Δύο πρωϊνά στους Δελφούς

Jacqueline de Romilly
Jacqueline de Romilly

Jacqueline de Romilly – Δύο πρωϊνά στους Δελφούς

Είχα έλθει στους Δελφούς με κάποιους φίλους από την Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή της Αθήνας, που είχε παίξει σημαντικό ρόλο στην προσπάθεια για την αποκάλυψη των Δελφών. Πράγματι εδώ πρέπει να φανταστούμε ένα από τα μεγάλα αρχαιολογικά βήματα της ιστορίας. Οι Δελφοί στη σύγχρονη εποχή, ήταν κυριολεκτικά εξαφανισμένοι! Χρησιμοποιώ τη λέξη με όλη τη σημασία της: το χώμα είχε σκεπάσει ό,τι είχε απομείνει από το περιώνυμο ιερό του Απόλλωνα και το μαντείο του· όλα είχαν εξαφανιστεί και η πόλη και οι ναοί και οι κίονες και τα αγάλματα.

Το χώμα είχε καλύψει τα πάντα και κανείς δεν ήξερε, ούτε κατά προσέγγιση, πού βρί­σκονταν οι περίφημοι Δελφοί. Όσα βλέπουμε σήμερα βρέθηκαν μόλις πριν από έναν αιώνα. Με πεισματική εργασία η περιοχή καθαρίστηκε από όλες τις επιχωματώσεις, και τα ευρήματα ταξινομήθηκαν, αποκαταστάθηκαν -όσα βέβαια ήταν δυνατόν να αποκατασταθούν- και τοποθετήθηκαν με πολλή προσοχή σε ένα μου­σείο, σε μια εποχή που δεν ήταν εφικτό να γίνουν περισσότερα. Η ανακάλυψη της αρχαίας τοποθεσίας επανέφερε τους επισκέπτες. Ο τόπος ξαναβρήκε τη ζωντάνια του και ξανακούγονταν, όπως άλλοτε, ομιλίες σε κάθε γλώσσα στα πόδια των Φαιδριάδων.

Jacqueline De Romilly

Η Γαλλική Σχολή της Αθήνας που διενεργούσε τις ανασκαφές, διέθετε ένα μικρό κατάλυμα εκεί πλάι και έτσι μπόρεσα να μείνω για μια νύχτα, σε ένα δωμάτιο, από όπου ήταν εύκολο να έχω άμεση πρόσβαση στον ιερό χώρο, κάθε στιγμή. Πράγμα που φυσι­κά εκμεταλλεύτηκα πολύ νωρίς το πρωί. Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτή την ανάμνηση. Είχα καθηλωθεί στην πόρτα που μόλις διάβηκα δειλά και έκθαμβη.

Βρισκόμουν εδώ, στο κατώφλι αυτού του απα­γορευμένου για όλους χώρου, στο κατώφλι ενός χρόνου που δεν ανήκε πια ούτε στο παρελθόν ούτε στο παρόν. Ήξερα ότι ο τόπος αυτός υπήρξε κέντρο λαμπρών εορτασμών, μεγάλων συγκινήσεων και μιας μεγαλόπρεπης ομορφιάς που συγκινούσε τους πάντες. Επιπλέον υπήρχαν τα πλήθη του παρελθόντος.

Και τώρα, μετά το διάβα τόσων αιώνων, υπάρχουν τα πλήθη των επισκεπτών που περιφέρονται ανάμεσα στα αναστυλωμένα ερείπια, φλυαρούν στις διαφορετικές γλώσσες τους, βγάζουν φωτογραφίες, σταμα­τούν για να καδράρουν μια εικόνα, και έπειτα τρέχουν βιαστικά για να συναντήσουν την ομάδα τους.


«Από το Φλάουτο στην Απολλώνια λύρα», μτφρ. Μπάμπη Αθανασίου και Κατερίνα Μηλιαρέση, έκδ. Graal/To Άστυ Αθήνα 2005. Το άλμπουμ με τις φωτογραφίες βρίσκεται στο τέλος του κειμένου.

Από pro-europa.eu

Η Ζακλίν ντε Ρομιγί (Jacqueline de Romilly 1913-2010) θεωρείται ειδική στα θέματα της αρχαιοελληνικής Ιστορίας. Είναι η δεύτερη γυναίκα που εξελέγη στη Γαλλική Ακαδημία (σώμα που εγκρίνει ή απορρίπτει αλλαγές στη Γαλλική γλώσσα) – η πρώτη ήταν η Μαργκερίτ Γιουρσενάρ (Marguerite Yourcenar 1903-1987).

Μια βολτα στην εξοχη


By Χρήστης αΝώΔυΝος (Νίκος Δημ. Νικολαΐδης) – Χρήστης αΝώΔυΝος (Νίκος Δημ. Νικολαΐδης), Αναφορά, Link

Χειμώνιασε πια …μέσα Δεκεμβρίου και μόλις τώρα άρχισε να μπαίνει για τα καλά ο χειμώνας. Πολλές δουλειές για το σπίτι – τώρα που θα πρέπει να του δοθεί μια γιορτινή όψη.

Όμως αυτό που δελεάζει αυτές τις κρύες μέρες, δεν είναι ούτε τα καταστήματα – οικονομική κρίση γαρ κι ας μη μεμφόμαστε – κάπου γράφτηκε πως στη Νέα Υόρκη έχουν γίνει όλοι Σκρουτζ λόγω κρίσης, αλλά οι βόλτες μέσα στην Αθήνα – άλλο αν ένας απλός και μόνο καφές στο Στάρμπακς κοστίζει 4,5 και βάλε ευρώ, ένα απλό δείπνο τουλάχιστον 17…

Επίσης κάποια εκδρομή – σίγουρα υπάρχουν πολλά ωραία μέρη – άλλο αν δεν το αποφασίζει κανείς και τόσο εύκολα – για δικούς του λόγους με προεξάρχον το κόστος αλλά και τη βαρεμάρα να ακολουθεί: «Που να τρέχω τώρα, έχει πιάσει και κρύο, θα χαλάσει ο καιρός το Σαββατοκύριακο, βροχές, τρικυμίες».

Αράχωβα – Το μπαλκόνι του Παρνασσού

Υπάρχουν πολλές εναλλακτικές για μια -σχετικά κοντινή απομάκρυνση από την Αθήνα: Ναύπλιο, Άστρος, Ξυλόκαστρο, Αράχωβα  απ’ όπου και η φώτο —με τους κοντινούς Δελφούς κομβικό σημείο ιστορικής αναφοράς στην αρχαιότητα με το περίφημο μαντείο των Δελφών όπου η Πυθία μες τους καπνούς έβγαζε τον χρησμό της…
Για μακρύτερες αποστάσεις ψηφίζω για τη μακρινή, αρχοντική Ξάνθη που έχει μπόλικα ωραία πέτρινα σκαλάκια – που η γοητεία τους συνίσταται στο ότι προτρέπουν για εξερευνήσεις σε άγνωστα σημεία και εξασφαλίζουν μια πολύ καλή άσκηση μέσα στο πράσινο με τα λουλούδια των δρομίσκων περιβάλλον.

Ένας συννεφιασμένος ουρανός παραπέμπει σε τζάκια που καπνίζουν, ωραία ψητά στη φωτιά, νόστιμες τηγανιτές πατάτες…
Πεζοπορία και άσκηση μέσα στη φύση, καθαρός ζωογόνος αέρας, ομιχλώδες τοπίο στολισμένο με τα γυμνά κλαδιά των δένδρων – πολλές φορές το γάργαρο νερό της κοντινής πηγής στο κοντινό ξέφωτο.

Οι κάτοικοι των ορεινών ή παραθαλάσσιων περιοχών δεν έχουν αυτά που έχει ο κάτοικος μιας μεγαλούπολης – βιτρίνες, θεάματα, πολυτέλειες, έχουν όμως την ηρεμία και την αληθινή ξεκούραση, έναν πιο υγιή τρόπο ζωής, την απρόσκοπτη επικοινωνία με τη φύση και τις ομορφιές της που προσφέρονται απλόχερα στο ήρεμο τοπίο μιας μακρινής μας πλαγιάς, ακτής, πεδιάδας.

Εδώ τείνουμε να απομακρυνθούμε από τη Φύση. Λίγο ανοίγουμε το παράθυρο να μπει ο αέρας –  η ματιά στιγμιαία ακουμπά στον έξω αιώνιο κόσμο – κοντινός και απρόσιτος,  αγκιστρωμένη πάντα σε κτίρια, λεωφόρους, περαστικούς, δουλειές που πρέπει να γίνουν.
Λίγο ν’ ανασάνει κανείς στον καθαρό αέρα, έξω απ’ τις μεγάλες πόλεις , γυρίζει με φρέσκες ιδέες που προβάλλουν μέσα από ένα πιο ήσυχο, αναπαυμένο, λίγο έστω – (το πολύ είναι άλλη ιστορία)  «σκουριασμένου» νου.