Αρχείο ετικέτας immigrants

Διαλεγοντας την Ελευθερια

Choosing Freedom

Choosing Freedom - Leo Frincu
Choosing Freedom – Leo Frincu

Η ζωή είναι ένα ταξίδι μέσω των εμπειριών από τις οποίες κανείς ευχαριστείται αλλά και διδάσκεται. Τα όνειρα βγαίνουν αληθινά αν καρδιά και ψυχή βρίσκονται στη σωστή ενατένιση. Τότε μόνο μπορεί κάποιος να γίνει δυνατός ώστε να κάνει το ταξίδι και να πραγματοποιήσει τα όνειρα του χωρίς να χαθεί στα ενδότερα του εαυτού του.

Το βιβλίο αυτό συμπυκνώνει τη θέληση του συγγραφέα του Leo Frincu, να κάνει κοινωνούς στο ταξίδι αυτό τους αναγνώστες του, να τους βοηθήσει να ξεπεράσουν τα προσωπικά τους εμπόδια, να τους συνδράμει να ξετυλίξουν το ψηλότερο τους δυναμικό.

Μια ιστορία επιτυχίας παρ’ όλα τα εμπόδια. Η ιστορία ενός νέου ανθρώπου που αν και μεγάλωσε σ’ ένα αποτρεπτικό για την ολοκλήρωση σκηνικό —αυτό του Ολοκληρωτισμού, καταφέρνει να βγει από αυτό, προσηλωνόμενος στο δικό του όνειρο.

Αυτό που κεντρίζει το ενδιαφέρον κάποιου που ενδιαφέρεται για την έννοια της ελευθερίας είναι πρώτα-πρώτα ο τίτλος του βιβλίου. Η ελευθερία και κατά πόσον κάποιος μπορεί να τη φθάσει. Η ρήση του Abdulah «Όταν ξυπνάω κάθε πρωί αναρρωτιέμαι τι θα διαλέξω σήμερα ευτυχία ή δυστυχία; Πάντα διαλέγω το πρώτο» επισημαίνει το ζήτημα της ελευθερίας της επιλογής. Έχεις να διαλέξεις κάτι αφήνοντας πίσω κάτι άλλο. Κατόπιν η Ρουμανία την εποχή του Τσαουσέσκου. Πολλοί Ρουμάνοι εγκατέλειψαν τη χώρα τους χάνοντας όλη τους την περιουσία προσπαθώντας να ξεκινήσουν στην Ευρώπη ή Αμερική μια καινούργια ζωή.

choosing_freedom2
Choosing Freedom – Xlibris.com

Γεννημένος στο Βουκουρέστι στη Ρουμανία το 1976 υπό καθεστώς κομμουνιστικής καταπίεσης του Nikolae Ceausescu, ο Λέο Φρίντσου – παγκόσμιος πρωταθλητής πάλης, εγκαταλείπει τη χώρα του για την Αμερική αρχίζοντας μια νέα ζωή. Σύντομα ιδρύει το Results φημισμένο στούντιο Γυμναστικής και Fitness στο Λος Άντζελες πρωτοστατώντας με τη δική του ηθική, γνώσεις και προσήλωση στην πειθαρχία.

Το 2013 εκδίδει το βιβλίο «Διαλέγοντας την Ελευθερία» : Είναι η συγκινητική ιστορία ενός νέου ανθρώπου που προσπαθεί να ανακαλύψει ποιος στ’ αλήθεια είναι μέσω της διαδρομής του στο παρελθόν, το παρόν και τα όνειρα του. Το βιβλίο κάνει τον αναγνώστη να αναρρωτηθεί ακριβώς τα ίδια πράγματα κατευθύνοντας τον σε αποφάσεις για την αυτοβελτίωση του. Μια δυνατή ιστορία που καθηλώνει ως το τέλος τον αναγνώστη!

σάιτ βιβλίου choosingfreedomthebook.com

Ανωτεροι πολιτισμοι – Γλυκεια Ζωη

Γλυκεια Ζωη του Federico Fellini – 1960  Πρωταγωνιστούν: Marcello Mastroianni, Anita Ekberg, Anouk Aimée

Γλυκειά ζωή
Γλυκειά Ζωή Fontanα di Trevi – Ρώμη – Marcello Mastroianni, Anita Ekberg

Dolce Vita
Anita Ekberg – Marcello Mastroianni – La Dolce Vita 1960

La Dolce Vita Anita Ekberg
La Dolce Vita – Anita Ekberg

Η Ελλάδα έχοντας μεγαλύτερο ιστορικό παρελθόν από την Ιταλία δεν μπόρεσε να ενσωματώσει στη σύγχρονη εποχή το ιστορικό της παρελθόν αιώνων. Προσπάθειες έγιναν – βλέπε προτάσεις (Τρίτση, Μερκούρη) για την ενοποίηση Ιστορικού Κέντρου, άξονας που θα συνένωνε τη παλιά (Μοναστηράκι, Πλάκα, Θησείο, Ψυρρή, Κεραμεικός) με τη νέα Αθήνα (έως Ομόνοια, Σύνταγμα και πέρα).
Σήμερα το παλιό κέντρο έχει γίνει καταφύγιο λογής μεταναστών, παράνομου εμπορίου, εγκλήματος με ορισμένους Αρχαιολογικούς χώρους που αν και μέσω του υποβαθμισμένου άξονα συγκεντρώνουν τους τουρίστες ενώ για του ίδιους τους Αθηναίους έχουν γίνει απροσπέλαστοι λόγω του προβληματικού έως επικίνδυνου περίγυρου τους.

Αντίθετα στην Ιταλία το κέντρο της Ρώμης είναι σημείο ύψιστης θέασης, αξίας, αξιοποίησης. Ποιος δε γνωρίζει την περίφημη Fontana Trevi όπου ο Fellini γύρισε τη διάσημη σκηνή με το συντριβάνι; Εν μέσω των έρημων δρόμων του κέντρου της Ρώμης, οι πρωταγωνιστές βουτάνε στα νερά του ιστορικού σιντριβανιού όπου είθισται να ρίχνουν νομίσματα συνοδεία κάποιας ευχής, μέσα στα νερά που φορτισμένα καθώς είναι με τη δύναμη της ενέργειας ανθρώπων που σμίλεψαν τα περιβάλλοντα αγάλματα και άλλων που κάθισαν σαν επισκέπτες να θαυμάσουν τη θέα τους, να πάρουν κάτι από τη δύναμη τους μέσω του αγωγού των νερών που αναβλύζουν σκεπάζοντας με τον ήχο τους κάθε τι ανθρώπινο και παροδικό. Να ευχηθούν για κάτι νέο που θα αντικαταστούσε το φθαρμένο άρα και φθοροποιό παρόν.

Σημασία σκηνής Fontana di Trevi στο έργο «Dolce Vita» του Fellini: Ο κουρασμένος, κυνικός φωτογράφος, αυτός που κυνηγάει τις γυναίκες σαν γνήσιος Δον Ζουάν του Μότσαρτ, ακολουθώντας την Anita Ekberg στα νερά του σιντριβανιού, πλησιάζει στη δυνατότητα που υπάρχει στη ζωή του να ξαναγεννηθεί βαπτιζόμενος εκ νέου στα εξιλεωτικά νερά της αρχαίας σοφίας. Η μεταφυσική τους σημασία ενδυναμώνεται από την αθωότητα που μεταδίδεται από το γατάκι που ανέμελα ισορροπεί στο κεφάλι της, η απόλυτα ξανθιά, ωραία ηθοποιός της Cinecitta – υποδηλώνοντας έτσι τη σύζευξη αθωότητας και αισθησιασμού εν μέσω της ισχύος που εκπηγάζει δια μέσου της Ιστορίας, από τα αρχαία αγάλματα και τους ιστορικούς πίδακες του συντριβανιού.


La dolce vita (1960) on IMDb

Οι Έλληνες προβάλλουν σήμερα ό,τι το φθηνότερο και αποκρουστικό – πράγμα που σημαίνει τη παραμέριση του ωραίου προς χάριν του φθηνού και ευτελούς. Λέμε συνέχεια για τις υποβαθμισμένες περιοχές, για τα ναρκωτικά, την εγληματικότητα παραβλέποντας έτσι – απαξιώνοντας το το αρχαίο κάλλος που περιβάλλει όλη την Αθήνα εν μέσω κακογουστιάς φθηνής τουριστικοποίησης, κυνηγιού του κέρδους από τον τουρισμό ενώ αποκλειστικό μέλλημα θα έπρεπε να είναι η προβολή και αξιοποίηση όλων των ιστορικών θησαυρών της Αθήνας, πόλης των αγαλμάτων και της γλαυκός – δηλαδή του ωραίου και της σοφίας.

Αντί να κοιτάμε το ωραίο και να το εξαίρουμε, μένουμε στο άσχημο γνωρίζοντας πως κολλημένοι σ’ αυτό το εθνικό πια βίτσιο χάνουμε ό,τι πιο ωραίο θα μπορούσαν σήμερα τα μάτια μας να αντικρύσουν! Γλυκειά ζωή είναι ό,τι καλίτερο μπορεί η ζωή να προσφέρει αλλά η σημασία είναι διττή: Μπορεί να γίνει και ό,τι χειρότερο.

Κυψελη – οδος Σπετσων

Το σπίτι ήταν από τα ελάχιστα εναπομείναντα παλιά στην Κυψέλη πάνω από την Επτανήσου στο ύψος της «Δημοτικής Αγοράς». Σκάλα εισόδου μέσα, με μπρούτζινη κουπαστή, ψηλά ταβάνια, ευρύχωροι χώροι υποδοχής, πίσω η ανακαινισμένη μοντέρνα κουζίνα με τη βεράντα που έβλεπε σε μια αυλή περιστοιχισμένη από τους ντυμένους με κισσό τοίχους της διπλανής πολυκατοικίας, με δυο λεμονιές και κάμποσες γλάστρες.
Στα κάγκελα του μπαλκονιού στερεωμένοι τρεις λαμπτήρες – από τους καινούργιους που μοιάζουν με κεριά, σκορπούσαν το αμυδρό τους υπογάλανο φως.

Παραγγείλαμε σουβλάκια από το κοντινό σουβλατζίδικο.
«Είναι τέλεια!» μας λέει η οικοδέσποινα πριν πιάσει το ακουστικό για τη παραγγελία, «τα καλύτερα της περιοχής
Στους τοίχους παλιά πορτρέτα των προγόνων, του προπάππου, της προγιαγιάς σε βαριές κορνίζες να κοιτάζουν με ανέκφραστο, μουντό βλέμμα τους πολυκαιρισμένους καναπέδες, τις μπρούτζινες προτομές, τις φωτογραφίες με τα γελαστά νεανικά πρόσωπα στα τραπεζάκια.
«Εσύ είσαι αυτή; Πολύ όμορφη!» της λέω χωρίς να ‘μαι και πολύ σίγουρη…
«Εγώ!» λέει γελαστά «Τότε που ήμουν κοκέτα – πραγματικά με ενδιέφερε το στυλιζαρισμένο λουκ, η σικ εμφάνιση…! »
«Πω-πω! Κούκλα είσαι εδώ

«Βγαίνεις τα βράδυα;» τη ρωτάω. «Όχι, που να πάω, μόνο το πρωί
«Το πρωί;…»
«Ε ναι! βγάζω το σκύλο βόλτα, ψωνίζω τρόφιμα, μαθαίνω τα νέα…»
«Τι νέα δηλαδή
«Ε να πολιτικής υφής, ας πούμε για τα εργοστάσια που κλείνουν – ένας τεχνίτης που μου φτιάχνει μερεμέτια εδώ στο σπίτι, μου ‘λεγε πως τον απέλυσαν πυξ-λαξ…»
«Φοβερή κρίση» λέω, «αλλά δε γίνεται κάτι διαφορετικό – το να βγούμε απ’ το ευρώ θα μας κάνει φτωχότερους! – τουλάχιστον πολλοί έτσι λένε…»

«Να γίνουμε! Εκατό φορές να φτωχύνουμε, μετά θα φτιάξουν τα πράγματα. Όλα θα ξεκινήσουν απ’ την αρχή, σε νέες υγιείς βάσεις.» λέει με το φαρδύ της εγκάρδιο χαμόγελο και με ύφος που δε σήκωνε αντιρρήσεις.
«Και να ζοριστούμε λίγο τι έγινε, μήπως τώρα είμαστε πλούσιοι;» Θα εννοεί σκέφτηκα πως τα παίρνουν όλα οι Τράπεζες. Της το λέω:
«Ναι οι Τράπεζες, οι κάρτες…»
«Όχι, εγώ ποτέ δεν ψωνίζω με κάρτα. Μόνο με μετρητά, αλλά τώρα τι να ψωνίσεις δε φτάνουν με τόσα άλλα έξοδα…»

odos Kypselis
60ό Γυμνάσιο και Λύκειο – Γωνία Παξών και Κυψέλης

Κουβέντες… Το κυριότερο ήταν ότι δεν έβγαινε τα βράδυα… Σαν επισκέπτρια που ήμουν στη γειτονιά δεν είχα καταλάβει τι μπορούσε να κρύβεται στους ημισκότεινους δρόμους. Κάποια περαστική προ ολίγου, με ιλιγγιώδες μίνι – μελαμψή με καλλίγραμμα πόδια – «Εντάξει μπορεί να είναι…»  Όμως εκείνη δε βγαίνει παρά για τα ψώνια και για να μάθει τα νέα…
«Τα βράδυα τι κάνεις; » «Πέφτω νωρίς για ύπνο – δέκα, έντεκα…»

Πέρασε λίγος καιρός για να υποψιαστώ πως αυτό που δεν την άφηνε να βγει ήταν ο Φόβος. Ο φόβος του να γίνεσαι ξένος στη γειτονιά σου που κατοικείται από ξένους, ο φόβος πως μπορεί να βρεις το μπελά σου, να σου επιτεθούν, να σε σκοτώσουν…

«Όταν ήρθαν οι γονείς μου εδώ, δεν υπήρχε τίποτε γύρω. Μονάχα λιγοστές μονοκατοικίες με κήπους και οπωροφόρα. Η θέα απ’ το μπαλκόνι ήταν απεριόριστη – βλέπαμε ίσαμε το Φάληρο, τη θάλασσα… γιατί γύρω δεν υπήρχαν παρά άκτιστα οικόπεδα«.
«Που μένανε πριν;» τη ρωτάω
«Πλατεία Βικτωρίας, μετά αγόρασε ο πατέρας μου το σπίτι αυτό αφού συμφώνησε και η μητέρα μου, που της άρεσε που ήταν εξοχή και που ήταν τόσο μεγάλο και αρχοντικό – παρ’ όλες τις ερημιές…»
«Σήμερα όμως ορίστε που φτάσαν τα πράγματα… πολύς κόσμος, όλο μπετόν – επιπλέον, γεμίσαμε αλλοδαπούς – πολλοί μαύροι κι όλας…»
«Και πως πάνε τα πράγματα εδώ; Υπάρχει ασφάλεια
«Εντάξει έχουμε συναγερμό, μετά δεν ανοίγω ποτέ την πόρτα αν δεν εξακριβώσω πρώτα ποιος είναι…»
«Είδα προηγουμένως απέναντι μια Έβγα, πας εκεί καθόλου να ψωνίσεις
«‘Οχι ποτέ, την έχουν κάτι ξένοι, τους αντιπαθώ, ούτε και θέλω να μπω…»

Ο Φόβος, να μη μπορείς να ξεμυτίσεις το βράδυ. Κι όταν το κάνεις να ‘ναι μόνο με ταξί που θα τηλεφωνήσεις να έρθει να σε πάρει. Όπως τη μέρα που συναντηθήκαμε στο Μπαζάρ.

«Θα φάμε παρέα» μας λέει, όταν της προτείνουμε να πάμε κάπου κοντά, στο Κολωνάκι.
«Θα παραγγείλω να μας φέρουν σπίτι!» μας λέει ευγενικά και πρόσχαρα. «Θα γνωρίσετε και τη μητέρα μου!» κι έτσι την πήγαμε στο σπίτι της:

Στη παλιά γειτονιά, τη Κυψέλη των μαθητικών χρόνων, των ήσυχων ζαχαροπλαστείων, των πρώτων μυστικών εκμυστηρεύσεων, των ζωηρών εντυπώσεων, των ορμητικών ενθουσιασμών είχε γίνει ένα γκέτο.
Μια απαγορευμένη περιοχή για τους κατοίκους της – τους ίδιους που μένανε από παλιά – τότε που «γύρω υπήρχανε μονάχα κήποι με οπωροφόρα και άκτιστα ακόμη οικόπεδα» – όσο κι αν αυτό μοιάζει απίστευτο για τον ευκαιριακό επισκέπτη, αλλά για όσους ζουν εκεί – για κάποιους τουλάχιστον που μένανε πάντα εκεί και δεν αντέχουν να βλέπουν αυτή τη μετάλλαξη, είναι πέρα για πέρα πιστευτό – αληθινό και οδυνηρό συνάμα.

Ενημέρωση 5/13 Τι ακριβώς είπε η Κική Δημουλά για την παλιά —πλην όμως και σημερινή της γειτονιά την Κυψέλη (οδός Πυθίας)
Φωτο Αρχική Πηγή: από Άρθρο