Αρχικός τίτλος του (εκτενούς) διηγήματος
ήταν "Ο Αντάρτης" και πρωτοδημοσιεύτκε σε συνέχειες
στην "Εστία" το 1913.
Η Ιστορία Εκείνες τις μέρες θυμούμαι συναντήθηκα στο δρόμο με τον σοφό καθηγητή κ. Ν. Γ. Πολίτη. Κι ο σεβαστός μου φίλος είχε
την καλωσύνη να μου πεί πως διάβαζε το διήγημά μου και πως
του φαινόταν περίεργο κι αποκαλυπτικό.
Γρ. Ξενοπουλος
– Γιατί αποκαλυπτικό; απόρησα.
– Γιατί στη Ζάκυνθο δεν ξέραμε πως υπάρχει αυτή η αριστοκρατία
μου εξήγησε.
– Υπήρχε δηλαδή...
– Έστω. Το διήγημά σας βέβαια διαδραματίζεται την πιο παλιά
εποχή. Υπήρχε όμως πάντα αυτή η κοινωνική διαίρεσις όπως
την παρουσιάζετε;
– Υπήρχε. Κι εγώ ακόμα επρόφτασα τα τελευταία της ίχνη. Ο
"Αντάρτης" μπορώ να σας πω, πως είναι μια ιστορία που διαδραματίστηκε μπροστά στα μάτια μου - Γρ. Ξενόπουλος
Έπεφτε θύμα κι αυτός από τα τελευταία, σ' ένα άγριο πόλεμο, σκοτεινό, προαιώνιο, που θάφερνε όμως σε λιγο την ειρήνη ανάμεσα στις δυο εχθρές τάξεις και θα δημιουργούσε μια καινούργια κοινωνία
Ο Ποπολάρος, Κεφ. Δ΄
Το "δράμα της ζωής" του Μαρινέρη αντί να καταπραϋνει
τον ανεψιό του απεναντίας τον εξερέθισε.΄Ενα μίσος παλιό μα
ξανανιωμένο, αιστάνθηκε να ξυπνά μέσα του και να θεριεύει -
μίσος εναντίον όλου εκείνου του "σιναφιού", που είχε κάμει τόσο
δυστυχισμένο τον καλό του θείο, τον άγιο εκείνον άνθρωπο, με
τη Ζαμπέλλα, - κι αυτόν τον ίδιο, με την Έλδα...
Από τη στιγμή εκείνη ο νέος ποπολάρος δεν θάξερε να πει αν την
αγαπούσε την ξανθή κοντεσσίνα ή αν τη μισούσε μ' όλη του δύναμη.
–Ώστε, έτσι! είπε στο γιατρό αφού πέρασαν
λίγες στιγμές με σιωπή- αυτοί οι άνθρωποι μας έχουν εμάς
σαν σκυλιά.
–Και κάτι χειρότερο!...
αποκρίθηκε ο Μαρινέρης, νομίζοντας πως με την υπερβολή θα τον
απόπαιρνε.
– Πρέπει να το δεχτείς και
να πεις: Τι να κάνουμε; Είμασστε οι αδυνατότεροι. Έτσι είναι
πλασμένος, Ζέππο μου, ο κόσμος.
–Άσχημος
κόσμος!... ανήθικος!... σατανικά πλασμένος! εφώναξε ο
νέος, παρωδώντας το στίχο του Σολωμού.
–Μα εγώ δε θα το δεχτώ ποτέ! Σεις μπορέσατε να το
υποφέρετε, και σας θαυμάζω. Μα εγώ είμαι αλλιώτικος... Ποπολάρος.
Δε θα πεθάνω, αν δεν τους δείξω πως είμαστε τόσο άνθρωποι, όσο
τουλάχιστο κι αυτοί.
–Χμ! Αυτό μυρίζει λίγο επανάσταση...
–Ναι, θα βγω επαναστάτης! Αντάρτης...
κοινωνικός!
–Χμ! χμ! μη θέλεις μάτια μου,
να κάμεις κανένα καινούργιο "ρεμπελιό των ποπολάρων";
–Μπορεί κι' αυτό. Μ' αν δεν κάνω εκείνη την Έλδα
να με βλέπει μπροστά της και να κάνει το σταυρό της, όπως να
έβλεπε το διάολο, να με κρεμάσουν από τον Τηλέγραφο του Κάστρου!
|
