Αρχείο ετικέτας time

Παει ο παλιος ο χρονος

star
Καλή Χρονιά 2016!

oldyearCaptureΠάει ο παλιός ο χρόνος
ας γιορτάσουμε παιδιά
και του χωρισμού ο πόνος
ας κοιμάται στην καρδιά

Καλή χρονιά χρόνια πολλά
καλή χρονιά χρόνια πολλά
Χαρούμενη, χρυσή Πρωτοχρονιά !

Γέρε χρόνε φύγε τώρα,
πάει η δική σου η σειρά
ήρθε ο νέος με τα δώρα
με τραγούδια με χαρά

Καλή χρονιά χρόνια πολλά
καλή χρονιά χρόνια πολλά
Χαρούμενη, χρυσή Πρωτοχρονιά !

Μα κι αν φεύγεις μακριά μας,
στην καρδιά μας πάντα ζει
κάθε λύπη και χαρά μας
που περάσαμε μαζί

flying dove
Πάει ο παλιός ο χρόνος

Καλή χρονιά χρόνια πολλά
καλή χρονιά χρόνια πολλά
Χαρούμενη, χρυσή Πρωτοχρονιά !

Από stixoi.info

Celia Cruz – Oye! como va?

Αβάνα – Κούβα

CELIA CRUZ
Celia Cruz Havana, Cuba 1925 – 2003 New Jersey, US

Γεια σου τι κάνεις; Εγώ εδώ είμαι καλά
στο Cotton Club χορεύω τη ρούμπα
τη ρούμπα ώσπου να ‘ρθει το πρωί
Πίσω μου δεν κοιτάζω μόνο τη πίστα
καθώς στο μπαρ τα ποτήρια συνέχεια αδειάζουν
κι οι χορευτές στης ρούμπας το ρυθμό
ολοένα γυρνούν.

Απ’ το πρωί στις παραδείσιες του νησιού
πλατειές θάλασσες γυρνώ
και μόλις η νύχτα προβάλει
τα χρυσά σκουλαρίκια φορώ
κατ’ ευθείαν στη πίστα
στου ρυθμού του τρελού τους χορούς
με τεκίλα και ρούμι
να λικνίζομαι δεν σταματώ.

Του μυαλού μου έτσι οι σπίθες σταματούν να γυρνούν
μοναχά ο ρυθμός που συνεπαίρνε αυτός
όταν στις στροφές να γυρίζει της ρούμπας αρχινά
και πριν ανατείλει ο ήλιος πάνω απ’ της Κούβας τη θάλασσα
σμαραγδένια πλατιά, σταματά να γυρνά
και πάλι σου λέω εδώ στο νησί, είμαι καλά
Oye, tu como va?

Celia Cruz Biography

Ο Τοιχος / The Wall


Pink Floyd

Ο Καβάφης έγραψε τα Τείχη, οι Pink Floyd τον Τοίχο. Τι χαρακτηρίζει έναν τοίχο; Το αδιαπέραστο, ο όγκος, η απόκρυψη, η σκιά, το ύψος, η παγωνιά, η αυστηρότητα, το μυστικό κ. ά. Τι χρειάζεται ένας τοίχος για να γίνει; Τα τούβλα ή οι πέτρες, το αλφάδι, το μυστρί, η λάσπη.

Οι τοίχοι υπηρετούν την έννοια της προστασίας – κυρίως απ’ τους κλέφτες αλλά και από τα αδιάκριτα βλέμματα των περαστικών. Οριοθετούν την ιδιοκτησία όταν εντός της υπάρχει οίκημα. Υψώνονται για την ασφάλεια των οικημάτων και των ενοίκων τους. Όμως κρύβουν τη θέα του δρόμου, η ζωή εντός τους περιχαρακώνεται και ενίοτε αποκόβεται απ’ τον έξω κόσμο.

Πολλές φορές τέτοια τείχη πρέπει να γκρεμίζονται. Όταν δεν αφήνουν την ανάσα του κόσμου να εισχωρήσει, όταν περιχακώνουν το παρελθόν μην αφήνοντας τίποτε νέο να περάσει, καμμιά αλλαγή να συμβεί.

2nd img src = Pink Floyd

 

Στιγμες – Ευτυχισμενος χρονος

Madonna
Madonna

Περασμένες στιγμές μοιάζουν παρούσες στο πέρασμα του χρόνου… Κρατούν τη δύναμη τους από τη δική μας ανταπόκριση. Όσα μας άρεσαν – αυτά ανεξίτηλα στη μνήμη παραμένουν – και είναι τόσο λίγα…
Ας γινόταν οι στιγμές οι ωραίες να ‘ναι περισσότερες… Αυτό και μόνο εύχεσαι στο πέρασμα του νέου χρόνου!

Δώσε μου την ευκαιρία – Give it to me
Τι περιμένεις κανένας δεν πρόκειται να σου δείξει γιατί να περιμένεις λοιπόν; Δεν υπάρχουν ούτε σύνορα ούτε όρια αν υπάρχει ενθουσιασμός βάλε με και μένα μέσα – αν είναι παράνομο συνέλαβε με κι αν μπορείς ακόμη κι αυτό: Γδύσε με!
Τώρα πια κανείς δε με σταματά, μπορώ να πηγαίνω ατέρμονα ακόμη κι όταν σβήσουν τα φώτα και κανείς δεν υπάρχει γύρω μου, μπορώ να πηγαίνω και να πηγαίνω
Λένε πως μια όμορφη νύχτα ποτέ δε διαρκεί αυτό όμως το λένε εκείνοι που δεν ξέρουν!
Δείξε μου το όριο και θα το υπερβώ, δώσε μου ένα δίσκο και θα τον σπάσω δεν υπάρχει αρχή και ούτε τέλος δώσε μου την ευκαιρία και θα την αδράξω εδώ βρίσκομαι μόνο για να κερδίσω.

Dedicated to Anastasia – 10/2008

Στίχοι τραγουδιού: Give it to me

Φωτο Αρχική πηγή mymdna.com/

Χρονια Πολλα

Kουραμπιέδες Μελομακάρονα Φαίδων - Κιλκίς

Χριστούγεννα σήμερα! Ένας ήλιος αρχίζει σιγά σιγά να βγαίνει η μέρα προμηνύεται ηλιόλουστη. Οι ριπές του αέρα που ανακινούσαν τα φύλλα των φυτών στο μπαλκόνι ξάφνου έγιναν ανεπαίσθητες, το ίδιο και οι λιγοστές σκέψεις – μάλλον εικόνες, απ’ το χθεσινό βράδυ, καταλάγιασαν, παραχώρησαν τη θέση τους στην αίσθηση της νέας μέρας που προβάλλει απ’ το παράθυρο ασυννέφιαστη, ολόλαμπρη, γιορταστική. Καθώς το χθες παραχωρεί τη θέση του στο σήμερα αναρωτιέται κανείς γιατί το σήμερα είναι πάντα το ίδιο: Συννεφιασμένο, βαρύ, μοιάζει χωρίς διέξοδο.

«Στη Γεωργία έφθασε η σύνταξη του άνδρα μου τα 50 ευρώ από 500 που ήταν» ανάφερε στη συζήτηση η Μαρία πως της είπε μια γνωστή της από τη Γεωργία. Επί Κομμουνισμού δηλαδή η σύνταξη ήταν μεγαλύτερη απ’ ότι τώρα με τον Καπιταλισμό! Η αναφορά αυτή έγινε πάνω στη συζήτηση για τα δικά μας εννοώντας πως κι εδώ οι αποδοχές θα βαίνουν ολοένα μειούμενες. «Γιατί δε φεύγουμε: Αν όχι να γυρίσουμε στο εθνικό νόμισμα απλώς να δείξουμε πως εννοούμε τη μετατροπή – μήπως και ταρακουνηθούν και σταματήσουν την αφαίμαξη«… «Μπα, δεν τους νοιάζει, σκοτίστηκαν. Η άποψη πως θα ‘ναι χειρότερα έχει εδραιωθεί στη συνείδηση του κόσμου» είπε ο Δήμος. Και συνέχισε: «Θα ξυπνήσεις το πρωί και θα δεις άδειο το δρόμο – ούτε μαγαζιά, ούτε τράπεζες, ούτε γραφεία«.
Τυλιγμένα όλα στη σιωπή του μουντού πρωϊνού, κτίρια χωρίς ανθρώπους, πεζοδρόμια χωρίς πεζούς με ψώνια, λιγοστά αυτοκίνητα… «Δε θα ‘χεις να φας, δε θα ‘χεις χρήματα να ψωνίσεις…»
εκτός από τα λιγοστά που βρίσκονταν στο συρτάρι της ντουλάπας… που κι αυτά θα τελειώσουν γρήγορα ξοδεμένα στα λιγοστά μαγαζιά με την ακόμη πιο λιγοστή πραμάτεια.
«Του χρόνο στο συσσίτιο!» ανάφερε χαριτολογώντας ο Φίλιππος. «Σήμερα ας είμαστε ευχαριστημένοι που τρώμε αυτά τα ωραία που μας έχετε Δήμο μου!» είπε η Πέρσα…

Πράγματι ήταν όλα τα φαγητά θαυμάσια – τα παιδιά τα είχαν παραγγείλει από το ψητοπωλείο της γειτονιάς: Κοκορέτσι, κοντοσούβλι, κοτόπουλο όλα με μπόλικες πατάτες, πίττες και φυσικά κρασί. Τα τυριά ήταν από το παραδοσιακό μπακάλικο της περιοχής «Μισή ώρα περίμενα στην ουρά στο ταμείο» το ίδιο είπε ο Δήμος και κάτι πολύ ωραίες πίττες.

Αυτά εν ολίγοις από τα χθεσινά που διαμόρφωσαν μια ακόμη παραμονή Χριστουγέννων… Σε λίγο το 2011 θα αποτελεί πια παρελθόν μαζί με τη Κυβέρνηση Παπαδήμου τη διανθισμένη με ένα σωρό αλλοπρόσαλα και παράταιρα στελέχη: Γεωργιάδης και Βορίλας μαζί με Παπουτσή και Οικονόμου; Δένδιας και Μουρμούρας μαζί με Βενιζέλο Κουτρουμάνη…
«Κι εγώ ήμουν στη ΝΔ μικρός» είπε ο Φίλιππος αλλά «δεν είχα γίνει όμως μέλος στη Χρυσή Αυγή! Τι πάει να πει μικρός και μεγάλος; Το γεγονός παραμένει» καθώς επίσης πως ο ελληνικός λαός παραμένει αδρανής, άβουλος, μοιραίος τη συνεχή επιδείνωση με τη κυβένηση να προσπαθεί κυρίως να ρυθμίσει τα του PSI, αναμένοντας τις προσεχείς εκλογές που δεν πιστεύει πως θα μπορού
σαν να δώσουν διέξοδο στα προβλήματα. Προβλήματα που κτίστηκαν σε όλο τη προηγούμενη 40ετία, πως μπορούν να κατεδαφισθούν σε μια μέρα – έστω σε 2 χρόνια. Ένα μεγαλύτερο διάστημα χρόνου επίλυσης μοιάζει οπωσδήποτε σαν το τίτλο του έργου του Ο’ Νηλ, «Μακρύ ταξίδι μες τη νύχτα» και όποιος αντέξει. «Καταγγελία του χρέους σαν μη βιώσιμο» είπε ο Αλέξης.

Όντως η χώρα δεν έχει τα μέσα να ανταπεξέλθει – μια στιβαρή οικονομία, παραγωγή, θα μπορούσαν να καλύψουν τα κενά, τις «μαύρες τρύπες» στον προϋπολογσμό. Αντ’ αυτών ύφεση, δυσπραγία, παρ’ όλα τα νέα δάνεια. «Αυτά πάνε σε αποπληρωμή τόκων…» μύριες φορές ακούσαμε. Πράγματι, αυτό το τελευταίο ίσως και να αποτελεί τη μόνη λύση. Αλλά ποιος μπορεί να το υλοποιήσει; Που φυσικά να τυγχάνει της εμπιστοσύνης του ελληνικού λαού;

Φωτό Κουραμπιέδες Μελομακάρονα Φαίδων –  Κιλκίς

Ebony & Ivory

beatlesCapture
The Beatles

Ήταν η αρχή: Φώτα, μουσικές το φως ήταν παντού διάχυτο Έλαμπε στα πρόσωπα, στις καρδιές που ήταν γεμάτες ελπίδες, χαρά, μουσικές εξαίσιες θεϊκές. Το φως αστραποβολούσε παντού, ποτήρια υψώνονταν, γέλια πρόσωπα χαμογελαστά – παντού έρρεε άπλετο το φως των αχτίδων της ζωής.

Μια νύχτα μαγική που στερέωσε το νήμα μιας ένωσης που έμελλε να διαρραγεί μόνο με το θάνατο. Και αυτός δεν παράλειψε να έρθει – τήρησε με περισσή ευλάβεια το ραντεβού του με το χρόνο – μπορεί να πεις πως εξεβίασε το χρόνο. Στην αρχή του τέλους αυτού ήρθε το πρώτο χτύπημα: η αρρώστια – που προοιώνιζε ένα τελεσίδικο τέλος – μη αναστρέψιμο.

Κι απόμεινε μονάχα η σβυστή λάμψη του κεριού, τα αλλαγμένα πρόσωπα που είχαν πια μεταβληθεί σε προσωπεία στο σημείο που ζωή και θάνατος ενώνονταν…

Καλό ταξίδι Ebony, πίσω σου αφήνεις τα αποκαϊδια ενός λαμπρού δάσους που κάποτε κελαηδούσαν χαρούμενα όλα τα πουλιά, με γοργό διασκελισμό έτρεχαν να κρυφτούν μόλις έπεφτε το σούρουπο όλα τα ζώα, οι πρωϊνές ακτίνες του ήλιου ανακάλυπταν ένα κόσμο λαμπρό. Σήμερα αυτός ο κόσμος σκοτείνιασε. ΟΙ Ebony και Ivory του παραμυθιού έπαψαν να υπάρχουν…
Dedicated to Daisy and Thanos

Στίχοι τραγουδιού

Ανωτεροι πολιτισμοι – Γλυκεια Ζωη

Γλυκεια Ζωη του Federico Fellini – 1960  Πρωταγωνιστούν: Marcello Mastroianni, Anita Ekberg, Anouk Aimée

Γλυκειά ζωή
Γλυκειά Ζωή Fontanα di Trevi – Ρώμη – Marcello Mastroianni, Anita Ekberg

Dolce Vita
Anita Ekberg – Marcello Mastroianni – La Dolce Vita 1960

La Dolce Vita Anita Ekberg
La Dolce Vita – Anita Ekberg

Η Ελλάδα έχοντας μεγαλύτερο ιστορικό παρελθόν από την Ιταλία δεν μπόρεσε να ενσωματώσει στη σύγχρονη εποχή το ιστορικό της παρελθόν αιώνων. Προσπάθειες έγιναν – βλέπε προτάσεις (Τρίτση, Μερκούρη) για την ενοποίηση Ιστορικού Κέντρου, άξονας που θα συνένωνε τη παλιά (Μοναστηράκι, Πλάκα, Θησείο, Ψυρρή, Κεραμεικός) με τη νέα Αθήνα (έως Ομόνοια, Σύνταγμα και πέρα).
Σήμερα το παλιό κέντρο έχει γίνει καταφύγιο λογής μεταναστών, παράνομου εμπορίου, εγκλήματος με ορισμένους Αρχαιολογικούς χώρους που αν και μέσω του υποβαθμισμένου άξονα συγκεντρώνουν τους τουρίστες ενώ για του ίδιους τους Αθηναίους έχουν γίνει απροσπέλαστοι λόγω του προβληματικού έως επικίνδυνου περίγυρου τους.

Αντίθετα στην Ιταλία το κέντρο της Ρώμης είναι σημείο ύψιστης θέασης, αξίας, αξιοποίησης. Ποιος δε γνωρίζει την περίφημη Fontana Trevi όπου ο Fellini γύρισε τη διάσημη σκηνή με το συντριβάνι; Εν μέσω των έρημων δρόμων του κέντρου της Ρώμης, οι πρωταγωνιστές βουτάνε στα νερά του ιστορικού σιντριβανιού όπου είθισται να ρίχνουν νομίσματα συνοδεία κάποιας ευχής, μέσα στα νερά που φορτισμένα καθώς είναι με τη δύναμη της ενέργειας ανθρώπων που σμίλεψαν τα περιβάλλοντα αγάλματα και άλλων που κάθισαν σαν επισκέπτες να θαυμάσουν τη θέα τους, να πάρουν κάτι από τη δύναμη τους μέσω του αγωγού των νερών που αναβλύζουν σκεπάζοντας με τον ήχο τους κάθε τι ανθρώπινο και παροδικό. Να ευχηθούν για κάτι νέο που θα αντικαταστούσε το φθαρμένο άρα και φθοροποιό παρόν.

Σημασία σκηνής Fontana di Trevi στο έργο «Dolce Vita» του Fellini: Ο κουρασμένος, κυνικός φωτογράφος, αυτός που κυνηγάει τις γυναίκες σαν γνήσιος Δον Ζουάν του Μότσαρτ, ακολουθώντας την Anita Ekberg στα νερά του σιντριβανιού, πλησιάζει στη δυνατότητα που υπάρχει στη ζωή του να ξαναγεννηθεί βαπτιζόμενος εκ νέου στα εξιλεωτικά νερά της αρχαίας σοφίας. Η μεταφυσική τους σημασία ενδυναμώνεται από την αθωότητα που μεταδίδεται από το γατάκι που ανέμελα ισορροπεί στο κεφάλι της, η απόλυτα ξανθιά, ωραία ηθοποιός της Cinecitta – υποδηλώνοντας έτσι τη σύζευξη αθωότητας και αισθησιασμού εν μέσω της ισχύος που εκπηγάζει δια μέσου της Ιστορίας, από τα αρχαία αγάλματα και τους ιστορικούς πίδακες του συντριβανιού.


La dolce vita (1960) on IMDb

Οι Έλληνες προβάλλουν σήμερα ό,τι το φθηνότερο και αποκρουστικό – πράγμα που σημαίνει τη παραμέριση του ωραίου προς χάριν του φθηνού και ευτελούς. Λέμε συνέχεια για τις υποβαθμισμένες περιοχές, για τα ναρκωτικά, την εγληματικότητα παραβλέποντας έτσι – απαξιώνοντας το το αρχαίο κάλλος που περιβάλλει όλη την Αθήνα εν μέσω κακογουστιάς φθηνής τουριστικοποίησης, κυνηγιού του κέρδους από τον τουρισμό ενώ αποκλειστικό μέλλημα θα έπρεπε να είναι η προβολή και αξιοποίηση όλων των ιστορικών θησαυρών της Αθήνας, πόλης των αγαλμάτων και της γλαυκός – δηλαδή του ωραίου και της σοφίας.

Αντί να κοιτάμε το ωραίο και να το εξαίρουμε, μένουμε στο άσχημο γνωρίζοντας πως κολλημένοι σ’ αυτό το εθνικό πια βίτσιο χάνουμε ό,τι πιο ωραίο θα μπορούσαν σήμερα τα μάτια μας να αντικρύσουν! Γλυκειά ζωή είναι ό,τι καλίτερο μπορεί η ζωή να προσφέρει αλλά η σημασία είναι διττή: Μπορεί να γίνει και ό,τι χειρότερο.

Jump!

H ζωή του φωτογράφου που έκανε 100 εξώφυλλα στο Life μετά την έξοδο του από την Αυστρία για τις ΗΠΑ όταν αποφυλακίστηκε με χάρη.

Στη δεκαετία του ’20 ο νεαρός φωτογράφος πηγαίνει εκδρομή στις Αυστριακές Άλπεις με τον πατέρα του με τον οποίο δεν τα πηγαίνει καλά εξ αιτίας του δύστροπου χαρακτήρα του τελευταίου ο οποίος γλυστράει και πέφτοντας στο ποτάμι κτυπάει στο κεφάλι και μένει καθηλωμένος δίπλα στα παγωμένα νερά.
Ο γιός του τρέχει να φωνάξει για βοήθεια στην επιστροφή του όμως ο πατέρας του είναι νεκρός χτυπημένος στο μέτωπο με αιχμηρό αντικείμενο .

Στη δίκη που ακολουθεί, ο γιός κατηγορούμενος για φόνο, με τη βοήθεια του Εβραίου δικηγόρου του γλυτώνει μεν το θάνατο αλλά καταδικάζεται σε κάθειρξη στις φυλακές του Ίνσμπρουκ απ’ όπου βγαίνει με χάρη από τις Αυστιακές Αρχές, καταφεύγοντας στην Αμερική για να γλυτώσει απ’ το διωγμό των Εβραίων που ήδη έχει ξεκινήσει.

Πρόκειται για μια αληθινή δίκη παραπλάνησης, μια «δικαστική πλάνη». Γι’ αυτό που μπορεί να θεωρηθεί ένοχος ο γιός, είναι για το ότι καθυστέρησε να τείνει χείρα βοηθείας στον πατέρα του καθώς γλυστρούσε για να πέσει στα νερά όπου θα κτυπούσε μένοντας σχεδόν αναίσθητος όταν τον αποτελείωσε ένας ντόπιος χωρικός για να του πάρει το πορτοφόλι.
Ατμόσφαιρα πολύ πετυχημένη στο έργο, του εκκολαπτόμενου Ναζιστικού φρονήματος και του μίσους που ξεκινούσε για τους Εβραίους – με τις συναντήσεις των ένστολων με κόκκινα περιβραχιόνια Ναζί, του κόσμου που αποδοκίμαζε λοιδορώντας απειλητικά τον κατηγορούμενο – καθώς είχε γίνει γνωστή η Εβραϊκή του ταυτότητα, κάθε φορά που προσερχόταν στο δικαστήριο.

Ωραία φωτογραφία, ειδικά στις Αυστριακές Άλπεις,  ηθοποιία – ειδικά του πρόσφατα χαμένου σπουδαίου ηθοποιού Πάτρικ Σουέζη υποδυόμενος τον δικηγόρο που κι εκείνος χρειάζεται να πεισθεί για την αθωότητα του πελάτη του κατόπιν της εξέλιξης την ακροαματικής διαδιασίας και τις ενοχοποιητικές καταθέσεις των παραπλανημένων μαρτύρων. Το ακροατήριο έχοντας πεισθεί για την ενοχή του κατηγορούμενου – ιδίως όταν τονίσθηκε στη δίκη ότι ο πατέρας – θύμα, εκτός από τον κοινωνικό και γαλαντόμο χαρακτήρα του! – έπασχε από την καρδιά του και ο γιός δεν κουβαλούσε τις αποσκευές του στην εκδρομή τους στο βουνό! – η γνώμη του κληθέντος  ψυχιάτρου περί Οιδιποδείου Συμπλέγματος του κατηγορουένου, έγινε ανεφύλακτα δεκτή.

Ακόμη κι ο Φρόϋντ δέχθηκε τηλεφώνημα του δικηγόρου εξηγώντας του τη δυσμενή εξέλιξη – να παραστεί στη δίκη για να αναιρέσει την επίκληση της θεωρίας του ψυχιάτρου περί Οιδιποδίου συμπλέγματος για να θεμελιώσει το κατηγορώ του εισαγγελέα  – για να ξεκαθαρίσει πως είναι μια θεωρία όχι γενικά εφαρμόσιμη – κάτι που δεν έγινε δεκτό στο δικαστήριο ούτε καν η αντίστοιχη επιστολή του Φρόϋντ!

Πρόεδρος, εισαγγελεύς κι αυτοί με τον αντισημιτισμό τους είχαν σταθεί ενάντια στη κάθε προσπάθεια του δικηγόρου να αθωωθεί ο κατηγορούμενος νεαρός πελάτης του.

Πρόκειται για ένα έργο για τις διαταραγμένες σχέσεις πατέρα-γιού, για τη δύστροπη – αυταρχική συμπεριφορά ορισμένων, για τη μεροληπτικότητα του κόσμου που ξεγελιέται απ’ τα φαινόμενα, για τις ενδόμυχες αυτο-κατηγορίες, παραλήψεις και δισταγμούς.

Ένα έργο εποχής, ένα ακόμη βαρύ κατηγορώ στη βαρβαρότητα του ναζισμού, στην αδράνεια των υπολοίπων κυβερνήσεων όταν ο Ναζισμός από τη δεκαετία του ’20 κέρδιζε έδαφος στις χώρες της Κεντρικής Ευρώπης – μια ακόμη αδιάσειστη μαρτυρία για τον απηνή διωγμό που υπέστησαν οι Εβραίοι κάτω από τη λυσσαλέα μανία του Χίτλερ που εξέφρασε μια (δικαιολογημένη κατά ένα μικρό ποσοστό και αδικαιολόγητη κατά το μεγαλύτερο) απλή δυσαρέσκεια των κατοίκων των αντίστοιχων χωρών ενάντια στους Εβραίους – για να τη μετατρέψει σε Ολοκαύτωμα.

Μια Κυριακη στο σπιτι


Wim Schumacher: Portrait of Adine Mees

Πολύ θα ήθελα να βρισκόμουν έξω σ’ ένα όμως δροσερό μέρος, χωρίς την εξουθενωτική λάμψη του ήλιου. Ηρεμία, περισυλλογή, δροσιά. Ένα βιβλίο – πολλά γαρ τα αρχινισμένα, ας πούμε το Αναζητώντας τον Χαμένο χρόνο τόμος Α΄Από τη μεριά του Σουάν «Κομπραί».

Ο ήλιος είναι παρών κρυμμένος στη φυλωσσιά, τα τζιτζίκια εξακολουθούν το τραγούδι τους, οι άκρες των κυπαρισσιών λυγίζουν στο απαλό φύσημα του ανέμου.
Τι να σκεφτείς τα περασμένα έχουν φύγει πια, τα αυριανά δεν υπάρχουν μόνο αυτό το σιωπηλό απομεσήμερο διαγράφει την τροχιά του σε μια μνήμη μελλοντική που κι αυτή με τη σειρά της θα γίνει ανύπαρκτη.

Ο ήχος του ανεμιστήρα που γυρίζει, του καναρινιού ένα μοναχικό τιτίβισμα, η εορταστική πανδαισία των τζιτζικιών μέσα σ’ ένα απέραντο αχνό γαλάζιο. Μνήμες του χθες σ’ ένα σήμερα που αφουγκράζεται τον εαυτό του…

Διασχιζοντας τα Δαρδανελια

Διασχίζοντας τα Δαρδανέλλια

dardanelles
Στενά των Δαρδανελλίων – Είσοδος από τη θάλασσα στο Βόσπορο
The ship was slipping slowly into the dark, waveless sea. We had risen to Disco as every night. From the tall glass panes around, reflections from the lights of Dardanelles Straits little towns around.
Sitting to comfortable sofas we had drinks.
The dancing floor was empty and only one pair was dancing. In the two corridors of the ship’s disco, people was passing through and other on the deck outside were looking at the close view of the revealed lights of the moonless, windless night, when I heard the song that blew the DJ and in all five seconds, the disco’s dancing floor was filled up with people.
[Automatically translated by Microsoft® Translator]

Το πλοίο προχωρούσε στην ατάραχη θάλασσα. Είχαμε ανέβει στη Disco όπως γινόταν κάθε βράδυ. Από τις τζαμαρίες γύρω, αντανακλάσεις από τα φώτα των απέναντι πολιχνών των στενών των Δαρδανελλίων καθώς η μια διαδεχόταν την άλλη. Καθισμένοι στους αναπαυτικούς καναπέδες πίναμε το ποτό μας.
Η πίστα ήταν περίπου άδεια μόνο ένα ζευγάρι χόρευε. Στους δυο διαδρόμους κόσμος πηγαινοερχόταν άλλοι στο κατάστρωμα έξω κοιτούσαν τη θέα μέσα στη σκοτεινή, άπνοη, δίχως φεγγάρι νύχτα, όταν ακούστηκε το τραγούδι που έβαλε ο DJ και στα πέντε δευτερόλεπτα η πίστα γέμισε κόσμο… Αληθινά χορευτική μουσική, μουσική που ξεσηκώνει για την πίστα. – (Cristal – Louis Cruises, 8-’09)
Φωτο Αρχική πηγή