Σε σκοτεινές ντουλάπες και βαθιά μπαούλα
ριγμένα άτσαλα, με ή χωρίς ναφθαλίνη.
Περνάει η μόδα τους. Φτωχοί
δεν υπάρχουν πια για να τους τα χαρίσουν.

Το σχήμα τους αλλάζει. Μικραίνουν,
γίνονται παιδικά, παραμυθένια.
Στην τσέπη τους σημειώματα, μικρά κλειδιά,
ένα σπασμένο τσιγάρο (θα μπορούσε να ήτανε
και μολύβι) μένουν στα σκοτεινά.

Η μυρωδιά του ζωντανού σώματος
δεν ακούγεται. Μόνο λύκος - αν πλησιάσει
πολύ - θα μυρίσει άνθρωπο.

Τα πουκάμισα και οι πυτζάμες
-ως ευκολόχρηστα- γίνονται σφουγγαρόπανα.
Ξέχασα τα παπούτσια. Αυτά φοριούνται
από τους οικείους όταν ποτίζουν τον κήπο.
Σαπίζουν εύκολα και τα πετάνε στο δρόμo ξεκοιλιασμένα.

Είναι εκείνα που βλέπουμε,
συνήθως το καλοκαίρι στις μεγάλες ζέστες
και ψήνονται μαζί με τις πέτρες στο νού μας.