπερβολικής υλοτομίας τα δένδρα χρήσιμα για τις φυσικές ανάγκες των ουρακοτάγκων έχουν χαθεί και η δενδροφύτευση είναι η επιστήμη της υπομονής: Γεμίζουν όλες τις τρύπες που έμειναν τοποθετώντας πρώτα πασσάλους σε γραμμές σε απόσταση 3 μέτρων για να μπορεί να περνάει ο ένας ουρακοτάγκος μετά τον άλλο χωρίς να πέφτει στο έδαφος. Τα δένδρα που πρέπει να φυτευθούν είναι 100. Το περιβάλλον έχει καταστραφεί και τα δένδρα πρέπει να φυτευθούν.

Στη ζούγκλα ο ήλιος καίει και η υγρασία έχει φθάσει στο 90%. Η ομάδα είναι εξαντλημένη μέσα σε μια σάουνα με 120 βαθμούς! Τα δενδρύλλια όμως πρέπει να φυτευθούν και όσοι κάνουν αυτή τη δουλειά πηγαινοέρχονται ανάμεσα στη ζούγκλα και το φυτώριο όλη μέρα ώσπου να πέσει ο ήλιος. Μια αληθινά κοπιαστική και επικίνδυνη δουλειά!

Από skai-tv

Ιταλικη Ριβιερα – Πορτο-φινο

Έχω πάει στο Πόρτο Φίνο εδώ και κάποια χρόνια. Θυμάμαι το άγαλμα του Κολόμβου στη Γένοβα. Τη διαδρομή από τη Γένοβα στο Πόρτο Φίνο. Το γραφικό λιμανάκι με τα σκάφη, τα καφέ – είχαμε πιεί έναν ωραίο esprseso freddo με λυωμένη ζάχαρη σε μικρό κανατάκι φερμένη, τα μικρά πολυτελή καταστήματα με όλες τις Ιταλικές πασίγνωστες μάρκες. Πάνω από το λιμανάκι αυτό εκτείνεται στο λοφίσκο η πόλη – καταπράσινη η πλαγιά, κατεβαίνει ως τη θάλασσα με απλωμένες τις ξαπλώστρες του μπάνιου σε σειρές η μια κοντά στην άλλη.

aquadiPortofino
Aqua di Portofino – Eau de Parfum

Στη Γένοβα είχαμε πάει με πλοίο. Ανέβηκε όλο το Αδριατικό πέλαγος – ένα πέλαγος που αν πιάσει τρικυμία είναι από τα χειρότερα – εν πάση περιπτώσει εμείς το ανεβήκαμε άνετα εκείνη την εποχή. Η Ιταλική Ριβιέρα ξεκινάει κάτω από τη Γένοβα και καταλήγει στο Σαν Ρέμο. Με επίκεντρο τη Γένοβα – λιμάνι στο μέσο του κόλπου της Λιγουρίας, χωρίζεται σε δύο μέρη – τη Δυτική (Riviera di Ponente – προς Γαλλία) και την Ανατολική (Riviera di Levante). Παίρνεις το τρένο από το σταθμό της Γένοβας και σε λίγη ώρα (1 περίπου ) φθάνεις Σάντα Μαργκερίτα και λίγο μετά Πόρτο Φίνο.

Genova

Η διαδρομή είναι από τις ωραιότερες. Όλοι οι σταθμοί αυτοί με τα μικρά πασίγνωστα θέρετρα, ονομαστά για το πράσινο και τα βράχια τους που φθάνουν στις ακτές. Εκεί στη Σάντα Μαργκερίτα σε κάποιο μικρό ξενοδοχείο Albergo, μπορεί κανείς να μείνει, να κάνει ολιγοήμερες διακοπές. Εντάξει από φαγητό, διαμονή, διασκέδαση. Όμως οι παραλίες είναι μάλλον εξαιρετικά πολυσύχναστες – όλη η Ρώμη συγκεντρώνεται σ’ αυτές, επίσης και η Γένοβα. Τα νερά είναι σκουρόχρωμα, δεν υπάρχει άμμος, ωστόσο η οργάνωση θα πρέπει να είναι εξαιρετική.

PortoFino – Liguria

Το θέαμα εντυπωσιακό καθώς βλέπεις να εκτείνονται σε σειρές κατά μήκος των χαμηλών βραχωδών πλαγιών οι σεζ-λογκ με τις ομπρέλες και τα τραπεζάκι τους. Ένα είναι δεδομένο – ότι υπάρχει πλήρης εναρμόνηση του παρελθόντος με το παρόν. Καμμιά απολύτως παρέμβαση που θα αλλοίωνε το τοπίο – όλα τα οικήματα διατηρούν τον παλιό παραδοσιακό τους χαρακτήρα – το άκρον άωτον της αισθητικής που συνεπάγεται ο σεβασμός στην Ιστορία και την παράδοση. Η προσήλωση σ’ ένα αισθητικό ιδεώδες που συνάδει με την επαγγελματικότητα των προσφερόμενων υπηρεσιών.

Arrivederzi Santa Marguerita, arrivederzi Porto Fino!