Αρχείο ετικέτας nostalgia

Μην επιμενεις


Όλοι έχουν υπάρξει μικροί… Μην κάνεις το ένα, μη το άλλο και συνήθως κανείς δεν άκουγαν κανέναν… Γενικά αν το δει κανείς «Όλοι θέλουν να κάνουν το δικό τους» – ωστόσο υπάρχουν αυτοί που υποτάσσονται στις νουθεσίες και στα παραγγέλματα κι αυτοί που επιμένουν να κάνουν το δικό τους έστω αν τις πιο πολλές φορές, τους οδηγεί σε μπελάδες…

Αυτός ήταν κι ο τίτλος του τραγουδιού που έδοσε νέα ώθηση στη καριέρα της Μαντόνας. Μαζί με τα τραγούδια Get into the Groove, Like a Virgin, στο πρώτο άλμπουμ «Celebration» το Papa don’t preach στο β΄άλμπουμ με τον τίτλο:»True-Blue», εδραίωσε την επιτυχία.
Ήταν τέλη της δεκαετίας του ’80 όταν η Ντίσκο μεσορανούσε και μια γενιά αγωνίζονταν να βρει την ελευθερία – κάτι που σήμερα έχει πια κατακτηθεί: Κανείς δεν νουθετεί, κανένας δεν απαγορεύει, κανένας δε σκάει κι ένας τέτοιος τίτλος προσταγή ή παράκληση, δεν βρίσκει τον αποδέκτη του εύκολα…

Ebony & Ivory

beatlesCapture
The Beatles

Ήταν η αρχή: Φώτα, μουσικές το φως ήταν παντού διάχυτο Έλαμπε στα πρόσωπα, στις καρδιές που ήταν γεμάτες ελπίδες, χαρά, μουσικές εξαίσιες θεϊκές. Το φως αστραποβολούσε παντού, ποτήρια υψώνονταν, γέλια πρόσωπα χαμογελαστά – παντού έρρεε άπλετο το φως των αχτίδων της ζωής.

Μια νύχτα μαγική που στερέωσε το νήμα μιας ένωσης που έμελλε να διαρραγεί μόνο με το θάνατο. Και αυτός δεν παράλειψε να έρθει – τήρησε με περισσή ευλάβεια το ραντεβού του με το χρόνο – μπορεί να πεις πως εξεβίασε το χρόνο. Στην αρχή του τέλους αυτού ήρθε το πρώτο χτύπημα: η αρρώστια – που προοιώνιζε ένα τελεσίδικο τέλος – μη αναστρέψιμο.

Κι απόμεινε μονάχα η σβυστή λάμψη του κεριού, τα αλλαγμένα πρόσωπα που είχαν πια μεταβληθεί σε προσωπεία στο σημείο που ζωή και θάνατος ενώνονταν…

Καλό ταξίδι Ebony, πίσω σου αφήνεις τα αποκαϊδια ενός λαμπρού δάσους που κάποτε κελαηδούσαν χαρούμενα όλα τα πουλιά, με γοργό διασκελισμό έτρεχαν να κρυφτούν μόλις έπεφτε το σούρουπο όλα τα ζώα, οι πρωϊνές ακτίνες του ήλιου ανακάλυπταν ένα κόσμο λαμπρό. Σήμερα αυτός ο κόσμος σκοτείνιασε. ΟΙ Ebony και Ivory του παραμυθιού έπαψαν να υπάρχουν…
Dedicated to Daisy and Thanos

Στίχοι τραγουδιού

Φασολακια λαδερα

Garlic

Χτες αγόρασα έτοιμο φαγητό από ένα σουπερ-μάρκετ (γνωστό μου για τα νόστιμα φαγητά του – εννοείται!) – Φασολάκια λαδερά! Είχαν πατάτες, καρότα και μπόλικη σάλτσα ντομάτας. Όταν κάθισα να τα φάω ήταν ακόμη ζεστά! Είχα και σκόρδο το οποίο συνέθλιψα στην ειδική πρέσα του σκόρδου και πασπάλισα μ’ αυτό τα φασολάκια. Ήταν εξαιρετικά – καλομαγειρεμένα, τρυφερά, χωρίς ίχνος ίνας. Απαραίτητο συστατικό για τα φασολάκια είναι ο φρέσκος μαϊνταντός. Προς το τέλος του μαγειρέματος προσθέτεις το μαϊντανό, ψιλοκομμένο φυσικά για να μη φαίνεται αλλά να δίνει τη σπέσιαλ γεύση.

Λοιπόν για δείπνο προτείνω: Φασολάκια λαδερά -προτιμώμενο φαγητό της μαμάς μου και specialité της! —στο νου μου έρχεται η εικόνα της να καθαρίζει φασολάκια δίπλα στο πεζούλι με το μεγάλο πεύκο κι αργότερα στο μικρό τραπέζι της κουζίνας με το σωρό των φλουδών τους στη χάρτινη σακκούλα και τα φασολάκια ένα ένα να σωρεύονται στο σουρωτήρι… με δυο-τρεις σκελίδες πρεσαρισμένο σκόρδο – ωμό φυσικά. Μόνο καλύτερα μετά, να μη καθίσεις κοντά σε κάποιον γιατί θ’ ακούσεις: «Πω-πω! έφαγες σκόρδο;»… Το σκόρδο όμως είναι λίαν εύγεστο και ωφέλιμο. Αντί για  μήλο «ένα  σκόρδο την ημέρα το γιατρό τον κάνει πέρα!».

Παρασκευή: 1 κιλό φασολάκια φρέσκα που τα καθαρίζουμε αφαιρώντας προσεχτικά τις πλαϊνές τους γωνίες. Τα πλένουμε και τα τοποθετούμε σε κατσαρόλα όπου έχουμε τσιγαρίσει ελαφρώς το κρεμμύδι. Τα αχνίζουμε σε χαμηλή φωτιά ώσπου να μαλακώσουν. Προσθέτουμε το χυμό ντομάτας, μυρωδικά κατά βούληση, χαμηλώνουμε τη φωτιά, προς το τέλος προσθέτουμε το μαΪντανό, κι αφήνουμε να ψηθούν σκεπασμένα. Συνοδεύουμε με τυρί τριμμένο – πασπαλισμένο αν θέλουμε καθώς και με φρεσκοτριμμένο πιπέρι.
Bon appétit!

Da molto lontano

Edoardo Vianello – «Da molto lontano» (Τρομερό τραγούδι…)
Edoardo Vianello - Kiss me, Kiss me
Edoardo Vianello – Kiss me, Kiss me

Se ogni tanto, ti sembra di
sentire una voce venir da lontano,
da molto lontano
Se ogni tanto ti sembra di sentire una voce venir da lontano,
da molto lontano
son io che ti chiamo, son io che ti chiamo
perché amo te.
Se un canto d’amore – ti sembra di sentire venir da lontano,
da molto lontano.
Se un canto d’amore – ti sembra di sentire venir da lontano,
da molto lontano
é la nostra canzone che suona per noi..
Anche se sono dall’altra parte del mondo
io ti amo..io ti amo…
e l’eco della terra ti porterai le mie parole, le mie canzoni d’amore.
Se ogni tanto ti sembra di sentire dei passi venir da lontano,
da molto lontano.
Se ogni tanto ti sembra di sentire dei passi venir da lontano,
da molto lontano
Son io che ritorno,son io che ritorno da te, da te….

Μεταφραση
Αν μια μέρα σου φανεί πως άκουσες
μια φωνή να φθάνει από μακριά
Αν μια μέρα σου φανεί πως άκουσες ένα τραγούδι αγάπης
να ‘ρχεται από μακριά από πολύ μακριά
Είναι το τραγούδι μας που ηχεί για μας
από μακριά, από πολύ μακριά
Αν και είμαι στην άλλη άκρη του κόσμου
η ηχώ αυτού του κόσμου θα σου φέρει πίσω τα λόγια μου
το δικό μου της αγάπης τραγούδι.
Αν μια μέρα ακούσεις βήματα να ‘ρχονται από μακριά
θα ΄μαι εγώ που από πού μακριά – από πολύ μακριά
θα ‘ρχομαι κοντά σου…

Ηθοποιος

Ηθοποιός σημαίνει φως

Δημήτρης Χορν
Δημήτρης Χορν

Ο Δημήτρης Χορν τραγουδάει με μονοδικό τρόπο τη δημιουργία του Μάνου Χατζηδάκι «Ηθοποιός» από το θεατρικό έργο «Οδός Ονείρων» που ανέβηκε στο θέατρο Μετροπόλιταν (1962).

Ηθοποιός σημαίνει Φως
Αυτό τα λέει όλα: Στη σκηνή επάνω όλοι είμαστε ηθοποιοί με πρόσωπα στραμμένα στο φως των προβολέων – του προβολέα που είναι η αρχή της δημιουργίας μας.
Το φως που βγαίνει από αυτό τον προβολέα  είναι η αλήθεια ίδια.

Πάνω στη σκηνή τίποτε άλλο δεν πρέπει να διαχέεται στα πρόσωπα των ηθοποιών. Πάνω στη ζωή τίποτε δεν πρέπει να σκοτεινιάζει τα πρόσωπα των ανθρώπων.
Έτσι ηθοποιός και θεατής γίνονται ένα. Φωτό αρχική πηγή

8 1/2 (Οκτωμισυ)


Είδα το έργο πρόσφατα στο dvd του Βήματος. Το παρακολούθησα με ενδιαφέρον. Ήταν μια άλλη ατμόσφαιρα: Ο Μαστρογιάννι (Marcello Mastroianni) εξαίρετος, η Σάντρα Μίλο (Sandra Milo), οι κήποι του Τίβερη, ο θαυματοποιός – «Σκέψου κάτι!»  -«Να ζήσω 150 χρόνια:» η απάντηση – και η συνεργάτις του που αμέσως  θραμβευτικά το ανακοίνωνε – της μετέδιδε τη σκέψη τηλεπαθητικά – σκέψη που ο ίδιος τηλεπαθητικά διάβαζε από τον άλλο – εξηγούσε στο ακροατήριο του… μάλλον όμως επρόκειτο για τέχνασμα – επέβαλε την προσυμφωνημένη με τη συνεργάτιδα του, νο 1 ακέψη, στον άλλον!
Η Σαρακίνα, στην ακρογιαλιά με όλο το τσούρμο των παιδιών να παρακολουθεί τον αδέξιο λόγω πάχους της χορό της, η εκκλησία, οι παπάδες, οι κλόουν – όλος ο θίασος Φελλίνι επί σκηνής για να κλείσει σ’ ένα μεγαλειώδες φινάλε με τη σκηνή του διαστημικού σταθμού.

8 1/2
8 1/2 Sandra Milo Marcello Mastroianni

Το έργο δεν θεωρείται το καλύτερο του Federico Fellini, (imdb 8 1/2), όμως, μ’ έναν άψογο Μαστρογιάννι επί σκηνής, με μια χειμαρώδή έμπνευση, μ’ ένα στυλίστικο ψυχρό στυλ διαλόγων, μ’ ένα περίγυρο «Vero Italiano», αποτελεί μαρτυρία – μιας εποχής όπου η «Δον-ζουανίστικη» νοοτροπία, το ανάλαφρο ψέμμα, η ελαφρότητα των σχέσεων – δεσπόζοντα στοιχεία μιας εποχής, που η αθωότητα ήταν συνώνυμη της απιστίας, το «Dolce far niente» προσέγγιζε την «ανάλαφρη ελαφρότητα του είναι» -κατά το βιβλίο του Κούντερα- που ωστόσο αυτή την τελευταία, δεν μπορεί ν’ αντέξει ο πρωταγωνιστής – σκηνοθέτης στην ταινία.
Ο χρόνος πιέζει και η ταινία δεν γίνεται. Οι παραγωγοί πιέζουν, η έμπνευση όμως έχει «κολλήσει» στην ανάλαφρη ελαφρότητα του «ηδύ μη πράττειν τίποτε», των επίπλαστων γνωριμιών και σχέσεων, στην αναζήτηση ενός χαμένου παρελθόντος.

Θα τα παρατήσει όλα – γυναίκα, φιλενάδα, ταινία, για να αφοσιωθεί στην αναζήτηση του χαμένου του εαυτού – θεωρώντας τα όλα ένα μεγάλο ψέμμα  σε αντιδιαστολή με τις αλήθειες έστω και οδυνηρές, από ένα παρελθόν που τον στοιχειώνει.

Το ιδιάζον στυλ του Φελλίνι είναι παρόν στο έπακρο – σουρεαλισμός, στυλιζάρισμα εικόνας, διαλόγων σ’ ένα σκηνικό με όλα τα προαναφερθέντα στοιχεία. Η ύπαιθρος δεν αφήνεται ασχολίαστη. Τα παιδικά χρόνια της φτώχειας, οι παπάδες και τα ξόρκια, η ατέλειωτη θάλασσα των νεανικών ονείρων και περιπλανήσεων.


8½ (1963) on IMDb

Απόσταγμα (πολύτιμο και βαρύτιμο) που βγαίνει: Η Ρώμη η αίώνια Πόλη (Eterna Citta) με τη ραθυμία και την πολυπλοκότητα, μαζί με τη γλυκειά ζωή (Dolce Vita) των καλλιτεχνών και των εστέτ – με τη ζοφερότητα της υπαίθρου της – των ηθικών και  θρησκευτικών ιδεοληψιών – μια πόλη σε όλο το μεγαλείιο της, σε όλες τις ενοχές και τα αδιέξοδά της.
Ο σκηνοθέτης δεν μπορεί να σκηνοθετήσει – μια Αλήθεια που θα τη χάριζε και θα διευκόλυνε τον κόσμο όπως λέει. Η Αλήθεια η δική του δεν συνάδει μ’ αυτό που θέλει να μεταδώσει – Μια πορεία προς το μέλλον, προς την πρόοδο, μια πορεία προς ένα αύριο καλύτερο. Το ρολόι θα σταματήσει να μετράει στο 8 1/2. Η εκκίνηση δεν θα λάβει χώρα ποτέ.
Και όλα αυτά ενδεδυμένα με την υπέροχη μουσική του Νινο Ρότα (Nino Rotta).

Tango

karaga_novel10
To 10 το καλό – Από τα επεισόδια

Το ταγκό είναι ξεχασμένος πια χορός. Διδάσκεται σε χοροδιδασκαλεία για ορισμένους που είναι οπαδοί των retro χορών.

Χορός που υποδηλώνει το πάθος και την ένταση —πράγματα που έχουν εκλείψει στην εποχή μας. Ωστόσο πολλά κινηματογραφικά έργα περιέχουν σκηνές μ’ αυτό το χορό.

Γυρισμένο το 1992 είναι το μοναδικό έργο – «Scent of a woman (Άρωμα Γυναίκας)» που κέρδισε το Όσκαρ ο Al Pacino, υποδυόμενος έναν τυφλό απόστρατο λοχαγό. Τίτλος τραγουδιού «Por Una Cabeza» του Carlos Gardel.

Quote: «Tο ταγκό είναι η κατακόρυφη έκφραση μιας οριζόντιας επιθυμίας» George Bernard Shaw

Άλλης ξεχασμένης εποχής έργο – για το οποίο ο Martin Scorsese δήλωσε πως βρίσκεται ανάμεσα στα κορυφαία έργα που ξεχωρίζει είναι το I Vitelloni – έργο του 1953 του περίφημου Ιταλού σκηνοθέτη Federico Fellini για πολλούς το καλύτερό του – κατατασσόμενο στα 12 καλύτερα.

Φυγη

***Δεν ξέρω, σήμερα σκέφτηκα το παλιό σπίτι που θα μπρούσα να είχα συναντήσει στην εκδρομή στο χωριό. Εδώ πνιγόμαστε από τις πολυκατοικίες – συστατικά μιας ξέφρενης πορείας στο πουθενά – άσφαλτος, γκρίζα κτίρια, καταστήματα, βιτρίνες σ’ ένα κυνήγι υποτίθεται για μια πρόοδο και ευημερία.
Όμως η παλιά πόρτα της φωτογραφίας έχει την ιστορία της – είναι και δική μας αφού τη γράψαμε σ’ ένα τόπο άγνωστο, ωστόσο σ’ έναν χρόνο τέλεια γνωστό… Η παλιωμένη, οικεία μορφή της δεν παύει να σε προσκαλεί σε ατέλειωτους περιπάτους στη φύση, ανάμεσα στα δένδρα και τα κελαρίσματα των ρυακιών.

Ο άνεμος φυσάει απαλά και μας συνεπαίρνει με τη δροσερή του πνοή. Τα φύλλα κιτρινισμένα, σχηματίζουν ένα εξαίσιο χαλί στα πόδια μας, οι ακτίνες διαπερνούν τα φυλλώματα και τα κλαριά, ανάμεσα στους ήχους από τα τιτιβίσματα των πουλιών και του δροσερού νερού που τρέχει απ’ την πηγή.

Δεν είναι μακριά το κονάκι όπου θα ξαποστάσουμε. Στο αναμμένο τζάκι θα μιλήσουμε για το παλιό μας σπίτι – τότε που η γιαγιά περίμενε στην πόρτα με το πλεχτό από βελονάκι απιθωμένο στην ποδιά της καθώς μας ατένιζε  με το τρυφερό της βλέμμα καλωσορίζοντάς μας.

Δεν είναι μακριά όλα αυτά. Λίγα χρόνια έχουν περάσει και αυτή η φωτογραφία έφερε πάλι τη θύμησή τους στο νου μας.
Κλεισμένοι σ’ ένα ασφυχτικό παρόν που αφήνει ελεύθερες μονάχα κάποιες χαραμάδες – ικανές όμως να διαπεράσουν τη θολή γκρίζα πρόσοψη της νέας εποχής, εικόνες κλεισμένες στο νου και στην καρδιά – που θέλει να νοιώσει όλες τις αισθήσεις που τότε την έκαναν να κτυπά δυνατά, εκ νέου ν’ αδράξει όλες τις γεύσεις που τότε την ξελόγιαζαν με τη γλυκειά τους αλχημεία.