Αρχείο ετικέτας Athens

Top προορισμοι για το 2014

Istanbul
Istanbul

7 Τοπ προορισμοί για το 2014
1. Τουρκία. Οι θιασώτες των ταξιδιών θα εξακολουθήσουν να συρρέουν στην Τουρκία – τάση που παγιώθηκε τους τελευταίους έξι μήνες. Σταυροδρόμι μεταξύ Ευρώπης και Ασίας, κρατώντας ρίζες από την Ελληνική, Ρωμαϊκή και πρόσφατη Χριστιανική ιστορία. Ο συνδιασμός των επιρροών ανακατεύει όλα όσα κανείς βλέπει – συμπεριλαμβανομένων της πλούσιας ιστορίας, των αρχαιολογικών τοποθεσιών κα της αρχαίας αρχιτεκτονικής.

Επιπροσθέτως, η Τουρκία έχει εναρμονισθεί με τη σύγχρονη γαστριμαργία με τα πολυτελή εστιατόρια, διαθέτει φαντασμαγορικά εμπορικά κέντρα και νυχτερινή ζωή που θα ζήλευαν πολλές Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Οι ταξιδιώτες αναγνωρίζουν τη μεγάλη πολιτιστική και ιστορική αξία της και την συμπεριλαμβάνουν στα προσεχή τους σχέδια.
2. Ελλάδα. Η Ελλάδα πλέον ανακτά το χαμένο έδαφος. Αν και κτυπημένη από τα οικονομικά προβλήματα – τα τελευταία δεν επιρρέασαν την ασφάλεια των τουριστών στη χώρα ή την ομορφιά των εξαιρετικών ηπειρωτικών ή νησιωτικών τοπίων της. Οι ταξιδιώτες το αντιλαμβάνονται και επανέρχονται σ’ αυτή την όμορφη χώρα. Ο Ανδρέας Ανδρεάδης ένας επικεφαλής στο χώρο των ταξιδιωτικών γραφείων, προβλέπει πως το τρέχον έτος θα είναι προσοδοφόρο για τον τουρισμό με 18 εκατομμύρια τουρίστες.

Τα Ελληνικά νησιά έχουν παραμείνει ένας από τους πιο ρομαντικούς προορισμούς στον κόσμο, με τις πιο γαλάζιες παραλίες, χωρίς απότομους βράχους και τα πάλευκα σπίτια. Επίσης η Αθήνα είναι κομβικό σημείο ιστορίας και πολιτισμού, η γενέτειρα του Δυτικού πολιτισμού. Αυτοί είναι οι λόγοι κι ακόμη περισσότεροι, που κατέστησαν την Ελλάδα επιθυμητό προορισμό και καθώς η χώρα θα δει τον τουρισμό της να αυξάνεται καθώς προλέγουν, οι κακές συγκυρίες θα πάψουν να υφίστανται ακόμη πιο γρήγορα.
Η Ελλάδα προσελκύει ξανά τους τουρίστες με ακόμη πιο ευνοϊκές προσφορές. Για έναν ταξιδιωτικό πράκτορα που λέει πως εδώ και καιρό, δεν έχει δει άλλες καλύτερες τιμές και πως οι τουρίστες θα πρέπει να επωφεληθούν.
3. Κένυα. Γκαζέλλες που τρέχουν, ελέφαντες που κουνάνε τις προβοσκίδες τους, λιοντάρια που ανεμίζουν τις χαίτες τους σ’ ένα κυνήγι – αυτές είναι οι εικόνες και άλλες βέβαια, που κάνουν τους τουρίστες να πηγαίνουν στην Κένυα.
Νότια Αφρική, Κούβα, Περού, Ιαπωνία είναι οι υπόλοιποι τοπ προορισμοί για το 2014.
Αρχική δημοσίευση: huffingtonpost com από Peggy Goldman

Ανωτεροι πολιτισμοι – Γλυκεια Ζωη

Γλυκεια Ζωη του Federico Fellini – 1960  Πρωταγωνιστούν: Marcello Mastroianni, Anita Ekberg, Anouk Aimée

Γλυκειά ζωή
Γλυκειά Ζωή Fontanα di Trevi – Ρώμη – Marcello Mastroianni, Anita Ekberg

Dolce Vita
Anita Ekberg – Marcello Mastroianni – La Dolce Vita 1960

La Dolce Vita Anita Ekberg
La Dolce Vita – Anita Ekberg

Η Ελλάδα έχοντας μεγαλύτερο ιστορικό παρελθόν από την Ιταλία δεν μπόρεσε να ενσωματώσει στη σύγχρονη εποχή το ιστορικό της παρελθόν αιώνων. Προσπάθειες έγιναν – βλέπε προτάσεις (Τρίτση, Μερκούρη) για την ενοποίηση Ιστορικού Κέντρου, άξονας που θα συνένωνε τη παλιά (Μοναστηράκι, Πλάκα, Θησείο, Ψυρρή, Κεραμεικός) με τη νέα Αθήνα (έως Ομόνοια, Σύνταγμα και πέρα).
Σήμερα το παλιό κέντρο έχει γίνει καταφύγιο λογής μεταναστών, παράνομου εμπορίου, εγκλήματος με ορισμένους Αρχαιολογικούς χώρους που αν και μέσω του υποβαθμισμένου άξονα συγκεντρώνουν τους τουρίστες ενώ για του ίδιους τους Αθηναίους έχουν γίνει απροσπέλαστοι λόγω του προβληματικού έως επικίνδυνου περίγυρου τους.

Αντίθετα στην Ιταλία το κέντρο της Ρώμης είναι σημείο ύψιστης θέασης, αξίας, αξιοποίησης. Ποιος δε γνωρίζει την περίφημη Fontana Trevi όπου ο Fellini γύρισε τη διάσημη σκηνή με το συντριβάνι; Εν μέσω των έρημων δρόμων του κέντρου της Ρώμης, οι πρωταγωνιστές βουτάνε στα νερά του ιστορικού σιντριβανιού όπου είθισται να ρίχνουν νομίσματα συνοδεία κάποιας ευχής, μέσα στα νερά που φορτισμένα καθώς είναι με τη δύναμη της ενέργειας ανθρώπων που σμίλεψαν τα περιβάλλοντα αγάλματα και άλλων που κάθισαν σαν επισκέπτες να θαυμάσουν τη θέα τους, να πάρουν κάτι από τη δύναμη τους μέσω του αγωγού των νερών που αναβλύζουν σκεπάζοντας με τον ήχο τους κάθε τι ανθρώπινο και παροδικό. Να ευχηθούν για κάτι νέο που θα αντικαταστούσε το φθαρμένο άρα και φθοροποιό παρόν.

Σημασία σκηνής Fontana di Trevi στο έργο «Dolce Vita» του Fellini: Ο κουρασμένος, κυνικός φωτογράφος, αυτός που κυνηγάει τις γυναίκες σαν γνήσιος Δον Ζουάν του Μότσαρτ, ακολουθώντας την Anita Ekberg στα νερά του σιντριβανιού, πλησιάζει στη δυνατότητα που υπάρχει στη ζωή του να ξαναγεννηθεί βαπτιζόμενος εκ νέου στα εξιλεωτικά νερά της αρχαίας σοφίας. Η μεταφυσική τους σημασία ενδυναμώνεται από την αθωότητα που μεταδίδεται από το γατάκι που ανέμελα ισορροπεί στο κεφάλι της, η απόλυτα ξανθιά, ωραία ηθοποιός της Cinecitta – υποδηλώνοντας έτσι τη σύζευξη αθωότητας και αισθησιασμού εν μέσω της ισχύος που εκπηγάζει δια μέσου της Ιστορίας, από τα αρχαία αγάλματα και τους ιστορικούς πίδακες του συντριβανιού.


La dolce vita (1960) on IMDb

Οι Έλληνες προβάλλουν σήμερα ό,τι το φθηνότερο και αποκρουστικό – πράγμα που σημαίνει τη παραμέριση του ωραίου προς χάριν του φθηνού και ευτελούς. Λέμε συνέχεια για τις υποβαθμισμένες περιοχές, για τα ναρκωτικά, την εγληματικότητα παραβλέποντας έτσι – απαξιώνοντας το το αρχαίο κάλλος που περιβάλλει όλη την Αθήνα εν μέσω κακογουστιάς φθηνής τουριστικοποίησης, κυνηγιού του κέρδους από τον τουρισμό ενώ αποκλειστικό μέλλημα θα έπρεπε να είναι η προβολή και αξιοποίηση όλων των ιστορικών θησαυρών της Αθήνας, πόλης των αγαλμάτων και της γλαυκός – δηλαδή του ωραίου και της σοφίας.

Αντί να κοιτάμε το ωραίο και να το εξαίρουμε, μένουμε στο άσχημο γνωρίζοντας πως κολλημένοι σ’ αυτό το εθνικό πια βίτσιο χάνουμε ό,τι πιο ωραίο θα μπορούσαν σήμερα τα μάτια μας να αντικρύσουν! Γλυκειά ζωή είναι ό,τι καλίτερο μπορεί η ζωή να προσφέρει αλλά η σημασία είναι διττή: Μπορεί να γίνει και ό,τι χειρότερο.

Κυψελη – οδος Σπετσων

Το σπίτι ήταν από τα ελάχιστα εναπομείναντα παλιά στην Κυψέλη πάνω από την Επτανήσου στο ύψος της «Δημοτικής Αγοράς». Σκάλα εισόδου μέσα, με μπρούτζινη κουπαστή, ψηλά ταβάνια, ευρύχωροι χώροι υποδοχής, πίσω η ανακαινισμένη μοντέρνα κουζίνα με τη βεράντα που έβλεπε σε μια αυλή περιστοιχισμένη από τους ντυμένους με κισσό τοίχους της διπλανής πολυκατοικίας, με δυο λεμονιές και κάμποσες γλάστρες.
Στα κάγκελα του μπαλκονιού στερεωμένοι τρεις λαμπτήρες – από τους καινούργιους που μοιάζουν με κεριά, σκορπούσαν το αμυδρό τους υπογάλανο φως.

Παραγγείλαμε σουβλάκια από το κοντινό σουβλατζίδικο.
«Είναι τέλεια!» μας λέει η οικοδέσποινα πριν πιάσει το ακουστικό για τη παραγγελία, «τα καλύτερα της περιοχής
Στους τοίχους παλιά πορτρέτα των προγόνων, του προπάππου, της προγιαγιάς σε βαριές κορνίζες να κοιτάζουν με ανέκφραστο, μουντό βλέμμα τους πολυκαιρισμένους καναπέδες, τις μπρούτζινες προτομές, τις φωτογραφίες με τα γελαστά νεανικά πρόσωπα στα τραπεζάκια.
«Εσύ είσαι αυτή; Πολύ όμορφη!» της λέω χωρίς να ‘μαι και πολύ σίγουρη…
«Εγώ!» λέει γελαστά «Τότε που ήμουν κοκέτα – πραγματικά με ενδιέφερε το στυλιζαρισμένο λουκ, η σικ εμφάνιση…! »
«Πω-πω! Κούκλα είσαι εδώ

«Βγαίνεις τα βράδυα;» τη ρωτάω. «Όχι, που να πάω, μόνο το πρωί
«Το πρωί;…»
«Ε ναι! βγάζω το σκύλο βόλτα, ψωνίζω τρόφιμα, μαθαίνω τα νέα…»
«Τι νέα δηλαδή
«Ε να πολιτικής υφής, ας πούμε για τα εργοστάσια που κλείνουν – ένας τεχνίτης που μου φτιάχνει μερεμέτια εδώ στο σπίτι, μου ‘λεγε πως τον απέλυσαν πυξ-λαξ…»
«Φοβερή κρίση» λέω, «αλλά δε γίνεται κάτι διαφορετικό – το να βγούμε απ’ το ευρώ θα μας κάνει φτωχότερους! – τουλάχιστον πολλοί έτσι λένε…»

«Να γίνουμε! Εκατό φορές να φτωχύνουμε, μετά θα φτιάξουν τα πράγματα. Όλα θα ξεκινήσουν απ’ την αρχή, σε νέες υγιείς βάσεις.» λέει με το φαρδύ της εγκάρδιο χαμόγελο και με ύφος που δε σήκωνε αντιρρήσεις.
«Και να ζοριστούμε λίγο τι έγινε, μήπως τώρα είμαστε πλούσιοι;» Θα εννοεί σκέφτηκα πως τα παίρνουν όλα οι Τράπεζες. Της το λέω:
«Ναι οι Τράπεζες, οι κάρτες…»
«Όχι, εγώ ποτέ δεν ψωνίζω με κάρτα. Μόνο με μετρητά, αλλά τώρα τι να ψωνίσεις δε φτάνουν με τόσα άλλα έξοδα…»

odos Kypselis
60ό Γυμνάσιο και Λύκειο – Γωνία Παξών και Κυψέλης

Κουβέντες… Το κυριότερο ήταν ότι δεν έβγαινε τα βράδυα… Σαν επισκέπτρια που ήμουν στη γειτονιά δεν είχα καταλάβει τι μπορούσε να κρύβεται στους ημισκότεινους δρόμους. Κάποια περαστική προ ολίγου, με ιλιγγιώδες μίνι – μελαμψή με καλλίγραμμα πόδια – «Εντάξει μπορεί να είναι…»  Όμως εκείνη δε βγαίνει παρά για τα ψώνια και για να μάθει τα νέα…
«Τα βράδυα τι κάνεις; » «Πέφτω νωρίς για ύπνο – δέκα, έντεκα…»

Πέρασε λίγος καιρός για να υποψιαστώ πως αυτό που δεν την άφηνε να βγει ήταν ο Φόβος. Ο φόβος του να γίνεσαι ξένος στη γειτονιά σου που κατοικείται από ξένους, ο φόβος πως μπορεί να βρεις το μπελά σου, να σου επιτεθούν, να σε σκοτώσουν…

«Όταν ήρθαν οι γονείς μου εδώ, δεν υπήρχε τίποτε γύρω. Μονάχα λιγοστές μονοκατοικίες με κήπους και οπωροφόρα. Η θέα απ’ το μπαλκόνι ήταν απεριόριστη – βλέπαμε ίσαμε το Φάληρο, τη θάλασσα… γιατί γύρω δεν υπήρχαν παρά άκτιστα οικόπεδα«.
«Που μένανε πριν;» τη ρωτάω
«Πλατεία Βικτωρίας, μετά αγόρασε ο πατέρας μου το σπίτι αυτό αφού συμφώνησε και η μητέρα μου, που της άρεσε που ήταν εξοχή και που ήταν τόσο μεγάλο και αρχοντικό – παρ’ όλες τις ερημιές…»
«Σήμερα όμως ορίστε που φτάσαν τα πράγματα… πολύς κόσμος, όλο μπετόν – επιπλέον, γεμίσαμε αλλοδαπούς – πολλοί μαύροι κι όλας…»
«Και πως πάνε τα πράγματα εδώ; Υπάρχει ασφάλεια
«Εντάξει έχουμε συναγερμό, μετά δεν ανοίγω ποτέ την πόρτα αν δεν εξακριβώσω πρώτα ποιος είναι…»
«Είδα προηγουμένως απέναντι μια Έβγα, πας εκεί καθόλου να ψωνίσεις
«‘Οχι ποτέ, την έχουν κάτι ξένοι, τους αντιπαθώ, ούτε και θέλω να μπω…»

Ο Φόβος, να μη μπορείς να ξεμυτίσεις το βράδυ. Κι όταν το κάνεις να ‘ναι μόνο με ταξί που θα τηλεφωνήσεις να έρθει να σε πάρει. Όπως τη μέρα που συναντηθήκαμε στο Μπαζάρ.

«Θα φάμε παρέα» μας λέει, όταν της προτείνουμε να πάμε κάπου κοντά, στο Κολωνάκι.
«Θα παραγγείλω να μας φέρουν σπίτι!» μας λέει ευγενικά και πρόσχαρα. «Θα γνωρίσετε και τη μητέρα μου!» κι έτσι την πήγαμε στο σπίτι της:

Στη παλιά γειτονιά, τη Κυψέλη των μαθητικών χρόνων, των ήσυχων ζαχαροπλαστείων, των πρώτων μυστικών εκμυστηρεύσεων, των ζωηρών εντυπώσεων, των ορμητικών ενθουσιασμών είχε γίνει ένα γκέτο.
Μια απαγορευμένη περιοχή για τους κατοίκους της – τους ίδιους που μένανε από παλιά – τότε που «γύρω υπήρχανε μονάχα κήποι με οπωροφόρα και άκτιστα ακόμη οικόπεδα» – όσο κι αν αυτό μοιάζει απίστευτο για τον ευκαιριακό επισκέπτη, αλλά για όσους ζουν εκεί – για κάποιους τουλάχιστον που μένανε πάντα εκεί και δεν αντέχουν να βλέπουν αυτή τη μετάλλαξη, είναι πέρα για πέρα πιστευτό – αληθινό και οδυνηρό συνάμα.

Ενημέρωση 5/13 Τι ακριβώς είπε η Κική Δημουλά για την παλιά —πλην όμως και σημερινή της γειτονιά την Κυψέλη (οδός Πυθίας)
Φωτο Αρχική Πηγή: από Άρθρο

Λυκαβηττος

Aλέκος Φασιανός - Χαρταετός
Aλέκος Φασιανός – Χαρταετός

Βγαίνοντας από το σπίτι ψιλόβρεχε, η ώρα ήταν εννιάμισυ. Τα αμυδρά φώτα του δρόμου φώτιζαν τα πεύκα νοτισμένα απ’ τη βροχή.  Η άσφαλτος γυάλιζε με τα άσπρα σημάδια που έδειχναν ακόμη πιο άσπρα μόλις οι δέσμες από τα φανάρια των αυτοκινήτων που περνούσαν έπεφταν επάνω τους. Το αμυδρά φωτισμένο παράθυρο ήταν εκεί μας έγνεφε φιλικά και στενοχωρημένα που το είχαμε αφήσει. Ήμασταν μέσα μόλις προ ολίγου, τώρα απομακρυνόμασταν από την οικεία του θαλπωρή. Περνώντας απ’ το Κολωνάκι θαυμάσαμε τα ωραία κτίρια της οδού Αναγνωστοπούλου εκεί ήταν και το σπίτι του Ανδρεάδη με τη βαρειά ξύλινη πόρτα. Ένας φρουρός στεκόταν στην είσοδο.

Μετά βγήκαμε στη Βασιλίσης Σοφίας, το δένδρο στην πλατεία Συντάγματος δεν είχε ακόμη στηθεί – τα διαφαινόμενα επεισόδια από την πορεία για την επέτειο του θανάτου του άτυχου μαθητή Γρηγορόπουλου είχαν αποτρέψει τις ετοιμασίες.
Η πλατεία ήταν αυτή την ώρα ερημική σχετικά – μόνο στην είσοδο του μετρό οι υπαίθριοι αλλοδαποί πωλητές είχαν ακόμη απλωμένη την πραμάτεια τους και κάποιοι τελευταίοι επιβάτες στέκονταν μπρος στις σκάλες λίγο πριν επιβιβασθούν στους συρμούς.

Η νύχτα μας έγνεφε φιλική ωστόσο απόμακρη κρυμένη μέσα στους ίσκιους του φεγγαριού και τις συστάδες των αραιών δένδρων της πλατείας.
Αρχίσαμε να κατεβαίνουμε τις σκάλες του μετρό. Πίσω μια μέρα ακόμη πλησίαζε στο τέλος της. Ο λόφος του Λυκαβηττού μας είχε αποχαιρετίσει όπως και η Λεωφόρος Αλεξάνδρας, το Starbucks όπου είχαμε πιεί τον καφέ και γευτεί το σάντουιτς, το ωραίο σπίτι με τους γάτους και το σκύλο το Νέρωνα, τα σνίτσελ με το τυρί και το ζαμπόν, η σαγκρία, όλα είχαν γίνει παρελθόν.

Οι συζητήσεις κι αυτές είχαν περάσει και δεν είχε μείνει παρά ο απόηχος τους —το βιβλίο του Π. Νιρβάνα «Έγκλημα στο Ψυχικό» – είχαμε πει για το νέο που έπαιξε το ρόλο του δολοφόνου του πάρκου και μετά δεν μπόρεσε να τον αποτινάξει – πληρώνοντας για ένα έγκλημα που είχε κάνει κάποιος αόρατος δολοφόνος του οποίου το ρόλο είχε απερίσκεπτα ενδυθεί.

Λόγια, πράξεις, σκέψεις για μια ακόμη φορά είχαν φθάσει στο τέλος τους και δεν έμενε παρά  η αίσθηση της απουσίας τους μέσα από τις θρυμματισμένες τους εικόνες – η ζεστασιά όμως μιας επικείμενης επανάληψης τους, έσβυνε τους αχούς από την όλο και απομακρυνόμενη εικόνα που έφευγε μαζί με τον ιλιγγιωδώς κινούμενο συρμό.