Αρχείο ετικέτας Greece

Χορευτής στον Ελαιώνα

Χορευτής στον Ελαιώνα – (1996)

Για τη ζωή στην επαρχία έχουν γραφτεί πολλά βιβλία, έχουν γυριστεί ταινίες. Η Ελλάδα εκτός της Αθήνας γίνεται πηγή έμπνευσης καθώς εκεί ξετυλίγεται μια άλλη οπτική εικόνα: αυτή των πόλεων με τα ήσυχα απομεσήμερα, τις καφετέριες με τον φοιτητόκοσμο, τον ουρανό χωρίς το βουητό της μεγαλούπολης σαν κοιτάξεις τα σύννεφα του που αργοταξιδεύουν νωχελικά. Μια άλλη πόλη, καταστάσεις γνήσιες εν τη γενέσει τους όπως τα διαδραματιζόμενα σ’ αυτό το νυχτερινό κέντρο με τα μπουζούκια αλλά και τη «κοσμοπολίτικη» του πλευρά – του ιδιοκτήτη Δ. Πέτρου και τους δύο χορευτές από την Αθήνα, που μόλις προσέλαβε…

(Ένα)

choreftisCapture
Χορευτής στον Ελαιώνα – Θεόδωρος Γρηγοριάδης (1996)

Τη μέρα που έφευγα για τη Βόρεια Ελλάδα, χορεύτρια σε νυχτερινό κέντρο, στο σπίτι μας επικρατούσε πανικός. Μια μέρα νωρίτερα είχε γεννήσει η αδελφή μου – ήταν και το πρώτο της παιδί και οι γονείς μου ετοιμάζονταν να την επισκεφθούν στην Κρήτη. Η μάνα μου, ευτυχισμένη που είχε αποκαταστήσει τις δυο κόρες της – την καθεμία στο ρόλο της – , στρίμωχνε τα ρούχα στις βαλίτσες, ενώ ο πατέρας μου την κοίταζε χωρίς να βγάζει μιλιά. Καταβάθος βαριόταν να κουβαληθεί στην Κρήτη, ακόμη και για να δει το εγγόνι του. Έδειχνε παραιτημένος απ’ όλα, μα κυρίως ήταν δυσαρεστημένος με τη δική μου απόφαση, να σηκωθώ και να φύγω στην επαρχία, παρέα μ’ ένα χορευτή: το Μύρωνα.
Μόνο η μάνα μου δεν ανησυχούσε.
«Σε ζηλεύω εκεί που πας», μου ψιθύρισε στ’ αυτί, για να μην την ακούσει ο πατέρας μου.
Άνοιξε την μπιζουτιέρα της, που ξεχείλιζε κοσμήματα, και ξεχώρισε ένα ζευγάρι παλιομοδίτικα σκουλαρίκια. Μου τα έβαλε στο χέρι, λέγοντας μου πως ήρθε η ώρα να τα φορέσω κι εγώ. Ύστερα ξαναγύρισε στις βαλίτσες της. Σκεφτόταν ποια φορέματα θα έπαιρνε μαζί της αφού σκόπευε να καθίσει για αρκετό χρονικό διάστημα κοντά στη μεγαλύτερη κόρη της. Ποτέ δε φορούσε το ίδιο φόρεμα πάνω από μια φορά την εβδομάδα, γι’ αυτό και δεν έμεινε ούτε μια βαλίτσα να πάρω μαζί μου. Απόμεινα με δυο φαρδείς σάκους στα χέρια, σαν να πήγαινα κατασκήνωση.
Ξαφνικά το σπίτι μας άδειαζε, πρόσκαιρα φυσικά και για τις δυο κόρες τα νέα ήταν καλά κι ευχάριστα. Ή μόνο για τη μία;
«Πρόσεχε τον», μου είπε ο πατέρας μου με νόημα καθώς με πήγαινε στο αεροδρόμιο του Ελληνικού με το διαλυμένο του αυτοκίνητο.
Δεν του απάντησα. Άλλωστε αυτός ποτέ δεν είχε συμπαθήσει το Μύρωνα, ούτε όταν τον έβλεπε αναγκαστικά στην τηλεόραση.
«Καλό ταξίδι και φιλιά στην ανιψιά μου», του είπα.
Θα πετούσαν για Ηράκλειο το ίδιο απόγευμα.
«Καλή τύχη», μουρμούρισε, ζυγίζοντας την ευχή του.
Και έφυγε. Ούτε μια χειραψία, ούτε ένα φιλί. Απ’ ό,τι θυμάμαι, ούτε όταν ήμασταν μικρές, με τη Μαίρη, μας άγγιζε , όχι τώρα που μεγαλώσαμε.
Στο βάθος της αίθουσας αναμονής εντόπισα το Μύρωνα. Καθόταν σ’ ένα πλαστικό κάθισμα. Φορούσε μπλουτζίν, ένα απλό φανελάκι και αθλητικά παπούτσια που τα ήξερα από τις πρόβες. Τα πόδια του, ατέλειωτα, δε χωρούσαν πουθενά, όπως και το κορμί του. Ευτυχώς δε μ’ έβλεπε που τον παρατηρούσα.
(Θα μου πεις… κάθεσαι και χαζεύεις τον άνθρωπο, αντί να πλησιάσεις, να σε δει ότι έφτασες…)
Πάντως εκείνος περίμενε καρτερικά. Μόλις με είδε, ανασηκώθηκε, μου έσφιξε τυπικά το χέρι και με παρέσυρε στο γκισέ, για να τσεκάρουμε τις θέσεις.

choreftis2Capture
Dancer in the Olive-Trees

Με το που βρεθήκαμε στο αεροπλάνο, ηρέμησα κάπως. Ο Μύρωνας καθόταν δίπλα μου, στητός και το κεφάλι του ξεχώριζε πάνω από τις θέσεις. Ήταν ψηλός και αδύνατος και, όπως πάντα, πολύ σοβαρός. Έδεσε με προσοχή τη ζώνη του και έλεγξε τη δική μου, πριν περάσει η αεροσυνοδός. Μιλήσαμε ελάχιστα, αυτός δε μιλούσε – είχα συνηθίσει τις σιωπές του.
Όλα άρχισαν ένα μήνα νωρίτερα, δυο μέρες προτού διακόψουμε τις εμφανίσεις στην τηλεόραση. Ήρθε και μου πρότεινε να πάμε μαζί στην επαρχία. Είπε ότι του έκανα για παρτενέρ.
«Ευκαιρία να βγάλεις χρήματα…», τόνισε.
Ήταν τότε που το σκεφτόμουν πολύ σοβαρά να ξαναγυρίσω στη χορευτική ομάδα, που την είχα εγκαταλείψει για να βρεθώ σ’ ένα κυριακάτικο μουσικοχορευτικό πρόγραμμα της ιδιωτικής τηλεόρασης. Με παρέσυρε εκεί η Σμαρούλα, είχε προηγηθεί και το θλιβερό συμβάν με το Γιωργάκη, και κανείς μας δεν είχε όρεξη να συνεχίσει τα χορευτικά προγράμματα στο υπόγειο της Κυψέλης. Η μάνα μου, επίσης, μ’ έσπρωξε σαν τρελή, να βγω στη μικρή οθόνη.
«Μόνο έτσι θα σε μάθουνε, αλλιώς δε γίνεσαι σωστή επαγγελματίας», επέμενε.
Και πήγα. Μας κράτησαν, και εμένα και τη Σμαρούλα. Στην αρχή νομίζαμε πως θα χορεύαμε μόνο κοπέλες. Αργότερα μας ανακοίνωσαν ότι θα μας αναλάβει ένας χορογράφος που είχε έρθει από την Αγγλία. Παραξενευτήκαμε όλες. Τόσα ταλαντούχα παιδιά είχαμε στη χώρα μας. Ώσπου καταφθάνει ένας γοητευτικός ασυνήθιστος τύπος, που όλες οι κοπέλες τον ταύτισαν με τον Daniel Day-Lewis. Με ανακούφιση είδα ότι ήταν Έλληνας του εξωτερικού. Συστήθηκε «Μύρωνας» και μας έστρωσε αμέσως στη δουλειά. Ο ίδιος χόρευε επικεφαλής του μπαλέτου, κάποτε εμφανιζόταν σόλο, και για ντουέτο διάλεγε εμένα ή την Αλίκη, τη μικρότερη της παρέας. Το πρόγραμμα όμως τελικά κράτησε ένα μήνα λιγότερο, γιατί η παρουσιάστρια του κατέρρευσε ψυχολογικά, κι έτσι αποσύρθηκε, παρ’ όλη την επιτυχία που είχε το σόου.
Ετοιμαζόμασταν για τη προσγείωση.


«Πως θα φτάσουμε στις Σέρρες;» ρώτησα με αληθινό ενδιαφέρον για τον προορισμό μας, αφού αυτός είχε αναλάβει κάθε πρακτική πλευρά της συνεργασίας μας.
«Θα ‘ρθει να μας πάρει ο ίδιος ο ιδιοκτήτης», είπε ο Μύρωνας. «Το αφεντικό μας», συμπλήρωσε σαρκαστικά.
«Έχεις ξαναπάει στη Βόρεια Ελλάδα;»
«Όχι. Πρώτη φορά ανεβαίνω. Εσύ;»
Έμεινε λίγο σκεφτικός.
«Κι εγώ για πρώτη φορά. Μου είχαν γίνει πολλές προτάσεις, αλλά…»
«Αλλά;»
Απέφυγε να συνεχίσει τη συζήτηση. Επέμεινα.
«Αλλά;»
Αναγκάστηκε να απαντήσει.
«Όπως θα είδες στο συμβόλαιο, τα χρήματα είναι καλά, για ένα τόσο μικρό διάστημα.»
Τον κοίταξα με πλάγιο βλέμμα. Ήταν ο τελευταίος άνθρωπος που θα χαρακτήριζα φιλοχρήματο. Αντιθέτως, μου έδινε την εντύπωση πως δε θα καταδεχόταν να σηκώσει ούτε δεκαχίλιαρο από το δρόμο.
«Λίγο παράξενα μου ακούγονται όλα αυτά.»
«Ποια ακριβώς;»
Πάλι κυριολεκτούσε. Αποκλείεται να έπιανα συζήτηση μαζί του, κι ας είχε μείνει το μάτι των άλλων κοριτσιών πάνω μου, ότι θα «ανοιγόταν» μαζί μου και θα γινόμασταν φίλοι. Μόνο η Σμαρούλα με καταλάβαινε όταν, αποχαιρετώντας με τηλεφωνικά, μου επισήμανε πόσο εγωπαθής και νάρκισσος ήταν ο Μύρωνας, και πως θα έπρεπε να κάνω τη δουλειά μου χωρίς να τον παίρνω και πολύ στα σοβαρά. Βέβαια όλοι ξέραμε ότι η Σμαρούλα καταβάθος χτυπιόταν για το Μύρωνα, και ότι θα έτρεχε μαζί του ακόμη και για παγοδρομίες στην Αλάσκα. Εγώ όμως έδειχνα κατανόηση, κι έπειτα, εκείνη την εποχή, ο δεσμός μου με το Γιάννη πήγαινε καλά, γιατί να σηκώσω μάτι πάνω σ’ άλλον και ειδικά σ’ ένα χορευτή;
Όμως δεν ήταν μόνον αυτά. Για μεγάλο διάστημα δεν μπορούσα να συνηθίσω στην ιδέα ότι, ύστερα από δυο χρόνια σπουδές στην Κρατική Σχολή Ορχηστρικής Τέχνης, θα κατέληγα στο σόου της τηλεόρασης και στις «αρπαχτές» της επαρχίας. Φυσικά δεν σκόπευα να συνεχίσω, μια φορά σαν εμπειρία θα μου ήταν αρκετή… Ένας ακόμη λόγος που αποφάσισα να απομακρυνθώ από την Αθήνα ήταν και η κατάταξη του Γιάννη στο στρατό. Ήθελε να ξεμπερδεύει, πήρε το πτυχίο της Νομικής, εξαντλώντας κάθε περιθώριο στρατιωτικής αναβολής λόγω σπουδών άρχισε να σοβαρεύει και αυτός και η μακρόχρονη σχέση μας.

Chor_GrigoriadisCapture
Θεόδωρος Γρηγοριάδης – συγγραφεύς

Ο Θεόδωρος Γρηγοριάδης γεννήθηκε το 1956 στο Παλαιοχώρι Παγγαίου Καβάλας. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, δίδαξε στη Μέση Εκπαίδευση και συνεργάστηκε µε τη Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Σερρών διοργανώνοντας λογοτεχνικά σεμινάρια . Έχει γράψει εννέα μυθιστορήματα, δύο συλλογές διηγημάτων και µία νουβέλα. Το «Παρτάλι» μεταφράστηκε στα γαλλικά και παρουσιάστηκε ως θεατρικός μονόλογος στο Φεστιβάλ Αθηνών και η «Δεύτερη γέννα» ανέβηκε ως θεατρικός μονόλογος στο Φεστιβάλ Φιλίππων και Καβάλας. Ο «Ναύτης» πρωτοκυκλοφόρησε το 1993. Φώτο – πληροφορίες: ianos.gr

Βελζεβούλ ή τραχανάς;

ouzeriCapture
Ελληνικό παραδοσιακό ουζερί

«Αυτό το παιχνίδι με τους αριθμούς είναι πέρα για πέρα γελοίο…! έλεγα τις προάλλες στο φίλο μου στο ουζερί, όπου είχαμε βγει μια βόλτα. «Τη μια συμφωνούμε, την άλλη διαφωνούμε επί των συμφωνηθέντων γιατί συμφωνήθηκαν κάποιους μήνες πριν…!» …

Όλο αυτό το παιχνίδι με την οικονομία, μοιάζει πια με τον εφιάλτη που σου κτυπάει κάθε τόσο την πόρτα, ο Βελζεβούλ – υπενθυμίζοντας σου πως είσαι για τα καλά όμηρος, πως φυλάει έξω από την πόρτα σου και σου ζητάει όλο να φάει και να πιει – μη χορταίνοντας ποτέ – σαν πονηρό, αδηφάγο ον που είναι…

Σα να ζεις σε παλάτια και σε πύργους…! Σα να ξοδεύεις για το ντύσιμο σου ένα σωρό χρήματα αγοράζοντας trendy marks! «Κοίταξε τι φοράω κι άσε με ήσυχο» του λες, «δε βλέπεις πως τα ρούχα μου είναι παλιά και φθαρμένα;»… Σα να πηγαίνεις να φας σε ακριβά εστιατόρια, εκεί όπου βάζουν το φαγητό σε κάτι τεράστια πιάτα στολισμένα με φίνο καραμελωμένο σιρόπι… «Δεν βλέπεις όλο σε ουζερί πηγαίνω…»

Αυτός εκεί όμως τον χαβά του: «Πάρε γρήγορα κι άλλο δάνειο πρέπει να με πληρώνεις για τις υπηρεσίες μου ως διαμεσολαβητής στον διευθύνοντα της πηγής των χρημάτων, ως φύλακας του σπιτιού σου-  μη στο πάρουν οι πιστωτές, μη πλησιάσουν τίποτε πεινασμένοι μετανάστες…

Όλοι κινδυνεύετε μα όλοι! Μην έρθουν τίποτε Τούρκοι και σας ζητάνε να τους αδειάσετε τη γωνιά σε τίποτε νησιά ή στη Θράκη – όπως τότε που βρήκαν αφορμές,  αλλά πρόσεξε, σήμερα έχουν τελείως αποθρασυνθεί και δεν κρατάνε ούτε τα προσχήματα – έτσι όπως τους κάναν διαφεντευτές στο Αιγαίο»…

Ακόμη κι εκεί στο ουζερί που κάθομαι, αντηχεί η φωνή του: Το ΔΝΤ, η Λαγκάρντ, ο Τουσκ, ο Σόϊμπλε, όλο γι’ αυτούς ακούω: Παίρνει τη θέση τους, πάντα λέγοντας πως είναι προορισμένος από όλους, Θεούς και Δαίμονες να με σώσει. «Τι με κοιτάς πρέπει να πάρεις κι άλλο δάνειο, γιατί σε λίγο θα πρέπει να πληρώσεις κι εκείνο το παλιό ομόλογο που λήγει… Γρήγορα κάνε ό,τι σου λέω για να πετύχουμε την εκταμίευση από την πηγή».

Όσο κι αν του λέω Άσε με ήσυχο θέλω ελεύθερος να ζήσω… γιατί δεν μ’ αφήνεις ήσυχο, άσε με ήσυχο, θέλω ελεύθερος να ζω – όπως τα λόγια εκείνου του παλιού τραγουδιού που έλαβε μέρος στη Eurovison – δεν ακούει και στιγμή δεν μπορώ να ησυχάσω. Ακόμη και σ’ αυτό το ουζερί που κάθομαι έρχεται να ζητήσει το λογαριασμό. «Λεφτά, λεφτά, λεφτά» φωνάζει – ένα πονηρό, αδηφάγο ον  που είναι, που κατάντησε όχι μόνο εμένα, αλλά τον τόπο μου ολόκληρο, να ‘ναι υποταγμένος στα απατηλά του λόγια: πως έτσι μόνο θα σωθώ, έτσι μόνο η χώρα μου θα σωθεί και δεν θα γίνει Αργεντινή… Από Βελζεβούλ πλασάρεται για σωτήρας!

«Τι προτιμάς;» με ρώτησε τις προάλλες ο φίλος μου που με συνόδευε στο ουζερί: «Όλους αυτούς τους ωραίους μεζέδες και το ραβανί στο τέλος ή τραχανά; Διάλεξε και πάρε».

«Βελζεβούλ ή τραχανά»; αμέσως σκέφτηκα με αποτροπιασμό… Δεν είμαστε καλά… τον κοιτούσα με απορία, αλλά συμπλήρωσα «τραχανά, με τίποτα!»… τι να λέγαμε πάλι; τα ίδια και τα ίδια: Πάντως με είχε αποστομώσει, καθώς με κοιτούσε θριαμβευτικά…

Η εποχή των σταφυλιών

Σεπτέμβρης η εποχή των σταφυλιών

sprinklingTheVines
Γιώργος Ρήγας – Το ράντισμα των αμπελιών

Ο Σεπτέμβριος είναι ο ένατος μήνας του Γρηγοριανού ημερολογίου και ο πρώτος του φθινοπώρου. Στο αρχαίο ρωμαϊκό ημερολόγιο ήταν στην αρχή έβδομος (SEPTEM). Από εκεί προέρχεται και το όνομα του. Όταν αργότερα μετακινήθηκε στο ημερολόγιο, δεν άλλαξε όνομα όπως ο (QUINTILIS) και ο (SEXTILIS) που μετονομάστηκαν σε Ιούλιο και Αύγουστο αντίστοιχα.
Τον μήνα αυτό στην αρχαία Ρώμη γιορταζόταν ο JUPITER, ο Ζευς πατήρ, θεός του ουρανού και της θύελλας. Ο εορτασμός γινόταν με ιδιαίτερη μεγαλοπρέπεια, με δημόσιο ιερό συμπόσιο, με θεάματα και αγώνες. Η 1η Σεπτεμβρίου ήταν για τους Ρωμαίους σαν Πρωτοχρονιά. Την ονόμαζαν INDICTIO (Ινδικτώνα) που σημαίνει κατανομή των φόρων. Αυτό το μήνα είχαν πια συγκεντρωθεί όλα τα εισοδήματα και το κράτος όριζε τι θα πλήρωνε ο καθένας.

Στην αρχαία Αθήνα αυτόν τον μήνα που αντιστοιχούσε με τον Μεταγειτνιώνα, οι μεγαλύτερες γιορτές ήταν τα Μικρά και τα Μεγάλα Ελευσίνια, καθώς και τα Μυστήρια προς τιμήν της Δήμητρας και της Κόρης. Τα Μεγάλα Ελευσίνια γίνονταν «πεντετηρικώς» (το δεύτερο έτος των Ολυμπιάδων) και τα Μικρά «τριετηρικώς» (το πρώτο και το τρίτο έτος των Ολυμπιάδων). Δεν έχουμε πολλές πληροφορίες για τα Ελευσίνια γιατί οι μυημένοι έπαιρναν όρκο σιωπής. Έχουμε βάσιμες πληροφορίες όμως ότι η μύηση δεν ήταν κάποια διδασκαλία, αλλά μια αναπαράσταση της αρπαγής της Κόρης από τον Πλούτωνα, της αναζήτησης της από τη Δήμητρα και της επανόδου της Κόρης από τον Άδη στο φως.

Στις αρχές του 4ου αιώνα μ.Χ. καθιερώθηκε στην Κωνσταντινούπολη ως αρχή του εκκλησιαστικού έτους, η 1η Σεπτεμβρίου, κατά την οποίαν ετελείτο ειδική λειτουργία η «Ακολουθία της Ινδίκτου». Η Ανατολική εκκλησία εξακολουθεί μέχρι σήμερα να εορτάζει την αρχή του εκκλησιαστικού έτους το Σεπτέμβριο.

Ο μήνας αυτός έχει πολλές προλήψεις. Έτσι σε ορισμένα μέρη θεωρείται η 1η Σεπτεμβρίου «ημέρα του Χρονογράφου» καθώς πιστεύεται πως τη μέρα αυτή ο Χάροντας γράφει στο τεφτέρι του όσους θα πεθάνουν κατά τη διάρκεια του χρόνου. Για να εξορκίσουν το Χάροντα, τη μέρα αυτή σπάνε ρόδια στην είσοδο των σπιτιών. Στην Κρήτη κάνουν μαντική: Παίρνουν ένα καρύδι από την παραμονή, το αφήνουν στην ταράτσα να το δούνε τα άστρα και το πρωί της 1ης Σεπτεμβρίου το σπάνε. Αν βγει ολόκληρο σημαίνει ότι θα είναι γεροί όλο το χρόνο.
Ο Σεπτέμβριος έχει πολλές ονομασίες όπως Ορτυκολόγος, λόγω του περάσματος των ορτυκιών που αποδημούν νότια, Τρυγομηνάς ή Τρυγητής λόγω του τρύγου, Αη-Νικήτας από την γιορτή του Αγίου Νικήτα και βέβαια Σταυριάτης, Σταυρίτης και Σταυρός από την μεγάλη γιορτή της Ύψωσης του Τιμίου Σταυρού.
Αυτή την εποχή οι βροχές είναι και καλές και κακές. Καλές γιατί: «Αν ίσως βρέξει ο τρυγητής χαρά στον τυροκόμο» και κακές γιατί: «Του Σεπτέμβρη οι βροχές πολλά καλά μας φέρνουν». Για τους αγρότες ξεκινάνε οι εργασίες για το όργωμα και τη σπορά. Όπως λένε στην Κρήτη: «Τον Σεπτέμβρη στάρι σπείρε και σε πανυγήρι σύρε».
Αλλά η κυριότερη ασχολία είναι ο τρύγος. Γι’ αυτό λέγεται και Τρυγητής. «Του Σεπτέμβρη τα σταφύλια του Οκτώβρη τα κυδώνια» που λέει η παροιμία. Οι τρυγητάδες ξεκινούν απ’ τα χαράματα για τα αμπέλια μαζί με φίλους και γείτονες που θα βοηθήσουν. Αποφεύγουν να τρυγήσουν Τρίτη και Παρασκευή και προσέχουν να μην τελειώσουν Σάββατο. Υπάρχει και σχετική παροιμία: «Την Τρίτη και Παρασκευή τ’ αμπέλι μην τρυγήσεις». Τα σταφύλια τα μεταφέρουν με κοφίνια στα πατητήρια, τα πατάνε και τον μούστο τον βάζουν σε καθαρά βαρέλια. Μετά το πάτημα και τη μεταφορά του μούστου αρχίζει το γλεντοκόπι. Έτσι λένε: «Τον Σεπτέμβρη που τρυγούνε, δέκα στείρα καταλιούνε».

Η μεγαλύτερη γιορτή του Σεπτεμβρίου είναι αυτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού στις 14. Σύμφωνα με την παράδοση η Αγία Ελένη μητέρα του Μεγάλου Κωνσταντίνου έψαχνε να βρει το Σταυρό και όταν είδε ένα βασιλικό που φύτρωνε δίπλα του κατάλαβε ότι ήταν του Χριστού και τον ύψωσε. Γι’ αυτό τον λόγο ανήμερα στην γιορτή, κόβουν βασιλικούς ή φέρνουν γλάστρες με βασιλικούς στην εκκλησία και τους μοιράζουν στο εκκλησίασμα. Οι πιστοί κρατάνε αυστηρή νηστεία του Σταυρού γιατί είναι «σταυρωμένη μέρα» σαν την Μεγάλη Παρασκευή.

Τη μέρα της γιορτής αυτής σε πολλά μέρη αρχίζουν οι γεωργοί τις προετοιμασίες για τη σπορά. Κατεβάζουν απ’ το εικονοστάσι τα στάχυα του θερισμού που τα είχαν κάνει σταυρό, τα τρίβουν, παίρνουν το σπόρο και τον ανακατεύουν μαζί με αυτόν που προορίζουν για τη σπορά. Τον πηγαίνουν στην εκκλησία και ο ιερέας διαβάζει ειδική ευχή. Υπάρχει και η ανάλογη παροιμία: «Του Σταυρού σταύρωνε και δένε» γιατί την εποχή αυτή σταματούσαν τα ταξίδια με ιστιοφόρα. Γενικότερα η γιορτή της Υψώσεως αποτελεί σημαντικό χρονικό όριο, καθώς βρίσκεται πολύ κοντά σε ένα φυσικό όριο του ηλιακού έτους, σε μια κρίσιμη καμπή της πορείας του ήλιου, τη φθινοπωρινή ισημερία.

Ζωγραφικό έργο: Γιώργος Ρήγας (1921 – 2014) paletaart.wordpress.com

Η νεα κυβερνηση και η σκληρη διαπραγματευση

Αθήνα, Ελλάδα – Η πρώτη κυβέρνηση της αριστεράς ξεκίνησε την Τετάρτη 21 τρέχοντος, με σκοπό να αποκαταστήσει την ελληνική κυριαρχία και ανάπτυξη καθώς είχε υποσχεθεί στις εκλογές. Για να πραγματοποιηθεί αυτός ο στόχος ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, θα πρέπει να επαναφέρει τον περισεύοντα πλούτο από τους υπερπόντιους δανειστές στη φτωχή και χειμαζόμενη μεσαία τάξη.

Πρώτος σκοπός της κυβέρνησης είναι η αναδιάρθρωση του χρέους που φτάνει τα 365 δις$ 175% του ΑΕΠ καθώς η εξυπηρέτηση του κοστίζει περισσότερα απ’ όσα η Ελλάδα μπορεί σήμερα να παράγει. Ο Τσίπρας με το νέο υπουργό Οικονομικών τον οικονομολόγο – απόφοιτο του Καποδιστριακού πανεπιστημίου Ιωνάννη Βαρουφάκη, είναι έτοιμοι ν’ αρχίσουν τις μακρές καθώς διαφαίνεται διαπραγματεύσεις με τους πιστωτές αυτή την Παρασκευή.

Με τον ερχομό του Ολλανδού υπουργού οικονομικών και τωρινό προεδρεύοντα της Ν.Ε. (Εurogroup) Jeroen Djisselbloem – ο οποίος αναμένεται στην Αθήνα την Παρασκευή 30 τρέχοντος. «Θα τους υποστηρίξουμε στο αίτημα τους για οικονομική ανάκαμψη. Είμαστε ευτυχείς που η επιδίωξη τους είναι να το πετύχουν μέσα στην Ευρωζώνη – κάτι που είναι και η δική μας η βούληση επίσης» είπε ο Jeroen Djisselbloem την Δευτέρα (26 τρέχοντος), ευθύς αμέσως ο Συριζα (Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς), κέρδισε με 36,3 στις βουλευτικές εκλογές.

Όμως αυτό δεν είναι μια συνήθης διαδικασία καθώς ο Συριζα είχε προεκλογικά υποσχεθεί να καταργήσει τη λιτότητα που είχε ενσωματωθεί στις πολιτικές των προηγουμένων κυβερνήσεων. Το νέο υπουργικό συμβούλιο συνίσταται σε ένα  σχήμα πρωτοεμφανιζόμενων αριστερών ακαδημαϊκών ορισμένοι των οποίων είχαν κατά το παρελθόν κάποια σχέση με το Κ.Κ.

Ελευθερια από τα δεσμα του χρεους

Ο Βαρουφάκης είναι ένας από τους πιο ειλικρινείς επικριτές των μέτρων λιτότητας. Ερωτηθείς από το Al Jazeera στο τέλος του 2013 εάν η Ελλάδα θα πρέπει να συνεχίζει να εξυπηρετεί το χρέος, απάντησε «επ’ ουδενί λόγω» – προβλέποντας πως έτσι θα παρέμενε στο σκοτεινό σύννεφο ενός διαρκούς προβλήματος και σε αιώνια δεσμά χρέους.

Η Ελλάδα αναδιάρθρωσε το χρέος της μια φορά ήδη το 2012 ελαττώνοντας το κατά 117δις $ (103δις €). Αυτή η αναδιάρθρωση σήμερα θα είναι δυσκολώτερη διότι το χρέος αγοράστηκε από ισχυρούς της ΕΕ και κάθε διαγραφή θα πρέπει να περνάει από τα εθνικά κοινοβούλια.
Ενώ ο Συριζα διατείνεται πως θα πρέπει να διαγραφεί το μισό τουλάχιστον, ο Βαρουφάκης δεν πιστεύει πως αυτό θα μπορούσε να γίνει αποδεκτό.
Η τρόικα των επισήμων δανειστών έχει δύο εναλλακτικές λέει. «Μία είναι να διαγραφεί μονομιάς ύψος χρέους π.χ. 100 με 120 δις ευρώ, κατόπιν ν’ αφήσουν την Αθήνα να επιστρέψει στις αγορές για να επαναχρηματοδοτεί το υπόλοιπο. Αλίμονο αυτό θα μπορούσε να σημάνει πως η καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ θα το ανακοίνωνε στο Κοινοβούλιο της, ενάντια σε όσα είχε πει προηγουμένως και πως οι Γερμανοί φορολογούμενοι θα είχαν την αναλογούμενη επιβάρυνση. Αυτό απλά, δεν θα το κάνει ποτέ».

Η πιο ρεαλιστική συμφωνία θα ήταν να λεχθεί στους Ευρωπαίους φορολογούμενους πως «το χρέος της Ελλάδας δεν θα διαγραφεί, αλλά ο χρόνος αποπληρωμής του θα επιμηκυνθεί στο μέλλον και το επιτόκιο θα μειωθεί κοντά στο μηδέν. Αυτό είναι ένα σενάριο που κρίνεται αποδεχτό. Ακόμη μια φορά προτείνεται μια λύση – μη λύση, που απλά θα παρατείνει στο χρόνο τα δεσμά του χρέους με κόστος για τους Ευρωπαίους φορολογούμενους που κρίνεται ανώφελα υψηλό.»

Ήδη οι δυνάμεις που εμπλέκονται στη λύση δηλαδή η τρόικα από τους εκπροσώπους της Ε. Κεντρικής Τράπεζας, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το ΔΝΤ δεν έκαναν αυτή την πρόταση στην προηγούμενη κυβέρνηση – ενδεχομένως υπό το φως της προοπτικής της νίκης του Συριζα. Ένας υψηλά ιστάμενος εκπρόσωπος που ζήτησε ανωνυμία, είπε στο Al Jazeera, ότι υπήρξαν ανεπίσημες συνομιλίες του Συριζα με την Γερμανική κυβέρνηση «για μήνες».
Όμως, ακόμη κι αν οι πιστωτές προσφέρουν αυτή την επιμήκυνση, δεν υπάρχει καμμία εγγύηση ότι ο Συριζα θα τη δεχτεί.

Ο Βαρουφάκης είχε ήδη πει από το 2013, πως μόνο μια συμφωνία θα μπορούσε να προχωρήσει, αν η η Ευρώπη υπέγραφε ένα συμφωνητικό με την Ελληνική κυβέρνηση που θα περιελάμβανε ένα ελαστικό σχεδιάγραμμα για τα επόμενα 30 χρόνια που θα στηριζόταν σε ανεπίσημες αποπληρωμές στηριγμένες στην παράμετρο του ύψους αύξησης του ΑΕΠ, χωρίς τις αξιολογήσεις της τρόικας.
Με άλλα λόγια η Ελλάδα θα υπεχρούτο να πληρώνει σύμφωνα με τους ρυθμούς ανάκαμψης που θα είχε.
Αυτή θα ήταν η μόνη φόρμουλα για μια βιώσιμη λύση λέει ο Βαρουφάκης «που θα επέτρεπε στην Ελλάδα να ξεφύγει από τη θηλειά του χρέους ενώ η κ. Μέρκελ θα είχε την ευκαιρία να απευθυνθεί προς τους ψηφοφόρους της πως δεν επιτρέπεται στην Ελλάδα να διαγράψει το χρέος της».

Οι διαπραγματευτες

Ο Βαρουφάκης δεν θα είναι ο μόνος διαπραγματευτής. Ο Τσίπρας είπε πως θα συγκροτηθεί μια εθνική ομάδα διαπραγμάτευσης. Αυτή θα περιελάμβανε τον Χάρη Θεοχάρη γνωστός στην Ελλάδα καθώς υπήρξε γραμματεύς δημοσίων εσόδων – αποτελεσματικός στη συλλογή των φόρων. Η απομάκρυνση του τον Ιούνιο, δυσαρέστησε τους δανειστές. Τώρα βρίσκεται στο Ποτάμι ένα κεντρώο ανανεωτικό κόμμα. Όμως η εμπροστοφυλακή θα είναι σαφώς προς τα αριστερά. Ρόλο κλειδί θα παίξει ο Γιάννης Δραγασάκης που θέλει επίσης, μια κοινοβουλευτική επιτροπή διερεύνησης της οικονομικής πολιτικής των κυβερνήσεων του παρελθόντος.
«θεωρούμε ότι το πως φθάσαμε εδώ είναι ένα ανοιχτό ζήτημα. Πως φθάσαμε στα ελλείμματα και στο χρέος πριν το 2009» δήλωσε σε διαβούλευση ομάδας οικονομολόγων.

Επίσης κλειδί στη διαπραγμάτευση θα είναι και ο Γιώργος Σταθάκης, οικονομολόγος του Πανεπιστημίου Κρήτης επικεφαλής τώρα του υπερ-υπουργείου Aνάπτυξης. Τέσσερα υπουργεία το συγκροτούν θέτοντας τον επικεφαλής του συντονισμού της παραγωγικής οικονομίας – εμπόριο, εξαγωγές, εμπορική ναυτιλία και τουρισμό.
Ο Σταθάκης στα επόμενα χρόνια θα έχει να απορροφήσει πάνω από 12δις $ μέσω των ευρωπαϊκών ολοκληρωμένων προγραμμάτων ως επίσης κονδυλίων για τον τουρισμό. Αυτού ολοκληρωθέντος, θα αντιστοιχήσει πάνω από 2.9% στην ανάπτυξη που η Ελλάδα καλείται να επιτύχει στο τρέχον έτος.

Ερωτηθείς λίγο πριν από τις εκλογές ο Σταθάκης είπε πως η κυβέρνηση θα πρέπει να εκτελέσει έργο ύψους τουλάχιστον 2δις $ στον κοινωνικό τομέα – μέρος των 12δις $ των εξαγγελιών της. «Αυτό σαφώς θα επιτελέσουμε – ως μέρος του προγράμματος κόστους 1.8δις ευρώ που εξαγγείλαμε» λέει, «Οι διακηρύξεις βρίσκονται εντός του πλαισίου του προϋπολογισμού και θα πετύχουμε να εκπηρώσουμε τις υποσχέσεις μας. Το ποσό των 1.8 δις €, που προσμετράται στο πρωτογενές πλεόνασμα του 2014, θα ενταχθεί στο πρόγραμμα οικονομικής ανακούφισης του Συριζα».

Οι DJ

Τη βραδυά των εκλογών ο Συριζα είχε στήσει ένα περίπτερο κοντά στο κτίριο της Βουλής όπου οι συγκεντρωμένοι οπαδοί περίμεναν την ομιλία του Τσίπρα. Ενώ οι ψήφοι προσμετρούνταν, οι ομιλητές παρέμβαλαν ένα τραγούδι του Λέοναρντ Κοέν.
Με καταδίκασαν σε 20 χρόνια πλήξης
γιατί προσπάθησα ν’ αλλάξω το σύστημα.
Έρχομαι τώρα να τους ανταμοίψω.
Πρώτα πήραμε το Μανχάτταν, τώρα σειρά το Βερολίνο έχει.

Απρόοπτα το τραγούδι σταματούσε στο μέσο του τελευταίου στίχου, μάλλον για να μην εκληφθεί ως προσβολή. Ήδη ο Συριζα μπήκε μπροστά στην αξίωση μιας επανάστασης ενάντια στη λιτότητα – που θα απομακρύνει ενδεχομένως τη λιτότητα σε όλη την Ευρώπη. Αυτό που μένει να επακολουθήσει είναι το αν ο Τσίπρας, DJ αυτής της πολιτικής, θα υποχρεωθεί ν’ αλλάξει το τραγούδι.

Ιανουάριος 28, Ιωάννης Ψαρόπουλος για το Al Jazeera εικόνα Αρχική πηγή

New Greece government ready to toil

Athens, Greece – Greece’s first fully left-wing government went to work on Wednesday to make good on its core election promise: to restore Greek sovereignty and growth. To do this, Prime Minister Alexis Tsipras wants to redirect the country’s sliver of surplus wealth from overseas creditors to the poor and battered middle class. His government’s first… Συνέχεια ανάγνωσης Η νεα κυβερνηση και η σκληρη διαπραγματευση

Με Ρακη και Μελι

Ρακόμελο και εις υγείαν!

Rakomelo
Το παραδοσιακό Ρακόμελο

Ένα ωραίο ποτό για τις κρύες μέρες ή και νύχτες του χειμώνα, το ρακόμελο συντροφεύει τις παρέες στις διάφορες εξόδους στα στέκια τα οικεία και παλιά —ή μη.

Με πρώτη ύλη την περίφημη (καταφρονεμένη άλλοτε από τους «πρωτευουσιάνους») κρητική ρακή —που μαζί με το μέλι παίρνει αυτό το ωραίο βαθύ, χρυσαφί χρώμα που καθορίζει την ονομασία του. Πίνεται φυσικά ζεστό και είναι ελαφρύ, αρωματικό και χωνευτικό.

Ιδού η συνταγή:
Υλικά: 1 ποτήρι ρακί
2 κουταλιές μέλι
2 ξύλα κανέλλας
6-7 γαρύφαλλα κοπανισμένα
λίγη φλούδα πορτοκάλι (προαιρετικά)

Εκτέλεση: Τα βάζουμε όλα μαζί σε ένα κατσαρολάκι και τα βράζουμε σιγά σιγά για ένα λεπτό, προσεκτικά μη μας πάρει φωτιά, καλό είναι να κλείσουμε το μάτι της κουζίνας αφού αρχίσει να βράζει. Το αποσύρουμε από το μάτι και το αφήνουμε λίγο να κρυώσει και να δέσουν τα αρώματα. (Αν δεν έχουμε ρακή, βάζουμε τσίπουρο χωρίς γλυκάνισο).

Αρχική πηγή lixoudis. gr

Νοεμβριος

Ο μήνας Νοέμβριος την Αρχαιότητα: Ο Νοέμβριος είναι ο ενδέκατος μήνας του Γρηγοριανού ημερολογίου με διάρκεια 30 ημερών. Το όνομα του είναι εξελληνισμένος τύπος του λατινικού NOVEMBER από το  NOVEM (=εννέα), επειδή ήταν ο ενδέκατος μήνας στο ρωμαϊκό ημερολόγιο.

novemb_leavesΤο μήνα Νοέμβριο, οι ιερείς στην αρχαία Ρώμη έκαναν ειδικές τελετές χρησιμοποιώντας ένα ζευγάρι Ελλήνων και ένα ζευγάρι Γαλατών. Οι ιερουργίες αυτές ήταν μυστικές και αθέατες και ήταν το κατάλοιπο αρχαιότερων ρωμαϊκών ανθρωποθυσιών, όπου θυσιάζονταν ένα ζευγάρι Ελλήνων και ένα ζευγάρι Γαλατών αιχμαλώτων. Πίστευαν ότι με την εξιλαστήριο αυτή θυσία θα μπορούσαν να εξευμενίσουν τους θεούς.

Στην αρχαία Αθήνα, την ίδια περίοδο κατά τον μήνα Πυανοψιώνα, τελούνταν τα Απατούρια, η εγγραφή των Αθηναίων στους καταλόγους της φατρίας που ανήκαν. Η λέξη φατρία, ινδοευρωπαϊκής προέλευσης, σημαίνει την ομάδα εκείνων των οικογενειών που είχαν συγγένεια εξ αίματος και όλα τα αρσενικά μέλη κατάγονταν από ένα κοινό άνδρα πρόγονο.

Κατά την πρώτη ημέρα μαζεύονταν όλα τα μέλη της φατρίας για να δειπνήσουν σε κοινό τραπέζι. Η μέρα αυτή λεγόταν Δορπία, από το δόρπος που σημαίνει βραδινό φαγητό. Η δεύτερη μέρα η Ανάρρυσις, από το αναρρύω, που σημαίνει τραβάω και υπονοεί τον τρόπο που τραβούσαν το κεφάλι του ζώου για να το θυσιάσουν. Η τρίτη μέρα λεγόταν Κουρεώτις και τη μέρα αυτή γινόταν η εγγραφή των καινούργιων μελών της φατρίας. Κάθε εγγραφή συνοδευόταν από θυσία ζώου, αίγας συνήθως. Λεγόταν Κουρεώτις γιατί την ημέρα εκείνη δέχονταν τους «κούρους» τα αγόρια δηλαδή.

Άλλες γιορτές ήταν τα Χαλκεία προς τιμήν του Ηφαίστου, προστάτη των μεταλλουργών. Κάθε 4 χρόνια, την ημέρα των Χαλκείων άρχιζαν οι εργασίες για την ύφανση του πέπλου της θεάς. Η ιέρεια της Αθηνάς έστηνε τελετουργικά τον αργαλειό στην Ακρόπολη και γυναίκες από αριστοκρατικές οικογένειας, οι εργαστίνες, ύφαιναν τον πέπλο που θα προσέφεραν στη θεά στα Μεγάλα Παναθήναια.

Ο μήνας Νοέμβριος κατά την Ελληνική Παράδοση: Ο μήνας αυτός κατά τον λαό ονομάζεται και «Σποριάς» καθώς συνεχίζεται η σπορά των δημητριακών και των οσπρίων. Τον λένε επίσης και Νεοσπορίτη, επειδή βρίσκονται στο μέσον της σποράς και έχουν σπείρει τα μισά χωράφια. Ονομάζεται επίσης Ανακατωμένος από τις ακατάστατες καιρικές συνθήκες αλλά και Χαμένος, γιατί τώρα οι μέρες «χάνονται», μικραίνουν, ενώ οι νύχτες μεγαλώνουν. Επίσης στην Κρήτη λέγεται Τρυποτηγανάς, γιατί σύμφωνα με το έθιμο, στην γιορτή του Αγίου Ανδρέα, πρέπει οι νοικοκυρές να κάνουν τηγανίτες για να μη τρυπήσουν τα τηγάνια τους.

Αρχίζει ο χειμώνας αυτόν τον μήνα και όλοι ετοιμάζονται να μαζευτούν στα σπίτια τους. Όμως πριν αρχίσει το κρύο πρέπει να τελειώσουν τις δουλειές που απόμειναν και να β;άλουν τις καινούργιες καταβολάδες όπως συμβουλεύει και η παροιμία: «Το Νοέμβρη και Δεκέμβρη φύτευε καταβολάδες». Όλα πρέπει να γίνουν γρήγορα προτού χαθεί απ’ τον ουρανό η Πούλια, γιατί μετά αρχίζει ο χειμώνας και το δυνατό κρύο.
Αφού τελειώσουν όλες τις αγροτικές δουλειές μαζεύουν τα ζώα στα παχνιά και στους στάβλους για να ξεχειμωνιάσουν. Κατεβαίνουν και οι τελευταίοι βοσκοί από τα βουνά γιατί «Ο Άη Μηνάς εμήνυσε, Πούλια μην ξημερώσει, κι ούτε βοσκός εις τα βουνά κι ούτε ζευγάς στους κάμπους». Τα πρώτα μηνύματα ότι το κρύο δυναμώνει έρχονται του Αγίου Μηνά, στις 11 Νοεμβρίου. Αυτός «μηνάει» πως βασίλεψε η Πούλια. Μετά «στις δεκαφτά, στις δεκοχτώ, πέφτει η Πούλια στο γιαλό και πίσω παραγγέλνει: Μηδέ στανίτσα στα βουνά, μήτε γιωργός στους κάμπους».
Στις 21 γιορτάζονται τα Εισόδια της Θεοτόκου και ο λαός, που του αρέσει όλα να τα συνταιριάζει λέει ότι τότε γίνεται και η είσοδος του χειμώνα. Στην Κρήτη τα Εισόδια λέγονται της Παναγιάς της Νεοσπορίτισσας, γιατί έχουν σπείρει τα μισά χωράφια. Και για να τονισθεί η εορταστική σημασία της μέρας λένε: «Βρέχει τση Νεοσπορίτισσας, ούλες τις σκόλες βρέχει». Σπορά δεν πρέπει να γίνει εκείνη την ημέρα γιατί το χωράφι θα βγάλει τη μισή σοδειά.
Στο εκκλησιαστικό έτος, το χρονικό διάστημα από του Άη Φίλιππα ως τα Χριστούγεννα λέγεται Σαρανταήμερο και η εκκλησία ορίζει την τήρηση νηστείας σαράντα ημερών. Ο Άγιος Στυλιανός, στις 26 Νοεμβρίου, είναι αυτός που, όπως λέει και το όνομα του, στυλώνει, θεωρείται «στύλος» προστασίας και υγείας, ιδιαίτερα των άρρωστων παιδιών. Γι’ αυτό και στα ασθενικά παιδιά δίνουν το όνομα Στυλιανός ή Στυλιανή, «για να στυλώσουν» και οι μητέρες κρατούν εθιμική αργία ανήμερα της γιορτής του. Από παρετυμολογία πιστεύεται ότι την ημέρα που τιμάται ο Άγιος Ανδρέας, στις 30 Νοεμβρίου, αντρειεύει και το κρύο «Απ’ του Αγιά Αντρεός, γυρίζει ο καιρός αλλιώς». Ιδιαίτερη γνωστή συνήθεια είναι να κάνουν την ημέρα αυτή τηγανίτες. Τις φτιάχνουν για να αντρέψουν οι άντρες, να αντρέψουν τα σπαρτά και τις δίνουν στα ζώα για να αντρειωθούν κι αυτά.
Όλες οι πληροφορίες του άρθρου είναι από το ημερολόγιο 2010 «Ε, ρε γλέντια!» των Νέων
Αρχική πηγή: Εικόνα (παραλία) astro-live.gr / Εικόνα: (φύλλα) tlife.grguirlande

Νοέμβριος – Η αρχή του χειμώνα Τις μέρες που βρέχει η μοναξιά μεγαλώνει. Μέσα απ’ το παράθυρο μου κοιτώ τη βροχή αρχά να πέφτει μέσα στο μισοσκόταδο…

Εμπιστεύτηκα το σκοτάδι, μα τώρα στέκομαι
σε ολόφωτο φως και σε ισορροπία μεταξύ ξένων
που μου αμφισβητούν την επιθυμία μου να ξαναγεννηθώ

Τον Νοέμβρη
η πόλη σβήνει σε μια στιγμή
έλεγες «αρκετά» κι εγώ στεκόμουν ανυπεράσπιστη
ο εγωισμός σου ήταν πάντα πιο δυνατός
από κάθε μου πεποίθηση,
τώρα τον Νοέμβρη η πόλη ανάβει σε μια στιγμή

lyrics translate com