8 1/2 (Οκτωμισυ)


Είδα το έργο πρόσφατα στο dvd του Βήματος. Το παρακολούθησα με ενδιαφέρον. Ήταν μια άλλη ατμόσφαιρα: Ο Μαστρογιάννι (Marcello Mastroianni) εξαίρετος, η Σάντρα Μίλο (Sandra Milo), οι κήποι του Τίβερη, ο θαυματοποιός – «Σκέψου κάτι!»  -«Να ζήσω 150 χρόνια:» η απάντηση – και η συνεργάτις του που αμέσως  θραμβευτικά το ανακοίνωνε – της μετέδιδε τη σκέψη τηλεπαθητικά – σκέψη που ο ίδιος τηλεπαθητικά διάβαζε από τον άλλο – εξηγούσε στο ακροατήριο του… μάλλον όμως επρόκειτο για τέχνασμα – επέβαλε την προσυμφωνημένη με τη συνεργάτιδα του, νο 1 ακέψη, στον άλλον!
Η Σαρακίνα, στην ακρογιαλιά με όλο το τσούρμο των παιδιών να παρακολουθεί τον αδέξιο λόγω πάχους της χορό της, η εκκλησία, οι παπάδες, οι κλόουν – όλος ο θίασος Φελλίνι επί σκηνής για να κλείσει σ’ ένα μεγαλειώδες φινάλε με τη σκηνή του διαστημικού σταθμού.

8 1/2
8 1/2 Sandra Milo Marcello Mastroianni

Το έργο δεν θεωρείται το καλύτερο του Federico Fellini, (imdb 8 1/2), όμως, μ’ έναν άψογο Μαστρογιάννι επί σκηνής, με μια χειμαρώδή έμπνευση, μ’ ένα στυλίστικο ψυχρό στυλ διαλόγων, μ’ ένα περίγυρο «Vero Italiano», αποτελεί μαρτυρία – μιας εποχής όπου η «Δον-ζουανίστικη» νοοτροπία, το ανάλαφρο ψέμμα, η ελαφρότητα των σχέσεων – δεσπόζοντα στοιχεία μιας εποχής, που η αθωότητα ήταν συνώνυμη της απιστίας, το «Dolce far niente» προσέγγιζε την «ανάλαφρη ελαφρότητα του είναι» -κατά το βιβλίο του Κούντερα- που ωστόσο αυτή την τελευταία, δεν μπορεί ν’ αντέξει ο πρωταγωνιστής – σκηνοθέτης στην ταινία.
Ο χρόνος πιέζει και η ταινία δεν γίνεται. Οι παραγωγοί πιέζουν, η έμπνευση όμως έχει «κολλήσει» στην ανάλαφρη ελαφρότητα του «ηδύ μη πράττειν τίποτε», των επίπλαστων γνωριμιών και σχέσεων, στην αναζήτηση ενός χαμένου παρελθόντος.

Θα τα παρατήσει όλα – γυναίκα, φιλενάδα, ταινία, για να αφοσιωθεί στην αναζήτηση του χαμένου του εαυτού – θεωρώντας τα όλα ένα μεγάλο ψέμμα  σε αντιδιαστολή με τις αλήθειες έστω και οδυνηρές, από ένα παρελθόν που τον στοιχειώνει.

Το ιδιάζον στυλ του Φελλίνι είναι παρόν στο έπακρο – σουρεαλισμός, στυλιζάρισμα εικόνας, διαλόγων σ’ ένα σκηνικό με όλα τα προαναφερθέντα στοιχεία. Η ύπαιθρος δεν αφήνεται ασχολίαστη. Τα παιδικά χρόνια της φτώχειας, οι παπάδες και τα ξόρκια, η ατέλειωτη θάλασσα των νεανικών ονείρων και περιπλανήσεων.


8½ (1963) on IMDb

Απόσταγμα (πολύτιμο και βαρύτιμο) που βγαίνει: Η Ρώμη η αίώνια Πόλη (Eterna Citta) με τη ραθυμία και την πολυπλοκότητα, μαζί με τη γλυκειά ζωή (Dolce Vita) των καλλιτεχνών και των εστέτ – με τη ζοφερότητα της υπαίθρου της – των ηθικών και  θρησκευτικών ιδεοληψιών – μια πόλη σε όλο το μεγαλείιο της, σε όλες τις ενοχές και τα αδιέξοδά της.
Ο σκηνοθέτης δεν μπορεί να σκηνοθετήσει – μια Αλήθεια που θα τη χάριζε και θα διευκόλυνε τον κόσμο όπως λέει. Η Αλήθεια η δική του δεν συνάδει μ’ αυτό που θέλει να μεταδώσει – Μια πορεία προς το μέλλον, προς την πρόοδο, μια πορεία προς ένα αύριο καλύτερο. Το ρολόι θα σταματήσει να μετράει στο 8 1/2. Η εκκίνηση δεν θα λάβει χώρα ποτέ.
Και όλα αυτά ενδεδυμένα με την υπέροχη μουσική του Νινο Ρότα (Nino Rotta).

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *