Αρχείο ετικέτας voyages

H Όασις Σίβα

Όαση Siwa, οικισμός Shali, δύο εξέχουσες αντανακλάσεις στο εκτυφλωτικό φως της ερήμου! siwa2capture

Όσοι έχουν πάει στην Αίγυπτο μαγεύτηκαν από το χρώμα και την ιδιαιτερότητα αυτής της χώρας. Στο Κάιρο οι Πυραμίδες και το Μουσείο, το περίφημο Ramsis Hilton, ο Νείλος με το μακρόσυρτο, φλογερό του τραγούδι. Στην Αλεξάνδρεια με την περίφημη παραλία Corniche και νοτιότερα προς την ενδοχώρα μετά από μια μαγευτική διαδρομή στη παραλιακή οδό με τη Μεσόγειο να λαμπυρίζει με εξαίσια χρώματα, ο δρόμος παίρνει αριστερή στροφή προς την ενδοχώρα όπου και η όασις Siwa!

Η Ουάχα Σίουα, (Αιγυπτιακή προφορά), (Waha Siwa) είναι μια όαση στη δυτική Αίγυπτο με 15.000 κατοίκους στο εσωτερικό της χώρας πλησίον των συνόρων με τη Λιβύη 18 μέτρα επάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Εκτείνεται σε μήκος 82 χλμ. και το πλάτος της ποικίλει μεταξύ των 2 και των 20 χλμ. Η οικονομική βάσις της είναι γεωργική με χουρμαδιές και ελιές σαν τα κύρια προϊόντα της. Υπάρχουν εκεί 300,000 χουρμαδιές και 70,000 ελιές. Η γεωργική καλλιέργεια συντηρείται από τις φυσικές πηγές καθώς και από κατασκευασμένες.

Στις πρόσφατες δεκαετίες η Σίβα υπέφερε όλο και περισσότερο από την αύξουσα αλάτωση του εδάφους. Οι κάτοικοι είναι Βέρβεροι και μιλούν στη τοπική τους διάλεκτο. Εκεί υπάρχουν τρεις μεγάλες με αλμυρό νερό λίμνες:  οι Birket Maraqi, Birket Siwa, Birket Zaytun. Το κυρίως κατάλυμα είναι το Shali στο κέντρο της όασης. Ο τουρισμός σταδιακά προσέφερε εργασία για μερικούς όμως ο αριθμός των επισκεπτών παραμένει μικρός.
siwacapture

Ιστορία: Κατά τον 7ο π.Χ. αιώνα υπήρχε ο ναός του Άμμωνα κτισμένος το 331 π.Χ. Τη Σίβα επισκέφτηκε ο Μέγας Αλέξανδρος που πήγε εκεί για το ονομαστό Μαντείο του Ναού του Άμμωνα γυρεύοντας επιβεβαίωση ότι είναι ο γιος του θεού Δία κρατώντας μια εικόνα του θεού Δία, αλλά και του θεού Άμμωνα.

Το 1203 ιδρύεται η Σάλι (Shali) ενώ το 1792, μετά από 2000 χρόνια σχετικής απομόνωσης, ο πρώτος Ευρωπαίος φθάνει στη Siwa (Σίουα). Τον 19ο αιώνα η Σίβα γίνεται μέρος της σύγχρονης Αιγύπτου καθώς το 1986 διανοίγεται η οδός μεταξύ της παραλιακής τουριστικής πόλης Marsa Matruh – αιγυπτικά, (Marsa Matrouch), και της όασης Siwa.

Οδοιπορικό: Αλεξάνδρεια Κάιρο οδικώς μέσω της παραλιακής οδού με ενδιάμεση στάση την όαση Siwa με τον οικισμό Shali.

Ξεκινώντας από την Αλεξάνδρεια, κατεβαίνοντας προς το Νότο και διασχίζοντας την ενδοχώρα προς τα σύνορα με τη Λιβύη, η όασις Σίβα θα δεχτεί τους επισκέπτες με τα τροπικά της χρώματα, την τοπική κουζίνα, την εγκαρδιότητα των κατοίκων της. Η παραμονή στην έρημο χρειάζεται βαρύ ντύσιμο το βράδυ καθώς η θερμοκρασία πέφτει πολύ. Το πρωί ο ήλιος φωτίζοντας κάθετα την όαση της δίνει μια εκπληκτική διαύγεια. Αποχαιρετώντας τη Σίβα, το ταξίδι συνεχίζεται προς τα πάνω για να φτάσει η διαδρομή στο Κάιρο.

Πληροφορίες Siwa Oasis:  looklex.com

Αιγινα – O χαμενος παραδεισος του Καζαντζακη

kazantzakisTreeCapture
Νίκος Καζαντζάκης – Αίγινα 1931

«Η Αθήνα είναι φρικαλέα. Κλαίω τις μέρες τις εξαίσιες που έχασα μακριά από την Αίγινα» γράφει στον Παντελή Πρεβελάκη τον Αύγουστο του 1934. Ο Nίκος Καζαντζάκης (1883 – 1957 / 74) γνώρισε την Αίγινα το 1925 κι έμεινε για μακρά διαστήματα εκεί μέχρι το 1946. Κοντά στην Αίγινα για πετάγεται στην Αθήνα όποτε οι πρακτικές ανάγκες τον καλούσαν και αρκετά μακριά για να απομονώνεται. Οι πληροφορίες για τη ζωή του στην Αίγινα προέρχονται από την αλληλογραφία με τη δεύτερη σύζυγό του Ελένη Σαμίου-Καζαντζάκη και τον Πρεβελάκη. Στις 19 Μαΐου 1927 ξαναφτάνει με τον ζωγράφο Τάκη Καλμούχο και νοικιάζουν το μικρό παράσπιτο της οικίας Παύλου Χάνου στην οδό Αφαίας (ανήκει σήμερα στην οικογένεια Μαγκλή), μέχρι τις αρχές Οκτωβρίου. Αφιερώνεται στην «Οδύσσεια» και σε ταξιδιωτικά. Ο αείμνηστος Κώστας Χάνος περιγράφει στην αυτοβιογραφία του ένα χαριτωμένο παιχνίδι, δώρο του Καζαντζάκη από ταξίδι του, τον Απρίλιο του 1928, όταν διαμένει και πάλι στου Π. Χάνου, την περίοδο του Πάσχα, μαζί με τον Παντελή Πρεβελάκη. Σώζονται ωραιότατες φωτογραφίες στο σπιτάκι και στον ναό της Αφαίας, τραβηγμένες από τον Πρεβελάκη –

kazantakisCapture
Με τη Σμινθίτσα τη γάτα του – 1943

Μετά από ένα μεγάλο ταξίδι στην Ευρώπη, αμέσως στην Αίγινα, Δεκέμβριο 1930 μέχρι τέλη Μαΐου 1931. Μένει στο σπίτι του φίλου και δικηγόρου του Γιάννη Αγγελάκη. Συγγράφει για βιοποριστικούς λόγους Γαλλοελληνικό λεξικό σε δημοτική και καθαρεύουσα. Το σπίτι, με το μεγάλο κτήμα, τα δέντρα, τα λουλούδια και την ησυχία ενθουσιάζει τον Καζαντζάκη. Σημερινή κατοικία της κόρης του Αγγελάκη, μεγάλης ποιήτριας Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ, που ο Νίκος Καζαντζάκης θα βαφτίσει στις 15 Αυγούστου 1940. – Επιθυμεί δικό του κτήμα στην Αίγινα, και προς τούτο εξουσιοδοτεί τον Αγγελάκη.

Νέο μεγάλο ταξίδι στην Ευρώπη. Επιστρέφει Απριλίου 1933, και αμέσως (12/4) στην Αίγινα, μέχρι τον Οκτώβριο 1934. Τώρα, στο σπίτι της Μαίρης Πάντου, εξαδέλφης της Ελένης. Εδώ θα μείνει μέχρι το 1937. Είναι το άσπρο σπίτι με τα μπλε παράθυρα, ιδιοκτησίας σήμερα Παύλου Μαντούδη, κοντά στην οικία Καπράλου. Φλέγεται από δημιουργικό πυρετό ολομόναχος.

Μετά 4μηνο ταξίδι σε Ιαπωνία-Κίνα, πάλι στην αγαπημένη του Αίγινα, 15 Ιουνίου 1935. Το όνειρό για δικό του κτήμα πραγματοποιείται. Το συμβόλαιο αγοράς στις 5 Ιουλίου 1935 σε συμβολαιογραφείο της Αίγινας (Σ. Ζωγράφου), με τίμημα 14.000 δραχμές. Λίγους μήνες αργότερα το μοιράζεται με τον Καλμούχο. Αμέσως βάζει μπρος τις ενέργειες για κτίσιμο, σε σχέδια του φίλου του αρχιτέκτονα Βασίλη Δούρα. Το θέλει πετρόχτιστο, να μοιάζει με κάστρο, το «Κουκούλι» του. Όλο τον χειμώνα είναι απορροφημένος στην πέμπτη γραφή της «Οδύσσειας». 4 Μαΐου 1936 βάζει θεμέλιο, αφού πρώτα ανοίξει πηγάδι. Μεταφράζει ξένα θεατρικά και Φάουστ του Γκαίτε, τον «Βραχόκηπο» στα γαλλικά και πρώτη γραφή του «Καπετάν Μιχάλη». Απεσταλμένος της «Καθημερινής» στην Ισπανία Οκτώβριο-Νοέμβριο.

Δύο αδέλφια (δύο κολοσσοί Μικρασιάτες), κατά την Ελένη, ο Θόδωρος και ο Ιγνάτιος είναι οι χτίστες, γιοι του Στέλιου Ιγνατιάδη, Μικρασιάτη πρόσφυγα στην Αίγινα. Τελειώνει τον Απρίλιο του 1937. Στον όροφο το γραφείο του, με εντοιχισμένη μια ξύλινη γοργόνα από ακρόπρωρο πλοίου στον βορινό τοίχο και τον τροχό του Shinto (εθνική θρησκεία της Ιαπωνίας) στον ανατολικό, με χρυσές και μαύρες ψηφίδες, από τη γλύπτρια Έλλη Βοίλα. Ξανά, από τα τέλη 1936 μέχρι Οκτώβριο 1938, στην Αίγινα. Γράφει τη τραγωδία «Μέλισσα» και καινούργια κάντα και την έκτη και τελευταία γραφή της «Οδύσσειας», που εκδίδεται σε ογκώδες σχήμα. Πηγαίνει στην Αθήνα και μετά στην Αγγλία. Τον Δεκέμβριο 1939 επιστρέφει στην Αίγινα. Μικρό ταξίδι στην Κρήτη και ξανά στην Αίγινα.

kazantakis_closeCapture
Με τη Σμινθίτσα Μάρτιος 1943

Ο Β΄παγκόσμιος πόλεμος σε λίγο ξεσπά. Όλα τα χρόνια της Κατοχής τα περνά στην Αίγινα με εξαίρεση μία-δύο ολιγοήμερες μεταβάσεις στην Αθήνα. Το φάσμα της κατοχικής πείνας χτυπά δεινά την Αίγινα. Μαζί με τον Άη Στράτη κατέχει τη θλιβερή πρωτιά θανάτων από πείνα. Ο λιτοδίαιτος Κρητικός θα στερηθεί πολλές φορές την απαραίτητη τροφή, τρεφόμενος ακόμη πιο λιτά σαν ασκητής, θηρίο σωματικής και πνευματικής αντοχής. Φίλοι από την Αθήνα και η Ελένη τού προμηθεύουν ενίοτε κάποια φτωχά φαγώσιμα. Αλλά και φίλοι και γείτονες στην Αίγινα. Ο ίδιος, μεγάθυμος και υπερήφανος, βοηθά όποτε μπορεί. Λίγους μήνες πριν από τη Κατοχή, είχε αγοράσει ένα μεγάλο πιθάρι και το γέμισε λάδι. Το λάδι αυτό, γράφει η Ελένη, έσωσε κάμποσα παιδάκια της γειτονιάς του από τον θάνατο. Τις πιο μαύρες μέρες της πείνας γράφει το πιο κεφάτο έργο του, τον «Αλέξη Ζορμπά». Σε κάποιο σημειωματάριο, καταγράφοντας τα προϊόντα του σκληρού μόχθου του κατά την Κατοχή, σημειώνει: «Έγραψα: ”Αγγλία“, ”Γιαγκ-Τσε“, ”Τριλογία Προμηθέα“, ”Ζορμπά“, ”Ταξιδεύοντας-Ρωσία“, ”Καποδίστρια“, ”Κωνσταντίνο Παλαιολόγο“, ”Μακιαβέλλι“, ξανά ”Δάντη“, ”Άγ. Φραγκίσκο“ και ”Ιλιάδα“, ”Οδύσσεια“ (μεταφράσεις).

Το 1945 στην Αθήνα, πηγαίνοντας πού και πού στην Αίγινα. Πολιτικές διεργασίες και κάποια σχέδια για το εξωτερικό τον κρατούν εκεί. Παντρεύεται την Ελένη και για 2,5 μήνες υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου. Από 18 Απριλίου μέχρι τέλη Μαΐου 1946 ξανά στην Αίγινα, για τελευταία φορά. Γράμμα στον Πρεβελάκη: [Αίγινα] Παράδεισος, 28-4-46: «Εδώ Παράδεισος. Πώς μπόρεσα κι έφυγα, και προς τι;».

Φεύγει για την Αγγλία, χωρίς να ξαναγυρίσει στην Ελλάδα. «Έφυγα για σαράντα μέρες από την Αίγινα και δεν αξιώθηκα να ξαναγυρίσω», είπε στον Πρεβελάκη το 1953.

Kazantzakis2Capture
Με την Ελένη – 1944

Η καθημερινότητά του στην Αίγινα χαρακτηρίζεται από πολύωρη πνευματική εργασία. Ξυπνούσε στις 5 το πρωί και δούλευε μέχρι τις 8 το βράδυ. Μικρή μεσημεριανή ανάπαυλα για λιτό γεύμα και τσάι στις 5 το απόγευμα. Κολύμπι στη διπλανή παραλία. Επισκέψεις από πνευματικούς φίλους της Αθήνας και του εξωτερικού. Κατά καιρούς θα φιλοξενήσει το ζεύγος Σικελιανού, τους Πρεβελάκη, Μυριβήλη, Βενέζη, Τριανταφυλλίδη, Μινωτή, Μπαστιά, Μελαχρινό, Καστανάκη, Καββαδία, Θεοτοκά κ.ά. Ανταλλάσσει επισκέψεις με γείτονες, φίλους και απλούς ανθρώπους της Αίγινας. – Στα καφενεία δεν συχνάζει ποτέ, το θεωρεί χάσιμο χρόνου. Από το σπίτι, που το συνδέει με το λιμάνι ένας σκονισμένος και γεμάτος λακκούβες τότε δρόμος (η σημερινή Λεωφόρος Καζαντζάκη) ένας ψηλός, ξερακιανός, μελαχρινός άντρας, με δύο μαύρα βαθουλωμένα μάτια πίσω από τα γυαλιά του, πλατύ ψάθινο καπέλο στο κεφάλι και αναμμένο τσιμπούκι, βάδιζε ευθυτενής για επίσκεψη σε φίλους, όπως ο Αγγελάκης, ο Ανδρουλιδάκης, οι οικογένειες του γιατρού Γαλάνη και του Χάνου, ο Γ. Μαγκλής, κ.ά. Άλλες φορές με την άμαξα του γείτονά του Βάσανου (Μιχάλης Τζίτζης). Στην Αίγινα υπήρχαν τότε μόνο μόνιππα αμαξάκια, σούστες και κάρα, μουλάρια και γαϊδουράκια. Για τρόφιμα στο μπακάλικο του Βέκιου (Ζαρρής), απέναντι από του Παγούδη. Πάστες από το ζαχαροπλαστείο του Προκόπη (Χατζηιωαννίδη) και κάποια βράδια με παρέες στη ταβέρνα του Μαρίνη στο λιμάνι, που στην Κατοχή λίγο έλειψε να τον σκοτώσει κάποια βόμβα, όπως αναφέρει ένα γράμμα του. Διατηρεί στενή φιλία με τον Μητσάκη (Δημήτριος Λορέντζος), βοηθό στο φαρμακείο Οικονόμου και κατοπινό κοινοτάρχη Κυψέλης. Η φιλία θα συνεχιστεί με αλληλογραφία, όταν θα εγκατασταθεί μόνιμα πλέον στην Αντίπολη (Αντίμπ της Γαλλίας).

Στα γράμματα από την Αντίπολη η Αίγινα θα είναι παρούσα μέχρι τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Σε ένα γράμμα, αντί για Αντίπολη, γράφει: «Αίγινα, 24 Σεπτέμβρη, Σάββατο». Η λαχτάρα για το νησί πάντα παρούσα, που το θυμάται σαν τον «Χαμένο Παράδεισο».

saronicmagazine.com – Γεώργιος Ι. Μπόγρης

Απο την Ξανθη στη Φιλιππουπολη

Αυτή η Φιλιππούπολη, είναι η ομορφότερη πόλη. Η ομορφιά της λάμπει από μακρυά. Λουκιανός

Plovdiv
Φιλιππούπολη – Παλιά πόλη

H Φιλιππούπολη (Πλόβντιβ) βρίσκεται στο νότιο-κεντρικό τμήμα της Βουλγαρίας με πληθυσμό 341.567 κατοίκους (2005. Η ιστορία της χρονολογείται από το 4000 π.Χ. με σημαντικά παλαιολιθική ευρήματα – κάτι που την κατατάσσει στις αρχαιότερες πόλεις του κόσμου. Κτισμένη σε επτά λόφους μερικοί των οποίων φθάνουν στα 250 υψόμετρο, εκτείνεται εκατέρωθεν των οχθών του Νέστου και είναι διοικητικό κέντρο του ομώνυμου δήμου καθώς και των δήμων Έβρου, Ροδόπης. Είναι σημαντικό συγκοινωνιακό, πολιτιστικό, εκπαιδευτικό (το παλαιότερο εκτός συνόρων εκπαιδευτικό Αμερικανικό ίδρυμα ιδρύθηκε εκεί πρώτα που σήμερα έχει μεταφερθεί στη Σόφια ως Αμερικανικό Κολλέγιο Σόφιας) και οικονομικό κέντρο της ευρύτερης περιοχής. Έχει αδελφοποιηθεί με τη Θεσσαλονίκη και έχει προκριθεί ως πολιτιστική πρωτεύουσα Ευρώπης για το έτος 2019.

Συνδέεται με αυτοκινητόδρομο απόστασης 127 χλμ με τη Σόφια ενώ τελευταία παρεδόθη στην κυκλοφορία ο νέος μεθοριακός σταθμός Κομοτηνής. Ο πληθυσμός είναι Βουλγαρικός αλλά ζουν και μειονοτικοί πληθυσμοί Τσιγγάνων, Ελλήνων, Τούρκων, Αρμενίων, Εβραίων. Το 1878 οι Έλληνες αποτελούσαν το 87% του πληθυσμού για να κατέβουν στο 16,5 το 1884 έως το 0,19 το 1939.

PLOVDIV_Museum
Εθνογραφικό Μουσείο – Παλιά Πόλη – Οιία Αργύρη Κουγιουμτζόγλου

Αν αποφασίσετε μια εκδρομή ως εκεί, κάντε μια στάση οπωσδήποτε στα οικήματα που έχουν μετατραπεί σε μουσεία ή αίθουσες τέχνης και αναδεικνύουν την εξέλιξη της τοπικής αναγεννησιακής αρχιτεκτονικής. Σημειώστε τα σπίτια μουσεία Μπαλαμπόνοφ (Balabanov), Χιντιλιάν (Hindlyan), Νέντκοβιτς (Nedkovich) καθώς και το Εθνογραφικό Μουσείο το οποίο στεγάζεται στο αρχοντικό του Έλληνα εμπόρου Αργύρη Κουγιουμτζόγλου (Argir Kuyumdzhioglu) – αρχιτεκτονικό κόσμημα της παλιάς πόλης που κατασκευάστηκε το 1847 και φιλοξενεί εκθέματα από την αγροτική ζωή των κατοίκων της πόλης αλλά και από την ευρύτερη περιοχή της Ροδόπης. Το κτίσμα χαρακτηρίζεται ως ένα από τα εξοχότερα δείγματα της μπαρόκ αρχιτεκτονικής σ’ όλη τη Βουλγαρία. H Παλιά πόλη της Φιλιππούπολης είναι ιστορική διατηρητέα περιοχή, γνωστή για το αρχιτεκτονικό της ύφος της Βουλγαρικής Αναγέννησης. Η Παλιά Πόλη καλύπτει την περιοχή των Τριών Λόφων Νεμπέτ Τεπέ, Τζαμπάζ Τεπέ και Ταξίμ Τεπέ. Σχεδόν κάθε σπίτι στην Παλιά Πόλη έχει τη χαρακτηριστική εξωτερική και εσωτερική του διακόσμηση.

Ο Πύργος Ρολόι βρίσκεται πάνω από το λόφο Σασά Τεπέ (Sachat Tepe) και τα μεγαλοπρεπή τεμένη Τζουμαγιά στην ομώνυμη πλατεία και Ιμαρέτ Τζαμιά κοντά στο Ρωμαϊκό Θέατρο κτισμένο τον 15ο αιώνα, αποτελούν τις αρχιτεκτονικές μαρτυρίες της μακραίωνης παρουσίας των Τούρκων στην πόλη.

Το πιο ζωντανό κομμάτι της Φιλιππούπολης είναι ο πεζόδρομος Κνιάζ Αλέξαντερ (Knyaz Aleksandar), όπου κτυπά η καρδιά της εμπορικής ζωής της πόλης με καταστήματα, όμορφα καφέ και παραδοσιακά εστιατόρια κατά μήκος της. Η Φιλιππούπολη ακόμη απ’ τον Μεσαίωνα είχε μεγάλη παράδοση στη ζωγραφική και σήμερα διαθέτει 30 αίθουσες τέχνης και μια παγκοσμίως γνωστή πινακοθήκη. Ονομαστά είναι επίσης το Θέατρο Μαριονέτας, η Όπερα Πλόβντιβ, η Φιλαρμονική με την οποία συνεργάστηκαν διάσημοι μουσικοί όπως ο Σοστάκοβιτς, ο Ρίχτερ και ο Ροστρόποβιτς.

Η βουλγαρική κουζίνα έχει ως βάση της το κρέας. Από τις τοπικές γεύσεις πρέπει οπωσδήποτε να δοκιμάσετε αρνί στα κάρβουνα, λαγό γεμιστό, κιοφτέ, καβουρμά Ροδόπης, φασιανό και γεμιστές πιπεριές. Στα συνοδευτικά πρωταγωνιστεί το τουρσί και οι πράσινες σαλάτες με τυρί και διάφορες σως, πολλές από τις οποίες έχουν ως βάση το γιαούρτι. Επίσης η Βουλγαρία είναι μια από τις ανερχόμενες οινοπαραγωγικές δυνάμεις του κόσμου, με την ποικιλία Μαβρούδι να βγάζει πολλές εξαιρετικές ετικέτες.

Σημαντικά αξιοθέατα είναι το μοναστήρι Μπάχκοβο Bachkovo 28 χλμ νότια της Φιλιππούπολης που είναι ένα από τα μεγαλύτερα και παλαιότερα ορθόδοξα μοναστήρια της Ευρώπης και ένα από τα πιο ιερά προσκυνήματα στη Βουλγαρία. Επίσης το καμπαναριό της Αγίας Κυριακής – ένα σωστό έργο τέχνης.

πληροφορίες, φωτό : Αρχική πηγή: el.wikipedia.org / wiki/ – real.gr

Καινουργια Γεφυρα – Παρισι

Pont Neuf – Παρισι

Les Bouquinistes

Το βαρύ κεντρικό μπαρόκ κτίριο στην δεξιά όχθη του Σηκουάνα είνα η Conciergerie —κατ’ εξοχήν κτίριο που δεσπόζει στην ευρύτερη περιοχή της Pont Neuf.

Είναι ένα παλιό βασιλικό παλάτι – που μετατράπηκε αργότερα σε φυλακές και βρίσκεται στη δυτική πλευρά της  Ile de la Cité, νησίδα που ενώνει η γέφυρα Pont neuf με αμφότερες τις όχθες Rive droite και Rive gauche του Σηκουάνα.

Είναι τμήμα του κτιριακού συγκροτήματος γνωστό ως Δικαστικό Μέγαρο Palais de Justice, το οποίο μέχει σήμερα εξακολουθεί να λειτουργεί ως Δικαστικό Μέγαρο.

Top προορισμοι για το 2014

Istanbul
Istanbul

7 Τοπ προορισμοί για το 2014
1. Τουρκία. Οι θιασώτες των ταξιδιών θα εξακολουθήσουν να συρρέουν στην Τουρκία – τάση που παγιώθηκε τους τελευταίους έξι μήνες. Σταυροδρόμι μεταξύ Ευρώπης και Ασίας, κρατώντας ρίζες από την Ελληνική, Ρωμαϊκή και πρόσφατη Χριστιανική ιστορία. Ο συνδιασμός των επιρροών ανακατεύει όλα όσα κανείς βλέπει – συμπεριλαμβανομένων της πλούσιας ιστορίας, των αρχαιολογικών τοποθεσιών κα της αρχαίας αρχιτεκτονικής.

Επιπροσθέτως, η Τουρκία έχει εναρμονισθεί με τη σύγχρονη γαστριμαργία με τα πολυτελή εστιατόρια, διαθέτει φαντασμαγορικά εμπορικά κέντρα και νυχτερινή ζωή που θα ζήλευαν πολλές Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Οι ταξιδιώτες αναγνωρίζουν τη μεγάλη πολιτιστική και ιστορική αξία της και την συμπεριλαμβάνουν στα προσεχή τους σχέδια.
2. Ελλάδα. Η Ελλάδα πλέον ανακτά το χαμένο έδαφος. Αν και κτυπημένη από τα οικονομικά προβλήματα – τα τελευταία δεν επιρρέασαν την ασφάλεια των τουριστών στη χώρα ή την ομορφιά των εξαιρετικών ηπειρωτικών ή νησιωτικών τοπίων της. Οι ταξιδιώτες το αντιλαμβάνονται και επανέρχονται σ’ αυτή την όμορφη χώρα. Ο Ανδρέας Ανδρεάδης ένας επικεφαλής στο χώρο των ταξιδιωτικών γραφείων, προβλέπει πως το τρέχον έτος θα είναι προσοδοφόρο για τον τουρισμό με 18 εκατομμύρια τουρίστες.

Τα Ελληνικά νησιά έχουν παραμείνει ένας από τους πιο ρομαντικούς προορισμούς στον κόσμο, με τις πιο γαλάζιες παραλίες, χωρίς απότομους βράχους και τα πάλευκα σπίτια. Επίσης η Αθήνα είναι κομβικό σημείο ιστορίας και πολιτισμού, η γενέτειρα του Δυτικού πολιτισμού. Αυτοί είναι οι λόγοι κι ακόμη περισσότεροι, που κατέστησαν την Ελλάδα επιθυμητό προορισμό και καθώς η χώρα θα δει τον τουρισμό της να αυξάνεται καθώς προλέγουν, οι κακές συγκυρίες θα πάψουν να υφίστανται ακόμη πιο γρήγορα.
Η Ελλάδα προσελκύει ξανά τους τουρίστες με ακόμη πιο ευνοϊκές προσφορές. Για έναν ταξιδιωτικό πράκτορα που λέει πως εδώ και καιρό, δεν έχει δει άλλες καλύτερες τιμές και πως οι τουρίστες θα πρέπει να επωφεληθούν.
3. Κένυα. Γκαζέλλες που τρέχουν, ελέφαντες που κουνάνε τις προβοσκίδες τους, λιοντάρια που ανεμίζουν τις χαίτες τους σ’ ένα κυνήγι – αυτές είναι οι εικόνες και άλλες βέβαια, που κάνουν τους τουρίστες να πηγαίνουν στην Κένυα.
Νότια Αφρική, Κούβα, Περού, Ιαπωνία είναι οι υπόλοιποι τοπ προορισμοί για το 2014.
Αρχική δημοσίευση: huffingtonpost com από Peggy Goldman

Καπεταν Παναγιωτης

Hippolyte Bisson
Hippolyte Bisson – Ο καπετάνιος του Παναγιώτη

Ο Ιππόλυτος Μπισόν (Hippolyte Bisson), γεννήθηκε στο Γκεμενέ (Guémné) στις όχθες του ποταμού Σκόρφ (Scorff) της Βόρειας Γαλλίας, το 1796 και από πολύ μικρή ηλικία τον τράβηξαν τα καράβια – στην αρχή σαν μούτσος κατόπιν σαν νεοφώτιστος ναύτης, στις παράκτιες περιοχές της Βρετάνης. Συνέχισε τις ναυτικές του ενασχολήσεις σαν σπουδαστής πάνω στο πλοίο Τουρβίλ (Tourville) – πλοίο που ήταν αγκυροβολημένο αρόδο στο λιμάνι της Βρέστης (Brest) και λειτουργούσε σαν Ναυτική Σχολή έχοντας τη Βρέστη μόνιμο αγκυροβόλιο.

Μετά από πολλά ταξίδια στον Ατλαντικό και Ινδικό Ωκεανό προήχθη σε κυβερνήτη πλοίου – λίγο πριν ξεκινήσει τις καταδιωκτικές πλόες στο Αιγαίο Πέλαγος και στην Ανατολή: Το 1827 η Γαλλία αποφασίζει να στείλει βοηθητική ναυτική αποστολή στη Μεσόγειο για την καταστολή της πειρατείας που κυριολεκτικά ελυμαίνετο τις αςκτές και τις θάλασσες των νησιών, το εμπόριο αγαθών, προς άγραν λαφύρων – τρομοκρατώντας τους νησιωτικούς και παράκτιους πληθυσμούς χωρίς καμμία ποινή και τιμωρία.

Στις 5 Νοεμβρίου το νησί της Αστυπάλαιας έγινε το επίκεντρο μιας ιστορικής καταδίωξης τους με το πλοίο «Παναγιώτης» που κυβερνήτης του ήταν ο Ιππόλυτος Μπισόν. Με τον ηρωΪσμό και το θάρρος του θα γινόταν το πλέον καταξιωμένο μέλος της ναυτικής ιστορίας στη μάχη κατά των πειρατών του Αιγαίου Πελάγους, δίνοντας κι αυτή ακόμη την ίδια του τη ζωή.

περισσότερα για το βιβλίο

Ιταλικη Ριβιερα: Porto-Fino

Όποιος  πάει στο Πόρτο – Φίνο —αυτό το κρυμμένο στους  κατάφυτους λοφίσκους  λιμανάκι του Τυρηνικού πελάγους, εντυπωσιάζεται από την άφθονη βλάστηση των γύρω λόφων, το δάσος των καταρτιών από τα κότερα, τα αραγμένα γιωτ.

Portofino
Portofino

Στην προκυμαία  και στους κοντινούς μέσα δρόμους, τα πολυτελή καταστήματα με τα επώνυμα ρούχα και αξεσσουάρ  —δεν περισσεύουν: Armani, Trussardi, Ferre, Dolce e Gabbana, Bruno Magli, Todds, Rossetti κλπ. Βέβαια οι τιμές είναι απλησίαστες!

Μην παραλείψει τον καφέ φρέντο σερβιρισμένο σε ψηλό ποτήρι με λιωμένη ζάχαρη, σε μια από τις κομψές καφετέριες του γραφικού λιμανιού.

Ένα μέρος της Ιταλίας πασίγνωστο, ένα πασίγνωστο τραγούδι I found my love in Portofino που το είπε η Dalida (1933 – 1987), κι έμεινε αξέχαστο και μοναδικό.

Πληροφορίες: → Portofino,  Municipaita di Rapallo

Celia Cruz – Oye! como va?

Αβάνα – Κούβα

CELIA CRUZ
Celia Cruz Havana, Cuba 1925 – 2003 New Jersey, US

Γεια σου τι κάνεις; Εγώ εδώ είμαι καλά
στο Cotton Club χορεύω τη ρούμπα
τη ρούμπα ώσπου να ‘ρθει το πρωί
Πίσω μου δεν κοιτάζω μόνο τη πίστα
καθώς στο μπαρ τα ποτήρια συνέχεια αδειάζουν
κι οι χορευτές στης ρούμπας το ρυθμό
ολοένα γυρνούν.

Απ’ το πρωί στις παραδείσιες του νησιού
πλατειές θάλασσες γυρνώ
και μόλις η νύχτα προβάλει
τα χρυσά σκουλαρίκια φορώ
κατ’ ευθείαν στη πίστα
στου ρυθμού του τρελού τους χορούς
με τεκίλα και ρούμι
να λικνίζομαι δεν σταματώ.

Του μυαλού μου έτσι οι σπίθες σταματούν να γυρνούν
μοναχά ο ρυθμός που συνεπαίρνε αυτός
όταν στις στροφές να γυρίζει της ρούμπας αρχινά
και πριν ανατείλει ο ήλιος πάνω απ’ της Κούβας τη θάλασσα
σμαραγδένια πλατιά, σταματά να γυρνά
και πάλι σου λέω εδώ στο νησί, είμαι καλά
Oye, tu como va?

Celia Cruz Biography

Οι ουρακοταγκοι του Βορνεο

Borneo river
Borneo River

Οι άγριοι ουρακοτάγκοι του Βόρνεο: Φοίνικες είναι τα δένδρα από τα συστατικά των οποίων παράγονται από σαμπουάν μέχρι πατατάκια!
Στην καρδιά της ζούγκλας του Βόρνεο, ανάμεσα σε χιλιάδες φυτείες φοινικιών έχουν απομείνει οι ελάχιστοι πια ουρακοτάγκοι και ορισμένοι από αυτούς περιθάλπονται στο Σέμπιλον. (Ουρακοτάγκος: άνθρωπος του δάσους) καθώς σε ποσοστό 97% μοιάζουν με τους ανθρώπους!

Μέσα στα δάση του Βόρνεο (σήμερα σε ποσοστό 32,6% από 73,7% το 1985, κάλυψης εδάφους εξ αιτίας της αποψίλωσης των δασών λόγω των (προσοδοφόρων) φυτειών Φοινικόδενδρων)  —κοντά στο Σέμπιλον όπου όσο πιο βαθειά περπατούν στη ζούγκλα οι εθελοντές για τη διάσωση των δασών και των ουρακοτάγκων, τόσο ελαττώνεται το φως. Αποστολή τους το ξεδιάλεγμα και η συλλογή φυτών που τρώνε οι ουρακοτάγκοι.

Η νύχτα έρχεται γρήγορα στον Τροπικό και πρέπει να μαζευτούν τα δενδρύλλια. Ψάχνουν το έδαφος του δάσους με 45 βαθμούς ζέστη συλλέγοντας τα φυτά – 200 δενδρύλλια σε μόνο 2 ώρες (μικρά μεγάλα δενδρύλλια) – δείγματα τα οποία πρέπει να επιστρέψουν στην κατασκήνωση. Ο βαθμός επικινδυνότητας είναι μεγάλος καθώς υπάρχουν κροκόδειλοι και καρχαρίες  στα νερά του ποταμού που διασχίζει τη ζούγκλα.

Στο παρθένο δάσος της ζούγκλας υπάρχουν επίσης και άγρια θηρία, έντομα, χιλιάδες . Οι ουρακοτάγκοι; Έχουν απομείνει 55.000 Στο φυτώριο της WWF πίσω, φυτεύονται τα δενδρύλλια: πρώτα μπαίνουν σε σακίδια από μπαμπού – τα βάζουν σε μικρές σακούλες με χώμα και τα πηγαίνουν στη ζούγκλα μέσα στη ζέστη και την υγρασία. 114 έτοιμες σακούλες πρέπει να φυτευθούν.

Λόγω της υπερβολικής υλοτομίας τα δένδρα χρήσιμα για τις φυσικές ανάγκες των ουρακοτάγκων έχουν χαθεί και η δενδροφύτευση είναι η επιστήμη της υπομονής: Γεμίζουν όλες τις τρύπες που έμειναν τοποθετώντας πρώτα πασσάλους σε γραμμές σε απόσταση 3 μέτρων για να μπορεί να περνάει ο ένας ουρακοτάγκος μετά τον άλλο χωρίς να πέφτει στο έδαφος. Τα δένδρα που πρέπει να φυτευθούν είναι 100. Το περιβάλλον έχει καταστραφεί και τα δένδρα πρέπει να φυτευθούν.

Στη ζούγκλα ο ήλιος καίει και η υγρασία έχει φθάσει στο 90%. Η ομάδα είναι εξαντλημένη μέσα σε μια σάουνα με 120 βαθμούς! Τα δενδρύλλια όμως πρέπει να φυτευθούν και όσοι κάνουν αυτή τη δουλειά πηγαινοέρχονται ανάμεσα στη ζούγκλα και το φυτώριο όλη μέρα ώσπου να πέσει ο ήλιος. Μια αληθινά κοπιαστική και επικίνδυνη δουλειά!

Από skai-tv

Ιστανμπουλ: Στο σταυροδρομι των πολιτισμων

Επισκέφθηκα προ ημερών πάλι τη Κωνσταντινούπολη. Ένα μέρος που δε μοιάζει με κανένα άλλο. Κτισμένη στο σταυροδρόμι Δύσης και Ανατολής προσφέρει το δυτικό στοιχείο μαζί μ’ εκείνο της Ανατολής – κι αυτό συνιστά την οφορφιά και την ιδιαιτερότητα αυτής της πόλης των 12 και πλέον εκατομμυρίων κατοίκων – συμπεριλαμβανόμενης της Ανατολικής ακτής, της Δυτικής και των γύρω περιοχών.

Σε τι συνίσταται το δυτικό στοιχείο; Υπερπολυτελή ξενοδοχεία (Ciracan Palace, Hilton, Conrad, Intercontinental, Four Seasons), καταστήματα με όλες τις σύγχρονες τάσεις της μόδας, μοντέρνα φαγητά με προεξέχοντα τα δημοφιλή ροφήματα – όλοι οι τύποι των καφέδων (capuccino, espresso, latte)  και των γλυκών (brownie, tiramisou, chocolate pie), συγκοινωνίες σύγχρονες με ένα τραμ μοντέρνο που πραγματικά σε πάει γρήγορα στον προορισμό σου, καραβάκια για τα γύρω νησιά  (Πρίγκηπος, ) σε καθημερινή βάση, εξυπηρέτηση φιλική στα καφέ και εστιατόρια, ασφαλή μετακίνηση.

Ως προς το ντόπιο, ανατολικό στοιχείο: Τα περίφημα κεμπάπ και πίττες, τα σοροπιαστά γλυκά, οι μιναρέδες με τη φωνή του μουεζίνη να καλεί σε προσευχή στον Αλλάχ, οι ψαράδες της γέφυρας του Γαλατά, το αναζωογονητικό αεράκι των στενών του Βοσπόρου – ένα βοριαδάκι που κατεβαίνει δροσερό και απαλό που σε τυλίγει σαν βρεθείς δίπλα στη θάλασσα με τα ελαφρώς αναταρασσόμενα κύματα. Στο λιμάνι η κίνηση στο ζαχαροπλαστείο του Gioulioglou και του Koska είναι ακατάπαυστη. Εκεί τα περίφημα γλυκά και λουκούμια, τα γλυκά του κουταλιού, οι χαλβάδες, περιμένουν τον επισκέπτη που θα τα παραλάβει μέσα σε ωραίες συσκευασίες.

Κόσμος πολύς κάθεται  και απολαμβάνει τον καφέ ή το φαγητό του συνοδευόμενο με τσάι τις περισσότερες φορές. Στο Ιστικλάλ Καντεσί (İstiklâl Caddesi)  (η περιοχή Πέραν με τα παλιά ιστορικά κτίρια) – παντού κόσμος τα Σάββατα – το ίδιο και στο Σουλτάν Αχμέτ: συνωστισμός. Η διακριτικότητα και η ευγένεια όντως είναι παρούσες σε κάθε στιγμή. Η φιλική εξυπηρέτηση το ίδιο.

Ένας λαός που διχάζεται ανάμεσα στον πλούτο και τη φτώχεια, όμως που έχει μάθει να συνυπάρχει αρμονικά με όλα όσα τον περιστοιχίζουν. Το παλιό με το νέο, την παράδοση με τη σύγχρονη εξέλιξη. Από τη μια η αφίσα με τη μοντέρνα γυναικεία ομορφιά καθώς περνάει από κάτω η ρασοφορεμένη Τουρκάλα με το μαντήλι να της κρύβει το μισό πρόσωπο. Ένας λαός που κινείται ελεύθερα πάντως μέσα στον κυκεώνα των τάσεων, της εξέλιξης που πάει δίπλα με την παράδοση και αυτό είναι που προσδίδει στη μαγεία αυτής της πόλης.

Οι τοποθεσίες ενδιαφέροντος είναι πολλές. Από την Αγία Σοφία, το Μπλε Τζαμί, το Τοπ-καπί, το Ντολμά-μπαξέ, το τζαμί Ορτάκιοϊ, το Σιραχάν Παλάς, το Χίλτον, το Βυζαντινό Υδραγωγείο, οι περιστρεφόμενοι Δερβίσηδες, πάντα σημεία ενδιαφέροντος για τον επισκέπτη που βρίσκεται μέσα στο σταυροδρόμι της πολιτισμικότητας – του Οθωμανικού και του Χριστιανικού στοιχείου, του μπαρόκ των ιστορικών κτιρίων με το Αναγεννησιακό των καθολικών εκκλησιών, με τα σύγχρονα κτίσματα της περιοχής Ταξίμ να συνυπάρχουν με τη παλιά περιοχή της περιοχής του Σουλτάν Αχμέτ και του Καρακιοϊ.

Σίγουρα η ανακήρυξη για το 2010 της Ίστανμπουλ ως πολιτιστική πρωτεύουσα είναι σωστή επιλογή για ένα μέρος με τόσο πολιτισμικά έντονο χαρακτήρα που όμως παραμένει δύσκολα προσεγγίσιμος, λόγω της αντιφατικότητας και της πολυπλοκότητας αυτών των ιδίων των στοιχείων – που συνιστούν αυτό το πολύχρωμο μωσαϊκό.