Μαγικό Κουτί/ Ανδρέας Κάλβος - Ωδές/ Εις Σούλι (Ωδή 5η)\

Ανδρέας Κάλβος ^{1792 - 1869} - “Ωδές” Εις Σούλι — ^{1824 (Ωδή 5η)}

Ωδές (Σονέτα) "Εις Σούλι"

Στροφές α΄ - λα΄

α΄

Φυσάει σφοδρός ο αέρας
και το δάσος κυμαίνεται
της Σελλαϊδος φθάνουσι
μακράν εδώ, όπου κάθομαι,

μουσικά μέτρα.

β΄

Αφροντίστων ποιμένων
στίχοι δεν είναι, ή γάμου,
ή πανηγυριζόντων
νέων γυναικών και ανθρώπων,

μήτε ιερέων.

γ΄

Άλλη λαμπρά πανήγυρις
την σήμερον εορτάζεται
εις την Ελλάδα· ο άγγελος
χορεύει του πολέμου·

δάφνας μοιράζει.

δ'

Βράχοι υψηλοί, διαβόητοι,
βουνά του τετραχώρου,
από σας κατεβαίνουσι
πολλοί και δυνατοί

αδάμαστοι άνδρες.

ν΄

Κάθε χέρι, κλαδί·
κάθε κεφάλι φέρνει
στέφανον· από βράχον
πηδάουν εις βράχον ψάλλοντες

πολέμιον άσμα:

ς΄

"Μακράν και σκοτεινήν
ζωήν τα παλληκάρια
μισούν· όνομα αθάνατον
θέλουν και τάφον έντιμον

αντίς δια στρώμα."

ζ΄

Ούτως εβόουν· συμφώνως
τ' άρματά τους εβρόνταον
και τ' άντρα... Ώ, δεν ακούω
πλέον παρά τον άνεμον

και τους χειμάρους.

η΄

Εσύ οπού τρέχεις, πρόσμενε,
ώ στρατιώτα· ειπέ μου,
και ας μη σε κυνηγήσει
βόλι του εχθρού, που υπήγαν

οι σύντροφοί σου;

θ΄

-"Λείπει ο καιρός. Αν έχεις
ελαφρά τα ποδάρια
και στήθος, ακολούθα με·
τρέξε και συ μ' εμένα·

μας φεύγει η ώρα."

ι΄

Γνωρίζω την φωνήν σου.
Οδήγει. - Οι βράχοι φεύγουσι
τώρα υπό τα πατήματα
συχνά, φεύγουν οπίσω

σπήλαια και δένδρα.

ια΄

Των ποταμών πλατέα
νερά, βαθέα λαγκάδια,
έρημα μονοπάτια,
δάση, βουνά, χωράφια,

φεύγουν οπίσω.

ιβ΄

Ιδού το Καρπενήσι·
αυτού από τα ψηλώματα,
όπου αναμένω, βλέπω
κρυπτόν, στεφανωμένων

σύνταγμα ηρώων.

ιγ΄

Και αντίκρυ τα αναθρέμματα
του Οσμαν με δίχως τάξιν,
πλην χιλιάδας, χιλιάδας
βλέπω συγκεχυμένων

πεζών και ιππέων.

ιδ'

Ως εις χώραν εορτάζουσαν
συντρέχει μεν ο κόσμος
πολύς, κλαγγάς δε οργάνων,
φωνάς δε ανδρών χαιρόντων

ακούεις και κρότον.

ιε΄

ούτω και εις το στρατόπεδον
των βαρβάρων ακούεις
κραυγάς, τύμπανα, κτύπους·
όμως άτρεμα ο θάνατος

στέκων τους βλέπει.

ις΄

Ως τόσον της ημέρας
το φως εγίνηκ' άφαντον·
τους ουρανούς σκεπάζει
το φοβερόν του κάλυμμα,

ιερά νύκτα.

ιζ΄

Μητέρα φρονημάτων
υψηλών, συνεργέ
ψυχών τολμηροτάτων,
νύκτα ουρανία και σύγχρονε

δικαιοσύνης·

ιη΄

συχνά από σε παιδεύονται
λαοί άφρονες, άσωτοι·
συχνά και των τυράννων
αλλάζεις την χρυσήν

ζώνην εις στάκτην.

ιθ΄

Τώρα εδώ, το πυκνότερον
σκότος σου χύσε. Άνθρωπος
άνθρωπον ας μη βλέπη,
ας μη ξανοίγη μάτι

χείρα ωπλισμένην.

κ΄

Το πνεύμα ταραγμένον
των εχθρών της πατρίδος μου
ας πλάσσει φοβερούς
γίγαντας, και ας φαντάζεται

παντού μαχαίρας.

κα΄

Ακούω, ακούω τον θόρυβον
ως αρχομένης μάχης·
κουφοβροντάει τοιούτως,
ότε επάνω εις τους βράχους

ρίχνεται η θάλασσα.

κβ΄

Δάσος βοάει, τοιούτως,
οπότε από τα σύγνεφα
σκληρώς το δέρνει ο άνεμος·
ξηρά τα φύλλα φεύγουσιν

εις τον αέρα.

κγ΄

Να των σπαθιών ο κρότος
προδήλως τώρα ακούεται·
να, πέφτουν ως ουράνιαι
βρονταί, πολλά, απροσδόκητα

βόλια θανάτου.

κθ΄

Να, πανταχού σηκώνονται
ομού και των νικώντων
και των νενικημένων
αι φωναί, τρομερή,

φρικτή αρμονία.

κε΄

Ώ άγγελοι, οπού ετάχθητε
φύλακες των δικαίων,
της Σελλαϊδος σώσατε
τα τέκνα και τον Μπότσαρην

δια την Ελλάδα.

κς΄

Έπαυσε' η μάχη ολότελα,
αναχωρεί η νύκτα·
ιδού που τ'άστρα αρχίζουσι
και οι καθαροί λευκαίνονται

αιθέριοι κάμποι.

κη΄

Άνομοι, τον σταυρόν
εχθρόν επήραν· και άγγελος
τους οδηγεί· εις το πρόσωπον
του λάμπει η καταδίκη,

ρομφαία στο χέρι.

κθ΄

Ιδού ανά δεκάδας
πετάουν και των Ελλήνων
τα πνεύματα ελαφρά·
αστράπτουν ως οι ακτίνες

του πρώτου ήλιου.

λ΄

Φέρνει σταυρόν και βάϊα
ο πτερωμένος άγγελος
που τους ηγεμονεύει·
ψάλλοντες αναβαίνουσιν

υπέρ τα νέφη.

λα΄

Ψυχαί μαρτύρων, χαίρετε·
την αρετήν σας άμποτε
να μιμηθώ εις τον κόσμον,
και να φέρω την λύραν μου

με σας να ψάλλω.

Σελλαίδος=όνομα αρχαϊκό που δίνει ο Κάλβος στην περιοχή του Σουλίου (ίσως από τους μυθικούς Σελούς)
τετραχώρου(δ΄2)=Το Σούλι-από τις τέσσερις κύριες κώμες που το αποτελούσαν
κζ΄κθ΄=οι χιλιάδες των ψυχών είναι των Οθωμανών που "επήραν εχθρόν τον σταυρόν"-στάθηκαν δηλ. εχθροί του σταυρού.
Αντίθετα από τους χιλιάδες σκοτωμένους Τούρκους οι ψυχές των Ελλήνων πετούν μόνο "ανά δεκάδας".
πηγή: Ποιητική Ανθολογία - Λ. Πολίτη εκδ. Γαλαξίας '66 "Ο Σολωμός και οι Επτανησιώτες"