Διονύσιος Σολωμός - ^{“Ύμνος εις την ελευθερία” 1823}

Imno alla Liberta. Μεσολόγγι, 1825 - 1-32 στροφές Απο τη μαχη του Δραγατσανιου - 7 Ιουνίου 1821 Liberta v o c a n t a n d o ch' e si cara come sa chi per lei vita rifiuta Ελευθερία! Το τραγούδι μου στ' όνομά της γίνεται τόσο γλυκό όσο για ΄κείνους που στο άκουσμά του τη ζωή τους θυσίασαν. DANTE 1. Σε γνωρίζω από την κόψη του σπαθιού την τρομερή, σε γνωρίζω από την όψη που με βία μετράει τη γή. 2. Απ' τα κόκαλα βγαλμένη των ελλήνων τα ιερά, και σαν πρώτα ανδρειωμένη, χαίρε, ώ χαίρε, Ελευθεριά! 3. Εκεί μέσα εκατοικούσες πικραμένη, εντροπαλή, κι' ένα στόμα ακαρτερούσες, έλα πάλι να σου πη. 4. Άργειε να 'λθη εκείνη η μέρα, και ήταν όλα σιωπηλά, γιατί τα 'σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά. 5. Δυστυχής! Παρηγορία μόνη σου έμενε να λες περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις 6. Και ακαρτέρα, και ακαρτέρα φιλελεύθερη λαλιά, ένα εκτύπαε τ' άλλο χέρι από την απελπισιά, 7. κι' έλεες: πότε, ά πότε βγάνω το κεφάλι από τς ερμιές; Και αποκρίνοντο από πάνω κλάψες, άλυσες, φωνές 8. Τότε εσήκωνες το βλέμμα μες στα κλάμματα θολό και εις το ρούχο σου έσταζ' αίμα, πλήθος αίμα Ελληνικό. 9. Με τα ρούχα αιματωμένα, Ξέρω ότι έβγαινες κρυφά Να γυρεύεις εις τα ξένα Άλλα χέρια δυνατά. 10. Μοναχή τον δρόμο επήρες, Εξανάλθες μοναχή· Δεν είν' εύκολες οι θύρες Εάν η χρεία τις κρουταλεί. 11. Άλλος σου έκλαψε εις τα στήθια, Άλλ' ανάστασιν καμμιά· Άλλος σου έταξε βοήθεια, Και σε γέλασε φρικτά. 12. Άλλοι, ωιμέ! 'ς τη συμφορά σου Οπού εχαίροντο πολύ, Σύρε να 'βρεις τα παιδιά σου, Σύρε, έλεγαν οι σκληροί. 13. Φεύγει οπίσω το ποδάρι, Και ολόκληρο πατεί, Ή την πέτρα, ή το χορτάρι, 'Που την δόξαν σου ενθυμεί. 14. Ταπεινότατη σου γέρνει Η τρισάθλια κεφαλή, Σαν πτωχού 'που θυροδέρνει, Κ' είναι βάρος του η ζωή. 15. Ναι· αλλά τώρα αντιπαλεύει Κάθε τέκνο σου με ορμή, 'Που ακατάπαυστα γυρεύει Ή τη νίκη, ή την θανή. 16. Απ' τα κόκκαλα βγαλμένη Των Ελλήνων τα ιερά, Και σαν πρώτα ανδρειωμένη, Χαίρε, ώ χαίρε, Ελευθεριά! 17. Μόλις είδε την ορμήν σου Ο ουρανός, 'που για τους εχθρούς Εις την γην την μητρικήν σου Έτρεφ' άνθια και καρπούς, 18. Εγαλήνευσε και εχύθη Καταχθόνια μια βοή, Και του Ρήγα σου απεκρίθη Πολεμόκραχτη η φωνή. 19. Όλοι οι τόποι σου εκράξαν Χαιρετώντας σε θερμά, Και τα στόματα εφωνάξαν Όσα αισθάνετο η καρδιά. 20. Εφωνάξανε ως τ' αστέρια Του Ιονίου τα νησιά, Και εσηκώσανε τα χέρια Για να δείξουνε χαρά. 21. Μ' όλον 'που 'ναι αλυσωμένο Το καθένα τεχνικά, Και εις το μέτωπο γραμμένο Έχει: Ψεύτρα Ελευθεριά. 22. 'Γκαρδιακά' χαροποιήθη Και του Βάσιγκτον η γη, Και τα σίδερα ενθυμήθη 'Που την έδεναν κι αυτή. 23. Απ' τον πύργον του φωνάζει, Σα να λέει χαιρετώ, Και τη χήτη του τινάζει Το Λεοντάρι το Ισπανό. 24. Ελαφιάσθη της Αγγλίας Το θηρίο, και σέρνει ευθύς Κατά τ' άκρα της Ρουσσίας Τα μουγκρίσματα τς' οργής. 25. Εις το κίνημά του δείχνει Πως τα μέλη είν' δυνατά Και 'ς του Αιγαίου το κύμα ρίχνει Μια σπιθόβολη ματιά. 26. Σε ξανοίγει από τα νέφη Και το μάτι του Αετού, 'Που φτερά και νύχια θρέφει Με τα σπλάχνα του Ιταλού. 27. Και 'ς εσέ καταγυρμένος, Γιατί πάντα σε μισεί, Έκρωζ' έκρωζε ο σκασμένος, Να σε βλάψη, αν ημπορή. 28. Άλλο εσύ δεν συλλογιέσαι Πάρεξ που θα πρωτοπάς Δεν μιλείς και δεν κουνιέσαι 'Σταις βρισιαίς οπού αγρικάς. 29. 'Σαν τον βράχον, οπού αφίνει Κάθε ακάθαρτο νερό Εις τα πόδια του να γίνει Ευκολόσβυστον αφρό, 30. Οπού αφίνει ανεμοζάλη, Και χαλάζι και βροχή, Να του δέρνουν την μεγάλη, Την αιώνιαν κορυφή. 31. Δυστυχιά του, ώ δυστυχιά του, Οποιανού θέλει βρεθή 'Στο μαχαίρι σου αποκάτου, Και 'ς εκείνο αντισταθή. 32. Το θηρίο 'π' ανανογιέται, Πως του λείπουν τα μικρά, Περιορίζεται, πετιέται, Αίμα ανθρώπινο διψά.

Libertà v o c a n t a n d o ch' è si cara come sa chi per lei vita rifiuta. DANTE

Προβολή Zante - Akrotiri σε χάρτη μεγαλύτερου μεγέθους