Το άλλο πρωί, όπως συνήθιζε, κάθισε στο πεζούλι του φάρου. Κοίταξε τo πέλαγο. Μια στιγμή του φάνηκε πως η θάλασσα αυλακωνόταν, κανένα μίλι μακριά, σα να περνουσαν δελφίνια και παίζαν.
Πολλές φορές έβλεπε στ' ανοιχτά να περνούν δελφίνια. Τα παρακολουθούσε να γράφουν τις αργές κινήσεις τους όξω απ΄ το νερό, πάλι να πέφτουν.

1948-1950, Αθήνα, Κέδρος 1975: Γιάννης Ρίτσος, Μέρες Εξορίας

Η Δυναμη των Πραγματων

Πολύ μελάνι έχει χυθεί για την ποίηση του Γιάννη Ρίτσου —ωστόσο εξακολουθεί να είναι μια ποίηση που δύσκολα πλησιάζεται... Ο νους του αναγνώστη πρέπει να είναι απερίσπαστος και καθαρός, η καρδιά του δοσμένη ολότελα στην προσπάθεια να πλησιάσει κάτι απλό που ταυτόχρονα είναι μεγάλο, κάτι που είναι κοντά και ταυτόχρονα πολύ μακριά... Δύσκολο εγχείρημα...

O Ρίτσος αν και "εγκεφαλικός ποιητής" πλησιάζει τα πράγματα με μια εντελώς αθώα ματιά. Δεν προσπαθεί να εξηγήσει - απλά γράφει ό, τι αισθάνεται και γεύεται με τη δύναμη ενός αφοσιωμένου στο μεγαλείο του ανθρώπου που είναι ταυτόσημο με το μεγαλείο του Δημιουργού του. Το ίδιο πρέπει να προσπαθήσει να κάνει και ο μελετητής του έργου του —να προσπαθήσει να δει τα πράγματα με μια όσο γίνεται αφοσιωμένη και αγνή ματιά.

• Nεκρό Σπίτι
• Χρονικό
• Γράμματα απ' το μέτωπο