Αρχείο κατηγορίας Αξιοθεατα

Ενδιαφέρουσες εμπειρίες

Δύο πρωϊνά στους Δελφούς

Jacqueline de Romilly
Jacqueline de Romilly

Jacqueline de Romilly – Δύο πρωϊνά στους Δελφούς
Είχα έλθει στους Δελφούς με κάποιους φίλους από την Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή της Αθήνας, που είχε παίξει σημαντικό ρόλο στην προσπάθεια για την αποκάλυψη των Δελφών. Πράγματι εδώ πρέπει να φανταστούμε ένα από τα μεγάλα αρχαιολογικά βήματα της ιστορίας. Οι Δελφοί στη σύγχρονη εποχή, ήταν κυριολεκτικά εξαφανισμένοι! Χρησιμοποιώ τη λέξη με όλη τη σημασία της: το χώμα είχε σκεπάσει ό,τι είχε απομείνει από το περιώνυμο ιερό του Απόλλωνα και το μαντείο του· όλα είχαν εξαφανιστεί και η πόλη και οι ναοί και οι κίονες και τα αγάλματα.

Το χώμα είχε καλύψει τα πάντα και κανείς δεν ήξερε, ούτε κατά προσέγγιση, πού βρί­σκονταν οι περίφημοι Δελφοί. Όσα βλέπουμε σήμερα βρέθηκαν μόλις πριν από έναν αιώνα. Με πεισματική εργασία η περιοχή καθαρίστηκε από όλες τις επιχωματώσεις, και τα ευρήματα ταξινομήθηκαν, αποκαταστάθηκαν -όσα βέβαια ήταν δυνατόν να αποκατασταθούν- και τοποθετήθηκαν με πολλή προσοχή σε ένα μου­σείο, σε μια εποχή που δεν ήταν εφικτό να γίνουν περισσότερα. Η ανακάλυψη της αρχαίας τοποθεσίας επανέφερε τους επισκέπτες. Ο τόπος ξαναβρήκε τη ζωντάνια του και ξανακούγονταν, όπως άλλοτε, ομιλίες σε κάθε γλώσσα στα πόδια των Φαιδριάδων.

Jacqueline De Romilly

Η Γαλλική Σχολή της Αθήνας που διενεργούσε τις ανασκαφές, διέθετε ένα μικρό κατάλυμα εκεί πλάι και έτσι μπόρεσα να μείνω για μια νύχτα, σε ένα δωμάτιο, από όπου ήταν εύκολο να έχω άμεση πρόσβαση στον ιερό χώρο, κάθε στιγμή. Πράγμα που φυσι­κά εκμεταλλεύτηκα πολύ νωρίς το πρωί· δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτή την ανάμνηση. Είχα καθηλωθεί στην πόρτα που μόλις διάβηκα δειλά και έκθαμβη. Βρισκόμουν εδώ, στο κατώφλι αυτού του απα­γορευμένου για όλους χώρου, στο κατώφλι ενός χρόνου που δεν άνηκε πια ούτε στο παρελθόν ούτε στο παρόν. Ήξερα ότι ο τόπος αυτός υπήρξε κέντρο λαμπρών εορτασμών, μεγάλων συγκινήσεων και μιας μεγαλόπρεπης ομορφιάς που συγκινούσε τους πάντες. Επιπλέον υπήρχαν τα πλήθη του παρελθόντος. Και τώρα, μετά το διάβα τόσων αιώνων, υπάρχουν τα πλήθη των επισκεπτών που περιφέρονται ανάμεσα στα αναστυλωμένα ερείπια, φλυαρούν στις διαφορετικές γλώσσες τους, βγάζουν φωτογραφίες, σταμα­τούν για να καδράρουν μια εικόνα, και έπειτα τρέχουν βιαστικά για να συναντήσουν την ομάδα τους.

«Από το Φλάουτο στην Απολλώνια λύρα”, μτφρ. Μπάμπη Αθανασίου και Κατερίνα Μηλιαρέση, έκδ. Graal/To Άστυ Αθήνα 2005. Το άλμπουμ με τις φωτογραφίες βρίσκεται στο τέλος του κειμένου.

Από pro-europa.eu

H Όασις Σίβα

Όαση Siwa, οικισμός Shali, δύο εξέχουσες αντανακλάσεις στο εκτυφλωτικό φως της ερήμου! siwa2capture

Όσοι έχουν πάει στην Αίγυπτο μαγεύτηκαν από το χρώμα και την ιδιαιτερότητα αυτής της χώρας. Στο Κάιρο οι Πυραμίδες και το Μουσείο, το περίφημο Ramsis Hilton, ο Νείλος με το μακρόσυρτο, φλογερό του τραγούδι. Στην Αλεξάνδρεια με την περίφημη παραλία Corniche και νοτιότερα προς την ενδοχώρα μετά από μια μαγευτική διαδρομή στη παραλιακή οδό με τη Μεσόγειο να λαμπυρίζει με εξαίσια χρώματα, ο δρόμος παίρνει αριστερή στροφή προς την ενδοχώρα όπου και η όασις Siwa!

Η Ουάχα Σίουα, (Αιγυπτιακή προφορά), (Waha Siwa) είναι μια όαση στη δυτική Αίγυπτο με 15.000 κατοίκους στο εσωτερικό της χώρας πλησίον των συνόρων με τη Λιβύη 18 μέτρα επάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Εκτείνεται σε μήκος 82 χλμ. και το πλάτος της ποικίλει μεταξύ των 2 και των 20 χλμ. Η οικονομική βάσις της είναι γεωργική με χουρμαδιές και ελιές σαν τα κύρια προϊόντα της. Υπάρχουν εκεί 300,000 χουρμαδιές και 70,000 ελιές. Η γεωργική καλλιέργεια συντηρείται από τις φυσικές πηγές καθώς και από κατασκευασμένες.

Στις πρόσφατες δεκαετίες η Σίβα υπέφερε όλο και περισσότερο από την αύξουσα αλάτωση του εδάφους. Οι κάτοικοι είναι Βέρβεροι και μιλούν στη τοπική τους διάλεκτο. Εκεί υπάρχουν τρεις μεγάλες με αλμυρό νερό λίμνες:  οι Birket Maraqi, Birket Siwa, Birket Zaytun. Το κυρίως κατάλυμα είναι το Shali στο κέντρο της όασης. Ο τουρισμός σταδιακά προσέφερε εργασία για μερικούς όμως ο αριθμός των επισκεπτών παραμένει μικρός.
siwacapture

Ιστορία: Κατά τον 7ο π.Χ. αιώνα υπήρχε ο ναός του Άμμωνα κτισμένος το 331 π.Χ. Τη Σίβα επισκέφτηκε ο Μέγας Αλέξανδρος που πήγε εκεί για το ονομαστό Μαντείο του Ναού του Άμμωνα γυρεύοντας επιβεβαίωση ότι είναι ο γιος του θεού Δία κρατώντας μια εικόνα του θεού Δία, αλλά και του θεού Άμμωνα.

Το 1203 ιδρύεται η Σάλι (Shali) ενώ το 1792, μετά από 2000 χρόνια σχετικής απομόνωσης, ο πρώτος Ευρωπαίος φθάνει στη Siwa (Σίουα). Τον 19ο αιώνα η Σίβα γίνεται μέρος της σύγχρονης Αιγύπτου καθώς το 1986 διανοίγεται η οδός μεταξύ της παραλιακής τουριστικής πόλης Marsa Matruh – αιγυπτικά, (Marsa Matrouch), και της όασης Siwa.

Οδοιπορικό: Αλεξάνδρεια Κάιρο οδικώς μέσω της παραλιακής οδού με ενδιάμεση στάση την όαση Siwa με τον οικισμό Shali.

Ξεκινώντας από την Αλεξάνδρεια, κατεβαίνοντας προς το Νότο και διασχίζοντας την ενδοχώρα προς τα σύνορα με τη Λιβύη, η όασις Σίβα θα δεχτεί τους επισκέπτες με τα τροπικά της χρώματα, την τοπική κουζίνα, την εγκαρδιότητα των κατοίκων της. Η παραμονή στην έρημο χρειάζεται βαρύ ντύσιμο το βράδυ καθώς η θερμοκρασία πέφτει πολύ. Το πρωί ο ήλιος φωτίζοντας κάθετα την όαση της δίνει μια εκπληκτική διαύγεια. Αποχαιρετώντας τη Σίβα, το ταξίδι συνεχίζεται προς τα πάνω για να φτάσει η διαδρομή στο Κάιρο.

Πληροφορίες Siwa Oasis:  looklex.com

Οι ουρακοταγκοι του Βορνεο

Borneo river
Borneo River

Οι άγριοι ουρακοτάγκοι του Βόρνεο: Φοίνικες είναι τα δένδρα από τα συστατικά των οποίων παράγονται από σαμπουάν μέχρι πατατάκια!
Στην καρδιά της ζούγκλας του Βόρνεο, ανάμεσα σε χιλιάδες φυτείες φοινικιών έχουν απομείνει οι ελάχιστοι πια ουρακοτάγκοι και ορισμένοι από αυτούς περιθάλπονται στο Σέμπιλον. (Ουρακοτάγκος: άνθρωπος του δάσους) καθώς σε ποσοστό 97% μοιάζουν με τους ανθρώπους!

Μέσα στα δάση του Βόρνεο (σήμερα σε ποσοστό 32,6% από 73,7% το 1985, κάλυψης εδάφους εξ αιτίας της αποψίλωσης των δασών λόγω των (προσοδοφόρων) φυτειών Φοινικόδενδρων)  —κοντά στο Σέμπιλον όπου όσο πιο βαθειά περπατούν στη ζούγκλα οι εθελοντές για τη διάσωση των δασών και των ουρακοτάγκων, τόσο ελαττώνεται το φως. Αποστολή τους το ξεδιάλεγμα και η συλλογή φυτών που τρώνε οι ουρακοτάγκοι.

Η νύχτα έρχεται γρήγορα στον Τροπικό και πρέπει να μαζευτούν τα δενδρύλλια. Ψάχνουν το έδαφος του δάσους με 45 βαθμούς ζέστη συλλέγοντας τα φυτά – 200 δενδρύλλια σε μόνο 2 ώρες (μικρά μεγάλα δενδρύλλια) – δείγματα τα οποία πρέπει να επιστρέψουν στην κατασκήνωση. Ο βαθμός επικινδυνότητας είναι μεγάλος καθώς υπάρχουν κροκόδειλοι και καρχαρίες  στα νερά του ποταμού που διασχίζει τη ζούγκλα.

Στο παρθένο δάσος της ζούγκλας υπάρχουν επίσης και άγρια θηρία, έντομα, χιλιάδες . Οι ουρακοτάγκοι; Έχουν απομείνει 55.000 Στο φυτώριο της WWF πίσω, φυτεύονται τα δενδρύλλια: πρώτα μπαίνουν σε σακίδια από μπαμπού – τα βάζουν σε μικρές σακούλες με χώμα και τα πηγαίνουν στη ζούγκλα μέσα στη ζέστη και την υγρασία. 114 έτοιμες σακούλες πρέπει να φυτευθούν.

Λόγω της υπερβολικής υλοτομίας τα δένδρα χρήσιμα για τις φυσικές ανάγκες των ουρακοτάγκων έχουν χαθεί και η δενδροφύτευση είναι η επιστήμη της υπομονής: Γεμίζουν όλες τις τρύπες που έμειναν τοποθετώντας πρώτα πασσάλους σε γραμμές σε απόσταση 3 μέτρων για να μπορεί να περνάει ο ένας ουρακοτάγκος μετά τον άλλο χωρίς να πέφτει στο έδαφος. Τα δένδρα που πρέπει να φυτευθούν είναι 100. Το περιβάλλον έχει καταστραφεί και τα δένδρα πρέπει να φυτευθούν.

Στη ζούγκλα ο ήλιος καίει και η υγρασία έχει φθάσει στο 90%. Η ομάδα είναι εξαντλημένη μέσα σε μια σάουνα με 120 βαθμούς! Τα δενδρύλλια όμως πρέπει να φυτευθούν και όσοι κάνουν αυτή τη δουλειά πηγαινοέρχονται ανάμεσα στη ζούγκλα και το φυτώριο όλη μέρα ώσπου να πέσει ο ήλιος. Μια αληθινά κοπιαστική και επικίνδυνη δουλειά!

Από skai-tv

Ιταλικη Ριβιερα – Πορτο-φινο

Έχω πάει στο Πόρτο Φίνο εδώ και κάποια χρόνια. Θυμάμαι το άγαλμα του Κολόμβου στη Γένοβα. Τη διαδρομή από τη Γένοβα στο Πόρτο Φίνο. Το γραφικό λιμανάκι με τα σκάφη, τα καφέ – είχαμε πιεί έναν ωραίο esprseso freddo με λυωμένη ζάχαρη σε μικρό κανατάκι φερμένη, τα μικρά πολυτελή καταστήματα με όλες τις Ιταλικές πασίγνωστες μάρκες. Πάνω από το λιμανάκι αυτό εκτείνεται στο λοφίσκο η πόλη – καταπράσινη η πλαγιά, κατεβαίνει ως τη θάλασσα με απλωμένες τις ξαπλώστρες του μπάνιου σε σειρές η μια κοντά στην άλλη.

aquadiPortofino
Aqua di Portofino – Eau de Parfum

Στη Γένοβα είχαμε πάει με πλοίο. Ανέβηκε όλο το Αδριατικό πέλαγος – ένα πέλαγος που αν πιάσει τρικυμία είναι από τα χειρότερα – εν πάση περιπτώσει εμείς το ανεβήκαμε άνετα εκείνη την εποχή. Η Ιταλική Ριβιέρα ξεκινάει κάτω από τη Γένοβα και καταλήγει στο Σαν Ρέμο. Με επίκεντρο τη Γένοβα – λιμάνι στο μέσο του κόλπου της Λιγουρίας, χωρίζεται σε δύο μέρη – τη Δυτική (Riviera di Ponente – προς Γαλλία) και την Ανατολική (Riviera di Levante). Παίρνεις το τρένο από το σταθμό της Γένοβας και σε λίγη ώρα (1 περίπου ) φθάνεις Σάντα Μαργκερίτα και λίγο μετά Πόρτο Φίνο.

Genova

Η διαδρομή είναι από τις ωραιότερες. Όλοι οι σταθμοί αυτοί με τα μικρά πασίγνωστα θέρετρα, ονομαστά για το πράσινο και τα βράχια τους που φθάνουν στις ακτές. Εκεί στη Σάντα Μαργκερίτα σε κάποιο μικρό ξενοδοχείο Albergo, μπορεί κανείς να μείνει, να κάνει ολιγοήμερες διακοπές. Εντάξει από φαγητό, διαμονή, διασκέδαση. Όμως οι παραλίες είναι μάλλον εξαιρετικά πολυσύχναστες – όλη η Ρώμη συγκεντρώνεται σ’ αυτές, επίσης και η Γένοβα. Τα νερά είναι σκουρόχρωμα, δεν υπάρχει άμμος, ωστόσο η οργάνωση θα πρέπει να είναι εξαιρετική.

PortoFino – Liguria

Το θέαμα εντυπωσιακό καθώς βλέπεις να εκτείνονται σε σειρές κατά μήκος των χαμηλών βραχωδών πλαγιών οι σεζ-λογκ με τις ομπρέλες και τα τραπεζάκι τους. Ένα είναι δεδομένο – ότι υπάρχει πλήρης εναρμόνηση του παρελθόντος με το παρόν. Καμμιά απολύτως παρέμβαση που θα αλλοίωνε το τοπίο – όλα τα οικήματα διατηρούν τον παλιό παραδοσιακό τους χαρακτήρα – το άκρον άωτον της αισθητικής που συνεπάγεται ο σεβασμός στην Ιστορία και την παράδοση. Η προσήλωση σ’ ένα αισθητικό ιδεώδες που συνάδει με την επαγγελματικότητα των προσφερόμενων υπηρεσιών.

Arrivederzi Santa Marguerita, arrivederzi Porto Fino!