Αρχείο ετικέτας excursion

Radnor Lake

Radnor Lake
Radnor Lake – Tennessee

Οι λίμνες πάντα είναι το φόντο ωραίων στιγμών. Στην Ελλάδα η λίμνη των Ιωαννίνων, στην Ελβετία η λίμνη Leman. Στις ΗΠΑ, στη Nashville – περιοχή Tennessee, βρίσκεται η λίμνη Radnor – φωτογραφία της λίμνης κατά το μήνα Ιανουάριο.
Ένα μήνας που όλα τα δένδρα έχουν ρίξει το φύλλωμά τους και μέσα απ’ τα έρημα κλαδιά διακρίνεται καθαρά το εκτυφλωτικό γαλάζιο της λίμνης.
Παρ’ όλο που ο ουρανός είναι διάσπαρτος με γκρίζα σύννεφα, η λίμνη διατηρεί πάντα τη γαλάζια της εκτυφλωτική λάμψη – όσο κι αν εκείνος σκουραίνει και αγριεύει, εκείνη λες και του αντιστέκεται για να τον μαγεύει πάντα με την ήρεμη, απέραντη, αρυτίδωτη ομοφιά της.

Το ίδιο όπως και μαγεύει τους επισκέπτες της – πάσης φύσεως εκδρομείς, ποδηλάτες, πεζοπόρους, λάτρεις της παραδοσιακής κληρονομιάς της περιοχής του Tennessee και της λίμνης, που ως τώρα – από το 2003, δέχεται 60.000 εγγεγραμένους – (Radnor Lake Plate) επισκέπτες, ετησίως.

Το ίδιο θα μπορούσε να γίνει και στην Ελλάδα: Έχουμε ωραιότατες λίμνες: Λίμνη Πλαστήρα, Ιωαννίνων, Μαραθώνος (και όχι μόνον) – όμως πως να πάει κανείς; Η τιμή της βενζίνης στα ύψη, οι εθνικές οδοί δύσκολες, τα αεροπορικά εισητήρια στα ύψη κι αυτά. Η πολιτική εσωτερικού τουρισμού θα πρέπει επιτέλους να αναμορφωθεί – το ίδιο και η ασφάλεια και ο εκσυγχρονισμός των εθνικών οδών.

Ο τουρισμός στην Ελλάδα θα μπορούσε να καλύπτει – με μεγάλο κέρδος τα (προβληματικά) έσοδα της χώρας, με την προσέλευση ξένων και ντόπιων τουριστών τα ωραία μέρη που διαθέτουμε, όλο τον χρόνο! Οι κάτοικοι ιδίως των μεγάλων αστικών κέντρων και δη της πολυάριθμης και πνιγηρής Αθήνας, θα έβρισκαν την διέξοδο που αποζητούν με άνεση και ευκολία. Φυσικά και τα ξενοδοχεία θα πρέπει κι αυτά να ρίξουν αισθητά τις τιμές τους!

Μια βολτα στην εξοχη

DSC01040.JPG
Αράχωβα – Κεντρική πλατεία

«DSC01040» από τον Χρήστης αΝώΔυΝος (Νίκος Δημ. Νικολαΐδης) – Χρήστης αΝώΔυΝος (Νίκος Δημ. Νικολαΐδης). Υπό την άδεια Αναφορά μέσω Βικιπαίδεια.

Χειμώνιασε για τα καλά. Μέσα Δεκεμβρίου πια και μόλις τώρα, άρχισε να μπαίνει ο χειμώνας. Πολλές δουλειές για το σπίτι – τώρα που θα πρέπει να δοθεί μια εορταστική όψη. Όμως αυτό που δελεάζει αυτές τις κρύες μέρες, δεν είναι ούτε τα καταστήματα – οικονομική κρίση γαρ κι ας μη μεμφόμαστε – κάπου γράφτηκε πως στη Νέα Υόρκη έχουν γίνει όλοι Σκρουτζ λόγω κρίσης, αλλά οι βόλτες μέσα στην Αθήνα – άλλο αν ένας απλός και μόνο καφές στο Στάρμπακς κοστίζει 4,5 και βάλε ευρω, ένα απλό δείπνο τουλάχιστον 17, αλλά και κάποια εκδρομή – σίγουρα υπάρχουν πολλά ωραία μέρη – άλλο αν δεν το αποφασίζει κανείς και τόσο εύκολα – για δικούς του λόγους με προεράρχοντα τη βαρεμάρα: «Που να τρέχω τώρα, έχει πιάσει και κρύο, θα χαλάσει ο καιρός το Σαββατοκύριακο, βροχές, τρικυμίες».

Υπάρχουν πολλές εναλλακτικές για μια -σχετικά κοντινή απομάκρυνση από την Αθήνα: Ναύπλιο, Άστρος, Ξυλόκαστρο, Αράχωβα απ’ όπου και η φωτο.
Για μακρύτερες αποστάσεις ψηφίζω για τη μακρινή, αρχοντκή Ξάνθη που έχει μπόλικα ωραία πέτρινα σκαλάκια – που η γοητεία τους συνίσταται στο ότι προτρέπουν για εξερευνήσεις σε άγνωστα σημεία και εξασφαλίζουν μια πολύ καλή άσκηση μέσα σε πράσινο έως λουλουδιαστό περιβάλλον.
Ένας συννεφιασμένος ουρανός παραπέμπει σε τζάκια που καπνίζουν, ωραία ψητά στη φωτιά, νόστιμες τηγανιτές πατάτες…
Πεζοπορία και άσκηση μέσα στη φύση, καθαρός ζωογόνος αέρας, ομιχλώδες τοπίο στολισμένο με τα γυμνά κλαδιά των δένδρων – πολλές φορές το γάργαρο νερό της κοντινής πηγής στο κοντινό ξέφωτο.

Οι κάτοικοι των ορεινών ή παραθαλάσσιων περιοχών δεν έχουν αυτά που έχει ο κάτοικος μιας μεγαλούπολης – βιτρίνες, θεάματα, πολυτέλειες, έχουν όμως την ηρεμία και την αληθινή ξεκούραση, έναν πιο υγιή τρόπο ζωής, την απρόσκοπτη επικοινωνία με τη φύση και τις ομορφιές της που προσφέρονται απλόχερα στο ήρεμο τοπίο μιας μακρινής μας πλαγιάς, ακτής, πεδιάδας.

Εδώ τείνουμε να απομακρυνθούμε από τη Φύση. Λίγο ανοίγουμε το παράθυρο να μπει ο αέρας –  η ματιά στιγμιαία ακουμπά στον έξω αιώνιο κόσμο – κοντινός και απρόσιτος,  αγκιστρωμένη πάντα σε κτίρια, λεωφόρους, περαστικούς, δουλειές που πρέπει να γίνουν.
Λίγο ν’ ανασάνει κανείς στον καθαρό αέρα, έξω απ’ τις μεγάλες πόλεις , γυρίζει με φρέσκες ιδέες που προβάλλουν μέσα από ένα πιο ήσυχο, αναπαμένο, λίγο έστω – (το πολύ είναι άλλη ιστορία)  «ξεσκουριασμένο» νου.

Φυγη

***Δεν ξέρω, σήμερα σκέφτηκα το παλιό σπίτι που θα μπρούσα να είχα συναντήσει στην εκδρομή στο χωριό. Εδώ πνιγόμαστε από τις πολυκατοικίες – συστατικά μιας ξέφρενης πορείας στο πουθενά – άσφαλτος, γκρίζα κτίρια, καταστήματα, βιτρίνες σ’ ένα κυνήγι υποτίθεται για μια πρόοδο και ευημερία.
Όμως η παλιά πόρτα της φωτογραφίας έχει την ιστορία της – είναι και δική μας αφού τη γράψαμε σ’ ένα τόπο άγνωστο, ωστόσο σ’ έναν χρόνο τέλεια γνωστό… Η παλιωμένη, οικεία μορφή της δεν παύει να σε προσκαλεί σε ατέλειωτους περιπάτους στη φύση, ανάμεσα στα δένδρα και τα κελαρίσματα των ρυακιών.

Ο άνεμος φυσάει απαλά και μας συνεπαίρνει με τη δροσερή του πνοή. Τα φύλλα κιτρινισμένα, σχηματίζουν ένα εξαίσιο χαλί στα πόδια μας, οι ακτίνες διαπερνούν τα φυλλώματα και τα κλαριά, ανάμεσα στους ήχους από τα τιτιβίσματα των πουλιών και του δροσερού νερού που τρέχει απ’ την πηγή.

Δεν είναι μακριά το κονάκι όπου θα ξαποστάσουμε. Στο αναμμένο τζάκι θα μιλήσουμε για το παλιό μας σπίτι – τότε που η γιαγιά περίμενε στην πόρτα με το πλεχτό από βελονάκι απιθωμένο στην ποδιά της καθώς μας ατένιζε  με το τρυφερό της βλέμμα καλωσορίζοντάς μας.

Δεν είναι μακριά όλα αυτά. Λίγα χρόνια έχουν περάσει και αυτή η φωτογραφία έφερε πάλι τη θύμησή τους στο νου μας.
Κλεισμένοι σ’ ένα ασφυχτικό παρόν που αφήνει ελεύθερες μονάχα κάποιες χαραμάδες – ικανές όμως να διαπεράσουν τη θολή γκρίζα πρόσοψη της νέας εποχής, εικόνες κλεισμένες στο νου και στην καρδιά – που θέλει να νοιώσει όλες τις αισθήσεις που τότε την έκαναν να κτυπά δυνατά, εκ νέου ν’ αδράξει όλες τις γεύσεις που τότε την ξελόγιαζαν με τη γλυκειά τους αλχημεία.