Μη σε πλανούν τα ονείρατα
η Αυγή σ' τα προβοδάει
που με σκοπό βαστάει
τα μάτια σου κλειστά

Τι τ' άστρο, που περήφανα
στο μέτωπό της βάνει,
όλη τη λάμψη χάνει
σαν τα 'χης ανοιχτά.

Στο κύμα η ροδοπρόσωπη
βρέχει το θείο ποδάρι,
θωρώντας με καμάρι
την όψη της εκεί.

αλλ' αν τα ωραία σου βλέφαρα
τώρα η φωνή μου ανοίγει,
αχνίζοντας θα φύγη
μεμιάς η φθονερή.