Αρχείο κατηγορίας Ιστοριες

Νιότη, μια ταινία για το παρελθόν

Youth: ένας διάλογος γι’ αυτό που χάνεται…

caine_keitelcapture
Michael Caine, Harvey Keitel – Youth (Νιότη) 2015

«Τα βλέπεις αυτά τα βουνά; »
«Οι Άλπεις είναι φυσικά!»
«και αυτή την κορυφογραμμή απέναντι, πόσο καλά τη διακρίνεις
;» ρωτάει ο Harvey Keitel τον Michael Caine στο έργο Νιότη (Youth) του Paolo Sorrentino.
«Αλήθεια, πότε ήταν που τη βλέπαμε τόσο κοντά
«Όσο περνούν τα χρόνια όλα τα περασμένα απομακρύνονται – μιας και το παρελθόν φεύγει πίσω, μοιάζει όλο και πιο μακρινό…»

Υπόθεση: ένας διάσημος αλλά όχι πλέον εν ενεργεία, διευθυντής ορχήστρας (Michael Caine) μαζί με τον φίλο του σκηνοθέτη ταινιών  (Harvey Keitel) βρίσκονται στις Ελβετικές Άλπεις για διακοπές σε ένα χειμερινό κέντρο αποτοξίνωσης και ανανέωσης.
Στην πορεία των διακοπών τους, θυμούνται περιστατικά της ζωής τους προσπαθώντας να τα συνδέσουν με την τωρινή τους ζωή.

Έτσι το έργο είναι μια προσπάθεια να πιαστεί το παρελθόν, όπως η κορυφογραμμή που κοιτάζουν στο ταξίδι τους σ’ αυτό το θέρετρο στις Άλπεις, που μοιάζει πλέον απόμακρη, απροσπέλαστη δυστυχώς, εντελώς.

Ό,τι  απομακρύνεται και όσο απομακρύνεται, υπόκειται στο νόμο της φθοράς και της αλλοίωσης. Ο χρόνος δεν ξεχωρίζει κανέναν ούτε άσημους ούτε διάσημους, ούτε πλούσιους, ούτε φτωχούς. Τα αποτυπώματα του καθώς αυτός κυλά, δεν μπορούν να σβηστούν  -και στους ανθρώπους, και στα περιστατικά της ζωής τους- φυσικά αλλοιωμένα κι αυτά, μοιάζει να λέει ο χαρισματικός Ιταλός σκηνοθέτης.

Βιλα Βασιλιεφ

Βίλα Βασίλιεφ – Ο ανακαινισμένος παράδεισος των καλλιτεχνών στο Μονπαρνάς

villaVassilieff2Capture
Σ’ έναν γραφικό δρομίσκο του Μονπαρνάς…

Το παλιό ατελιέ της ρωσίδας ζωγράφου και γλύπτριας Μαρίας Βασίλιεφ (Maria Vassilieff) που στέγασε στη συνέχεια το μουσείο Μονπαρνάς (musée du Montparnasse) παίρνει νέα ζωή με τη μορφή ενός πολιτιστικού χώρου. Ένα μέρος ξεχωριστό για την διοργάνωση εκθέσεων, χώρος υποδοχής των γάλλων καλλιτεχνών και ξένων που διαμένουν όμως στο Παρίσι.

Κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου η βίλα αυτή ήταν τόπος όπου σύχναζαν οι μεγαλύτεροι καλλιτέχνες όπως οι Πικάσο, Ματίς και Μοντιλιάνι. Οι Πικάσο, Ματίς, Σουτίν, Μοντιλιάνι, Απολιναίρ, Μπλέιζ Σεντράρ, Μαρκ Ζακόμπ υπήρξαν τακτικοί θαμώνες… Οι μεγαλύτεροι καλλιτέχνες του περασμένου αιώνα σύχναζαν σ’ αυτή τη βίλα χωμένη σ’ έναν βουκολικό δρομίσκο του Μονπαρνάς.

Vassilieff-CantineCapture
Cantine – Villa Vassilieff

Την εποχή εκείνη η Villa Vassilieff στέγαζε το ατελιέ της ρωσίδας ζωγράφου και γλύπτριας Μαρίας Βασίλιεφ (1884-1957) αλλά και μια καντίνα (πρόχειρου φαγητού) που είχε ανοίξει η καλλιτέχνις. Στη συνέχεια στέγασε το μουσείο Μονπαρνάς που έκλεισε το 2013.

Εκθέσεις και κατοικίες καλλιτεχνών
villaVassilieffCapture
Εσωτερικό της βίλας στους τοίχους, έργα μεγάλων καλλιτεχνών

Η τοποθεσία αυτή παρ’ ολίγον να εξαφανισθεί αλλά διασώθηκε χάρις στον όμιλο Μπετανσαλόν που του παραδόθηκαν τα κλειδιά από τη Δημαρχία Παρισιού ιδιοκτήτρια του οικήματος. Η επαναλειτουργία αυτού σαν καινούργιο πνευματικό κέντρο έγινε προσφάτως. Πέραν αυτού η Βίλα Βασίλιεφ θα προτείνει εγκαινιάζοντας εκθέσεις και θα φιλοξενεί τη δουλειά καλλιτεχνών που διαμένουν σε προσωπικό τους ατελιέ στο Παρίσι τουλάχιστον τρεις μήνες. Η πρώτη έκθεση που πληρούσε τις προδιαγραφές αυτές είναι της μεξικάνας νεωτερίστριας Αντρέα Ανκίρα, κατόπιν κινέζοι καλλιτέχνες, κορεάτες και αμερικανοί θα τη διαδεχθούν στην φιλοξενία.

Ένας ιδιότυπος χώρος

Πρόκειται για ένα μέρος όπου δεν θα το επισκέπτεται κανείς μόνο για την τέχνη επισημαίνει η Βιρζινί Μπομπέν επικεφαλής της ομάδας επαναλειτουργίας.
Ο όμιλος Μπετονσαλόν (Equipe Bétonsalon) επέλεξε να δημιουργήσει ένα μέρος για όλους τους καλλιτέχνες, το κοινό, τους περαστικούς. Θα μπορείς να έρχεσαι να επισκεφθείς μια έκθεση, να συνομιλήσεις με τον καλλιτέχνη ή απλά να πιεις έναν καφέ.
Η πρώτη έκθεση που προτείνει η βίλα είναι η «Κινητή ομάδα»  (Groupe Mobile) εμπνευσμένη από το έργο του Μαρκ Βώ (Marc Vaux) ενός παλιού ξυλουργού που στράφηκε στη φωτογραφία και που άφησε ένα έργο από περισσότερες από 250.000 γυάλινες πλάκες στα ατελιέ του Μονπαρνάς και του Παρισιού. Αυτά τα στιγμιότυπα ανταποκρίνονται σε έργα δεκάδων σύγχρονων καλλιτεχνών όπως του Μπρανκουζί, Καλντέρ, Μαξ Έρνστ, Τζιακομέτι (Brancusi, Calder, Max Ernst, Giacometti).

Villa Vassilieff 15ο Διαμέρισμα Παρισιού, Montparnasse 2ο οίκημα Χώρου Τεχνών Betonsalon (13ο Διαμέρισμα Παρισιού – Πανεπιστήμιο Παρισιού 7 – Ισόγειο)

Les élèves des Ateliers Beaux Arts Montparnasse sont venues admirer leurs œuvres présentes dans l’exposition #groupemobile et profiter de l’espace cantine …

Δημοσιεύτηκε από Villa Vassilieff στις Παρασκευή, 18 Μαρτίου 2016

Related Posts
BlaiseCapture
Blaise Cendrars

Henri Miller – Ο Κολοσσός του Μαρουσιού

ManRayCapture
Juliette Browner

Man Ray: Κοιτώντας στον φακό

Αιγινα – O χαμενος παραδεισος του Καζαντζακη

kazantzakisTreeCapture
Νίκος Καζαντζάκης – Αίγινα 1931

«Η Αθήνα είναι φρικαλέα. Κλαίω τις μέρες τις εξαίσιες που έχασα μακριά από την Αίγινα» γράφει στον Παντελή Πρεβελάκη τον Αύγουστο του 1934. Ο Nίκος Καζαντζάκης (1883 – 1957 / 74) γνώρισε την Αίγινα το 1925 κι έμεινε για μακρά διαστήματα εκεί μέχρι το 1946. Κοντά στην Αίγινα για πετάγεται στην Αθήνα όποτε οι πρακτικές ανάγκες τον καλούσαν και αρκετά μακριά για να απομονώνεται. Οι πληροφορίες για τη ζωή του στην Αίγινα προέρχονται από την αλληλογραφία με τη δεύτερη σύζυγό του Ελένη Σαμίου-Καζαντζάκη και τον Πρεβελάκη. Στις 19 Μαΐου 1927 ξαναφτάνει με τον ζωγράφο Τάκη Καλμούχο και νοικιάζουν το μικρό παράσπιτο της οικίας Παύλου Χάνου στην οδό Αφαίας (ανήκει σήμερα στην οικογένεια Μαγκλή), μέχρι τις αρχές Οκτωβρίου. Αφιερώνεται στην «Οδύσσεια» και σε ταξιδιωτικά. Ο αείμνηστος Κώστας Χάνος περιγράφει στην αυτοβιογραφία του ένα χαριτωμένο παιχνίδι, δώρο του Καζαντζάκη από ταξίδι του, τον Απρίλιο του 1928, όταν διαμένει και πάλι στου Π. Χάνου, την περίοδο του Πάσχα, μαζί με τον Παντελή Πρεβελάκη. Σώζονται ωραιότατες φωτογραφίες στο σπιτάκι και στον ναό της Αφαίας, τραβηγμένες από τον Πρεβελάκη –

kazantakisCapture
Με τη Σμινθίτσα τη γάτα του – 1943

Μετά από ένα μεγάλο ταξίδι στην Ευρώπη, αμέσως στην Αίγινα, Δεκέμβριο 1930 μέχρι τέλη Μαΐου 1931. Μένει στο σπίτι του φίλου και δικηγόρου του Γιάννη Αγγελάκη. Συγγράφει για βιοποριστικούς λόγους Γαλλοελληνικό λεξικό σε δημοτική και καθαρεύουσα. Το σπίτι, με το μεγάλο κτήμα, τα δέντρα, τα λουλούδια και την ησυχία ενθουσιάζει τον Καζαντζάκη. Σημερινή κατοικία της κόρης του Αγγελάκη, μεγάλης ποιήτριας Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ, που ο Νίκος Καζαντζάκης θα βαφτίσει στις 15 Αυγούστου 1940. – Επιθυμεί δικό του κτήμα στην Αίγινα, και προς τούτο εξουσιοδοτεί τον Αγγελάκη.

Νέο μεγάλο ταξίδι στην Ευρώπη. Επιστρέφει Απριλίου 1933, και αμέσως (12/4) στην Αίγινα, μέχρι τον Οκτώβριο 1934. Τώρα, στο σπίτι της Μαίρης Πάντου, εξαδέλφης της Ελένης. Εδώ θα μείνει μέχρι το 1937. Είναι το άσπρο σπίτι με τα μπλε παράθυρα, ιδιοκτησίας σήμερα Παύλου Μαντούδη, κοντά στην οικία Καπράλου. Φλέγεται από δημιουργικό πυρετό ολομόναχος.

Μετά 4μηνο ταξίδι σε Ιαπωνία-Κίνα, πάλι στην αγαπημένη του Αίγινα, 15 Ιουνίου 1935. Το όνειρό για δικό του κτήμα πραγματοποιείται. Το συμβόλαιο αγοράς στις 5 Ιουλίου 1935 σε συμβολαιογραφείο της Αίγινας (Σ. Ζωγράφου), με τίμημα 14.000 δραχμές. Λίγους μήνες αργότερα το μοιράζεται με τον Καλμούχο. Αμέσως βάζει μπρος τις ενέργειες για κτίσιμο, σε σχέδια του φίλου του αρχιτέκτονα Βασίλη Δούρα. Το θέλει πετρόχτιστο, να μοιάζει με κάστρο, το «Κουκούλι» του. Όλο τον χειμώνα είναι απορροφημένος στην πέμπτη γραφή της «Οδύσσειας». 4 Μαΐου 1936 βάζει θεμέλιο, αφού πρώτα ανοίξει πηγάδι. Μεταφράζει ξένα θεατρικά και Φάουστ του Γκαίτε, τον «Βραχόκηπο» στα γαλλικά και πρώτη γραφή του «Καπετάν Μιχάλη». Απεσταλμένος της «Καθημερινής» στην Ισπανία Οκτώβριο-Νοέμβριο.

Δύο αδέλφια (δύο κολοσσοί Μικρασιάτες), κατά την Ελένη, ο Θόδωρος και ο Ιγνάτιος είναι οι χτίστες, γιοι του Στέλιου Ιγνατιάδη, Μικρασιάτη πρόσφυγα στην Αίγινα. Τελειώνει τον Απρίλιο του 1937. Στον όροφο το γραφείο του, με εντοιχισμένη μια ξύλινη γοργόνα από ακρόπρωρο πλοίου στον βορινό τοίχο και τον τροχό του Shinto (εθνική θρησκεία της Ιαπωνίας) στον ανατολικό, με χρυσές και μαύρες ψηφίδες, από τη γλύπτρια Έλλη Βοίλα. Ξανά, από τα τέλη 1936 μέχρι Οκτώβριο 1938, στην Αίγινα. Γράφει τη τραγωδία «Μέλισσα» και καινούργια κάντα και την έκτη και τελευταία γραφή της «Οδύσσειας», που εκδίδεται σε ογκώδες σχήμα. Πηγαίνει στην Αθήνα και μετά στην Αγγλία. Τον Δεκέμβριο 1939 επιστρέφει στην Αίγινα. Μικρό ταξίδι στην Κρήτη και ξανά στην Αίγινα.

kazantakis_closeCapture
Με τη Σμινθίτσα Μάρτιος 1943

Ο Β΄παγκόσμιος πόλεμος σε λίγο ξεσπά. Όλα τα χρόνια της Κατοχής τα περνά στην Αίγινα με εξαίρεση μία-δύο ολιγοήμερες μεταβάσεις στην Αθήνα. Το φάσμα της κατοχικής πείνας χτυπά δεινά την Αίγινα. Μαζί με τον Άη Στράτη κατέχει τη θλιβερή πρωτιά θανάτων από πείνα. Ο λιτοδίαιτος Κρητικός θα στερηθεί πολλές φορές την απαραίτητη τροφή, τρεφόμενος ακόμη πιο λιτά σαν ασκητής, θηρίο σωματικής και πνευματικής αντοχής. Φίλοι από την Αθήνα και η Ελένη τού προμηθεύουν ενίοτε κάποια φτωχά φαγώσιμα. Αλλά και φίλοι και γείτονες στην Αίγινα. Ο ίδιος, μεγάθυμος και υπερήφανος, βοηθά όποτε μπορεί. Λίγους μήνες πριν από τη Κατοχή, είχε αγοράσει ένα μεγάλο πιθάρι και το γέμισε λάδι. Το λάδι αυτό, γράφει η Ελένη, έσωσε κάμποσα παιδάκια της γειτονιάς του από τον θάνατο. Τις πιο μαύρες μέρες της πείνας γράφει το πιο κεφάτο έργο του, τον «Αλέξη Ζορμπά». Σε κάποιο σημειωματάριο, καταγράφοντας τα προϊόντα του σκληρού μόχθου του κατά την Κατοχή, σημειώνει: «Έγραψα: ”Αγγλία“, ”Γιαγκ-Τσε“, ”Τριλογία Προμηθέα“, ”Ζορμπά“, ”Ταξιδεύοντας-Ρωσία“, ”Καποδίστρια“, ”Κωνσταντίνο Παλαιολόγο“, ”Μακιαβέλλι“, ξανά ”Δάντη“, ”Άγ. Φραγκίσκο“ και ”Ιλιάδα“, ”Οδύσσεια“ (μεταφράσεις).

Το 1945 στην Αθήνα, πηγαίνοντας πού και πού στην Αίγινα. Πολιτικές διεργασίες και κάποια σχέδια για το εξωτερικό τον κρατούν εκεί. Παντρεύεται την Ελένη και για 2,5 μήνες υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου. Από 18 Απριλίου μέχρι τέλη Μαΐου 1946 ξανά στην Αίγινα, για τελευταία φορά. Γράμμα στον Πρεβελάκη: [Αίγινα] Παράδεισος, 28-4-46: «Εδώ Παράδεισος. Πώς μπόρεσα κι έφυγα, και προς τι;».

Φεύγει για την Αγγλία, χωρίς να ξαναγυρίσει στην Ελλάδα. «Έφυγα για σαράντα μέρες από την Αίγινα και δεν αξιώθηκα να ξαναγυρίσω», είπε στον Πρεβελάκη το 1953.

Kazantzakis2Capture
Με την Ελένη – 1944

Η καθημερινότητά του στην Αίγινα χαρακτηρίζεται από πολύωρη πνευματική εργασία. Ξυπνούσε στις 5 το πρωί και δούλευε μέχρι τις 8 το βράδυ. Μικρή μεσημεριανή ανάπαυλα για λιτό γεύμα και τσάι στις 5 το απόγευμα. Κολύμπι στη διπλανή παραλία. Επισκέψεις από πνευματικούς φίλους της Αθήνας και του εξωτερικού. Κατά καιρούς θα φιλοξενήσει το ζεύγος Σικελιανού, τους Πρεβελάκη, Μυριβήλη, Βενέζη, Τριανταφυλλίδη, Μινωτή, Μπαστιά, Μελαχρινό, Καστανάκη, Καββαδία, Θεοτοκά κ.ά. Ανταλλάσσει επισκέψεις με γείτονες, φίλους και απλούς ανθρώπους της Αίγινας. – Στα καφενεία δεν συχνάζει ποτέ, το θεωρεί χάσιμο χρόνου. Από το σπίτι, που το συνδέει με το λιμάνι ένας σκονισμένος και γεμάτος λακκούβες τότε δρόμος (η σημερινή Λεωφόρος Καζαντζάκη) ένας ψηλός, ξερακιανός, μελαχρινός άντρας, με δύο μαύρα βαθουλωμένα μάτια πίσω από τα γυαλιά του, πλατύ ψάθινο καπέλο στο κεφάλι και αναμμένο τσιμπούκι, βάδιζε ευθυτενής για επίσκεψη σε φίλους, όπως ο Αγγελάκης, ο Ανδρουλιδάκης, οι οικογένειες του γιατρού Γαλάνη και του Χάνου, ο Γ. Μαγκλής, κ.ά. Άλλες φορές με την άμαξα του γείτονά του Βάσανου (Μιχάλης Τζίτζης). Στην Αίγινα υπήρχαν τότε μόνο μόνιππα αμαξάκια, σούστες και κάρα, μουλάρια και γαϊδουράκια. Για τρόφιμα στο μπακάλικο του Βέκιου (Ζαρρής), απέναντι από του Παγούδη. Πάστες από το ζαχαροπλαστείο του Προκόπη (Χατζηιωαννίδη) και κάποια βράδια με παρέες στη ταβέρνα του Μαρίνη στο λιμάνι, που στην Κατοχή λίγο έλειψε να τον σκοτώσει κάποια βόμβα, όπως αναφέρει ένα γράμμα του. Διατηρεί στενή φιλία με τον Μητσάκη (Δημήτριος Λορέντζος), βοηθό στο φαρμακείο Οικονόμου και κατοπινό κοινοτάρχη Κυψέλης. Η φιλία θα συνεχιστεί με αλληλογραφία, όταν θα εγκατασταθεί μόνιμα πλέον στην Αντίπολη (Αντίμπ της Γαλλίας).

Στα γράμματα από την Αντίπολη η Αίγινα θα είναι παρούσα μέχρι τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Σε ένα γράμμα, αντί για Αντίπολη, γράφει: «Αίγινα, 24 Σεπτέμβρη, Σάββατο». Η λαχτάρα για το νησί πάντα παρούσα, που το θυμάται σαν τον «Χαμένο Παράδεισο».

saronicmagazine.com – Γεώργιος Ι. Μπόγρης

Το φάντασμα της Marilyn

marilyn
Marilyn Monroe 1926 – 1962

Η Marilyn Monroe —η απόλυτη σταρ των ’60’s, έμεινε στην αρχή της καριέρας της στο Hotel Roosevelt στο Hollywood του Los Angeles για δυο χρόνια.

Μετά τη διαμονή στο ορφανοτροφείο του Los Angeles, τις σπουδές υποκριτικής στο περίφημο Actors Studio της Νέας Υόρκης, η Μέριλυν Norma Jeane Mortenson επέστρεψε στην Καλιφόρνια και διάλεξε το Hollywood Roosevelt Hotel για να μείνει.

marilyn_jLord
H Marilyn Monroe στη Νέα Υόρκη μαζί με τον Jack Lord

Ήταν την εποχή που επέστρεψε στη γενέτειρα της το Λος Άντζελες στην Καλιφόρνια,  από τη Νέα Υόρκη όπου τελείωσε τις σπουδές της, για να ξεκινήσει μια λαμπρή καριέρα. Πρώτος σταθμός το «Νιαγάρας» 1953, ακολουθώντας το «Ποτάμι δίχως επιστροφή» 1954. Το ξενοδοχείο – στους πρόποδες του λόφου του Hollywood προς τον ωκεανό (Pacific ocean), είναι από τα διασημότερα της δυτικής ακτής. Υπάρχει δε η φήμη ότι εκεί πλανάται και το φάντασμα της!

rooseveltCA
Roosevelt Hotel – 7000 Hollywood Boulevard – Los Angeles

Το ξενοδοχείο αυτό έχει φιλοξενήσει πλείστους όσους το πορτοφόλι τους αντέχει τα ακριβά γούστα και πέταξαν στη δυτική ακτή των ΗΠΑ για να δουν τα αξιοθέατα – κυρίως τη τεράστια επιγραφή με άσπρα κεφαλαία γράμματα, στην κορυφή του λόφου – HOLLYWOOD,  απ’ όπου η θέα του Λος Άντζελες απλώνεται πανοραμική.

rooseveltCA2
Roosevelt Hotel – Θέα από το δωμάτιο στην πισίνα

Τις βίλες των σταρ, τα διάσημα στούντιο των εταιριών παραγωγής Metro Goldwing Mayer, Fox, Paramount, Universal . Θα πιει το ποτό ή τον καφέ του – ανάλογα στο περίφημο bar Tropicana, θα ξαπλώσει κάτω από τις άσπρες ομπρέλες της πισίνας του ξενοδοχείου Hollywood Roosevelt Hotel. ανάμεσα στους πανύψηλους φοίνικες.

σχετικά: Ωδή στη Marilyn Monroe

ARS GRATIA ARTIS – Η ΤΕΧΝΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ

M. Kαραγατσης – Η Τριλογια της Διαψευσης

Μ. Καραγατση – Η Τριλογια της Διαψευσης: «Ο Κοσμος που Πεθαινει»

karag_kotza_big
Μ. Καραγάτσης Τόμος Α΄- Ο Κοτζαμπάσης του Καστρόπυργου

karaga_aima
Μ. Καραγάτσης Τόμος Β΄- Αίμα Χαμένο και Κερδισμένο

sterna_michalou
Μ. Καραγάτσης Τόμος Γ΄- Τα Στερνά του Μίχαλου

Τα πλάσματα του Καραγάτση, είνα πληθωρικά. Είναι οι θριαμβευταί. Στη σταδιοδρομία τους κατακτούν πολιτείες και χώρες, και στον έρωτα είναι πάντα οι ανικανοποίητοι, αν και είναι πάντοτε επαρκείς. Είναι όμως τελικά πιο ευτυχισμένοι; Φθάνουν στο σκοπό στον οποίο αποβλέπουν, στον οποίον αποβλέπει ο κάθε άνθρωπος ο οποίος πάντα ποθεί ν’ απολυτρωθεί από τα βάσανα, τις ταλαιπωρίες, και τους παιδεμούς της ζωής; Συναντούν και γνωρίζουν τη χαρά της ζωής;

Μας δείχνει ο Καραγάτσης ότι αξίζει ν’ αγωνισθεί κανείς έναν αγώνα συχνά πολύ τραχύ και σκληρό, ότι η επικράτηση ανταμείβει, προσφέρνει έστω και το ελάχιστο που είναι ο καθένας δικαιολογημένος ν’ αξιώσει; Δυστυχώς η απάντηση είναι αρνητική. Στο θέμα της Ελληνικής Επανάστασης – της Ελληνικής Ιστορίας γενικότερα, η απάντηση είναι κι αυτή απογοητευτική.

Ο Καραγάτσης εξευτέλισε την επιτυχία και τον έρωτα· —το ίδιο, όταν, αφού αντίκρυσε τους συγχρόνους του στράφηκε στο παρελθόν, στην Ιστορία: Με το ξέφρενο και σπαραγμένο πάθος που τον κατελαμβάνε για όλα τα θέματα με τα οποία καταπιανόταν, θα ξεγυμνώσει και τον ηρωΪσμό· δεν είναι παρά μια φενάκη, μια ένεση αισιοδοξίας που κάνουν στον εαυτό τους οι άνθρωποι για να θαμπωθούν και να δουν μεταμορφωμένη, από μια πλανερή ωραιοφάνεια τη μηδαμινότητα τους —αλλιώς πως θα είχαν το σθένος, να εξακολουθήσουν την πορεία; Τι είναι λοιπόν γι’ αυτόν η Ελληνική Επανάσταση;

Μια τυφλή ορμή που ξέσπασε σαν μια καταιγίδα, επειδή είχαν μαζευθεί τα σύννεφα, επειδή η πίεση της σκλαβιάς είχε γίνει ασήκωτη και έβραζε το καζάνι. Κάτι σαν φυσικό φαινόμενο. Δεν προσχεδιάσθηκε, κι ούτε καθοδηγήθηκε από το νου και τη βούληση των ανθρώπων.

Ιδού πως την εξηγεί ένας από τους αρχηγούς της, ο επίσκοπος Δωρόθεος στον «Κόσμο που πεθαίνει«, στο τρίτομο μυθιστόρημα —στον τόμο «Αίμα χαμένο και κερδισμένο» —όπου πολύ τεχνικά συμπλέκονται τα ιστορικά και τα φανταστικά γεγονότα:

«Η επανάστασις;» Ο πολύς κόσμος πιστεύει ότι εμείς την εκηρύξαμεν. Πρόκειται περί τεχνάσματος όπου εμηχανεύθημεν – το ομολογώ, δια να επανορθώσωμεν εκ των υστέρων τα σφάλματα και τας αβλεψίας μας. Αλλά τι σχέσιν έχει ο θρύλος με την πραγματικότητα; Ουδείς γνωρίζει ποίος έδωσε το επαναστατικόν σύνθημα. Ίσως ο Κολοκοτρώνης, ίσως ο Δικαίος, ίσως ουδείς.
Η επανάστασις εξέσπασεν εντός του λαού των Ελλήνων ως έκρηξις θεϊκής οργής κατά της τυραννίας. Εξέσπασεν. Αυτό είναι το μοναδικόν σαφές γεγονός. Και μας εύρεν εις Καλάβρυτα περιδεείς κι επλήκτους προ του πρακτέου.

Διότι την Επανάστασιν ηθέλαμεν να την κάνουμε εμείς, όπως και όταν ηθέλαμεν. Και ιδού πως αυτή εγένετο παρά την θέλησιν μας. Δεν είχομεν πεποίθησιν εις την επιτυχίαν της. Και την ημέραν της 23ης κι ουχί 25ης Μαρτίου, συνήλθομεν εις την Αγίαν Λαύραν, όχι δια να κηρύξωμεν την ήδη κηρυχθείσαν αυτομάτως «Επανάστασιν», αλλά δια να συσκεφθώμεν πως θ’ αντιμετωπίσωμεν το τετελεσμένον γεγονός. Ούτε άμφια, ούτε λάβαρα, ούτε ηρωΪκαί αποφάσεις… Μόνο φόβος και ταραχή. Ιδού η Αγία Λαύρα…
Κι απεφασίσαμεν να κρυφθώμεν αναμένοντες την εξέλξιν των γεγονότων. Κι εκρύφθημεν. Δεν επροφθάσαμεν να έρθωμεν εις την Τριπολιτζάν. Μας επρόλαβεν η Επανάστασις. Ιδού η αλήθεια. Κι εκρύφθημεν φρονούντες ότι το παν απώλετο.

Ότι μετ’ ολίγας ημέρας αντελήφθημεν ότι επλανήθημεν, ότι η εκραγείσα Επανάστασις είχεν πολλάς ελπίδας επιτυχίας, τότε παρουσιάσθημεν εις το προσκήνιον και προσπαθήσαμεν να διορθώσουμεν εκ των υστέρων το σφάλμα μας, λαμβάνονες ανά χείρας τα ηνία του Αγώνος. Αλλά τούτο είναι μια άλλη υπόθεσις. «Εννόησες;»
Η Τριλογία του Μ. Καραγάτση υπό τον τίτλο — Ο Κόσμος που πεθαίνει είχε περιγραφεί από τον ίδιο ως βιολογική και κοινωνική ιστορία μιας αστικής ελληνικής οικογένειας από το 1821 ως τα σήμερα.

  1. Ο Κοτζαμπάσης του Καστρόπυργου, o πρώτος και αυτοτελής τόμος ενός μεγάλου κυκλικού έργου που εντάσσεται αξιακά στις δημιουργίες συγγραφέων όπως ο Zολά, ο Mπαλζάκ, ο Pομαίν Pολλάν,
  2. το Αίμα χαμένο και κερδισμένο
  3. Τα Στερνά του Μίχαλου,
  • Στον πρώτο τόμο, O Kοτζαμπάσης του Καστρόπυργου – ο Καραγάτσης έστηνε έναν ολοζώντανο κεντρικό ήρωα, τον πλούσιο Κοτζαμπάση Μίχαλο Ρούση, που γίνεται εξωμότης γιατί τον κυβερνούσε το αίσθημα του ευδαιμονισμού.
  • Στον δεύτερο τόμο, Aίμα χαμένο και Κερδισμένο, ο ίδιος αυτός Pούσης ολοκληρώνεται ως μορφή που αναπήδησε απ’ τον κόσμο του μεγάλου ξεσηκωμού του Eικοσιένα. Στο έργο αυτό, ο Kαραγάτσης δεν ρίχνει το βάρος σε έναν ή δύο ήρωες: δίνει ζωή σε μιάν ολόκληρη ―και σημαντικότατη― εποχή. H Eπανάσταση στις σελίδες αυτού του βιβλίου δεν αντιμετωπίζεται με τρόπο κοντόφθαλμο, αλλά υπό το πρίσμα της ζωής. Πρίσμα σίγουρο, μεγεθυντικό, ανυπότακτο σε οποιαδήποτε σκοπιμότητα. Aπό τα πιό αντιπροσωπευτικά έργα του Kαραγάτση στο οποίο αναδεικνύεται ο ρόλος της Εκκλησίας δια της μορφής του αρχιεπισκόπου Δωρόθεου. ―τέλος,
  • Στον τρίτο τόμο, Τα Στερνά του Μίχαλου, ο συγγραφέας ζωντανεύει τα τελευταία χρόνια του Ρούση και μαζί τα πρώτα χρόνια της ελεύθερης Ελλάδας.

H τριλογία του Kαραγάτση τοποθετημένη εξελικτικά μέσα στην κοινωνική, εθνική, πολιτιστική, πνευματική κ.λπ. ιστορία του τόπου μας μέσα στο ίδιο χρονικό διάστημα. Ο συγγραφέας του Kίτρινου Φάκελου ζωντανεύει μια ολόκληρη εποχή, τα χρόνια της ελληνικής επανάστασης, με όλα τα παραλειπόμενα της κλασικής ιστορίας, προβάλλοντας και πάλι -ρίζα και πηγή της όλης σύλληψης- το θέμα γύρω από το οποίο περιστρέφεται ολόκληρο το έργο του: τη δύναμη του σεξουαλικού ενστίκτου και την επίδρασή του πάνω στη διαμόρφωση των ατόμων και των κοινωνιών.
Ο Mίχαλος Pούσης, ο περίφημος Kοτζάμπασης του Kαστρόπυργου, γίνεται εξωμότης και προδότης γιατί τον κυβερνά το αίσθημα του ευδαιμονισμού και γιατί βάζει πιό ψηλά απ’ όλα, τη ζωή του και τις χαρές που μπορεί να του δώσει.

περισσότερα

Καπεταν Παναγιωτης

Hippolyte Bisson
Hippolyte Bisson – Ο καπετάνιος του Παναγιώτη

Ο Ιππόλυτος Μπισόν (Hippolyte Bisson), γεννήθηκε στο Γκεμενέ (Guémné) στις όχθες του ποταμού Σκόρφ (Scorff) της Βόρειας Γαλλίας, το 1796 και από πολύ μικρή ηλικία τον τράβηξαν τα καράβια – στην αρχή σαν μούτσος κατόπιν σαν νεοφώτιστος ναύτης, στις παράκτιες περιοχές της Βρετάνης. Συνέχισε τις ναυτικές του ενασχολήσεις σαν σπουδαστής πάνω στο πλοίο Τουρβίλ (Tourville) – πλοίο που ήταν αγκυροβολημένο αρόδο στο λιμάνι της Βρέστης (Brest) και λειτουργούσε σαν Ναυτική Σχολή έχοντας τη Βρέστη μόνιμο αγκυροβόλιο.

Μετά από πολλά ταξίδια στον Ατλαντικό και Ινδικό Ωκεανό προήχθη σε κυβερνήτη πλοίου – λίγο πριν ξεκινήσει τις καταδιωκτικές πλόες στο Αιγαίο Πέλαγος και στην Ανατολή: Το 1827 η Γαλλία αποφασίζει να στείλει βοηθητική ναυτική αποστολή στη Μεσόγειο για την καταστολή της πειρατείας που κυριολεκτικά ελυμαίνετο τις αςκτές και τις θάλασσες των νησιών, το εμπόριο αγαθών, προς άγραν λαφύρων – τρομοκρατώντας τους νησιωτικούς και παράκτιους πληθυσμούς χωρίς καμμία ποινή και τιμωρία.

Στις 5 Νοεμβρίου το νησί της Αστυπάλαιας έγινε το επίκεντρο μιας ιστορικής καταδίωξης τους με το πλοίο «Παναγιώτης» που κυβερνήτης του ήταν ο Ιππόλυτος Μπισόν. Με τον ηρωΪσμό και το θάρρος του θα γινόταν το πλέον καταξιωμένο μέλος της ναυτικής ιστορίας στη μάχη κατά των πειρατών του Αιγαίου Πελάγους, δίνοντας κι αυτή ακόμη την ίδια του τη ζωή.

περισσότερα για το βιβλίο

Χρονια Πολλα

Kουραμπιέδες Μελομακάρονα Φαίδων - Κιλκίς

Χριστούγεννα σήμερα! Ένας ήλιος αρχίζει σιγά σιγά να βγαίνει η μέρα προμηνύεται ηλιόλουστη. Οι ριπές του αέρα που ανακινούσαν τα φύλλα των φυτών στο μπαλκόνι ξάφνου έγιναν ανεπαίσθητες, το ίδιο και οι λιγοστές σκέψεις – μάλλον εικόνες, απ’ το χθεσινό βράδυ, καταλάγιασαν, παραχώρησαν τη θέση τους στην αίσθηση της νέας μέρας που προβάλλει απ’ το παράθυρο ασυννέφιαστη, ολόλαμπρη, γιορταστική. Καθώς το χθες παραχωρεί τη θέση του στο σήμερα αναρωτιέται κανείς γιατί το σήμερα είναι πάντα το ίδιο: Συννεφιασμένο, βαρύ, μοιάζει χωρίς διέξοδο.

«Στη Γεωργία έφθασε η σύνταξη του άνδρα μου τα 50 ευρώ από 500 που ήταν» ανάφερε στη συζήτηση η Μαρία πως της είπε μια γνωστή της από τη Γεωργία. Επί Κομμουνισμού δηλαδή η σύνταξη ήταν μεγαλύτερη απ’ ότι τώρα με τον Καπιταλισμό! Η αναφορά αυτή έγινε πάνω στη συζήτηση για τα δικά μας εννοώντας πως κι εδώ οι αποδοχές θα βαίνουν ολοένα μειούμενες. «Γιατί δε φεύγουμε: Αν όχι να γυρίσουμε στο εθνικό νόμισμα απλώς να δείξουμε πως εννοούμε τη μετατροπή – μήπως και ταρακουνηθούν και σταματήσουν την αφαίμαξη«… «Μπα, δεν τους νοιάζει, σκοτίστηκαν. Η άποψη πως θα ‘ναι χειρότερα έχει εδραιωθεί στη συνείδηση του κόσμου» είπε ο Δήμος. Και συνέχισε: «Θα ξυπνήσεις το πρωί και θα δεις άδειο το δρόμο – ούτε μαγαζιά, ούτε τράπεζες, ούτε γραφεία«.
Τυλιγμένα όλα στη σιωπή του μουντού πρωϊνού, κτίρια χωρίς ανθρώπους, πεζοδρόμια χωρίς πεζούς με ψώνια, λιγοστά αυτοκίνητα… «Δε θα ‘χεις να φας, δε θα ‘χεις χρήματα να ψωνίσεις…»
εκτός από τα λιγοστά που βρίσκονταν στο συρτάρι της ντουλάπας… που κι αυτά θα τελειώσουν γρήγορα ξοδεμένα στα λιγοστά μαγαζιά με την ακόμη πιο λιγοστή πραμάτεια.
«Του χρόνο στο συσσίτιο!» ανάφερε χαριτολογώντας ο Φίλιππος. «Σήμερα ας είμαστε ευχαριστημένοι που τρώμε αυτά τα ωραία που μας έχετε Δήμο μου!» είπε η Πέρσα…

Πράγματι ήταν όλα τα φαγητά θαυμάσια – τα παιδιά τα είχαν παραγγείλει από το ψητοπωλείο της γειτονιάς: Κοκορέτσι, κοντοσούβλι, κοτόπουλο όλα με μπόλικες πατάτες, πίττες και φυσικά κρασί. Τα τυριά ήταν από το παραδοσιακό μπακάλικο της περιοχής «Μισή ώρα περίμενα στην ουρά στο ταμείο» το ίδιο είπε ο Δήμος και κάτι πολύ ωραίες πίττες.

Αυτά εν ολίγοις από τα χθεσινά που διαμόρφωσαν μια ακόμη παραμονή Χριστουγέννων… Σε λίγο το 2011 θα αποτελεί πια παρελθόν μαζί με τη Κυβέρνηση Παπαδήμου τη διανθισμένη με ένα σωρό αλλοπρόσαλα και παράταιρα στελέχη: Γεωργιάδης και Βορίλας μαζί με Παπουτσή και Οικονόμου; Δένδιας και Μουρμούρας μαζί με Βενιζέλο Κουτρουμάνη…
«Κι εγώ ήμουν στη ΝΔ μικρός» είπε ο Φίλιππος αλλά «δεν είχα γίνει όμως μέλος στη Χρυσή Αυγή! Τι πάει να πει μικρός και μεγάλος; Το γεγονός παραμένει» καθώς επίσης πως ο ελληνικός λαός παραμένει αδρανής, άβουλος, μοιραίος τη συνεχή επιδείνωση με τη κυβένηση να προσπαθεί κυρίως να ρυθμίσει τα του PSI, αναμένοντας τις προσεχείς εκλογές που δεν πιστεύει πως θα μπορού
σαν να δώσουν διέξοδο στα προβλήματα. Προβλήματα που κτίστηκαν σε όλο τη προηγούμενη 40ετία, πως μπορούν να κατεδαφισθούν σε μια μέρα – έστω σε 2 χρόνια. Ένα μεγαλύτερο διάστημα χρόνου επίλυσης μοιάζει οπωσδήποτε σαν το τίτλο του έργου του Ο’ Νηλ, «Μακρύ ταξίδι μες τη νύχτα» και όποιος αντέξει. «Καταγγελία του χρέους σαν μη βιώσιμο» είπε ο Αλέξης.

Όντως η χώρα δεν έχει τα μέσα να ανταπεξέλθει – μια στιβαρή οικονομία, παραγωγή, θα μπορούσαν να καλύψουν τα κενά, τις «μαύρες τρύπες» στον προϋπολογσμό. Αντ’ αυτών ύφεση, δυσπραγία, παρ’ όλα τα νέα δάνεια. «Αυτά πάνε σε αποπληρωμή τόκων…» μύριες φορές ακούσαμε. Πράγματι, αυτό το τελευταίο ίσως και να αποτελεί τη μόνη λύση. Αλλά ποιος μπορεί να το υλοποιήσει; Που φυσικά να τυγχάνει της εμπιστοσύνης του ελληνικού λαού;

Φωτό Κουραμπιέδες Μελομακάρονα Φαίδων –  Κιλκίς

Ebony & Ivory

beatlesCapture
The Beatles

Ήταν η αρχή: Φώτα, μουσικές το φως ήταν παντού διάχυτο Έλαμπε στα πρόσωπα, στις καρδιές που ήταν γεμάτες ελπίδες, χαρά, μουσικές εξαίσιες θεϊκές. Το φως αστραποβολούσε παντού, ποτήρια υψώνονταν, γέλια πρόσωπα χαμογελαστά – παντού έρρεε άπλετο το φως των αχτίδων της ζωής.

Μια νύχτα μαγική που στερέωσε το νήμα μιας ένωσης που έμελλε να διαρραγεί μόνο με το θάνατο. Και αυτός δεν παράλειψε να έρθει – τήρησε με περισσή ευλάβεια το ραντεβού του με το χρόνο – μπορεί να πεις πως εξεβίασε το χρόνο. Στην αρχή του τέλους αυτού ήρθε το πρώτο χτύπημα: η αρρώστια – που προοιώνιζε ένα τελεσίδικο τέλος – μη αναστρέψιμο.

Κι απόμεινε μονάχα η σβυστή λάμψη του κεριού, τα αλλαγμένα πρόσωπα που είχαν πια μεταβληθεί σε προσωπεία στο σημείο που ζωή και θάνατος ενώνονταν…

Καλό ταξίδι Ebony, πίσω σου αφήνεις τα αποκαϊδια ενός λαμπρού δάσους που κάποτε κελαηδούσαν χαρούμενα όλα τα πουλιά, με γοργό διασκελισμό έτρεχαν να κρυφτούν μόλις έπεφτε το σούρουπο όλα τα ζώα, οι πρωϊνές ακτίνες του ήλιου ανακάλυπταν ένα κόσμο λαμπρό. Σήμερα αυτός ο κόσμος σκοτείνιασε. ΟΙ Ebony και Ivory του παραμυθιού έπαψαν να υπάρχουν…
Dedicated to Daisy and Thanos

Στίχοι τραγουδιού

Jump!

H ζωή του φωτογράφου που έκανε 100 εξώφυλλα στο Life μετά την έξοδο του από την Αυστρία για τις ΗΠΑ όταν αποφυλακίστηκε με χάρη.

Στη δεκαετία του ’20 ο νεαρός φωτογράφος πηγαίνει εκδρομή στις Αυστριακές Άλπεις με τον πατέρα του με τον οποίο δεν τα πηγαίνει καλά εξ αιτίας του δύστροπου χαρακτήρα του τελευταίου ο οποίος γλυστράει και πέφτοντας στο ποτάμι κτυπάει στο κεφάλι και μένει καθηλωμένος δίπλα στα παγωμένα νερά.
Ο γιός του τρέχει να φωνάξει για βοήθεια στην επιστροφή του όμως ο πατέρας του είναι νεκρός χτυπημένος στο μέτωπο με αιχμηρό αντικείμενο .

Στη δίκη που ακολουθεί, ο γιός κατηγορούμενος για φόνο, με τη βοήθεια του Εβραίου δικηγόρου του γλυτώνει μεν το θάνατο αλλά καταδικάζεται σε κάθειρξη στις φυλακές του Ίνσμπρουκ απ’ όπου βγαίνει με χάρη από τις Αυστιακές Αρχές, καταφεύγοντας στην Αμερική για να γλυτώσει απ’ το διωγμό των Εβραίων που ήδη έχει ξεκινήσει.

Πρόκειται για μια αληθινή δίκη παραπλάνησης, μια «δικαστική πλάνη». Γι’ αυτό που μπορεί να θεωρηθεί ένοχος ο γιός, είναι για το ότι καθυστέρησε να τείνει χείρα βοηθείας στον πατέρα του καθώς γλυστρούσε για να πέσει στα νερά όπου θα κτυπούσε μένοντας σχεδόν αναίσθητος όταν τον αποτελείωσε ένας ντόπιος χωρικός για να του πάρει το πορτοφόλι.
Ατμόσφαιρα πολύ πετυχημένη στο έργο, του εκκολαπτόμενου Ναζιστικού φρονήματος και του μίσους που ξεκινούσε για τους Εβραίους – με τις συναντήσεις των ένστολων με κόκκινα περιβραχιόνια Ναζί, του κόσμου που αποδοκίμαζε λοιδορώντας απειλητικά τον κατηγορούμενο – καθώς είχε γίνει γνωστή η Εβραϊκή του ταυτότητα, κάθε φορά που προσερχόταν στο δικαστήριο.

Ωραία φωτογραφία, ειδικά στις Αυστριακές Άλπεις,  ηθοποιία – ειδικά του πρόσφατα χαμένου σπουδαίου ηθοποιού Πάτρικ Σουέζη υποδυόμενος τον δικηγόρο που κι εκείνος χρειάζεται να πεισθεί για την αθωότητα του πελάτη του κατόπιν της εξέλιξης την ακροαματικής διαδιασίας και τις ενοχοποιητικές καταθέσεις των παραπλανημένων μαρτύρων. Το ακροατήριο έχοντας πεισθεί για την ενοχή του κατηγορούμενου – ιδίως όταν τονίσθηκε στη δίκη ότι ο πατέρας – θύμα, εκτός από τον κοινωνικό και γαλαντόμο χαρακτήρα του! – έπασχε από την καρδιά του και ο γιός δεν κουβαλούσε τις αποσκευές του στην εκδρομή τους στο βουνό! – η γνώμη του κληθέντος  ψυχιάτρου περί Οιδιποδείου Συμπλέγματος του κατηγορουένου, έγινε ανεφύλακτα δεκτή.

Ακόμη κι ο Φρόϋντ δέχθηκε τηλεφώνημα του δικηγόρου εξηγώντας του τη δυσμενή εξέλιξη – να παραστεί στη δίκη για να αναιρέσει την επίκληση της θεωρίας του ψυχιάτρου περί Οιδιποδίου συμπλέγματος για να θεμελιώσει το κατηγορώ του εισαγγελέα  – για να ξεκαθαρίσει πως είναι μια θεωρία όχι γενικά εφαρμόσιμη – κάτι που δεν έγινε δεκτό στο δικαστήριο ούτε καν η αντίστοιχη επιστολή του Φρόϋντ!

Πρόεδρος, εισαγγελεύς κι αυτοί με τον αντισημιτισμό τους είχαν σταθεί ενάντια στη κάθε προσπάθεια του δικηγόρου να αθωωθεί ο κατηγορούμενος νεαρός πελάτης του.

Πρόκειται για ένα έργο για τις διαταραγμένες σχέσεις πατέρα-γιού, για τη δύστροπη – αυταρχική συμπεριφορά ορισμένων, για τη μεροληπτικότητα του κόσμου που ξεγελιέται απ’ τα φαινόμενα, για τις ενδόμυχες αυτο-κατηγορίες, παραλήψεις και δισταγμούς.

Ένα έργο εποχής, ένα ακόμη βαρύ κατηγορώ στη βαρβαρότητα του ναζισμού, στην αδράνεια των υπολοίπων κυβερνήσεων όταν ο Ναζισμός από τη δεκαετία του ’20 κέρδιζε έδαφος στις χώρες της Κεντρικής Ευρώπης – μια ακόμη αδιάσειστη μαρτυρία για τον απηνή διωγμό που υπέστησαν οι Εβραίοι κάτω από τη λυσσαλέα μανία του Χίτλερ που εξέφρασε μια (δικαιολογημένη κατά ένα μικρό ποσοστό και αδικαιολόγητη κατά το μεγαλύτερο) απλή δυσαρέσκεια των κατοίκων των αντίστοιχων χωρών ενάντια στους Εβραίους – για να τη μετατρέψει σε Ολοκαύτωμα.