Άκου έν' όνειρο, ψυχή μου

Και της ομορφιάς θεά
Μου εφαινότουν οπώς ήμουν
Μετ' εσένα μια νυχτιά.

Σ' ένα ωραίο περιβολάκι
περπατούσαμε μαζί
όλα ελάμπανε τ' αστέρια
και τα κοίταζες εσύ

Εγώ έλεα πέστε αστέρια
είν' κανένα από εσάς
που να λάμπη από κει απάνου
Σαν τα μάτια της κυράς;

Πέστε αν είδατε ποτέ σας
σ' άλλη τέτοια ωραία μαλλιά
τέτοιο χέρι, τέτοιο πόδι
τέτοια αγγελική θωριά;

τέτοιo σώμα ωραίον όπ' όποιος
το κυττάζει ευθύς ρωτά
αν είν' άγγελος εκείνος
πως δεν έχει τα φτερά;

Κάθε φίλημα ψυχή μου
οπού μώδινες γλυκά
εξεφύτρονε άλλα ρόδο
από την τριανταφυλλιά.

Όλη νύχτα, εξεφυτρώσαν
ως που έλαμψε η αυγή
Που μας ηύρε και τους δυό μας
Με την όψι μας χλωμή.

Τούτο είν' τ' όνειρο, ψυχή μου
τώρα στέκεται εις εσέ.
να το κάμης ν' αληθέψη
και να θυμηθής για 'μέ.