(...) Μάταια προσπάθησε να λευτερωθεί από την πεζότητα της υπαλληλικής ζωής, άλλοτε έχοντας στο νου του, όπως αναφέραμε στα Απαντά του, ν' ασκήση στην Αθήνα ένα οποιοδήποτε άλλο βιοποριστικό επάγγελμα, έστω και ταπεινό, άλλοτε λογαριάζοντας να βρει ένα τέτοιο στο Παρίσι, ζώντας εκεί σ' ένα περιβάλλον που επίστευε πως θα 'ταν απολύτρωση γι' αυτόν.

Πάντα όμως θα περνούσε με τη χίμαιρα μιας ονειρευτικής ζωής, που ποτέ του δεν του ήταν γραφτό να ζήση. Κι ύστερα, ενώ μ' όλη την ψυχική του κόπωση ήταν υπόδειγμα εργατικότητας και ευσυνειδησίας, στάθηκε ο στόχος μιας σκληρής και συστηματικής καταδρομής, από την οποία μόνο με την τραγική του χειρονομία απαλλάχτηκε οριστικά. Πρόστιμα, αδικαιολόγητη μετάθεση από την Αθήνα στην Πάτρα, ώσπου του 'ρθε τέλος κι η χαριστική βολή: αποσπάστηκε από την Πάτρα στην Πρέβεζα.

Σε ηλικία 32 ετών στην Πάτρα ο Κώστας Καρυωτάκης αναρωτιόταν αν τα ποιήματά του θα είχαν κάποιο αποτέλεσμα ως προς την επίτευξη του στόχου ενός συγγραφέα που είναι η αναγνώριση του έργου του και συνακόλουθα η ικανοποίηση που λαμβάνει απ' αυτό.

Αλίμονο —στάθηκε προφητικός για τον ίδιο τον εαυτό του με την αιφνίδια απόφαση που έλαβε την ίδια χρονιά —τον Ιούνιο, στην Πρέβεζα και της οποίας ο λόγος παραμένει ως σήμερα άγνωστος. Πολλές οι εικασίες, καμιά όμως απόδειξη για τα αίτια του τέλους μιας ζωής που προμηνυόταν λαμπρή ως προς την αναγνώριση του έργου του ως νέος ποιητής, αλλά και ως προς την προσωπική πορεία αυτή καθ' εαυτή σαν νέος εργαζόμενος στη δημόσια διοίκηση της χώρας... που όμως την εποχή εκείνη διέψευδε τις ελπίδες των νέων εργαζόμενων.

Όταν η Πολυδούρη διορίσθηκε στη Νομαρχία σημείωνε πως ήταν αδιανόητη η κατάσταση στην εργασία της και πως δεν της άρεσε καθόλου να πηγαίνει εκεί... (βλ.Μαρία Πολυδούρη).