Αρχείο ετικέτας trilogy

Η Τριλογια της Αποξενωσης

H Περιπέτεια L’ Avventura «Αυτό το έργο για μένα ήταν η μεγαλύτερη εμπειρία που είχα ποτέ παρακολουθώντας ταινίες» – Martin Scorsese

Ο Michelangelo Antonioni (1912 – 2007) με τα έργα Η Περιπέτεια (L’ Avventura), Η Νύχτα (La Notte), η Έκλειψη (L’ Eclisse), δημιουργεί την τριλογία του που θα μπορούσε να ονομασθεί Η Τριλογία της Αποξένωσης. Αρχή γίνεται με την ταινία Η Περιπέτεια 1960, ακολουθεί Η Νύχτα 1961 και τέλος, Η Έκλειψη 1962 – χωρίς να σημαίνει πως και όλες οι επόμενες ταινίες του με την Κόκκινη Έρημο (Deserto Rosso) επικεφαλής, δεν κινούνται με την ίδια θεματική διάθεση.

1. Η Περιπέτεια (L’ Avventura)

L'AvventuraCapture
Η Περιπέτεια – Monica Vitti Gabriele Ferzetti 1960

Υπόθεση: Σε ένα απομονωμένο ερημικό νησί της Μεσογείου αγνοείται η Άννα (Lea Massari) την οποία αναζητούν ο φίλος της Σάντρο (Gabriele Ferzetti) και η φίλη της Κλαούντια (Monica Vitti), χωρίς αποτέλεσμα όμως καθώς γυρνούν άπραγοι απ’ το νησί, πίσω στο κότερο των πλουσίων φίλων τους χωρίς εκείνη.

Στο διάστημα αυτό δημιουργείται ένας έντονος ερωτικός δεσμός μεταξύ τους που αγνοεί τον δεσμό εκείνου με την εξαφανισμένη Άννα και τη φιλία της Κλαούντια μαζί της.

Ανάλυση: Δεν πρόκειται για μια ιστορία μυστηρίου όπως θα περίμενε κανείς ούτε για μια ακόμη ιστορία ερωτικού τριγώνου. Πρόκειται για μια μελέτη του σκηνοθέτη πάνω στην αποξένωση σ’ έναν bourgeois περίγυρο που βρίσκεται σε αντίθεση με το Σικελικό τοπίο του Νότου όπου κορυφώνεται η πλοκή με την ανατροπή της εξαφάνισης της Άννας.

Με μέσα πρωτοποριακά για την εποχή – που ο ίδιος ο σκηνοθέτης καθιέρωσε όπως: τα αργά πλάνα, η μαυρόασπρη με φωτοσκιάσεις φωτογραφία, το άδειο τοπίο, οι άδειοι δρόμοι, το ερημικό νησί – όλα αυτά υποβάλλουν το θεατή να νοιώσει το συναίσθημα της αποξένωσης που οδηγεί στην απομόνωση του ατόμου – όσο κι αν αυτό έχει ισχυρούς οιουδήποτε τύπου δεσμούς. Στη ταινία ούτε ο δεσμός με την εξαφανισθείσα Άννα, ούτε η ανεμελιά των διακοπών πάνω σ’ ένα πολυτελές γιοτ μπορούν να γλυτώσουν τους ήρωες από την πλήξη και την αποξένωση τελικά.


L'Avventura (1960) on IMDb

Η ποίηση είναι παρούσα στις εικόνες. Χέρια που ψηλαφίζουν τα αντικείμενα, το γυαλισμένο σαν με λάκα ξύλο ενός κορμού, τη λεία επιφάνεια του βράχου – λεπτομέρειες που πάνω τους στέκεται ο κινηματογραφικός φακός εστιάζοντας ώρα στην παρουσία τους.

Το τέλος φθάνει σαν να πρόκειται για τυφλούς που ψάχνουν να βρουν το δρόμο τους, καθώς η ηρωίδα της ταινίας βαδίζει μέσα στο σιωπηλό, αφιλόξενο τοπίο της σικελικής πόλης, χωρίς αίσθηση – αδιάφορη γι’ αυτούς που την κοιτάζουν, τον κρότο των βημάτων της ακούγοντας μόνο: η Περιπέτεια έχει τελείωσε πια.

2. Η Νύχτα (La Notte)

Το έργο ακολουθεί τα πρότυπα του νεο-ρεαλισμού τολμώντας να απογυμνώσει τις συζυγικές σχέσεις από τον κυριώτερο μανδύα αυτόν της ερωτικής πίστης. Πρόκειται για μια ιδιότυπη σχέση δύο ανθρώπων που ενώ αγαπιούνται πιάνουν τους εαυτούς τους να μη μπορούν να αντισταθούν στην απιστία. Αυτοί οι λόγοι ερευνώνται στην ταινία που απέσπασε τον Χρυσό Λέοντα στο Φεστιβάλ Βενετίας το 1961. Μαζί με τους πρωταγωνιστές M. Mastroianni, Jeanne Moreau, εμφανίζεται και η μούσα του Antonioni, Monica Vitti, στο ρόλο του τρίτου προσώπου στο ιψενικό αυτό τρίγωνο. περισσότερα

Μ. Καραγατσης – Η ηττα του ερωτα

ximaira
Η Μεγάλη Χίμαιρα – Θέατρο Πορεία 2015

Ο  Μ. Καραγάτσης υπήρξε ένας κυνικός συγγραφέας; Όχι, υπήρξε ειλικρινής με τον εαυτό του, ήξερε, ήταν κάτι που το πίστευε ακράδαντα, πως όλα τελειώνουν κάποτε – και οι μεγάλοι έρωτες και οι μικροί.

Στα βιβλία της Τριλογίας της Ερωτικής Διάψευσης οι έρωτες είναι πάντα ανικανοποίητοι. Οι ήρωες από την πλευρά είτε των απατημένων, είτε των απατώντων, μένουν πάντα στο τέλος μόνοι με τις αναμνήσεις από τα πάθη στα οποία ωστόσο ποτέ δεν μπόρεσαν να (παρα)δοθούν. Όπως σ’ όλα του τα βιβλία έτσι και εδώ μιλάει με την ειλικρίνεια του κυνικού γυναικοτακτητή (Γιούγκερμαν) με την φρούδο συναισθηματισμό της άπιστης Μαρίνας της Μεγάλης Χίμαιρας.

  • Γιούγκερμαν Ο Φινλανδός αριστοκράτης έρχεται στην Ελλάδα για να κατακτήσει μια εξέχουσα θέση στην οικονομική ζωή του τόπου όχι όμως και τον έρωτα που στη δίνη της μεγαλομανίας του, της δίψας του για αναγνώριση και χρήματα δεν μπόρεσε να κερδίσει.
  • Λιάπκιν
  • Η  Μεγάλη Χίμαιρα Στο βιβλίο αυτό ο Καραγάτσης μελετάει ενδελεχώς την δυνατότητα προσαρμογής των ξένων στην ελληνική πραγματικότητα, αλλά και την αμφιθυμία των Ελλήνων απέναντι στην Δύση. Κρύβει καλά τον ακραίο και κατάμαυρο ρομαντισμό του, κάτω από πέπλο κυνισμού ή και ωμότητας.
    Βαθιά απελπισμένος ο ίδιος, μετατρέπει την  Μαρίνα σε χίμαιρα, αρνούμενος την έννοια της αγάπης. Νομίζουμε ότι πετυχαίνουμε, ερωτευόμαστε, δημιουργούμε πνευματικά. Όλα εν τέλει καίγονται, κάτω από το σκληρότατο ελληνικό φως. Σαν μύγες μαγευόμαστε από το άγνωστο, για να γίνουμε παρανάλωμα σε μια στιγμή. Αυτή τη μοιραία στιγμή περιγράφει ο Καραγάτσης.

Απο τη Βιεννη στα Καλαβρυτα

Χέρμαν Φρανκ Μάγερ 1940 – 2009 : Η Τριλογία του Τρόμου

Herman Franz Meyer – Απο τη Βιεννη στα Καλαβρυτα

anazitissi
Η Αναζήτηση 1995

kommeno
Η φρίκη του Κομμένου 1998

kalavrita
Από τη Βιέννη στα Καλάβρυτα 1994

meyer
Hermann Frank Meyer 1940 – 2009
  1. Αναζήτηση: (1995) Η αναζήτηση για τον χαμένο πατέρα αποτέλεσε το έναυσμα για να διευρύνει τις έρευνες του για τη δράση του γερμανικού στρατού στην Ελλάδα.
    Τη νύχτα της 25ης προς 26η Νοεμβρίου 1992 έκλεισαν 50 χρόνια από την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου στο πέρασμα των Θερμοπυλών. Στην κατεχόμενη από γερμανικά, ιταλικά και βουλγαρικά στρατεύματα Ελλάδα, Βρετανοί και Νεοζηλανδοί σαμποτέρ με τη συνεργασία Ελλήνων ανταρτών πραγματοποίησαν με επιτυχία το 1942 αυτή την εντυπωσιακή επιχείρηση, χάρις στην οποία παρεμποδίστηκε ο ανεφοδιασμός των αφρικανικών στρατευμάτων του Ρόμμελ.

    Καθώς όλοι οι δρόμοι διαφυγής είχαν αποκοπεί, παρέμειναν οι Βρετανοί στα ελληνικά βουνά, όπου και εκπαίδευσαν τις ντόπιες αντιστασιακές οργανώσεις. Ο πατέρας του συγγραφέα ανήκε στη γερμανική μονάδα μηχανικού, η οποία επισκεύασε τη γέφυρα μήκους 211 μέτρων. Το Μάρτιο του 1943 ήταν ο μοναδικός αξιωματικός, τον οποίο συνέλαβαν Έλληνες αντάρτες μαζί με 49 ακόμη Γερμανούς και Ιταλούς στρατιώτες, οι οποίοι εκτελέστηκαν αρχές Απριλίου του ίδιου χρόνου. Όλοι όσοι εκτελέστηκαν θεωρήθηκαν από τις γερμανικές δυνάμεις και μετά τον πόλεμο από τον Ερυθρό Σταυρό ως αγνοούμενοι.

    Ο συγγραφέας, μετά από πολύχρονη εργασία, που βασίστηκε σε έρευνες σε γερμανικά, ιταλικά, ελληνικά και βρετανικά αρχεία και σε βιβλία με θέμα αυτά τα γεγονότα, που γράφτηκαν στην Αγγλία και στην Ελλάδα, κατάφερε να ανασυνθέσει πλήρως όσα διαδραματίστηκαν εκείνη την περίοδο. Πήρε επίσης πολυάριθμες συνεντεύξεις από Βρετανούς, Νεοζηλανδούς, Γερμανούς και Έλληνες αυτόπτες μάρτυρες. (biblionet.gr – Ιστορία Εθνική Αντίσταση 1940 – 1944)

  2. Η φρίκη του Κομμένου: (1998) Η σφαγή των αμάχων που αναφέρεται στη θηριώδη σφαγή κατά του άμαχου πληθυσμού που διέπραξε μια συγκεκριμένη μονάδα της 1ης ορεινής μεραρχίας γερμανών καταδρομών «Εντελβάις» από τα Γιάννενα στις 16 Αυγούστου του 1943, στο στο χωριό Κομμένο της Άρτας.
    Αφήγηση-έρευνα για το ολοκαύτωμα του χωριού Κομμένο της Άρτας στις 16 Αυγούστου 1943 (biblionet.gr)
  3. Από τη Βιέννη στα Καλάβρυτα: (2004) Τα αιματηρά ίχνη της 117ης μεραρχίας καταδρομών από τη Βιέννη το 1941, στη Σερβία, ως την Πελοπόννησο.
    «Στο βιβλίο αυτό ακολουθώ την πορεία μιας τακτικής μεραρχίας της Βέρμαχτ, η οποία δημιουργήθηκε το 1941 στη Βιέννη και έδρασε στη Σερβία και την Πελοπόννησο. Αρχικά η μεραρχία αυτή επρόκειτο να αναλάβει την επιβολή της τάξης στη Σερβία και την προάσπιση της Πελοποννήσου από μια πιθανή απόβαση συμμαχικών δυνάμεων. Όμως πολύ σύντομα εμπλέχθηκε σε σφοδρές συμπλοκές με τους αντάρτες και τις λεγόμενες επιχειρήσεις αντιποίνων».

    Το βιβλίο ασχολείται με ολόκληρη την περίοδο της Κατοχής στην Πελοπόννησο, με το ρόλο των Ιταλών και των Βρετανών, με τις ελληνικές αντιστασιακές οργανώσεις και με τα ελληνικά τάγματα ασφαλείας που συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς.
    Αντικείμενο μελέτης αποτελούν επίσης οι λόγοι που οδήγησαν στην επιβολή «αντιποίνων», και οι υπεύθυνοι των επιχειρήσεων αυτών, καθώς και ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίστηκε το ζήτημα από τις δικαστικές αρχές στην Ελλάδα και τη Γερμανία κατά τη μεταπολεμική περίοδο.

    Έτσι η σφαγή αμάχων στο πλαίσιο της επιχείρησης «Καλάβρυτα» μετατράπηκε αναπόφευκτα σε βασικό θέμα του βιβλίου. Με βάση τον αριθμό των θυμάτων, πρόκειται προφανώς για το μεγαλύτερο έγκλημα πολέμου που διέπραξε η Βέρμαχτ σε μη σλαβόφωνο κράτος κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. (biblionet.gr)

Και τα τρία βιβλία του Χέρμαν Φρανκ Μάγερ κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Καλέντη και από τις εκδόσεις Εστίας
Ο Χέρμαν Φρανκ Μάγερ (Hermann Frank Meyer), γεννήθηκε το 1940 στη Γερμανία. Σπούδασε διεθνές εμπόριο στο Αμβούργο, στο Παρίσι και στο Οχάιο των ΗΠΑ. Έζησε και εργάστηκε στην Ισπανία, τη Γαλλία, τη Νιγηρία και την Ελβετία και, τέλος, στις Βρυξέλλες, όπου και διηύθυνε την ευρωπαϊκή έδρα μεγάλης αμερικανικής εταιρείας. Το 1981 δημιούργησε δική του επιχείρηση στον τομέα της αυτοκινητοβιομηχανίας.

Ο Χέρμαν Φ. Μάγερ επισκέφτηκε την Ελλάδα για πρώτη φορά το 1963, για να αναζητήσει τα ίχνη του αγνοούμενου πατέρα του, ο οποίος, ως Γερμανός αξιωματικός της Βέρμαχτ, είχε έρθει στην Ελλάδα το 1942 για να συμμετάσχει στην επισκευή της γέφυρας του Γοργοποτάμου. Πιάστηκε αιχμάλωτος από τον ΕΛΑΣ και τον Απρίλιο του 1943, εκτελέστηκε μαζί με 30 ακόμη στρατιώτες. Ο Χέρμαν Φ. Μάγερ χρειάστηκε είκοσι πέντε χρόνια να συγκεντρώσει τα στοιχεία για τον θάνατο του πατέρα του.

Το βιβλίο του «Η Αναζήτηση» (Αθήνα, 1995), αναφέρεται σε αυτή την έρευνα για τον εκτελεσθέντα πατέρα του. Είχε δημοσιεύσει επίσης άρθρα για την γερμανική κατοχή στην Ελλάδα καθώς και το βιβλίο «Η φρίκη του Κομμένου» (Αθήνα 1998), σχετικά με τη σφαγή αμάχων στο χωριό Κομμένο της Ηπείρου, τον Αύγουστο του 1943.

Το τελευταίο του βιβλίο (2004) με τον τίτλο «Από τη Βιέννη στα Καλάβρυτα» ανασυνθέτει τα αιματηρά ίχνη της 11ης Μεραρχίας Καταδρομών της Βέρμαχτ από τη Βιέννη το 1941, ως τα Καλάβρυτα το 1944 τα οποία και κάηκαν ολοσχερώς από τους στρατιώτες – εκτελεστές των εντολών του αιμοσταγούς διοικητή τους.

Έπεσε θύμα αυτοκινητιστικού δυστυχήματος στις 11 Απριλίου 2009 ενώ έκανε ποδήλατο με τον γιο του σε ένα χωριό νότια του Αμβούργου. (Από zougla.gr)

περισσότερα για τον Χέρμαν Φρανκ Μάγερ: Η γενιά των πατέρων μας απέτυχε οικτρά

Θοδωρος Αγγελοπουλος – Το Λιβαδι που δακρυζει

Θόδωρος Αγγελόπουλος – Τριλογία «Το Λιβάδι που δακρύζει» 2004

Λιβάδι μετά από βροχή Image source AccuWeather
Λιβάδι μετά από βροχή – Image source AccuWeather
Τριλογια Α΄- το Λιβαδι που δακρυζει Θοδ. Αγγελοπουλος

theo_angelopoulos
O Θόδωρος Αγγελόπουλος κατά τα γυρίσματα

Το Λιβάδι που δακρύζει
Το Λιβάδι που δακρύζει – 2004

Το Λιβάδι που δακρύζει (The Weeping Meadow) Αυτό είναι το πρώτο έργο της Τριλογίας του Θεόδωρου Αγγελόπουλου. Ακολουθεί το «Τοπίο στην Ομίχλη» και το ημιτελές τελευταίο του έργο.

Η ιστορία ξεκινάει όταν το 1919 μια ομάδα Ελλήνων από την Οδησσό φθάνουν στη Θεσσαλονίκη για να μετεγκατασταθούν εκεί.


Τριλογία 1: Το Λιβάδι που δακρύζει (2004) on IMDb

Ανάμεσα τους βρίσκονται και δυο παιδιά ο Αλέξης και η Ελένη που είναι ορφανή και την φροντίζει η οικογένεια του Αλέξη. Οι πρόσφυγες φτιάχνουν ένα σπίτι κοντά στο ποτάμι όπου καθώς περνούν τα χρόνια, τα παιδιά μεγαλώντας μαζί ερωτεύονται όπως ήταν φυσικό, μεταξύ τους. Όμως δύσκολα χρόνια έρχονται – πόλεμος, δικτατορία, που θα παρεμβληθούν στην μέχρι τότε κοινή τους πορεία.

Την ταινία εμπνεύσθηκε ο Θόδωρος Αγγελόπουλος από τη μητέρα του που διένυσε όλο το μήκος του αιώνα, ζώντας όλα τα γεγονότα που μεσολάβησαν από την εποχή που οι ήρωες της ταινίας, ήρθαν σαν πρόσφυγες από την Οδησσό, μέχρι τις τελευταίες δεκαετίες – καλύπτοντας μέσω των προσωπικών της αφηγήσεων την ιστορία των προσφύγων – συνάμα την Ιστορία της νεώτερης Ελλάδος.

Aki Kaurismaki – Η τριλογια Φινλανδια

Aki Kaurismaki «Φινλανδία» ή η Τριλογία των χαμένων, εξετάζει τη θέση της Φινλανδίας με φόντο την οικονομική κρίση

Aki Kaurismaki Τριλογια Φινλανδια

Μακριά πετούν τα σύννεφα - 1996
Μακριά πετούν τα σύννεφα – 1996

Ο Άνθρωπος σίχως Παρελθόν - 2002
Ο Άνθρωπος σίχως Παρελθόν – 2002

Φώτα στο Σούρουπο - 2006
Φώτα στο Σούρουπο – 2006

Η τριλογία «Φινλανδία» περιλαμβάνει τα έργα Μακριά πετούν τα Σύννεφα Drifting Clouds (1996), Ο Άνθρωπος δίχως παρελθόν The Man without Past, (2002), Φώτα στο Σούρουπο (Lights  in the Dusk) (2006). Κέντρο της δράσης έχει την πρωτεύουσ Ελσίνκι κατά το διάστημα δέκα χρόνων που κράτησε η κρίση που έπληξε τη Σκανδιναυική αυτή χώρα και επίκεντρο άνεργους – άτυχους στην αναζήτηση εργασίας, μιας νέας ταυτότητας.

Στη πρώτη ταινία «Μακριά πετούν τα Σύννεφα» Drifting Clouds 1996, ο οδηγός τραμ Lauri, χάνει την δουλειά του, στο επόμενο διάστημα το ίδιο παθαίνει και η γυναίκα του Ilona που εργάζεται σαν σερβιτόρα σε ένα ρεστοράν που κλείνει. Η οικονομική κρίση κτυπάει για τα καλά το ζευγάρι. Πολύ περήφανοι για να γραφτούν στο ταμείο ανεργίας για να εισπράτουν το επίδομα, ψάχνουν να βρουν καινούργια δουλειά. Ωστόσο στέκονται άτυχοι και αδέξιοι στην αναζήτηση της.

Στη δεύτερη ταινία «Ο Άνθρωπος δίχως Παρελθόν» Man without a Past (2002) ένας ξένος στο Ελσίνκι, πέφτει θύμα επίθεσης από μια ομάδα ξένων. Τον αφήνουν λιπόθυμο στο δρόμο και όταν συνέρχεται, διαπιστώνει πως έχει χάσει εντελώς τη μνήμη του. Περιφέρεται στους δρόμους χωρίς να γνωρίζει τίποτε για την ταυτότητα του. Σε  ένα αφιλόξενο, ξένο περιβάλλον θα μπορέσει να ανακτήσει έστω μια καινούργια ταυτότητα, μια άλλη θέση στην κοινωνία;

Με την τρίτη ταινία – σε απόσταση δέκα χρόνων από την πρώτη, τα «Φώτα στο Σούρουπο» Lights in the Dusk (2006), ολοκληρώνεται η Τριλογία,  Στο Ελσίνκι, ένας μοναχικός, μελαγχολικός νυχτοφύλακας ο Koistenin, ελπίζοντας πως κάποτε θα κάνει τη δική του δουλειά, εμπλέκεται εξ αιτίας αυτής του της φαντασίωσης με μια μοιραία ξανθιά, νομίζοντας πως έχουν μαζί σχέση αλλά εκείνη έχει έναν απατεώνα που σχεδιάζει να ληστέψει ένα χρυσοχοϊο. Η γνωριμία του με την κοπέλα του κοντινού του παγωτατζίδικου δεν τον κάνει να ξεκόψει από τα σχέδια τους να ληστέψουν το μαγαζί.
Drifting Clouds 1996 Full Movie

Aki Kaurismaki Η τριλογια του προλεταριατου

Aki Kaurismaki – Proletariat Trilogy – Κραυγή πόνου και απελπισίας από τις παρυφές της σύγχρονης κοινωνικής ευημερίας

Aki KaurismakiΤην τριλογία αποκαλούμενη «του προλεταριάτου» ο Aki Kaurismaki την ξεκινά με το «Σκιές στον Παράδεισο» – Shadows in Paradise (1986). Στη συνέχεια εντάσσει το «Άριελ» 1988, ολοκληρώνοντας τη με τη «Γυναίκα με τα Σπίρτα»  – The Match factory Girl 1990. Πρόκειται για μια θεματική της πλήξης, της ανίας, της μονοτονίας της ζωής των φτωχών, κατώτερων στρωμάτων της Φινλανδικής κοινωνίας με δόσεις υπονομευτικού χιούμορ και πικρής ειρωνίας, Πρόκειτα για μια σκληρή κατάδειξη του αδιεξόδου και της σκληρότητας, για μια άγνωστη εξιστόρηση της ζωής της εργατικής τάξης, μέσα στη σύγχρονο, ανεπτυγμένο, αστικό περίγυρο που ωστόσο πλήττεται από την κρίση.

Aki Kaurismaki Proletariat Trilogy

shadows_paradise
Σκιές στον Παράδεισο – 1986

Άριελ
Άριελ – 1988

Η γυναίκα με τα σπίρτα
Η γυναίκα με τα σπίρτα – 1990

Σκιές στον Παράδεισο 1986 (Shadows in Paradise) – O Nikander, ένας μοναχικός και απελπισμένος  – έχοντας πρόσφατα χάσει το φίλο του από μια καρδιακή προσβολή, σκουπιδιάρης, βρίσκει την αναπάντεχη διέξοδο από τα συντρίμμια των ονείρων που έκανε με τον φίλο του για το στήσιμο μιας δικής τους δουλειάς, στο πρόσωπο της Ilona που εργάζεται σ’ ένα γειτονικό σούπερ-μάρκετ σαν ταμίας.
Άριελ 1988 (Ariel) – Πρόκειται για ένα υπαρξιακό δράμα που κεντρικό ήρωα έχει έναν ανθρακωρύχο – τον Taisto που θέλει να ξεφύγει από τη ζωή μέσα στις στοές και το κάρβουνο από τη φτώχεια συνακόλουθα. Αυτός ο απελπισμένος αγώνας τον οδηγεί σ’ ένα μακρύ σκοτεινό τούνελ όπου μια κατηγορία εναντίον του για έγκλημα, τον οδηγεί στη φυλακή. Εκεί κάνει σχέδια φυγής από τη χώρα, ν’ αρχίσει μια καινούργια ζωή, έτσι δραπετεύει, με τη βοήθεια της σχέσης του με μια επιβλέπουσα του ορυχείου.
Η γυναίκα με τα σπίρτα 1990 (The Mach factory Girl) – Η Ίρις περνάει τα πρωϊνά της στο εργοστάσιο των σπίρτων, τα απογεύματα και τα βράδια, στο σπίτι των βλοσυρών γονιών της όπου ζει σαν μια παραμελημένη κόρη. Αυτή η συνεχής διαδοχή των ημερών μέσα στη στερημένη της ζωής, την γεμίζει απελπισία. Μια περιστασιακή – μιας νύχτας σχέση, με κάποιον που τη νόμιζε πόρνη, θα αποτελέσει και μια ελπίδα διεξόδου αλλά και εκδίκησης, από την ζοφερή της πραγματικότητα.
Η τελευταία αυτή ταινία κλείνει την «τριλογία του προλεταριάτου» σαν μια υπόκοφη κραυγή πόνου και απελπισίας, κραυγή ενός πληγωμένου – στη γωνία, πίσω από μια «τακτοποιημένη» κοινωνία.

Semih Kaplanoglu Η τριλογια του Γιουσουφ

Το Αυγό

Σκηνοθετες του Κοσμου – Τουρκια – Semih Kaplanoglou

Το Αυγό
Το Αυγό – Yumurta, 2007

Το Γάλα
Το Γάλα – Süt, 2008

Το Μέλι
Το Μέλι – Bal, 2010

YumurtaSutBal: Η τριλογία των ηλικιών
Το αυγό (The egg) 2007, το Γάλα (Milk) 2008, το Μέλι (Honey) 2014 – ένα οδοιπορικό προς τα πίσω – στην παιδική αθωότητα, από τον Τούρκο σινεφίλ δημιουργό Σεμίχ Καπλάνογλου (Semih Kaplanoglu) που γεννήθηκε στη γνωστή μας Σμύρνη – πορεία στα άδυτα της ψυχής της χώρας του και των συμπατριωτών του – κατοίκων των απομονωμένων χωριών της Τουρκίας.με την ευαισθησία του ποιητή Γιουσούφ – πρωταγωνιστή και στις τρεις ταινίες.

Semih Kaplanoglou – Το Αυγο
Στο πρώτο μέρος της τριλογίας Το Αυγό (Yumurta) 2007, (η δεύτερη ταινία του Τούρκου σκηνοθέτη) ξεδιπλώνεται η επστροφή στην μακρινή, ιδιαίτερη πατρίδα. Πρόκειται για ένα οδοιπορικό στα ενδότερα της Τουρκίας του ποιητή Γιουσούφ στο δρόμο για το πατρικό του σπίτι, στο χωριό όπου μεγάλωσε και όπου μόλις έχει πεθάνει η μητέρα του Zehra.
Στο σπίτι ερειπωμένο πια, συναντά μια νεαρή κοπέλα, την Ayla που έμενε με τη μητέρα του. Εκείνη του ζητά να περάσουν από κάποια άγνωστα σ’ αυτόν μέρη, όπου θα παρευρεθούν σε πανηγύρια, θα δουν χορούς των χωρικών, τη καθημερινή τους ζωή, τα φαγητά που ετοιμάζουν οι γυναίκες σταυροπόδι στο έδαφος καθώς πλάθουν τις πατροπαράδοτες πίτες, σκυφτές μετά στον υπαίθριο φούρνο με τα φτυάρια του φουρνίσματος, με τις χαρακτηριστικές τους φορεσιές – τα σαλβάρια (βράκες) και το άσπρο μαντήλι στο κεφάλι να κρύβει τα μαλλιά, δετό στο σαγόνι.H απόμακρη αυτή – από μια άλλη εποχή θαρρείς, ύπαιθρος —άνθρωποι και φτωχικά σπίτια, ήθη και παραδόσεις – ένα οδοιπορικό όπου το βλέμμα του ποιητή Γιουσούφ, πέφτει πάνω σ’ αυτούς τους απομονωμένους (olvidados) —για να θυμηθούμε και τον Μπυνυέλ (Luis Buñuel), που ζουν στο πίσω μέρος της βιτρίνας που είναι η Κωνσταντινούπολη, η Άγκυρα, της γειτονικής μας – άγνωστης για μας τους πολλούς, τουρκικής ενδοχώρας.

To Aυγό – Σεμίχ Καπλάνογλου 2007 Η ταινία προβλήθηκε από την τηλεόραση της Βουλής, τον Σεπτέμβριο του 2014. Ysuf, o Nejat Isler

Μια Τουρκία – άλλοτε κραταιή Οθυμωανική αυτοκρατορία – σήμερα αχανής χώρα με τεράστιες αντιθέσεις και ανισότητες – ιδιαίτερα φτωχής μας αφήνει να καταλάβουμε ο σκηνοθέτης καθώς ο φακός του εξερευνά ένα επίπεδο, κλειστό στο Σήμερα τοπίο, αγκιστρωμένο στη φτώχεια ενός μακρινού Χθες.

Τα πλάνα είναι αργά – το συνηθισμένο στιλ της κινηματογραφικής γραφής του Semih Kaplanoglou καθώς ο φακός εξερευνά την παραμικρή κίνηση και σπιθαμή του χώρου – εστιάζοντας ταυτόχρονα, στα πρόσωπα των δύο πρωταγωνιστών. Αρκετά φλας-μπακ στο σπίτι με τις αναμνήσεις από τη μητέρα του Γιουσούφ, αναπαριστούν με τέλεια αμεσότητα την οικιακή ζωή στα απομονωμένα φτωχά χωριά της ενδότερης χώρας.

Συνέχεια της τριλογίας αποτελεί το Γάλα (Kut) 2008 – που μιλάει για τη νεανική ανησυχία. O Γιουσούφ αποτυγχάνει στις εξετάσεις. Για να κερδίσει τη ζωή του πουλάει γάλα με την Zehra, αλλά όταν η τιμή του πέφτει, αδυνατεί να κερδίσει τα προς το ζην. Η ποίηση τον ικανοποιεί μόνο – αποτελώντας μια διέξοδο, ένα πάθος, φυσικά μη προσοδοφόρο.

Η Τριλογία ολοκληρώνεται με το Μέλι (Bal) 2010 – ταινία για την παιδική αθωότητα, που απέσπασε το βραβείο σκηνοθεσίας τον Χρυσό Λέοντα στο φεστιβάλ Βενετίας (Mostra 2010). Πρόκειται για τη ζωή ενός αγοριού που ζει με την οικογένεια του στο δάσος όπου ο πατέρας του συλλέγει μέλι. Η ζωή τους θα κινδυνεύσει όταν ο πατέρας του ο μελισσοκόμος δεν θα επιστρέψει στο σπίτι.

Mια τριλογία των ηλικιών – ωριμότητα (To Αυγό), νεανικότητα (Το Γάλα), παιδικότητα {Το Μέλι) χρονικά αντίστροφα εξιστορημένη, μια πορεία προς τα πίσω, την πηγή-αρχή, της ζωής, πάντα στο ίδιο μουντό, έρημο τοπίο των φτωχών Τούρκων κατοίκων, από τον Τούρκο δημιουργό.
Yumurta 2007, (The Egg) —ελληνικός Τίτλος Το Αυγό trailer ελληνικοί υπότιτλοι / (όλη η ταινία / διάρκεια 133)

Πριν γίνει γνωστός στο ελληνικό κοινό ο σκηνοθέτης για την τριλογία του εξ αιτίας του βραβείου Χρυσός Λέων, γύρισε και τον έκπτωτο Άγγελο (Fall), (Melegin Düisüsü) 2005. Πρόκειται για την ιστορία μιας σεξουαλικής κακοποίησης από τον πατέρα προς την κόρη. Σ’ ένα ιδιόκτητο επαρχιακό ξενοδοχείο η κόρη που εκτελεί χρέη καθαρίστριας, δεν μπορεί να βγει, να κάνει ούτε βήμα χωρίς να ξεφύγει από το άγριο, βέβηλο βλέμμα του πατέρα της. Η σχέση με το νεαρό που συμπαθεί γίνεται αδύνατη λόγω της άρρωστης μανίας του πατέρα της. Η εκδίκηση όμως δεν θ’ αργήσει.
πληροφορίες, φωτο: seven art gr

M. Kαραγατσης – Η Τριλογια της Διαψευσης

Μ. Καραγατση – Η Τριλογια της Διαψευσης: «Ο Κοσμος που Πεθαινει»

karag_kotza_big
Μ. Καραγάτσης Τόμος Α΄- Ο Κοτζαμπάσης του Καστρόπυργου

karaga_aima
Μ. Καραγάτσης Τόμος Β΄- Αίμα Χαμένο και Κερδισμένο

sterna_michalou
Μ. Καραγάτσης Τόμος Γ΄- Τα Στερνά του Μίχαλου

Τα πλάσματα του Καραγάτση, είνα πληθωρικά. Είναι οι θριαμβευταί. Στη σταδιοδρομία τους κατακτούν πολιτείες και χώρες, και στον έρωτα είναι πάντα οι ανικανοποίητοι, αν και είναι πάντοτε επαρκείς. Είναι όμως τελικά πιο ευτυχισμένοι; Φθάνουν στο σκοπό στον οποίο αποβλέπουν, στον οποίον αποβλέπει ο κάθε άνθρωπος ο οποίος πάντα ποθεί ν’ απολυτρωθεί από τα βάσανα, τις ταλαιπωρίες, και τους παιδεμούς της ζωής; Συναντούν και γνωρίζουν τη χαρά της ζωής;

Μας δείχνει ο Καραγάτσης ότι αξίζει ν’ αγωνισθεί κανείς έναν αγώνα συχνά πολύ τραχύ και σκληρό, ότι η επικράτηση ανταμείβει, προσφέρνει έστω και το ελάχιστο που είναι ο καθένας δικαιολογημένος ν’ αξιώσει; Δυστυχώς η απάντηση είναι αρνητική. Στο θέμα της Ελληνικής Επανάστασης – της Ελληνικής Ιστορίας γενικότερα, η απάντηση είναι κι αυτή απογοητευτική.

Ο Καραγάτσης εξευτέλισε την επιτυχία και τον έρωτα· —το ίδιο, όταν, αφού αντίκρυσε τους συγχρόνους του στράφηκε στο παρελθόν, στην Ιστορία: Με το ξέφρενο και σπαραγμένο πάθος που τον κατελαμβάνε για όλα τα θέματα με τα οποία καταπιανόταν, θα ξεγυμνώσει και τον ηρωΪσμό· δεν είναι παρά μια φενάκη, μια ένεση αισιοδοξίας που κάνουν στον εαυτό τους οι άνθρωποι για να θαμπωθούν και να δουν μεταμορφωμένη, από μια πλανερή ωραιοφάνεια τη μηδαμινότητα τους —αλλιώς πως θα είχαν το σθένος, να εξακολουθήσουν την πορεία; Τι είναι λοιπόν γι’ αυτόν η Ελληνική Επανάσταση;

Μια τυφλή ορμή που ξέσπασε σαν μια καταιγίδα, επειδή είχαν μαζευθεί τα σύννεφα, επειδή η πίεση της σκλαβιάς είχε γίνει ασήκωτη και έβραζε το καζάνι. Κάτι σαν φυσικό φαινόμενο. Δεν προσχεδιάσθηκε, κι ούτε καθοδηγήθηκε από το νου και τη βούληση των ανθρώπων.

Ιδού πως την εξηγεί ένας από τους αρχηγούς της, ο επίσκοπος Δωρόθεος στον «Κόσμο που πεθαίνει«, στο τρίτομο μυθιστόρημα —στον τόμο «Αίμα χαμένο και κερδισμένο» —όπου πολύ τεχνικά συμπλέκονται τα ιστορικά και τα φανταστικά γεγονότα:

«Η επανάστασις;» Ο πολύς κόσμος πιστεύει ότι εμείς την εκηρύξαμεν. Πρόκειται περί τεχνάσματος όπου εμηχανεύθημεν – το ομολογώ, δια να επανορθώσωμεν εκ των υστέρων τα σφάλματα και τας αβλεψίας μας. Αλλά τι σχέσιν έχει ο θρύλος με την πραγματικότητα; Ουδείς γνωρίζει ποίος έδωσε το επαναστατικόν σύνθημα. Ίσως ο Κολοκοτρώνης, ίσως ο Δικαίος, ίσως ουδείς.
Η επανάστασις εξέσπασεν εντός του λαού των Ελλήνων ως έκρηξις θεϊκής οργής κατά της τυραννίας. Εξέσπασεν. Αυτό είναι το μοναδικόν σαφές γεγονός. Και μας εύρεν εις Καλάβρυτα περιδεείς κι επλήκτους προ του πρακτέου.

Διότι την Επανάστασιν ηθέλαμεν να την κάνουμε εμείς, όπως και όταν ηθέλαμεν. Και ιδού πως αυτή εγένετο παρά την θέλησιν μας. Δεν είχομεν πεποίθησιν εις την επιτυχίαν της. Και την ημέραν της 23ης κι ουχί 25ης Μαρτίου, συνήλθομεν εις την Αγίαν Λαύραν, όχι δια να κηρύξωμεν την ήδη κηρυχθείσαν αυτομάτως «Επανάστασιν», αλλά δια να συσκεφθώμεν πως θ’ αντιμετωπίσωμεν το τετελεσμένον γεγονός. Ούτε άμφια, ούτε λάβαρα, ούτε ηρωΪκαί αποφάσεις… Μόνο φόβος και ταραχή. Ιδού η Αγία Λαύρα…
Κι απεφασίσαμεν να κρυφθώμεν αναμένοντες την εξέλξιν των γεγονότων. Κι εκρύφθημεν. Δεν επροφθάσαμεν να έρθωμεν εις την Τριπολιτζάν. Μας επρόλαβεν η Επανάστασις. Ιδού η αλήθεια. Κι εκρύφθημεν φρονούντες ότι το παν απώλετο.

Ότι μετ’ ολίγας ημέρας αντελήφθημεν ότι επλανήθημεν, ότι η εκραγείσα Επανάστασις είχεν πολλάς ελπίδας επιτυχίας, τότε παρουσιάσθημεν εις το προσκήνιον και προσπαθήσαμεν να διορθώσουμεν εκ των υστέρων το σφάλμα μας, λαμβάνονες ανά χείρας τα ηνία του Αγώνος. Αλλά τούτο είναι μια άλλη υπόθεσις. «Εννόησες;»
Η Τριλογία του Μ. Καραγάτση υπό τον τίτλο — Ο Κόσμος που πεθαίνει είχε περιγραφεί από τον ίδιο ως βιολογική και κοινωνική ιστορία μιας αστικής ελληνικής οικογένειας από το 1821 ως τα σήμερα.

  1. Ο Κοτζαμπάσης του Καστρόπυργου, o πρώτος και αυτοτελής τόμος ενός μεγάλου κυκλικού έργου που εντάσσεται αξιακά στις δημιουργίες συγγραφέων όπως ο Zολά, ο Mπαλζάκ, ο Pομαίν Pολλάν,
  2. το Αίμα χαμένο και κερδισμένο
  3. Τα Στερνά του Μίχαλου,
  • Στον πρώτο τόμο, O Kοτζαμπάσης του Καστρόπυργου – ο Καραγάτσης έστηνε έναν ολοζώντανο κεντρικό ήρωα, τον πλούσιο Κοτζαμπάση Μίχαλο Ρούση, που γίνεται εξωμότης γιατί τον κυβερνούσε το αίσθημα του ευδαιμονισμού.
  • Στον δεύτερο τόμο, Aίμα χαμένο και Κερδισμένο, ο ίδιος αυτός Pούσης ολοκληρώνεται ως μορφή που αναπήδησε απ’ τον κόσμο του μεγάλου ξεσηκωμού του Eικοσιένα. Στο έργο αυτό, ο Kαραγάτσης δεν ρίχνει το βάρος σε έναν ή δύο ήρωες: δίνει ζωή σε μιάν ολόκληρη ―και σημαντικότατη― εποχή. H Eπανάσταση στις σελίδες αυτού του βιβλίου δεν αντιμετωπίζεται με τρόπο κοντόφθαλμο, αλλά υπό το πρίσμα της ζωής. Πρίσμα σίγουρο, μεγεθυντικό, ανυπότακτο σε οποιαδήποτε σκοπιμότητα. Aπό τα πιό αντιπροσωπευτικά έργα του Kαραγάτση στο οποίο αναδεικνύεται ο ρόλος της Εκκλησίας δια της μορφής του αρχιεπισκόπου Δωρόθεου. ―τέλος,
  • Στον τρίτο τόμο, Τα Στερνά του Μίχαλου, ο συγγραφέας ζωντανεύει τα τελευταία χρόνια του Ρούση και μαζί τα πρώτα χρόνια της ελεύθερης Ελλάδας.

H τριλογία του Kαραγάτση τοποθετημένη εξελικτικά μέσα στην κοινωνική, εθνική, πολιτιστική, πνευματική κ.λπ. ιστορία του τόπου μας μέσα στο ίδιο χρονικό διάστημα. Ο συγγραφέας του Kίτρινου Φάκελου ζωντανεύει μια ολόκληρη εποχή, τα χρόνια της ελληνικής επανάστασης, με όλα τα παραλειπόμενα της κλασικής ιστορίας, προβάλλοντας και πάλι -ρίζα και πηγή της όλης σύλληψης- το θέμα γύρω από το οποίο περιστρέφεται ολόκληρο το έργο του: τη δύναμη του σεξουαλικού ενστίκτου και την επίδρασή του πάνω στη διαμόρφωση των ατόμων και των κοινωνιών.
Ο Mίχαλος Pούσης, ο περίφημος Kοτζάμπασης του Kαστρόπυργου, γίνεται εξωμότης και προδότης γιατί τον κυβερνά το αίσθημα του ευδαιμονισμού και γιατί βάζει πιό ψηλά απ’ όλα, τη ζωή του και τις χαρές που μπορεί να του δώσει.

περισσότερα